Pieter was de boosdoener!

Toen ik vanmorgen tegen een uur of 12 samen met Pieter terug reed van een leuk gesprek met een potentiële klant in Rotterdam, praatten we honderduit over van alles en nog wat...

Die gezelligheid kwam ons echter duur te staan toen we opeens een aantal gele jassen bij het stoplicht op zagen doemen en we vrij resoluut werden verzocht om aan de kant te gaan staan.
Eerst wisten we niet wat er gebeurde, maar toen schoten dezelfde gedachten als zo'n 2 maanden geleden door m'n hoofd: "Laat dit een alcoholcontrole zijn...".

Helaas, een blauwe pet (of moet ik zeggen: gele jas?), kwam ons tegemoet lopen en toonde ons het mij inmiddels bekende wapen, dat ons ook op de hoogte stelde hoe hard we precies langs het Feijenoord-stadion waren gereden. We hadden beide geen idee hoe hard we reden, maar toen ik "84" zag staan waar 50 was toegestaan, wist ik dat dit weer een boete zou worden waar pas later van bekend werd gemaakt wat deze nu weer voor de schatkist op zou moeten leveren.

Één geluk, ik reed deze keer niet... Pieter was de boosdoener!

Met vriendelijke groet, de Officier van Justitie

Toen ik zojuist op de bank een eierkoek naar binnen zat te werken, hoorde ik uit de gang een ietwat paniekerig "Euh... schat..." komen. Ik wist niet wat er aan de hand was, maar toen ik Janine met de post in haar handen de kamer in zag lopen, sprong er direct een lichtje bij me aan.
In haar handen herkende ik de enveloppe waar ik al een tijd op zat te wachten en helaas was hij nog exact aan mij gericht ook...

De inhoud van de enveloppe vertelde mij op subtiele wijze dat ik verdacht werd van een strafbaar feit en liet mij ook nog even fijn alle details zien.
Dat was eigenlijk oud nieuws, want ik wist natuurlijk allang dat ik ondeugend was geweest, maar Janine en ik waren vooral benieuwd naar de laatste regel van het document.
In de rode balk onderaan de brief stond namelijk een sanctiebedrag vermeld van een hoogst onvriendelijke €330,-...

Met vriendelijke groet,
De Officier van Justitie

Shit! Nu hebben ze me een keer...

Zoiets zei ik tegen Janine toen we vanavond over de Stadse dijk terugreden van een bezoekje aan de muziekwinkel in Roosendaal en aansluitend een bezoekje aan mijn Oom Johan en Tante Wilma.

Het was natuurlijk al pikkedonker zo na elf uur en ik zag in de verte wel enkele vreemde lichten schijnen, maar had geen idee wat het was. Totdat de lichten recht op mij schenen en ik opeens een wit met rood en blauw gestreept busje uit het donker kon ontwaren.
Ik had geen idee hoe hard ik reed, maar dát ik te hard reed leek me een feit. Janine hoopte nog dat het alleen een alcoholcontrole betrof, maar toen ik meneer agent gewapend met lasergun op me af zag lopen, wist ik dat ik deze keer de dans niet kon ontspringen.

Het digitale schermpje gaf een waarde van 124 aan, wat dus betekende dat ik 124 kilometer per uur reed, op een weg waar je eigenlijk 80 mag. Dat zijn dus aardig wat kilometertjes te hard, maar de heren waren de rotste niet en gaven me nog 4 kilometer korting.
Wat het "geintje" moest gaan kosten wilden de heren dan nog even over nadenken, dus dat zou ik later nog te horen krijgen. De blaastest die volgde voerde ik gehoorzaam uit, want alcoholcontroles kunnen er niet genoeg zijn, dat vind ik heel belangrijk.

Dat ik dus goed té hard gereden heb is een feit. 40 Kilometer overschrijding is natuurlijk ook véél te hard, maar je hebt het echt niet in de gaten als je lekker naar huis rijdt en je hebt toevallig ook nog een snelle auto. Het enige jammere is dat dit in mijn ogen niets te maken heeft met het bevorderen van de verkeersveiligheid. Het is voor de agentjes té makkelijk om hier te scoren, want je rijdt al gauw te hard op zo'n weg. Ze zouden hier eens in het dorp moeten komen staan en de mensen pakken die veel te hard door de smalle straten rijden, waar ook kinderen spelen en fietsen. Dat doen ze dan helaas te weinig.

Maar te hard is te hard en daarom beken ik schuld...

Het regent, maar het zijn geen zonnestralen!

Vanochtend kwam ik op de zaak en zag bekende post op mijn bureau liggen. Omdat ik onlangs verhuisd ben naar een tijdelijke woning, laat ik mijn post op de zaak bezorgen zodat ik dat later niet wéér hoef te veranderen. Het was bekende post zoals ik al zei, want afgelopen zondag kreeg Janine post van dezelfde afzender. Met water in mijn ogen staarde ik naar de wit met paarse enveloppe, shit dacht ik nog, hebben ze me toch te pakken... de ratten.

Een tijdje terug schreef ik namelijk nog een verhaaltje over de terugreis van Nieuwe Tonge naar Dirksland, waar ik plotsklaps een flitser tegenkwam. Met gemengde gevoelens nam ik kennis van mijn snelheid en constateerde dat ik op dat moment tegen de 80 kilometer per uur aan zat te hikken, terwijl je daar maar 60 mag. Direct daarna heb ik Marc opgebeld (politieagent, maar dan een goeie), om te vragen of zo'n flitser ook van voren flitst. "Neuj, dat geloof ik niet hoor" sprak hij mij bemoedigend toe en mijn hoop op geen boete steeg onmiddelijk naar ongekende hoogte.
Helaas moest ik dus vandaag kennis nemen van een brief van het CJIB, dat ik daar inderdaad 76 km p/h reed i.p.v. de toegestane 60 km p/h. Om me een beetje tegemoed te komen hadden ze de kilometers nog wat naar beneden afgerond, naar 73 km p/h, maar dat resulteerde in het feit dat ik nog steeds 13 kilometer in het hele uur te hard zou rijden (als ik daadwerkelijk een uur zou rijden, want normaal doe ik maximaal 10 minuten over de weg van Nieuwe Tonge naar Dirksland, maar dat terzijde). Of ik vóór 1 januari aanstaande nog even €50,- euro wil komen brengen. Nou dat kan dan mooi samen met die boete van Janine, dan hoef ik maar 1x in te loggen op internetbankieren (niet dat dat zo'n geweldig bijkomend voordeel is).

Het regent dus geen zonnestralen of grote druppels bij ons thuis, maar boetes. Ach ja, ze staan in hun recht, normaal let ik op dat stukje langs die huizen altijd (en zo vaak rijd ik er niet) op mijn snelheid, want ik zou het zelf ook vervelend vinden met al die auto's die langs het huis razen. Had ik dat die avond dan ook maar gedaan... helaas bedenk je zoiets altijd achteraf.

Belangrijke post op het oude adres

Vandaag was het dan zover, ze kon hem op gaan halen en zelf even bekijken. Ik doel op post... van het CJIB, je weet wel. Gisteren kreeg Janine een SMSje van de nieuwe eigenaar van Kaai 3, dat er post gekomen was "van het CJIB ofzo". Direct keken er op dat moment 3 paar ogen in mijn richting (we waren namelijk bij mijn ouders aan het eten), alsof het voor de hand lag dat die post dan weer aan mij gericht was. Opzich niet gek, gezien ik pas nog een flitser tegen het lijf "liep".
Om niet te lang in het ongewisse te verblijven, stuurde Janine direct een SMS terug waarin ze vroeg aan wie die post dan wel precies gericht was. Zelf had ik me al verzoend met de gedachte dat de post aan mij gericht was, ik zou ook niet weten waarom niet, want ik rij doorgaans stug door als het kan.

Na 15 lange minuten klonk er een geluid door de kamer dat ik direct herkende als zijnde een SMS bericht van Janine's telefoon. Echter, voordat ik dat wou zeggen had Janine het berichtje al geopend, waarop haar goedlachse gezichtje vrijwel direct betrok. Daarop begon mijn glimlach juist te groeien, want uit deze uitdrukking maakte ik op dat de post niet aan mij gericht was. Janine las het SMSje dan ook direct voor, waarin verteld werd dat de bewuste post aan haar gericht was "maar misschien heeft Sander wel in jouw auto gereden?" was de laatste zin van het berichtje.

Nu rijd ik vrijwel nooit in Janine's auto, maar toch zat het me niet helemaal lekker. En Janine al helemaal niet, want die verzocht dringend om de post direct te openen en voor te lezen wat er stond.

Ook die vraag werd na een korte pauze beantwoord. Op 29 augustus om 7:54 was de Aygo geflitst op de Staakweg in Dirksland, 64 km p/h waar je 50 mag. Of er even €43,- afgerekend kon worden. Gezien de tijd, datum en plaats heb ik geen enkele schuld, want de tijd laat wel zien dat Janine wellicht iets te hard gereden heeft, want ze was aan de late kant voor haar werk.

Gelukkig valt de bekeuring hard mee en kon ze hem vandaag met een dolletje op komen halen in haar oude huis, waar druk verbouwd werd op dat moment. Zou dan de volgende toch voor mij zijn?...

En... FLITS!

Sinds een paar maanden rijd ik er nooit meer, terwijl ik dat daarvoor 1,5 jaar lang wel deed. Ik doel op de polderweg tussen Dirksland en Nieuwe Tonge (als je uit Dirksland komt, bij de watertoren rechtsaf de dijk op). Tegenwoordig controleren ze me daar iets te vaak en hoewel ik er nog nooit gepakt ben (ik wordt dan vaak op de meest rare tijden gepakt terwijl er niemand op de weg rijdt ofzo), rijd ik er eigenlijk liever niet meer uit angst dat dat wel een keer gaat gebeuren. Je mag op die dijk namelijk maar 60, maar als het daar leeg of bijna leeg is rijd ik vaak het dubbele (ja pa, ik weet het, dat is véél te hard!) en tegenwoordig staan ze natuurlijk uiterst verdekt opgesteld achter een hokje of een boompje met een lasergun al vanaf een kleine kilometer je snelheid te controleren... de hufters.

Waar dit over gaat? Over die acceptgirojagers natuurlijk, die door het Centraal Justitieel Incasso Bureau op pad gestuurd zijn om maar weer eens wat inkomsten te delven.
Begrijp me goed, ik heb niks tegen controles, zoals een blaastest etc. maar snelheidscontroles moeten ze met een korreltje zout nemen. Vooral op die dijk waar het eigenlijk allemaal om draait, want 60 is daar echt géén snelheid, dat is echt belachelijk gewoon.
Behalve op het stukje vlak voor de kruising Herkingen/Nieuwe Tonge. Daar staat een rij huizen en kan ik het me goed voorstellen dat mensen het niet fijn vinden als je met 80+ langs de voorgevel komt blazen. Nu moet je kittig afremmen voor de kruising, maar dan heb je de meeste huizen al gehad.


Zo kwam ik gisteren uit Nieuwe Tonge vandaan, na het ophalen van de sleutel van ons tijdelijke onderkomen in Ouddorp (totdat ons nieuwe huis af is). Ik twijfelde nog, ga ik over de hoofdweg, langs Middelharnis, of ga ik binnendoor. Dat is wel korter, maar daar staan de Blauwe Petten nogal eens. Ach, toch maar binnendoor, het is toch veel te koud nu voor die gasten.
Kom ik bij de kruising (linsaf naar Herkingen, rechtdoor naar Dirksland), ik rem af, ga rechtdoor en er passeert mij een auto. Direct daarna zie ik alsof het instinctief gebeurd nog nèt een auto met een persoon achter het stuur geparkeerd staan, waarna ik een rood lampje zie flikkeren en ook nog nèt een camera kan onderscheiden die voor de auto opgesteld staat. Direct kijk ik op mijn kilometer teller en zie dat ik al tegen de 80 km per uur aan zit te hikken. Oeps, denk ik nog en direct daarna zie ik wat andere auto's op mij afstuiven. Uit solidariteit met mijn mede weggebruiker begin ik hard te seinen en te wijzen dat er verderop zo'n hufter staat en ik betrapte mij erop dat ik pas bij Dirksland stopte met seinen en wijzen. Wat heb ik daar toch een hekel aan, aan dat stiekeme gedoe, maar hij stond wel verdomd goed opgesteld en ik ben het eigenlijk wel eens met het feit dat mensen daar op dat punt 60 moeten rijden, ookal deed ik dat zelf op dat moment niet (normaal let ik er zelf altijd op... ja... echt waar hoor).

Het enige wat ik me nu afvraag, kan ik straks weer 130 pietermannen overmaken, of flitsen ze alleen van de achterkant? Lijkt me vrij logisch, want na die kruising zit je normaal nog niet op de 80 als je langs die huizen rijdt... maar goed. We wachten het maar weer af. Wordt vervolgd!

PS: De foto is niet van de betreffende Blauwe Pet zelf.

"Ja maar Gans, ik laat mezelf niet pakken..."

Vanavond ging ik even naar Corné, die zou mij even helpen met wat gesleutel aan mijn auto. Enkele kleine aanpassingen. Toen ik daar voor de deur stond, zag ik dat Addie's minibike onder het raam stond geparkeerd. Dus toen ik binnenkwam, zat ook Addie aan tafel. Lekker bruin, want hij was net terug van Gran Canaria waar hij 8 dagen (of 6 door ongunstige vluchten) had liggen bakken.

Na wat gebruikelijk slap gelul was het tijd om naar Corné's garagebox te gaan die zich op (ik schat zo'n) 2 kilometer van zijn huis bevindt. Addie zou zijn minibike even thuiszetten en dan ging hij ook even mee, want Addie en Corné zijn beiden goede sleutelaars en hobbyisten.
Ik zeg nog "Wat doe je nou als je de politie tegenkomt?" Waarop Addie mij zelfverzekerd geruststelde "Ja maar Gans, ik laat mezelf niet pakken!".

Nou goed, het zal wel zo zijn dacht ik en nadat Addie nog 3 paraderondjes door de straat had gereden en ik me kostelijk vermaakte om er alleen maar naar te kijken, reed hij de straat uit.
Corné en ik stapten in de auto en reden even rond om daarna ook de richting in te rijden waar Addie heen reed.
Komen we op de kruising van de straat, staat Addie daar, handen in zijn zakken en met op zijn gezicht een uitdrukking van "kijk voor je, lach niet er rijd alsjeblieft door!" want daar stond hij dan, geflankeerd door 2 in het blauw geklede dames. U kent ze wel, met die gouden emblemen op de jasjes en die rood met blauw gestreepte witte busjes...

Juist, de blauwe petten hadden hem bij de kladden en nadat ik een beetje van het lachen was bekomen en Corné ongeveer van onder de bank had moeten trekken, reden we hard lachend weg en konden we nog net een glimp opvangen van Addie die zijn weg naar huis vervolgde. Dit keer lopend welteverstaan.

Gelukkig mocht hij de minibike houden, maar hij heeft de boete niet direct meegekregen. Die sturen ze op. Heeft ie iets om naar uit te kijken...

Waar is die slotbout...?

Dat was de vraag die ik vandaag door de telefoon te horen kreeg, van de koper van mijn vorige auto. Op iedere velg zat namelijk een speciale bout die alleen met een soort van sleutel kan worden verwijderd.

"Oei, als die niet in de auto ligt, dan ligt ie waarschijnlijk nog thuis" was mijn antwoord. "Ik stuur 'm morgen meteen op" en voegde daar nog een wedervraag aan toe "maar waarom dan?". "Nou..." antwoordde Steven, "ik ben aangehouden door de politie en ik mag niet verder op deze voorbanden!".

Nu wist ik dat die wel een eind op waren, want zo netjes heb ik niet meer gereden de laatste 9 maanden, "want hij gleed zo lekker door de bochten", maar dat het volgens de politieagent een gevaar op de weg zou zijn, leek mij wat overdreven. Goed, die mannen doen ook hun werk, maar soms nemen ze dat wel iets té serieus...

Zo werd ik, vorig jaar nog, 200 meter voor mijn huis aangehouden met de opmerking "Nou meneer De Gans, u heeft wel een erg sportieve rijstijl!" Terwijl ik 100 reed waar ik 80 mocht (goed ik reed te hard), midden in de nacht en dat terwijl er dan bij ons op het eiland echt helemaal níémand meer op de weg is en ik dus geen gevaar vormde voor de maatschappij. Ik was wel met ruim 200 uit Keulen komen blazen en was wel in een recordtempo thuis, maar niet op het laatste stuk over het eiland... maar ja dat vertelde ik er maar niet bij.
Kreeg toen iets van €50,- aan mijn broek en 15 min. later, rond half 1 's nachts, hadden de platte petten ook nog even een prent onder de ruitenwisser van mijn vriendin geschoven, omdat ze ietwat te dicht bij de kruising geparkeerd stond, zo ontdekten wij de volgende ochtend. En dat terwijl wij al aardig wat parkeerproblemen kennen in onze straat.

Maar goed, Steven kreeg dus een boeet van €75,- en zijn kentekenbewijs werd ingenomen en die mocht ie op vertoon van 2 nieuwe voorbanden weer op komen halen.
Die slotbout hoef ik overigens niet meer op te sturen, want bij het Profile Tyre Center sloopten ze die gewoon van de velg af...

Vraag ik mezelf toch af of dat die slotbouten wel zin hebben...