Ook Addie en Mirjam vonden het leuk nieuws toen we ze een aantal weken geleden kwamen vertellen dat Fleur er een speelkameraadje bij krijgt. Ze weten inmiddels goed hoe het is om zelf een kleintje te hebben, dus werden we , nadat we een bakkie koffie en een koek genuttigd hadden, met allerhande wijze raad weer heengezonden.
Om hun felicitaties kracht bij te zetten, kwamen ze vanmiddag even op bezoek en namen de kleine Fleur uiteraard gezellig mee. De kleine meid kan al goed staan en loopt al als een van de beste aan je hand of langs de tafel. Los lijkt ze vooralsnog even niet aan te durven, maar ik geloof vast en zeker dat dit kleine ondernemertje niet lang meer op zich laat wachten.
Ze kwam ons allerliefst een kadootje overhandigen. Het bleek een schitterend setje kleding voor de baby te zijn. Een shirtje, een broekje en ook een rompertje kregen we van de kleine meid (en natuurlijk haar vader en moeder) kado, maar het bleek nog niet alles! Fleur had nog een pakketje en ze gaf het speciaal aan mij. We pakten het dan ook samen uit en tot mijn grote verrassing haalde ik een mooi beschilderd houten trommeltje, inclusief twee stokjes tevoorschijn! Hier gaat ons ukkie vast z'n eerste drumervaring mee opdoen en ik was er uiteraard dolblij mee.
Fleur was er zelf ook wel mee in haar nopjes, want hoewel ze er eerst wat onwennig naar keek toen ik het trommeltje even aan haar gaf, had ze er later, toen papa haar een handje hielp, op z'n zachts gezegd schik in!
Zeg nou zelf, van zo'n bekkie Fleur je toch helemaal op?
Naarmate je ouder wordt, kan het wel eens voorkomen dat je sommige vrienden niet zo vaak meer ziet zoals je dat wel zou willen. Iedereen heeft het wel druk en wanneer er dan ook nog eens leuke kindjes in het spel komen, zie je elkaar gewoonweg wat minder vaak. Dat betekend echter niet dat je elkaar vergeet!
Het was vandaag schitterend weer en Janine en ik besloten even gezellig naar Renesse te gaan om een broodje te eten. Het plan was om op de terugweg eventjes langs Addie, Mirjam en Fleur te rijden, omdat het weer al een tijdje geleden was dat we ze hadden gezien. Eenmaal aangekomen in Renesse zag ik een glimmende BMW staan met ongelooflijk dikke BBS velgen. Dat kon maar één ding betekenen... De familie Vroegindeweij was in de buurt!
Na een belletje troffen we onze vrienden aan in het pannenkoekenhuis en Fleurtje zat heerlijk rustig bij mama op schoot. Wat was ze weer gegroeid sinds de laatste keer dat we haar zagen! Addie en Mirjam hadden keurig gewacht met het bestellen totdat wij ook aan tafel zaten, maar Fleur was inmiddels aan mama's vinger begonnen zo te zien. De kleine meid werd uiteraard flink vertroeteld, maar toen de overheerlijke pannenkoeken arriveerden, ging ze zonder morren toch eventjes lekker in haar wagentje, zodat ook papa en mama even rustig konden eten.
Opeens zagen we een aantal bekenden langs de raam schuifelen. Het bleken opa en oma Vroegindeweij te zijn en toen ook zij eenmaal op de hoogte waren van het feit dat wij, maar vooral ook Fleur hier binnen zaten, was het feestje compleet. Oma bleek niet meer bij haar weg te slaan en de kleine werd eens flink geknuffeld!
De korte, maar gezellige middag eindigde met een ijsje uit de ijssalon. Zo zie je maar, ook al zie je elkaar soms (veel te) weinig, met een weerzien is het altijd weer gezellig!
Nadat we nog even snel naar het winkelcentrum van Hellevoetsluis waren gereden vanwege koopzondag, besloten we nog even bij Addie, Mirjam en de kleine Fleur op de koffie te gaan. Sinds haar gezellige kraamfeest hadden we haar immers niet meer gezien en dus werd het wel weer eens tijd!
Bij binnenkomst lag ze nog lekker bij mama op haar arm te slapen, maar weldra mocht ze bij Janine op schoot, die daardoor met een stel ietwat slaperige oogjes eens goed bekeken werd. Toen ze eenmaal wakker was begon ze echter te huilen en wat we ook deden, ze wilde niet stoppen. Ook papa Addie kreeg het niet voor elkaar, hoewel ze nu wel af en toe wat rustpauzes inlaste.
Een reisje door de kamer, richting de mobile hield haar eventjes stil en geïnteresseerd keek ze naar Knorretje en Ior, maar toen Poeh voorbij kwam vliegen begon het weer van voor af aan. Wat een aandoenlijk gezicht, zo'n verdrietig meisje en jammer dat ze nog niet kan zeggen wat er scheelt. Addie en Mirjam besloten dan maar een rondje met haar in de auto te gaan rijden en dat leek een wijs besluit, want voordat ze Melissant waren uitgereden, belandde Fleurtje weer in dromenland.
Er stond voor vandaag een drukke dag gepland, want niet alleen hadden we vanavond een feestje waarop maar liefst vier mensen 30 jaar werden, maar ook vierden we vandaag het eerste feestje van Fleur!
Half in de middag kwamen we aan bij de feestlocatie die gehouden werd in een van de loodsen van N. Mijnders in Melissant en het viel niet te missen. Buiten stond een heus springkussen voor de aanwezige kids opgesteld en binnen was het al een drukte vanjewelste. Trotse ouders Addie & Mirjam vonden we precies om de hoek en er leek voor het geen einde te komen aan het handje schudden. Hoewel we de kleine Fleur al eerder hadden mogen bewonderen, feliciteerden we hen opnieuw en namen nog een kleinigheidje voor mama mee.
Ergens tussen het feestgedruis zaten mijn 'matties' verstopt en ook mijn 'kleine matties' Stijn en Levi waren gezellig meegekomen. Trotse opa Wim leek geen moment te willen missen, maar wat ik zelf vooral ook leuk vond is dat ik weer eens vrienden sprak die ik niet zo vaak meer zie. Zo maakte ik weer eens een praatje met Marc en Gaby en kwamen ook Alex en Marsha langs die nog niet zo heel lang geleden de gelukkig ouders van 'Fenna' werden. Een erg gezellige bijeenkomst dus, die uiteraard snel voorbij was, want "Time flies when..." juist.
En Fleurtje zelf? Die was nog te klein om er wat van mee te krijgen, want na een flesje van mama viel ze heerlijk op haar schouder in slaap...
Als bonus alle foto's van dit kraamfeest, die ook terug te vinden zijn op mijn Flickr account.
Al snel na haar geboorte ontving ik de eerste foto van haar trotse vader en ook het geboortekaartje (met een heel leuk gedichtje) bleef niet lang uit. Vlak voordat ze een week oud werd, mocht ik haar in levende lijve komen bekijken.
Het was duidelijk dat er in Melissant iets bijzonders gebeurd was. De voortuin van Addie en Mirjam loog er niet om en stond vol met volkswagen vedetten, gescandeerd met de naam van hun pasgeboren prinsesje. Die naam laat zich dan ook niet raden en dus is het voor iedere voorbijganger zo klaar als een klontje, vanaf vorige week maandag woont naast Addie en Mirjam ook Fleur in de Julianaweg.
De woonkamer hing vol met kaarten. Meer dan 115 hadden ze er inmiddels ontvangen en nu ze niet meer aan het touwtje passen, gaan ze vrolijk verder op de deur, zo simpel is dat. Na een inleidend praatje over het verloop van de bevalling, ontmoetten Janine en ik voor het eerst de kleine Fleur. Trotse moeder Mirjam was niet weg te slaan bij haar kleine meisje, maar eerlijk is eerlijk, het is moeilijk je ogen van haar af te houden. Ze gaapte heel wat af, maar ik werd nu stiekem al een beetje verliefd op deze kleine kanjer. Een bekkie om op te vreten, daar zullen we de jongens over een jaar of 15 nog flink vanaf moeten houden!
We gaven de kersverse Vroegindeweij-telg een paar leuke roze slippers, die ze pas volgend jaar kan dragen, maar kleren voor de komende tijd heeft ze al genoeg gekregen! Alles roze en met leuke opdrukken en iedere dag worden er weer nieuwe exemplaren aan toegevoegd. Haar tante Annemarie schijnt zelfs niets meer te kunnen laten liggen in de winkel!
Addie en Mirjam lijken zelf ook nog maar net te bevatten dat ze nu een kleintje hebben en foto's worden dan ook in overvloed geschoten. Over-groot-opa kwam op de valreep ook nog even om een hoekje kijken en dus was het feestje compleet.
Ik hoop dat de ouders en alle vrienden nog heel veel plezier aan deze kleine meid mogen gaan beleven en als ik zo eens naar dat koppie kijk gaat dat helemaal goed komen! Levi, Stijn en Milow, maak jullie borst maar nat, want deze dame is niet voor de poes!
Wachten duurt altijd lang, maar 9 maanden op iets moois wachten duurt wel érg lang. Toch werd het wachten vandaag op de valreep beloond want 5 minuten voordat de nieuwe dag zou starten, kwam Fleur Vroegindeweij ter wereld.
Papa Addie en mama Mirjam zijn uiteraard apetrots en van de kersverse vader stuurde mij al deze schattige foto van zijn eerste dochter en de eerste kleine meid in onze vriendengroep. Ik hoop haar snel vast te mogen houden, maar eerst moeten de jonge ouders eventjes rust nemen.
Wordt dus binnenkort vervolgd met meer schattige foto's!
Koninginnendag is toch wel één van die dagen in het jaar waar ik naar uitkijk en ik hoopte al weken dat het vandaag schitterend weer zou worden. Daarom was de teleurstelling des te groter toen ik vanochtend bij het ontwaken uit het raam keek en zag dat het knetter hard regende...
De regen trotserend en tussen de buien door, stonden we om half 11 onderaan de dijk bij 't Diekhuus van Middelharnis, waar ook Levi al lekker wakker bleek te zijn. Samen met Janine, Martha, Ellen en de kleine Levi, stonden we aan de start van de omloop van Middelharnis, een jaarlijks terugkerend evenement voor fervente hardlopers. Uiteraard niet voor niets, want zo deed onder andere Chris en ook Keuf mee en dan mogen we Antoinette natuurlijk ook niet vergeten!
Niet lang nadat we aangekomen waren, klonk het startschot en daar gingen de ruim 200 hardlopers van start. Nadat wij als supporters een half uurtje bij Croissy binnen gezeten hadden, onder het genot van een warme chocomel, koffie of een Cola, kwam Keuf als eerste bekende in het visier. Triomfantelijk maar met de laatste restjes energie sprintte hij de laatste meters naar de finish. Zo'n tien seconden achter 'm kwam Chris met grote stappen aangelopen en beiden werden na de finishlijn door de fans opgevangen. Toen we nog op Antoinette stonden te wachten, passeerde ook mijn moeders oom Teun (met ruim 70 jaar!) de finishlijn. Overigens kwam ook Antoinette op een mooie tijd, maar ietwat op haar tandvlees binnen. Gelukkig kon ze eventjes later al weer lachen zoals we van haar gewend zijn!
's Middags was het niet zo heel vroeg meer toen we op het Dirksland's 'Oranjepop' arriveerden, waar ik als een van de eerste mensen mijn collega Jan aantrof. Die bleek daar al de hele middag te staan en had het maar wat gezellig met mijn andere collega Paul. De twee hadden samen met hun vrienden al de nodige alcoholische versnaperingen weggewerkt en ik ontdekte tot mijn verbazing dat Jan rookte!
Ook Addie en de hoogzwangere Mirjam, die hier alleen even de biertjes vasthoudt, waren gezellig van de partij en tezamen met heel veel andere mensen vermaakte ik me prima met onder andere Barry (die sinds kort ook blogt)! Er werden redelijk veel gekke bekken voor de camera getrokken en dat leverde een aantal bijzondere foto's op, maar he allerbelangrijkste was nog wel dat het ongelooflijk gezellig was! Zéker tijdens het optreden van de Ierse band 'Fragment' die vorig jaar ook optrad, donderde de 'Kattewacht' in Dirksland op z'n grondvesten van de hossende mensenmassa.
Terug bij Bas & Noortje, moest iedereen eerst eventjes bijkomen en de foto's van die middag bekijken. De dames stonden echter vrijwel meteen in de keuken hun kunsten te vertonen en toen ook de kleine Levi weer van de partij was genoten we met z'n allen van een heerlijk bord nasi of macaroni en dat ging er bij een ieder wel in!
Er werd veel gelachen en het bleef dan ook nog lang gezellig in de Molenzicht. Helaas vliegt de tijd als het zo gezellig is en voor we het wisten wees de klok de volgende dag alweer aan. Jammer, maar wat een fantastische en vooral memorabele dag hebben we weer beleefd met z'n allen!
Als bonus een filmpje van de oh-zo-gezellige Ierse feestband 'Fragment'. Hopelijk zijn ze volgend jaar opnieuw van de partij!
Toen ik afgelopen donderdag voor de grap mijn vader een mailtje stuurde met "He Pa, zullen we zaterdag een proefritje gaan maken bij Motoport?" belde mijn vader toch onverwacht wel erg enthousiast terug. "Tja" dacht ik, "Je past ook eerst schoenen voor je ze koopt, dus waarom eigenlijk niet?". Dit jaar komt er waarschijnlijk geen motor, maar wie weet volgend jaar wel en dan moet je jezelf toch een beetje oriënteren. Na een kort telefoontje naar Motoport Rockanje, met de vraag of we een Kawasaki Z1000 en een Yamaha Fz1, stond de proefrit vast. Samen met mijn vader.
Vanochtend was ik toch al een beetje zenuwachtig, want dit zou eigenlijk de eerste échte motorrit worden. Om 13:00 stond ik dan ook al bij mijn ouders voor de deur en pikte mijn vader op om naar Rockanje te rijden.
Het weer was ons zeer gunstig gezind en niet alleen wij tweeën waren op het idee gekomen om naar Motoport af te reizen. He was een gezellige drukte in en rond de showroom en bij binnenkomst liepen we al gelijk een speciale Kawasaki Z1000 aan, die we ook al tegen kwamen op de Motorbeurs Utrecht. Dit zou echter niet de Z1000 zijn waar we op zouden gaan rijden, maar dat mocht de pret zéker niet drukken. Buiten stond de Yamaha FZ1 (waar we al eens eerder bij hadden staan kwijlen) ons al in het felle zonnetje op te wachten en toen er even later ook een Z1000 voor ons gereed stond, konden we gaan knallen.
Via bochtige dijkjes reden we uiteindelijk via Goeree naar Stellendam, waar mijn vader en ik op de carpoolplaats afstapten en van motor wisselden. Uiteraard niet voordat we beide monsters eens goed onder de loep hadden genomen en we maakten dan ook van alle mogelijk kanten foto's om deze bijzondere eerste rit vast te leggen. Wat een schitterende 'naked bikes' waren dit, de een nog mooier dan de andere. Vooral de FZ1 maakte met zijn korte en ongedempte uitlaat een wel heel gaaf race-geluid. Na een laatste blik op de motoren, wisselden we de sleutels uit en reden (nadat we eerst een paar auto's voorbij gevlogen waren), richting Melissant.
Daar parkeerden we de twee blote fietsen naast elkaar op het terrein van touringcarbedrijf Mijnders, waar Cor ons wat onwennig gedag zei. Toen mijn vader en ik ons eenmaal van ons hoofddeksel ontdeden, zag Cor wie we daadwerkelijk waren en begon meteen te kwijlen. Zijn race-bloed begon sneller te stromen en voor hij het goed en wel zelf in de gaten had, had hij het stuur van de Z1000 al in zijn timmermanshanden geklemd. Niet veel later arriveerde ook Addie, die net klaar was met het 'aflikken' van zijn twee oldtimers. Ook hij vond het wel wat en kon het net als Cor niet laten om even de gashendel open te draaien.
Na een gezellig gesprekje besloten mijn vader en ik terug te keren naar Motoport en deze twee geweldige tweewielers weer in te leveren. Dat pakte echter anders uit, want bij terugkomst vroeg een van de verkopers mijn vader of hij ook niet eens een ritje op de nieuwe Z1000 wilde maken. Dat sloeg 'Pietje Pedrosa' dan ook niet af en stapte opnieuw op de motor, gevolgd door mij op de FZ1. Het werd echter een klein rondje, maar net lang genoeg om nog heel even opnieuw plezier te beleven.
Het weer zat vandaag ook wel mee en de motoren waren super. De keuze voor mij is simpel, want als ik zou moeten kiezen, ging ik toch voor de Yamaha FZ1 (lichtblauw met rode motor). Voor mijn gevoel zat hij lekkerder en was hij wendbaarder in de bochten, maar vooral ook het verschil in vermogen was goed te voelen. De Kawasaki Z1000 beschikte over 125 pk, de Yamaha FZ1 bleek over zo'n 150 pk te beschikken. Ook het geluid zou mij overhalen tot de aankoop van de FZ1, want hoewel het na lang rijden wat te veel wordt voor de oren, was ik er tot over mijn over verliefd op...
Als eerste echte motorrit met mijn vader heb ik een fantastische middag beleefd. Hopelijk kan Richard zich snel bij ons voegen. We duimen voor 'm!
Hij vertelde het me het blijde grote nieuws al een weekje geleden, maar sinds dit weekend mag ik er pas echt publiekelijk over praten. Toevallig kwam Sinterklaas ook nog eens lang dit weekend en leverde een pakje voor Addie & Mirjam af. Tijd om dat eventjes af te geven.
Vol verwachting pakte Mirjam het kadootje uit en de glimlach verscheen op haar gezicht toen daar een lekker zachte knuffelbeer uit tevoorschijn kwam. Daar kan het kleine Vroegindeweijtje straks lekker mee kroelen!
Tot aan zo'n beetje 13 juni 2010 staat deze knuffelbeer echter nog eventjes lekker warm bij de kachel en gaan papa en mama (in spé) Vroegindeweij zich in allerijl voorbereiden op dat wat komen gaat. Ik ben in ieder geval hartstikke blij voor ze en zoals iedereen om hen heen kan ook ik niet wachten tot die kleine er is!
Één ding heb ik ze al beloof, de eerste drumles voor de kleine dreumes is al geregeld!
Tijdens mijn vakantie smste ik 'm een aantal keer hoe het met z'n gras ging. Een beetje vreemde vraag zou je zeggen, maar vlak voordat ik weg ging werden bij Addie de grasmatten afgeleverd die gelegd werden toen wij al lang en breed richting Amerika waren vertrokken. De geschiedenis leert, zoals bij Chris en Martha, dat wanneer het gras gelegd is, de tuin opeens een hele andere aanblik krijgt en het pas écht af is.
Vanavond reden we richting Addie & Mirjam, want we waren nu toch wel erg benieuwd geworden naar hun tuin. Een flink, dat sowieso, maar hoe zou het gras er nu bij staan? Ik had af en toe een klein handje geholpen bij het verven van het tuinhuisje en het zetten van de schutting (het ophalen ervan en het zetten van de eerste 3 palen), maar nu wilde ik het wel eens af zien.
Via sms had Addie mij vandaag al op de hoogte gesteld van het historische feit dat zich vanavond ging voltrekken. Hij zou vanavond voor het eerst in de geschiedenis zijn gras maaien en daar móést ik natuurlijk wel even een fotootje van hebben!
Bij binnenkomst stond Mirjam ons al toe te lachen, maar Addie was zo geconcentreerd bezig dat hij ons en vooral mij, terwijl ik er vrij dicht met mijn camera op ging staan, pas laat in de gaten kreeg.
Zowel Addie's schoonzus Annemarie, Janine en Mirjam stonden goedkeurend toe te kijken en was Addie niet veel later klaar met het 'afrijden' van zijn gras. Een smile van oor tot oor zag ik verschijnen en geef 'm eens ongelijk. De tuin was schitterend geworden en wat was het gras mooi groen! Daar gaan ze de komende jaren hopelijk veel plezier aan beleven!
Vanochtend reed ik nog even langs Best Trucks in Oude Tonge, waar Addie druk aan het werk was. Althans, druk met zijn eigen auto, want gisteren mocht hij zijn nieuwe auto ophalen.
Een BMW 318 Touring, uit 2002. Erg burgerlijk voor Addie's doen, maar een schitterende wagen. Er mankeerde eigenlijk niks aan de auto. Goed, hij moest nog gepoetst worden, want Addie rijdt niet graag met een vieze auto rond (moet je lezen wie het zegt!), maar daar was hij nou juist druk mee bezig.
Nadat ik geconstateerd had dat de stoelen prima zaten en er een zee van ruimte aanwezig was, ging ik weer huiswaards en liet ik Addie lekker poetsen. Vanmiddag moest hij natuurlijk met zijn slee op het kraamfeest van Levi verschijnen en dan moest hij wel blinken in het zonnetje.
Zojuist kreeg ik een sms. Dat gebeurd wel vaker, maar deze keer was hij ietwat onaangenamer van aard. Het was Addie, die mij het volgende berichtje stuurde:
"Zo BMW kan naar Bosman en Kalis, valt net een ventje met fiets op rechter voorspatbord! Gaat lekker..."
Uiteraard vond ik het enorm sneu dat dit nu al moest gebeuren, zo precies nadat hij 'm koud 24 uur in z'n bezit had. Het bleek om een klein ventje op een voor hem 2 maten te grote fiets te gaan. Mirjam stond in de achtertuin, hoorde een blikkige "knal" en hield haar hart vast. Meteen rende ze naar de zijkant van het huis waar de auto geparkeerd stond (langs de stoep en niet op de oprit). Daar zag ze een klein ventje vanachter de auto komen die Mirjam meteen "gerust" stelde met de woorden "Ik heb niks hoor!.."
Nu zit er dus al een lelijke deuk en dikke kras op het voorspatbord van de BMW, maar gelukkig gaat de verzekering van de andere partij het allemaal regelen (als alles goed is natuurlijk). Hoewel het een wat valse start was, wens ik Addie veel veilige kilometers toe in zijn nieuwe burgerlijk heilige koe. Nu nog een aantal koters achterin en gekleurde dieren-stickers op de zijruiten en het is helemaal compleet!
Zijn trouwe Honda staat geduldig en aan de kant geschoven te wachten op de nieuwe eigenaar, die 'm donderdag komt ophalen en er al verschillende plannen mee heeft (zoals striping, bumpers etc.). We houden ons hart vast!
Vanochtend kreeg ik al vrij vroeg een smsje van Addie met het verzoek dat als ik me eventueel zou vervelen vandaag, ik dan wel welkom zou zijn bij Addie in de tuin, want daar was men druk aan't graven en rommelen. Omdat mijn afspraak met Richard om naar de Feedback te gaan, niet meer haalbaar leek, besloot ik op Addie's verzoek in te gaan en ik hees mij na het ontbijt in mijn oude kloffie.
Toen ik in Melissant aan kwam, was Addie al hard aan het werk. Niet alleen Addie trouwens, maar ook zijn vader en zijn 2 zwagers. Ze waren al om half 8 begonnen en dus was bijna al het overtollige grond uit de "paleistuin" reeds verwijderd en restte er nog anderhalf uur werk voor deze klus.
's Middags zat ik opeens weer in een vrachtwagen met Addie en z'n vader opweg naar tuincentrum Graka in Dirksland waar Addie's zus Elza werkt en ons begeleidde met het uitzoeken van de schuttingpalen. Met 20 stuks in de laadbak reden we terug naar Melissant waar we aan een zware klus begonnen. Natuurlijk hoop je dat alles van een leiendakje gaat, maar dat bleek helaas niet het geval. Bij verschillende boringen met de grondboor, stuitten we op stukken beton, steen of hout en bleek het een hele klus om alleen al de eerste paal in de grond te zetten. Na minimaal 1,5 uur graven, breken, zweten en vloeken was de eerste paal dan toch een feit en legde Addie met uiterste precisie de laatste hand aan de eerste schuttingpaal.
We herhaalden het kunstje nog 2 keer en het eindresultaat mocht dan enigszins onbevredigend zijn (het liefst hadden we wat meer palen gezet), de palen díe er eenmaal in stonden, stonden perfect recht en zo stevig als een huis.
Overigens waren wij niet de enige vandaag die zich het zweet op de rug hebben gewerkt in de tuin. Ook Janine's groene vingers begonnen te jeuken en dus heeft ze de tuin op orde gemaakt en voorjaarskleuring aangebracht met deze leuke en mooie viooltjes...
Iedereen die ik niet gesmst of gebeld had omdat ik geen zin had in al die rompslomp, wil ik via deze weg als nog een gezond, voorspoedig en gelukkig 2009 toewensen! Lekker makkelijk zo toch?
Wij hebben het heugelijke feit in ieder geval met een leuk clubje vrienden, gezellig gevierd en hebben er zojuist ook nog een glaasje champagne op gedronken (de glaasjes waren snel vol!). Ook Addie's vuurwerkpakket was mooi om te zien, evenals dat van de rest van Sommelsdijk en omstreken.
Trinnnnnggggg... m'n telefoon ging om ongeveer 6 uur, toen we net klaar waren met het eten. Het was Addie, zo verraadde mijn schermpje. "Heb je vanavond wat te doen?" vroeg hij op haastige toon. "Euh... nou nee niet bepaald iets bijzonders" antwoordde ik terug. Ik moest nog wel het een en ander op papier zetten, maar dat kon ook later wel. "Heb je nu gelijk tijd?" vroeg Addie weer. Tja ik had direct tijd, dus hij voegde er direct aan toe dat hij me nu op kwam halen. En zo geschiedde...
Addie moest direct naar een klant, een chauffeur die met pech langs de kant van de weg stond bij Noordwelle (vlak bij Renesse). Die bleek met een kapotte turbo te staan en die moest worden vervangen anders kon hij niet verder. Addie zou als een dolle naar Noordwelle rijden terwijl ik de andere kant op moest naar Breda, om een nieuwe turbo op te halen bij een vestiging van Best Trucks. Gelukkig mocht ik mij voortbewegen in de "nieuwe" bus en daar was ik maar wat blij mee.
Ik mocht dus koeriertje spelen en nadat Addie me instructies had gegeven namen we afscheid en reed ik met gezwinde spoed richting Breda. Hoewel het niet een van de beste was, was ik toch blij met het navigatiesysteem. Gelukkig reed ik er een een zucht naartoe en was ik al snel weer op de weg terug. Op naar het volgende onderdeel van mijn missie. Ik zou richting Zierikzee rijden en daar vandaan richting Renesse, dan kwam ik de pechvogel vanzelf tegen.
En zo geschiedde opnieuw, want terwijl ik eerst dacht dat ik er allang voorbij gereden as, zag ik opeens in de verte een boel zwaailichten. Dat móést Addie zijn en ja hoor, hij was het. Leuk dat ik zelf ook zwaailichten op mijn busje had, dus die zette ik ook even aan. Niet voor de show hoor, maar voor de veilheid natuurlijk, want de vrachtwagen stond midden op de weg en in een bocht, dus het was niet het allerveiligste plekje.
Addie had de kapotte turbo er al afgeschroefd toen ik aankwam en had inmiddels zijn 2e jas al aangetrokken. Hij was helemaal doorweekt en verkleumd want het regende flink en het was best koud zo midden op de wind. Ik voltooide de missie door de nieuwe turbo te overhandigen en ik besloot terug te rijden omdat Addie nog wel even bezig zou zijn en ik toch alleen maar in de weg zou lopen (als ik al niet lekker binnen bij de kachel was gaan zitten!).
Om kwart 23:15 belde Addie me weer op, want ik moest hem nog komen halen in Oude Tonge op de zaak. Hij was teruggereden met het vrachtwagentje, maar ik had de bus mee naar huis genomen. Aangekomen bij Best Trucks, stapte er een moe en verkleumde Addie bij me in de bus, maar hij had nog genoeg praatjes om mij vanachter het stuur te praten. Hij zou zélf wel rijden. Zo eindigde de drukke avond, hij zette me thuis af en bedankte me.
Ik vond het allang best, het was een leuk ritje en ik had zelf toch niet veel plannen voor vanavond. Gelukkig voel ik het als een goede daad, want de chauffeur was die avond afhankelijk van ons beiden. Die is nu weer goed en wel opweg als het goed is en kan ik nu dus met een gerust hart in mijn bed kruipen.
Vroeger hadden we eens per jaar een heuse sportdag op de basisschool. Die voltrok zich dan altijd op het terrein van voetbalvereniging S.N.S. in Stad aan't Haringvliet, waar ik zelf tot aan de D-tjes aan verbonden bleef. Zo'n dag zat altijd vol met leuke (en ook minder leuke) spelletjes. Potjes voetbal, ringsteken, zorgen dat je met een dienblad vol bekertjes water de overkant haalt zonder te morsen om ondertussen nog wat hindernissen te nemen, zo lang mogelijk aan de lat van de goal blijven hangen zonder te vallen, zaklopen en zo waren er nog ontelbare onderdelen.
Vandaag leek het een klein beetje op die ene dag in het jaar van de basisschool. Althans, de vergelijking is misschien wat overdreven, maar het gaat natuurlijk vooral om het idee. Zo kwam Addie vanmiddag voor een potje tennis op de Wii. Dat bleef echter niet alleen bij een potje tennis, want naast een paar potjes honkbal (waar Addie zich kranig weerde!) speelden we ook nog wat potjes golf. Ook ontdekte ik dankzij Addie een trainingsonderdeel waar je alle sporten die Wii Sports rijk is, op verschillende punten kan oefenen. Zo oefende ik me suf op het slaan van een homerun met het honkballen of het gericht terugslaan tijdens een potje tennis. Terwijl Gijs de gehele dag weer eens zo lui als een varkentje bleek te zijn en uiterst charmante poses aannam, wrong Addie zich dus op zijn beurt in allerlei bochten tijdens een potje honkbal, die door Janine uiterst relaxt werd gevolgd.
's Avonds kwamen Keuf en Ellen om een theetje en natuurlijk moest ook toen de Wii nog even aangeslingerd worden. Keuf is groot fan van een potje tennis en sinds hij het niet meer van me kan winnen is hij gebrand op wraak. Dat bleef echter ook vanavond weer uit en hij stampte een paar keer bijna de vloerverwarming uit de vloer van frustratie, maar de dames daarentegen, vermaakten zich prima zonder enig aggressief competetiegedrag (ok, zelf moest ik me ook wel eens verbijten als ik de bal weer nèt buiten de lijnen sloeg). Ellen had overigens de avond daarvoor al aangegeven ook wel een Wii te willen hebben maar dat het vooral leuk was als je er een kreeg (terwijl ze dit zei keek ze schuin weg naar Keuf, die op zijn beurt uit alle macht probeerde zijn gezicht niet te laten vertrekken en vooral niet terug te kijken).
In tegenstelling tot mijn voorspelling die ik deed toen ik de Wii voor Janine's verjaardag kado deed, maakt hij dus nog steeds overuren. Morgen staat er ook al een sportieve middag gepland, dan komen Keuf en Bas langs voor een paar potjes tennis en dan zal ik me dus opnieuw moeten bewijzen, want het schijnt dat Bas nogal goed is!
Ik verheugde me er al weken op. Heerlijk zo'n avondje vermaak en al helemaal als een van mijn favoriete drummers speelt. Vanavond speelde namelijk de Golden Earring in de Dorpstienden te Ouddorp en al maanden van tevoren hadden we besloten er met een groepje vrienden naartoe te gaan en kaartjes geregeld.
Om half 8 ging de zaal open, maar zo vroeg hoefde ik er nou ook weer niet te zijn. Nee, ik dacht tegen een uur of half 9, dat zitten we wel safe. Dat bleek dus ook zo te zijn, want het optreden begon pas tegen 10 uur, maar dat maakte echter niet uit want het was hartstikke gezellig zo met de jongens (Addie, Keuf en Jurien) en de meisjes (Wendy, Janine, Ellen en Jozien). Nadat we ruim anderhalf uur naar een donker podium hadden staan staren (Jurien en ik vergaapten ons aan alle apparatuur die we konden ontdekken), begonnen ze dan eindelijk te spelen.
Barry maakte nog wat leuke grapjes, dat ze altijd al eens in Ouddorp hadden willen spelen, maar dat eigenlijk nog nooit gedaan hadden. Zelf had ik vooral oog voor Cesar, die weer een heerlijk partijtje zat te drummen en ook nog een heerlijke drumsolo weggaf zoals in onderstaand filmpje te zien is. Jurien keek vooral goed naar de gitaristen en dan in het bijzonder naar de bassist, die zelf verder weinig uitbundigs deed op het podium en die het liefst ergens achter de coulissen had staan spelen volgens mij. Janine kwam ook nog aan haar trekken toen de saxofonist het podium beklom. Wel erg leuk trouwens om de nummers die je altijd op de schuurfeesten door de speakers hoort knetteren en waar je zo'n beetje mee groot gebracht bent, nu eens live gespeeld te zien worden door de artiesten zelf!
Toch had het optreden net een klein beetje een zure nasmaak, want aan het einde van het optreden viste ik nèt achter het net toen Cesar z'n stokken in het publiek gooide en er 2 mensen met elk een stok vandoor gingen, ie 'm waarschijnlijk volgende week zó in de prullenbak gooien. Ik wachtte Cesar dan ook nog even op voordat ie de kleedkamer in zou gaan en riep nog uit volle borst "Hé Cesar! Kom es! Ik wil je wat vragen!" maar Cesar lachte en zwaaide naar me en liep toen direct de kleedkamer binnen.
Dan maar op een andere manier proberen om aan wat stokken te komen en ik liep terug naar het podium waar Cesar's drumtech (de 2e van links) inmiddels was begonnen om zijn drumkit uit elkaar te halen. Ik riep 'm "Hé! Heb je voor mij 2 stokken van Cesar?!?". Hij keek me aan, schudde zijn hoofd en keek toen weer de andere kant op. Vloekend liep ik weg, om het vervolgens nóg een keer te proberen. De drumtech kwam mijn kant op gelopen toen ik nog wat foto's nam en gebaarde dat ik mijn cameraatje maar even moest geven. Toen bleek hij zo tof om Cesar's drumkit even van dichtbij voor me te fotograferen (waarvoor nog mijn grote dank!) en ook even een foto vanuit het perspectief van Cesar. Zo had hij dus de hele avond de zaal in kunnen kijken. Lijkt me geweldig! Bedankt drumtech! En ik vroeg hem toch nóg een keer "Heb je echt geen stokken voor me?". Verbaasd luisterde ik naar zijn antwoord, want hij zei "Nee, Cesar heeft nog 7 stokken en daar moet ie tot eind november mee doen. De nieuwe levering komt later dan verwacht". Ik snapte er niks van, Cesar heeft toch zijn eigen muziekwinkel? En dan moet ie zuinig met z'n stokken omgaan? Bizar!
En terwijl het podium verder afgebouwd werd en Jurien en ik nog een t-shirt kochten, druppelde de zaal leeg. Ook wij vertrokken niet veel later, maar niet voordat ik nog een kwartier aan de kop van dat ene meisje had staan zeuren, of ik toch alsjeblieft die drumstick mocht hebben. Helaas, ze was onverbiddelijk, maar haar man was nog zo aardig om mijn telefoonnummer in zijn telefoon op te slaan, want ik drukte hem op het hart "Als je 'm weggooit, dan wil ik 'm hebben hoor! Het zou zonde zijn als ie verloren gaat!".
Helaas toonde ik vanavond dus iets te weinig overtuigingskracht, maar heb ik al met al toch een enorm leuke avond beleefd!
Als bonus dan ook een 7 minuten durend filmpje van een heftige gitaarsolo van George (Kooymans), gevolgd door een drumsolo van Cesar (deze begint bij 2 minuten).
Update (12-11-2008): Ondertussen wordt ik al vanaf 9 november genoemd op de website van Golden Earring Record Research in verband met dit optreden. Er komen dan ook flink wat bezoekers van die website naar mijn weblog en vandaar dat ik ze bij deze hartelijk bedank en een linkje naar hun website terug gooi.
Toen mijn drumleraar vanavond rond een uur op 18:00 bij me langs kwam, klaagde hij al dat hij niet over de haven heen kon rijden. Alles bleek afgesloten en ik dacht daarom dat ze nu eindelijk eens de dat stuk van de haven op gingen knappen.
Een uur later liet ik mijn drumleraar uit en keek nog even de straat in richting de haven. Daar zag ik opeens wel erg veel mensen die allemaal naar iets stonden te kijken. Nieuwsgierig als ik ben, trok ik gelijk mijn schoenen aan en liep ook die kant maar eens op om het met eigen ogen te kunnen zien. Wat ik daar zag had ik absoluut niet verwacht. Men was een heuse filmproductie aan het draaien bij ons in de "achtertuin". Het leek wel Hollywood!
Het was geen lokaal zendertje dat daar stond te filmen, nee dit was serieus. Dat was vooral te zien aan de ongelooflijke hoeveelheid apparatuur die uit de kast getrokken was en dito hoeveelheid crewleden die zenuwachtig heen en weer liepen. Ik maakte er wat foto's van en ging naar binnen. Straks maar eens kijken dacht ik, want de aardappeltjes staan op tafel.
Na het eten was het al een stuk donkerder en ook veel beter te zien nu alles zo in de schijnwerpers stond. Toen ik eens goed keek zag ik dat het om een film moest gaan die zich in het verleden afspeelde, gezien de oude auto's die gebruikt werden. Het was een prachtig tafereel om zo in de schijnwerpers te zien aan de oude haven (of wat daar nog van over is). Aan de overkant bij Café de Kok (waar het hele gebeuren zich afspeelde) stond ook veel publiek te kijken hoe dit schouwspel zich voltrok en Janine en ik keken vanaf de overkant van het water toe.
Het bleek om een film van producent Johan Nijenhuis en regisseur Ben Sombogaart te gaan. Die laatste is onder andere bekend is geworden met films als 'Kruistocht in Spijkerbroek' (waarmee hij een Gouden Film won en wat de duurste Nederlandse productie ooit was, zo'n 10 miljoen euro), 'Het Zakmes' (1992), 'Abeltje' (1998), 'Pluk van de Petteflet' (2004) en 'De Tweeling' (2002).
De film getiteld 'Storm', is een film die zich afspeelt tijdens de watersnoodramp in 1953. Een emotioneel verhaal moet De storm worden, over een ongehuwde moeder, maatschappelijke conventies, en het noodlot. In het scenario van Rik Launspach en Marjolein Beumer krijgt hoofdpersoon Julia van 18 het voor haar kiezen. Ze raakt zwanger van haar vriendje; deze vertrekt met de noorderzon. Zwangerschap en bevalling in het strenggelovige Zeeland worden ernstig veroordeeld en doodgezwegen door familie en dorpsgenoten. Als de baby vijf weken oud is breken de dijken en wordt ze door de barre omstandigheden gescheiden van haar zoon. Dan volgt Julia's zoektocht door een surrealistisch landschap vol modder en kadavers. Vindt ze hem terug en hoe?
'Storm' kost zes miljoen euro. Dat is voor Nederlandse begrippen veel geld. Internationaal geldt een dergelijk budget als een koopje. Opnamen in de Engelse Pinewood Studios, de specialist op het gebied van woeste waterscènes, zitten er niet in. Sombogaart moet het doen met een Vlaamse polder.
Ik nam vanavond een paar keer een kijkje, met Janine en later met Addie en z'n vader die nog even langs kwamen. De windmachines hoorde ik bij ons in de woonkamer bulderen dus iedere keer als de scène opnieuw moest, kon ik dat helemaal volgen. Het bleef dan ook nog lang onrustig aan de Sommelsdijkse Haven.
Ik ben benieuwd naar het uiteindelijke resultaat en heb me dan ook voorgenomen deze film dan ook zéker in de bioscoop te gaan bekijken, of in ieder geval op DVD aanschaf. Waarschijnlijk duurt de opgenomen scène van vanavond maar luttele seconden in de uiteindelijke film, maar hé, het is wél bij ons in de achtertuin!
Als bonus hier een stukje film van hoe het er die avond aan toe ging tijdens de opnamen van 'Storm'. Niet alleen hoe er gefilmd werd maar ook hoe men tussendoor even stukjes geluid opneemt. Erg leuk om in ieder geval eens gezien te hebben! Misschien iets voor "behind the scenes" op de uiteindelijke DVD?
Maanden geleden bestelde ik 'm op voorhand al via internet en deze week vroeg Addie al 2 keer of ik 'm al binnen had. Gisteren kon ik 'm dan melden dat ik een mailtje in mijn mailbox vond die mij vertelde dat het pakketje verzonden was. Dat betekende dus waarschijnlijk dat Addie's exemplaar eveneens onderweg was.
Vandaag kreeg ik 'm dan binnen. Afgelopen weken draaiden ze de single al vele malen, soms tot ergernis van Keesjan bij ons op de zaak, die het nogal deprimerend vind. En zo kun je het nieuwe album van Bløf ook eigenlijk wel een beetje omschrijven. Ze zaten de afgelopen tijd, na hun laatste album Umoja, in een moeilijke periode en waren moe van het maken van het album en alles daar omheen zoals onder andere de tour en de (helaas geflopte) film. Dat had ze namelijk de afgelopen 4 jaar ontzettend veel tijd gekost. Voor het nieuwe album vertrokken ze naar het Ierse Pickering en namen daar een flinke berg nieuwe nummers op. De helft van die nieuwe nummers staat nu op hun nieuwe album 'Oktober' die nu ook, hoe kan het anders, vandaag 3 oktober is uitgekomen.
Op dit album staan veel "donkere" nummers met een zware lading, maar voor de echte fans moet dat toch niet uitmaken. Feit is wel dat in april 2009 weer een nieuw album uitkomt, smaakvol getiteld: 'April'. Daarop staan overwegend vrolijke nummers en dat terwijl ze alle nummers voor beide albums, gelijktijdig opgenomen hebben. Saillant detail, volgens drummer Norman Bonink zijn de nummers voor 'April' overdag opgenomen, terwijl de nummers van 'Oktober' juist 's avonds zijn vereeuwigd.
Zelf vind ik dat er op dit album wederom prachtige nummers staan. Het zijn weliswaar echte tranen trekkers, maar het geluid is écht wat we van Bløf gewend zijn. Lekkere zware bas-tonen dreunen door je speakers de melancholishe melodiëen ondersteunend.
Een extraatje voor de legale koper van de cd, is de Pickering Player. Fans kunnen over de schouders van de leden van Bløf meekijken naar de opnamen van 'Oktober'. De bandleden werden tijdens het productieproces vanuit verschillende perspectieven gefilmd en de fans krijgen nu de mogelijkheid om het opnameproces van het nieuwe album 'Oktober' te bekijken op een virtueel platform. Om toegang tot de virtuele opnamestudio te krijgen, fungeert de cd als sleutel.
Kortom, een echte aanrader als je de muziek van Bløf kan waarderen. Zo niet, dan is dit niet het album om eindelijk eens kennis te maken met deze band. Ikzelf ben echter nu al benieuwd wat 'April' ons gaat brengen!
Ik merk dat ik nog wel een flink aantal kilometers moet maken voordat we 11 november weer met een clubje naar Ottenburg af kunnen reizen, om ons zelf helemaal stuk te rijden op 45 kilometer ruig terrein in de Belgische Ardennen, zoals we dat 4 en 2 jaar geleden ook al eens ondernamen. Zo reed ik (en ik was absoluut niet in vorm!) vanavond al in hoog tempo met Addie, Alex en Keuf de prachtige zonsondergang tegemoet en genoten we daar nog even van tijdens een tussenstop aan het einde van de Slikken van Flakkee.
Zoals gezegd was ik vanavond niet helemaal in vorm, maar de 31,5 kilometer legden we toch met gemiddeld 27,5 kilomter per uur af. Geen slechte score dus. Bij thuiskomst was Janine net klaar met haar Yoga-lessen op de Wii en was nu Aerobics aan het doen. Ik deed daarna nog even een potje tennis, voordat ik onder de douche sprong en vergaarde nog net even op de Tennis-Pro-status. Zou ik nu genomineerd worden voor sporter van het jaar?
Sander de Gans zag het levenslicht in 1984 en houdt zich bezig met het bedenken en uitwerken van Concept, Productvisie en Design voor internet trajecten bij internetbureau Mangrove in Rotterdam. In zijn vrije tijd is hij drummer bij (hard)rockband 5th Suspect. Woont samen met zijn vriendin Janine en hun altijd luie huistijger Gijs. Houdt daarnaast van muziek(maken), reizen, motorrijden, snowboarden en zijn vrienden.
Ook Addie en Mirjam vonden het leuk nieuws toen we ze een aantal weken geleden kwamen vertellen dat Fleur er een speelkameraadje bij krijgt. Ze weten inmiddels goed hoe het is om zelf een kleintje te hebben, dus werden we , nadat we een bakkie koffie en een koek genuttigd hadden, met allerhande wijze raad weer heengezonden.
