Al 40 jaar een paar

Al in de zomer troffen we de voorbereidingen voor deze dag en dus moesten we nog lang onze mond houden. Soms moesten we zelfs eventjes voordat ze langskwamen nog eventjes snel wat dingetjes wegmoffelen, anders zou de verrassing er al af zijn...

Vandaag was het dan zo ver. Op deze dag, veertig jaar geleden, gaven pa en ma Ihrman elkaar het 'ja-woord'. Voor ons is dat een lange zit, maar voor de beide Ihrmannetjes was het voorbij gevlogen!

Toch moesten ze nog eventjes op het presentje wachten, want hoewel Janine en Annette 's middags al gekomen waren, kwam ik wat later vanwege mijn motorrijles.
Eindelijk kon het kadootje dan uitgepakt worden en de jubilarissen wachtten met spanning af wat er onder het papiertje schuil ging. Eenmaal het papier eraf verscheen gelijk een glimlach op het gezicht van beiden en ze bekeken het eens goed.
Het bleek een foto van ons drieën, Janine, Annette en ik, gemaakt in Ouddorp, op de rotonde waar de gigantische strandstoel met bijbehorende strandbal staat te prijken.
Ze vonden 'm prachtig en het duurde dan ook niet lang voordat de foto aan de muur hing.

Dat moest gevierd worden en daar kwamen we tenslotte ook voor. Er was voor ons vijven een tafeltje gereserveerd bij Akershoek in de ring van Ouddorp. Daar waren pa en ma Ihrman veertig jaar geleden ook op een bijzondere wijze getrouwd, zo bleek uit een anekdote. Met een weddenschap kreeg pa Ihrman het namelijk voor elkaar om gratis zijn bruiloft bij Akershoek te mogen houden. Geen huur van het pand, geen kosten voor de bediening en het eten en drinken tegen inkoopsprijs.
Wie zou dat heden ten dagen nog voor elkaar krijgen?!

Het voorgerecht zag er lekker uit en we hoefden er ook niet lang op te wachten. Zelf had ik een pannetje Scampi's die ik met veel smaak naar binnen liet glijden.
Ook het hoofdgerecht werd precies op de goede tijd geserveerd en dat was bovendien nog lekker ook! Ter gelegenheid maakte de ober nog even een fotootje van ons allemaal.

Dan het toetje, voor mij doorgaans de belangrijkste gang van het hele 'uit-eten-gaan-ritueel'. De toetjes werden voor de gelegenheid met vuurwerk geserveerd en hoewel Janine's 'flensjes' er behoorlijk lekker uit zagen, smaakte mijn Dame Blanche (hoe kan het ook anders!) alsof er een engeltje op mijn tong pieste.

Een gezellig avondje uit dus en ook nog eens lekker gegeten. Wat wil je dan nog meer?...

Als echte ridders op ons ijzeren paard

Hoewel mijn vader me wist te vertellen dat ik niet zomaar van mijn motor geblazen zou worden vanwege mijn postuur, ging onze geplande motorrijles van afgelopen dinsdag toch niet door vanwege de flinke windstoten. Normale slalom- en uitwijkmanoeuvres zouden nog wel te doen zijn, maar de langzame slalom, die Ries en ik nu juist allebei zo lastig vinden, was net iets te riskant bij dit weer.

De les die voor vandaag gepland stond ging gelukkig wel door, al knepen we 'm wel een beetje. Het was al de heel dag slecht weer, maar toen wij tegen 15:00 uur bij Verolme aankwamen begon het zonnetje te schijnen. Tot grote jaloezie van de voorgaande rijders, want die waren tot op hun onderbroek natgeregend.

Dat bleef ons gelukkig bespaard en hoewel we eerst wat huiverig waren voor het natte wegdek, maar Jaap ons verzekerde dat we grip genoeg hadden, vlogen we als echte ridders op ons ijzeren paard, door de verschillende proeven heen.

Zo kregen we weer de uitwijkmanoeuvre voor onze kiezen, zoals Richard hier ook even demonstreert en moesten we deze aan het einde van de middag zelfs met één hand doen! Ook de slalom ging lekker zoals Richard laat zien en reden ook nog gebroederlijk de halve draai.
Verder uiteraard alle oefeningen die we iedere les krijgen en die iedere les steeds beter gaan, zoals achtjes-draaien, de remproeven slalom etc. Wat ook stukken beter ging dan de vorige en eerste keer dat we deze oefening deden, was het stapvoets slalommen. Koppeling in de eerste versnelling laten slippen, tussen de 2.000 en de 3.000 toeren maken en stapvoets en al bijremmend met de voetrem een slalom maken.
Vorige keer bleek dit dus als gezegd nog niet de gemakkelijkste opgave, maar deze week ging hij al een stuk beter.

Ook mijn vader kwam nog eventjes kijken naar onze vorderingen en keek hoe wij met de laatste oefening de pionnen ophaalden, al rijdend vanaf onze motor en deze op onze tank stapelden.

Erg leuk om eens een keer bij daglicht te rijden, iets wat we tot nu toe nog niet hadden gedaan. Nu kriebelt het echt om straks met het roze papiertje op zak, lekker te gaan toeren en te genieten van de vrijheid die je op een motor hebt. Echter, eerst moet ik op 30 december mijn theorie zien te halen (Richard op de 18e) en kunnen we 7 januari op voor ons examen voor de bijzondere verrichtingen. Spannend dus!

Voor de leukste filmpjes van vandaag, verwijs ik naar mijn speciaal daarvoor aangemaakte Motorrijden-video-album op Vimeo. Als bonus een filmpje in deze blog, waarin ik, gevolgd door Richard, het bekende 8-patroon rijd. Dit doen we door in de eerste versnelling aan te komen rijden, de voetrem te gebruiken en goed te kijken waar we naartoe willen (Jaap zou het zo gezegd kunnen hebben!).

Bij Bavaria weten ze wat ze weggeven...

"Zo, nu eerst even darten" klinkt het zo ongeveer twee keer per dag. Samen met Joan gooi ik graag een dartpijltje richting het bord. We spelen eigenlijk altijd 'bullen' (boelen), wat niet meer is dan proberen op de bulls-eye te gooien. De enkele bull (groene rand) is 1 punt, de dubbele bull (het rode midden) is 2 punten. Vaak gaan we tot aan de 20 of 25, gewoon om even lekker te ontspannen en niet achter je beeldscherm te zitten of door je collega's gestoord te worden.

Het vorige dartbord heeft het ruim een half jaar uitgehouden maar was daarna echt niet meer bruikbaar. Joan nam daarom een nieuw dartbord mee, dat hij bij een paar kratten Bavaria bier had gekregen. Puur uit nieuwsgierigheid en voor de lol, besloot ik een zogenaamde stop-motion-animatie te maken van de slijtageslag die zo'n dartbord meemaakt. Zo'n 'stop-motion' is een filmpje dat bestaat uit foto's die elkaar opvolgen. Denk bijvoorbeeld aan Loeki de Leeuw die vroeger tussen de STER-blokken te zien was. Ook dat was een stop-motion-animatie.

Helaas komen we er nu na zo'n 5 weken achter, dat deze animatie niet echt lang zal duren. Hoewel het vorige dartbord het ruim een half jaar heeft uitgehouden, zien we dat dit exemplaar beduidend korter mee zal gaan. De kwaliteit van het bord is dusdanig beneden pijl dat het na 5 weken al moeilijk wordt om te constateren of we nu wel in de bull hebben gegooid.

Ter demonstratie, de eerste dag, de tweede week, de derde week, de vierde week en tenslotte de vijfde week. Duidelijk te zien is dat het dartbord in tegenstelling tot de vorige exemplaren, erg snel slijt en dat terwijl ons gebruik vrijwel gelijk is gebleven. Per dag worden er zo'n 10 potjes op gespeeld en wordt er ook nog eens normaal gegooid (in tegenstelling tot het vorige bord, waar we wel eens helemaal op los gingen en wilden zien hoe ver we nu zo'n pijltje in het bord konden gooien!).

De bulls-eye is dus nu al helemaal vernacheld, en het bord puilt op enkele cruciale plekken weer al uit. het zal dan ook niet lang gaan duren voordat de eerste plukken eruit gaan vallen.

Bij Bavaria weten ze dus wel wat ze weg geven bij een paar kratten bier! En dat terwijl er nog duidelijk op het bord 'Official Cometition Darboard' staat geschreven...

"Wat doe jij donderdag met het eten?"

"Wat doe jij donderdag met het eten?" vroeg ze begin deze week. "Ik heb nog geen idee" antwoordde ik, "Janine is niet thuis, dus ik denk dat het een magnetronmaaltijd wordt...". "Mag ik dan misschien bij jou komen eten?" was haar wedervraag, die ik bijdehand beantwoordde met: "Ja leuk! Maar dan moet je wel zelf koken!".

Dat bleek dus geen probleem en zo stond mijn nichtje Claudia dan ook met al de boodschappen in de aanslag, toen ik thuis kwam van mijn werk. Die stalde ze direct bij binnenkomst uit op het aanrecht en hoewel het even zoeken was naar de juiste pan, stond ze al vrij snel te kokkerellen.
Ondertussen dekte ik de tafel en ruimde wat spulletjes op. Daardoor leek het eten binnen een mum van tijd op tafel te staan en waren we samen klaar om aan te vallen.

Een heerlijk bord gevuld met spinazie, gehakt, Boursin, spekjes, en Penne stond voor mijn neus te geuren. Haar vriend Arjan waarschuwde mij nog per sms dat ik mijn vork er niet bij op moest eten en die waarschuwing kwam goed van pas, want het was overheerlijk en we aten het met smaak tot aan de laatste restjes op.

Ik wist niet dat mijn nichtje zo lekker kon koken! Haar vader zou trots op haar zijn...

Wie had er vroeger geen Flippo's?

Het was toch alweer eventjes geleden dat we dit bekende beeld hadden gezien. Het laatste paar werd afgeleverd toen wij in Amerika zaten en ondertussen verbleef hijzelf ook nog 10 dagen in Miami.

Toch wist ik precies hoe laat het was, toen een grote rode bus van TNT voor kwam rijden en Koen vrijwel direct als een zenuwachtige Jack Russel van zijn stoel opveerde en naar beneden stoof.
Het kon maar één ding betekenen, dat moesten wel weer nieuwe schoenen zijn.

De doos waarin ze verstuurd waren zat goed dicht, maar met een beetje geweld haalde hij korte tijd later, na het verwijderen van wat oud papier van de vorige eigenaar, toch de originele Nike schoenendoos tevoorschijn. Vol trots en in de karakteristieke 'Koenoe-pose' showde hij zijn paar 'Nike Air Max 90 Infrared' aan het toegesnelde publiek.
Hoewel Koen ons deed geloven dat hij dit wel een van de meest 'onmin-dotti' schoenen uit zijn verzameling vond (inmiddels rond de 30 paar!) vond ik persoonlijk dat ik al eens mooiere exemplaren voorbij had zien komen.

Het deerde hem niet, hij was helemaal in de gloria met zijn 'Infrareds' en ik begrijp het enthousiasme wanneer iemand zijn waardevolle verzameling weer kan aanvullen. Iedereen denk ik. Wie had er vroeger geen Flippo's?

Ze groeien als... euh... peper!

Precies een week nadat ik over de eerste tekentjes van leven van mijn 'oppepertjes' heb geblogd, keek ik opnieuw hoe het er voor stond. Uiteraard had ik stiekem al een paar keer meer gekeken, maar dat maakt het verhaal wat minder leuk.

In maar liefst één weekje tijd waren ze al lekker gegroeid en staken er nu al vier stekjes hun hoofd boven de grond. De eerste twee van vorige week waren al helemaal flink doorgeschoten!

Ik ben benieuwd wanneer ze boven het zakje uit beginnen te groeien, want overpoten hoeft geloof ik niet. Ik zal dan ook de komende tijd proberen om iedere week de vordering in de gaten te houden. Ze groeien in ieder geval als... euh... peper!

Een heel weekend dikke lol!

Oh oh, wat hebben we het afgelopen weekend gezellig gehad. Verdeeld over 4 huisjes, verbleven we met maar liefst 22 vriendjes en vriendinnetjes een weekend (van vrijdag tot en met maandag) lang op De Kempervennen van Center Parcs, vlak bij Valkenswaard.

Daar werden de nodige hillarische (drank)spelletjes gespeeld, maar bleef ook de sportiviteit niet onderbelicht! Zo voetbalden we in één weekend maar liefst 3 uren (iedereen heeft nu spierpijn!), maar waren we ook op een ander sportief vlak actief, zij het dan wel wat rustiger. Uiteraard werd er ook een aantal keer heerlijk gegeten en dat dan vooral ook heel veel!

De kleine Levi was ook van de partij en werd zelf af en toe bijna opgegeten omdat het zo'n heerlijk ventje is, tot schaterlach aan toe.

Een heel weekend beschrijven in een blog is iets te veel van't goeie, daar ik het doorgaans toch al moeilijk kort kan houden. Daarom als bonus nu de beste foto's van een heel weekend dikke lol!

Hij haalde weer de nodige pionnen uit de achterbak van zijn auto

Het was de derde les alweer. Of eigenlijk de tweede, want de eerste was maar voor spek en bonen om even aan het idee te wennen.

Opnieuw bespraken Richard en ik een les op donderdagavond om 18:00. Ook nu weer zouden we de zogenaamde 'bijzondere verrichtingen' gaan oefenen, waarvan we straks op het examen moeten laten zien wat we kunnen.

Zoals ook voorgaande keren stonden de motoren netjes op een rijtje, klaar om bereden te worden. Dat gebeurde dan ook niet lang nadat we onze motorkleding hadden aangetrokken en zo reden we naar het parkeerterrein bij de Jonge Spartaan in Middelharnis.
Daar haalde Jaap (Verolme) weer de nodige pionnen uit de achterbak van zijn auto en oefenden we de slalom. Daarna zelfs een slalom met remproef ineen en een tijd later waren zowel Richard als ik, alweer drukdoende met 'achtjes-draaien'.
Ook de 'uitwijk-manoeuvre' kwam weer aan de beurt, evenals de diverse remproeven en uiteindelijk ook een stapvoets te nemen slalom. Met deze laatste oefening had ik de grootste moeite, daar ik alles liever snel doe dan langzaam, maar ook deze proef zal ik onder de knie moeten zien te krijgen.

Na afloop toonden we Jaap even dat we het weer helemaal super vonden, ookal ging het voor ons beiden gevoel iets minder soepeltjes dan de afgelopen keer.

Het theorie-examen is inmiddels ook aangevraagd en omdat Ries en ik aan ons werk gebonden zijn, gaan we apart. Ries mag 18 december laten zien of hij het weet en ik de 30e van diezelfde maand. Even voor ons duimen dus en ondertussen lessen wij weer vrolijk verder, met volgende week dinsdag en zaterdag in het vooruitzicht!

Help! Mijn collega heeft een hobby!

Het zou de titel kunnen zijn van een uitgemolken televisie format, maar niets is minder waar.
Hij is altijd druk met zijn Golf 4 1.9TDI in de weer. Dan een friemeltje zo, dan een friemeltje zus. Altijd maar aan het 'optimaliseren' en daar komt nog eens bovenop dat hij helemaal gek gemaakt wordt door de andere 'Dubmeisters'...

Mijn collega Joan deed nog niet zo heel lang geleden vriend en vijand verbazen, toen hij een ietwat orthodoxe manier bedacht om zijn afkomst uit het diepe zuid-westen van ons land kracht bij te zetten. Joan, zo moet u weten, komt namelijk uit Sint Annaland, gelegen in de provincie Zeeland. En 'Oengs Zeeuwen, binne noe eenmael zuunug!'.

Hoe het ook zij, toch diep respect voor de keuze van een jongen, wiens vrienden allemaal de snelste willen zijn op het circuit en geen enkele rekening houden met moeder natuur (ik ben er ook zo een, ik weet het, voordat mijn mailbox volstroomt!). Volkswagen-minded als hij is, bedacht hij een ludiek en uniek project.

Het Duitse automerk is al jaren bezig met de zogenaamde 'Blue Motion' techniek. Dit betekend dat wanneer een Volkswagen 'Blue Motion' is, er aan van alles gedacht is om de vierwieler zuiniger te laten rijden. Denk aan het feit dat de motor stopt als de auto ook stil staat. De dynamo die de accu alleen oplaadt tijdens het remmen en niet tijdens het rijden zodat er meer weerstand ontstaat. Zuinigere motor en nog veel meer.
Joan's 'normale' 1.9TDI is geen Blue Motion uitvoering, maar Joan wilde wel eens zien of hij niet in de buurt kon komen van zo'n échte Blue Motion.

Hij stelde zichzelf daarom het doel om minimaal 1 op 25 te halen. Daar gaat hij naar alle waarschijnlijkheid wel aan voldoen en dus legt Joan de lat nog hoger. 1 Op 30 moet het gaan worden, maar dat gaat niet zonder slag of stoot.

Zo zijn er de afgelopen tijd een aantal gewicht-besparende maatregelen genomen, moeten de velgen nog vervangen worden door écht lichte en dichte velgen, moeten er zuinigere banden worden opgezocht en gisteren werd de auto ook nog eens opnieuw getuned. Althans, ge-down-tuned eigenlijk, wat betekend dat de auto nu zuiniger staat afgesteld.
Dit alles met behulp van een aantal sponsoren die Joan's project reeds aanmoedigen.

Om zijn project kracht bij te zetten, lanceerde Joan de website www.MijnBlueMotion.nl, waar de voortgang van het project tot in details te volgen is.
Vandaag kwam hij zelfs met een compleet bestickerde auto naar de zaak en zo maakt hij nu luid en duidelijk reclame voor zijn interessante project en durft hij zelfs keiharde uitspraken te doen, zo getuige zijn achterruit.

Benieuwd hoe het deze extreem zuunige Zeeuw vergaat? Neem eens een kijkje op MijnBlueMotion.nl!

De eerste tekens

Nog niet zo heel lang geleden blogde ik over mijn 'oppepertje' dat ik van Bas en Noortje aangeboden kreeg. Er gebeurde daarna helemaal niets, totdat ik vandaag weer in het zakje keek.

Tot mijn grote verrassing zag ik plots de eerste groene puntjes boven komen! Nu gaat het dus pas echt beginnen en kan ik regelmatig een kijkje nemen hoe het met mijn pittige plantjes staat.

Wordt dus vervolgd!

De romantiek van 'het-zelf-bij-de-boekhandel-halen' schoof ik opzij

Toen ik vanmorgen op de deurmat keek, zag ik daar een dikke enveloppe liggen. "Ah!" Dacht ik, "m'n loon is al vroeg gestort deze maand!". Helaas bleek dat niet het geval, want het bleek een pakketje. "Had ik iets besteld dan?" vroeg ik vragen aan Janine. Zij wist het echter ook niet en vol verwachting opende ik de enveloppe.

Eventjes dacht ik nog dat het ongevraagde post was, maar toen ik de enveloppe opengescheurd had, wist ik dat het menens was.

Toch kon ik nog niet direct de twee rode, uitstekende punten thuisbrengen, maar toen ik eindelijk de inhoud uit de verpakking had geschoven, ging er een lampje branden.

Afgelopen week zat ik in mijn lijfblad, de 'Slagwerk Krant' te lezen, toen het me opviel dat ik een aantal euro's zou kunnen besparen en ook nog eens een mooi kado kon scoren. Een abonnement voor €30,- en een welkomstkado ter waarde van €42,- erbij. Dit terwijl het blad 6x per jaar uitkomt en iedere keer €5,90 kost. Dat betekend dus, dat wanneer ik een abonnement neem, ik in feite één uitgave per jaar voor niks krijg. Volgt u het nog?

Enfin, hoe het ook zij, de romantiek van 'het-zelf-bij-de-boekhandel-halen' schoof ik opzij en ik schreef me via het internet in voor een abonnement met dat leuke welkomstkado.
Huiverend bij de gedachte hoe het bij een vorig abonnement verlopen was, wachtte ik in spanning af...

Vandaag arriveerde dus mijn 'stokkentas' waarin ik onder andere mijn stokken makkelijk mee kan nemen als ik naar de oefenruimte ga. Ideaal, want normaal sjouw ik één of meer paar stokken, bladmuziek, oordoppen en wat drinken mee als we gaan rocken, maar nu kan ik het meeste kwijt in deze tas.
Bijkomend voordeel is dat de tas ook nog eens aan een van de toms opgehangen kan worden en ik daarmee in staat ben om razendsnel een reserve stok te pakken, als ik weer eens (en dat gebeurd me regelmatig!) een van mijn stokken uit mijn handen laat glippen!

Nu alleen nog even de rekening betalen, maar dat vind ik niet zo erg. Want een scherp geprijsd abonnement op mijn lijfblad én een schitterend welkomstkado, maken mijn weekend nu al tot een succes!

BTW: dit is ook nog eens mijn 500e blog! Dubbel feest dus!

Pittige uitwijkmanoeuvres

Het was vandaag eindelijk zo ver. Deden we vorige week nog een 'kennismakingsrondje' op de motor, vandaag begon eigenlijk onze eerste échte les.

Er stond 1,5 uur bijzondere verrichtingen op het programma. Slalom maken bij verschillende snelheden, uitwijkmanoeuvres bij verschillende snelheden, remproeven, halve draai maken en achtjes draaien. Sommige oefeningen waren nog best pittig en dan vooral bij hogere snelheden, zoals de uitwijkmanoeuvre bij 50 kilometer per uur.

Toch was het erg leuk om te voelen wat je nu eigenlijk met een motor kunt doen. Hoe ver je kunt gaan en dan kun je natuurlijk nog veel verder dan wij vanavond deden.
Het was vanavond dus een erg leerzame avond en zowel Richard als ik waren een beetje teleurgesteld dat de 1,5 uur al zo snel voorbij was.

Volgende week opnieuw de donderdagavond en de week daarna op dinsdagavond en zaterdagmiddag, zodat we ook eens bij daglicht kunnen rijden. Nu eerst onze theorie goed leren, wat daar moeten we ook nog examen in doen!

Helaas heb ik geen actiefoto's kunnen maken, maar dat probeer ik de volgende keer goed te maken. Wordt vervolgd...

Lekkere dikke blote konten in Rosmalen

Barry had het me al verteld. Vandaag was er een Bigtwin Bikeshow in Autotron Rosmalen, met 'dikke Harley's' zoals hij me zo enthousiast vertelde. Dat leek mij wel leuk om eens te bekijken en ook neef Richard voelde daar wel wat voor.
Vandaag reden we dan ook met z'n vieren (Barry, Barry's vader Jan, Richard en ik) naar Rosmalen om daar eens lekker een middagje te kwijlen...

Buiten stonden ze al te glimmen, dat het bijna pijn deed aan je ogen en binnengekomen zagen we gelijk 2 exemplaren die ook al de show stalen in de laatste nieuwe Bigtwin (motorblad). Schitterend in retro-kleuren en voorzien van veel details. Ook deze leger-uitvoering was erg gaaf, met als gaaf extraatje een munitiekistje voorop.
Iets verder viel onze mond open van verbazing toen we deze 360'er tegen kwamen (een band van bijna 40 centimeter breed!) en ook Jan en Barry keken hun ogen uit bij de (over)'gecustomisede' en fel afgelakte Harley's. Toegegeven, af en toe waren ze net iets te ver gegaan in hun enthousiastme, maar over de details was veelal erg goed nagedacht zoals bij deze kentekenplaathouder, die prachtig in het wiel viel. Ries kon daarom ook niet stoppen met het zoeken naar strakke details!

Ik vind Harley's echt schitterende motoren, maar ik zie mezelf meer op een 'streetbike' rondrijden. Zoals deze nieuwe Triumph Speed Triple, die als primeur op de beurs werd gereleased. Ook kwamen we bij Yamaha nog een erg mooi exemplaar van ome Leen's MT-01 tegen en zelfs een special, de MT-0S, die een prachtig blok in de buik had, maar waar de uitlaten me wat van tegen vielen.

Barry en vader Jan daarentegen, stonden te kwijlen bij deze mooie fiets en Barry droomde hardop over en ritje Route 66 met dit exemplaar.
Deze stoere fiets trok ook mijn aandacht, doordat zowel het achterlicht als de knipperlichtjes, schitterend verwerkt waren in de carrosserie en wat te denken van deze monsters? Uiteraard trokken deze bikes onze aandacht, want je kon er door hun omvang bijna niet omheen. Ze moesten wel zo groot zijn, want er lag immers een dikke V8 in te glimmen!

Barry probeerde, tot groot verdriet van zijn vader, nog een mooie Honda uit en even daarna liepen we de volgende hal binnen en kwamen we langs stoere Hot Rods uiteindelijk bij de échte showmotoren uitkwamen. Hier zagen we hele mooie exemplaren tussen staan, maar ook hele vreemde. Zelf was ik wel gecharmeerd van de witte 'Hot Wheels' (vooral vanwege het kontje) en deze mooie blauwe. Of wat te denken van deze 'Fat Ass' en dan heb ik het nog niet eens gehad over deze lekkere dikke kont!

Nadat we al het moois van deze beurs wel zo'n beetje gezien hadden, keerden we weer terug richting huis. Veel stof tot napraten en aankomende donderdag mogen we zelf weer op de motorfiets klimmen!

Brommers kieken

Mijn eerste motorrijles gaf een fantastisch gevoel en ik kijk al uit naar de tweede. Voor de gelegenheid leen ik zo lang wat spullen van familie of vrienden, want je kunt natuurlijk niet zomaar in een spijkerbroek en een paar sneakers op de motor stappen. Helemaal niet met het weer van de afgelopen tijd!

Toch wil ik graag alvast wat eigen spullen kopen, van lieverlee steeds iets anders. Om te beginnen wilde ik graag een paar eigen laarzen, daar ik nu een paar van de rijschool in bruikleen heb.

Samen met mijn vader (al ruim 15 jaar een echte motormuis) besloot ik dan ook langs wat motor-zaken te gaan om iets passends uit te zoeken.

Als eerste bezochten we VP Motorsport (voorheen VJ) in Sommelsdijk. Daar daar paste ik een paar laarzen en vond een paar wat prima naar m'n zin was, maar ik besloot toch nog even verder te kijken.
Bij het verlaten van de winkel werd ik wel op slag verliefd op een prachtige mat-zwarte helm van Scorpion. Een schitterende lijn en de mat-zwarte finish met 'chrome' accenten wekten meteen mijn interesse. Toen ik 'm opzette zat ie lekker, maar toen Wilco van VP de wang-kussentjes aan de binnenkant van de helm, met een pompje in het kin-stuk oppompte, zat hij fantastisch.
De helm was zelfs voorzien van een vizier aan de binnenkant, die met een schuif aan de zijkant van de helm naar beneden kan worden geklapt en achter je normale vizier schuift. Het is speciaal voor de zon en zo hoef je eigenlijk geen zonnebril mee op te doen als je gaat rijden (wat vooral irritant is als de zon opeens niet meer schijnt en je met een donkere bril voor je ogen zit!).

Enfin, Wilco liet met een druk op de knop de lucht uit de wang-kussentjes lopen en mijn vader en ik vertrokken richting Motoport Rockanje, om daar ook nog even te neuzen.
Daar aangekomen zagen we een flink aantal prachtige motoren in de showroom staan. Zoals bijvoorbeeld deze Yamaha XJR1300, de vorige motor van mijn vader, maar dan in een retro-uitvoering (let maar op het wedstrijdnummer op de tank). Ook zag ik een prachtige parelmoer witte R1 terwijl mijn vader gecharmeerd leek van een blauwe special edition van diezelfde motor.

Voor Janine vond ik nog een stoere mat-roze helm maar waar mijn oog pas écht op viel, was op deze glanzend witte Kawasaki Z1000. Een ongelooflijk stoere motorfiets, die ook nog eens flink ge-customised was. Andere uitlaatje, andere spiegeltjes, etc. Ook mijn vader stond er bij te kwijlen!

Verliefd werd ik echter (voor de 2e keer vandaag!) op een stoere blauwe Yamaha FZ1. Een lekker korte 'streetbike' die ook hier en daar ge-customised was, getuige het korte uitlaatje. De dikke slof en de kleine achterlichtjes gaven deze 'blote fiets' ook een stoer uiterlijk vanaf de achterkant gezien en wat zat hij lekker, terwijl het op de foto wel een mini-bike lijkt bij mijn grove postuur!

Toch keerden we hier onverrichte zaken weer terug naar VP Motorsport in Sommelsdijk en daar kocht ik (vooral ook vanwege de flinke korting die je daar krijgt als je aan het lessen bent) een paar stoere laarzen voor een prima prijs, die aanvoelden als mijn pantoffels. Dit was dus een geslaagd middagje 'brommers kieke met pa'. Moeten we vaker doen!

Wat had het ventje er schik in

Vanavond aten we een frietje mee bij Chris en Martha en natuurlijk at de kleine Levi ook een hapje mee. Zij het wel een potje bonen, maar het ging met grote happen naar binnen.
Ook konden nog even zien hoe hij in zijn badje ging en dat scheen dat scheen die kleine cowboy helemaal niet vervelend te vinden. Hij spartelde alsof het een lieve lust was en het duurde dan ook niet lang of er lag meer water op de vloer van de badkamer, dan in het badje zelf.

Nog mooier was het toen hij afgedroogd en ingesmeerd werd op zijn kamertje. Hij liet zich heerlijk vertroetelen door zijn vader en zijn moeder en wat had het ventje er schik in!

Een schattig blauw plaatje

We wilden het allebei al heel lang, maar pas deze week hakten we de knoop door. Onze vaders reden al vele kilometer met heel veel plezier. Een van hen is ons helaas ontvallen, maar in zijn gedachtenis zetten we deze voorliefde voort.

Richard regelde alles, hij zit namelijk in de continu-dienst en met hem is het dus het moeilijkst om afspraken te maken. "Donderdagavond om 18:00 gaan we beginnen!", belde hij mij begin deze week met een vibratie van spanning in zijn stem op. Ik kon niet anders dan glimlachen...

Al voor de klok 18:00 sloeg stonden we samen op het industrieterrein van Middelharnis, bij Rijschool Verolme voor de deur. Nadat ook onze instructeur Jaap was gearriveerd, kregen we eerst een uitleg over de motor. Waar alles precies zat, wat we zoal moesten doen en wat we ook vooral níet moesten doen.
De volgende stap was het aantrekken van onze motorkleding. Riz hees zich in het pak van zijn vader, terwijl ik een combinatie aantrok die bestond uit de broek van Cor, een jas, helm en handschoenen van mijn vader (beiden dank daarvoor!) en een paar laarzen die de rijschool ter beschikking stelde.

We namen plaats op de Honda CBF500, zoeen met zo'n schattig blauw plaatje aan het achterspatbord. Riz had de blauwe variant van de Honda, ik de grijze. Het wegrijden met de motor was even wennen. Ik liet hem dan ook eerst stil vallen, terwijl Richard in één beweging zijn weg vond. Na 5 meter stopten we.
Daarna reden we een aantal rondjes door Middelharnis en mochten we lekker hard optrekken en maakten we vele stops om het gevoel met de motor een beetje te krijgen.

Helaas was het eerste uurtje snel voorbij en zat onze les er weer al op. Volgende week beginnen we met de bijzondere verrichtingen en zitten we 1,5 uur lang op het ijzeren paard.

Nu snap ik waarom onze vaders er altijd zo enthousiast over zijn...

Een 'oppepertje'

Ik heb al eens het groei-proces van een zonnebloem beschreven, die ik toen van Drukkerij Kranse uit Sommelsdijk kado kreeg. Dat ging me aardig af en nu heb ik opnieuw een 'projectje'.

Van Bas en Noortje kreeg ik namelijk afgelopen vrijdag, vlak voor we naar De Dijk gingen, een oppeppertje uitgereikt. Of liever gezegd een 'oppepertje'. Toen ik namelijk het kadootje uitpakte, bleek er een zakje met zaad en tuinaarde in te zitten. Op de voorkant stonden rode pepers afgepeeld en vluchtig las ik de achterkant om te ontdekken wat het nu precies was.

In dit zakje bleken de ingrediënten te zitten om eigen rode pepers te laten groeien. Gewoon de zaadjes in de aarde poten, een beetje water erbij gieten en afwachten totdat de zon en de warmte z'n werk gaan doen.
Vandaag gingen dan ook de zaadjes de grond en en kregen ze alvast genoeg (maar niet te veel) te drinken mee. Ze staan nu lekker in de raamlijst, boven de warme kachel en de zon die deze week maar niet wil schijnen.

Nu maar hopen, veel praten en afwachten! Wordt vervolgd...