Na een doffe 'flats' verliet hij voorgoed de Sommelsdijkse Haven...

Ik weet nog dat ik ' m voor het eerst bij de dealer in Heerhugowaard zag staan. We gingen een weekendje naar Groningen en een ritje langs een interessante meubelzaak konden we mooi combineren met een bezoekje aan de Honda dealer die maar 500 meter verderop zat. Die grijze Honda Civic Type R uit 2004, dat leek me wel wat...

M'n mond viel open van verbazing toen ik 'm in het echt zag staan. Dit was 'm! Dit was mijn droomauto! Met maar 37.000 kilometer op de teller waren de 200 paarden onder de motorkap nèt warm gelopen. Een buitenkansje, want deze vrij exclusieve auto (in de zin van dat je 'm bijna nooit in het wild ziet) was zéker mijn grote droom.

Wat heb ik er met plezier in gereden. Samen beleefden we vele avonturen en vooral ook heerlijke ritjes! Het top van z'n kunnen ervoer ik onlangs nog toen ik de teugels liet vieren en met een duizelingwekkende 250 kilometer per uur over de weg heen vloog. De rijeigenschappen van deze gedistingeerde racewagen waren zo goed dat dat ook allemaal kon, maar aan alles komt een eind en zo ook aan deze 'levensfase'.

Na zo'n 95.000 kilometer waren de geharde werkpaarden onder kap nog lang niet uitgeput, maar uit financieel-technisch oogpunt leek het mij verstandiger de auto juist nu te verkopen. Met dergelijk kilometrage zou ik er nog goed geld voor kunnen vangen en zo zou er niet al te veel meer bij een nieuwe auto gelegd hoeven worden. Een auto die, zo slim was ik dan wel, gericht is op de toekomst. Eentje waar ik ruimte genoeg in heb en die naast een stuk zuiniger ook nog eens een stuk comfortabeler over het asfalt glijdt. Niet dat ik niet lekker reed in de 'R', integendeel, maar ik ging verlangen naar luxe als cruise control, airco of zelfs climate control...
Al 3 maanden stond hij te koop maar pas toen we een Volvo V50 1.8 Momentum kochten dienden zich een aantal serieuze kandidaten aan.

Vandaag zou één van de meest serieuze kopers komen kijken en omdat de Honda met opgeheven hoofd de Sommelsdijkse Haven moest verlaten, waste ik 'm nog een keer, zowel van binnen als van buiten. Misschien wel voor de allerlaatste keer.
Wat stond hij toch mooi te blinken en voordat ik het goed en wel in de gaten had slaakte ik een diepe zucht. Een auto van dergelijk kaliber zou ik waarschijnlijk niet zo snel meer rijden, maar in het leven moet je nu eenmaal proberen om de juiste keuzes te maken.

Vanochtend was ik al erg vroeg wakker. Ik had geen rust in mijn lijf. Mijn droomauto zou me misschien vandaag wel voorgoed verlaten en ik wilde toch ook zijn velgen nog een keer goed poetsen en zelfs de banden laten blinken voor de nieuwe eigenaar.
Janine vroeg me echter of ik de papieren al opgezocht had en ik antwoordde zoiets als "Nee nog niet maar ik weet waar ze liggen dus ik heb ze zo...". Dus niet. Want in het bakje waar ik verwachtte dat de overschrijvingspapieren lagen, vond ik helemaal niets.
Hoewel Gijs lekker ontspannen van de ochtendgloren genoot, had ik paniek in de tent. "Waar zijn die overschrijvingspapieren nou toch gebleven!?" riep ik al stampend door het huis. Samen met Janine zocht ik uit alle macht naar dat simpele maar oh zo belangrijke papiertje. We haalden alles overhoop, keerden verschillende lades en kasten meerdere keren binnenstebuiten maar vonden niets.
Het zweet stond op mijn hoofd en Janine moest naar school dus zette ik de zoektocht alleen voort. Na bijna twee uren zoeken stond ik op het punt de koper in spe af te bellen maar controleerde toch nog één doosje... Laat dat nu net het goede doosje zijn! Daar was al meerdere keren in gekeken, maar toch niet goed zo bleek. Het deerde niet, want dat dat belangrijke papiertje eindelijk terecht was, was het aller belangrijkste!

Ik kon over tot de orde van de dag en knielde neer bij mijn velgen en liet ze blinken met wat velgreiniger. Toen ik echter bij een van de voorwielen zat, hoorde ik een doffe 'flats' en geschrokken keek ik om me heen. "Het zal toch niet..." dacht ik nog, maar toen ik de aroma naar binnen snoof wist ik hoe laat het was. Ik keek op de auto en ja hoor, uitgerekend in de laatste uren moest er nog een vogel op de Honda schijten!
Opnieuw deed ik een ritje naar de pomp om de auto netjes schoon te spuiten, want ik kon de Civic tenslotte niet met stront verkopen.

De koper was op tijd en zo deden we samen met zijn broer een rondje om en in de auto. Het was een liefhebber, dat bleek wel en geheel volgens verwachting gaf hij me de spreekwoordelijke 'klap op de hand'.
Nadat hij 'live' het geld overschreef, reden we naar het postkantoor en pas toen de beambte daar het vonnis velde drong het pas echt tot me door. De 36-NP-LN en ik waren niet langer met elkaar verbonden en mijn droomauto zou terugkeren naar zijn oorspronkelijke habitat, in de noordelijke contreien en dan wel in Hoorn om precies te zijn.

Toen ik echt de allerlaatste foto nam dacht ik een traan over mijn wang te voelen biggelen maar omdat ik het niet wilde weten veegde ik 'm niet weg en liet 'm maar opdrogen. Onze avonturen samen flitsten in een fractie van een seconde voorbij. Zo'n 58.000 kilometer, bijna 1,5 keer de wereld rond, reden we samen, maar nu was het tijd om van baasje te wisselen.

Even later viel ik van het ene uiterste in het andere. Een uur eerder stond er nog een schitterende racewagen te blinken op onze parkeerplaats achter het huis. Nu was die plaats leeg maar niet voor lang zo bleek, want daar kwam Basje 'De Spaeke' aangereden en plantte zijn Opel op ons grondgebied. Het was als vloeken in de kerk. Wat moest de buurt niet van me denken?! Een Opel op de plaats die eerst toebehoorde aan die fantastische auto. Ik zal 'm nooit vergeten...

Rest mij nog even de nieuwe eigenaar ongelooflijk veel plezierige en veilige kilometers toe te wensen. Laat nog eens wat van je horen Jasper en stuur nog eens wat foto's op!

Toch nog met z'n blije bakkes achter het stuur

Ik had het 'de Schoenen-man van Websites Nederland' al lang geleden beloofd, maar er kwam gewoon niet van. Enkele collega's gingen 'm zelfs al voor maar beloofd is beloofd dus, toen hij van onlangs vroeg "Voor je 'm verkoopt mag ik toch zeker nog wel een rondje rijden?" had ik een belofte in te wisselen...

En uiteraard, beloofd is beloofd en omdat de Honda misschien morgen wel verkocht wordt, was dit de laatste kans voor Koen om eens in een échte auto te rijden. Daarom nam ik hem aan het einde van de werkdag mee voor een rondje in de Civic Type R en hoewel hij eerst twijfelde om achter het stuur te kruipen ("Voor 't zelfde geld rijd ik 'm straks nog net even op een hoop!") zat hij er even later toch achter met z'n blije bakkes!

Normaliter ligt Koen letterlijk in z'n auto en kijkt hij bijna door zijn achterraam opzij, maar ik drukte 'm op het hart dat dat in deze auto niet mocht. "Je moet de auto voelen Koen", zei ik tegen 'm. "Pas dan kun je met genoeg zekerheid het gaspedaal intrappen".

Zo gezegd zo gedaan en wat vond hij het heerlijk om met een flinke snelheid over de Haringvlietsluizen te racen. "Ik denk dat ik er vannacht niet van kan slapen" verduidelijkte hij nog even, toen hij met ietwat trillende benen en een brede grijns weer uitstapte...

Als bonus hieronder een filmpje. Dan geloven z'n vrienden het tenminste ook!

Van een Japans strijkijzer naar een Zweedse tank?

Al vanaf eind vorig jaar ben ik rond aan het kijken voor een andere auto. Al ruim 2,5 jaar rijd ik nu een Honda Civic Type R en hoewel de meer dan 200 paarden onder de motorkap me nog altijd boeien, vind ik het tijd worden voor iets anders. De 95.000 kilometer die inmiddels op de teller van de Japanse raket staan genoteerd, dwingen mij enigszins opzoek te gaan naar een goede vervanger.

Niet dat een Honda van dergelijk kaliber de kilometrage niet aan kan, in tegendeel, maar goed rondkijkend tussen de vele occasions die het internet rijk is, leert dat je slim moet handelen wil je een prettige inruilwaarde tegemoet kunnen zien. Het plan was de Honda te verkopen en daarna opzoek te gaan naar een mooie Audi uit Duitsland. Hier en daar rond koekeloerend, bleek dat daar nog wel een aantal haken en ogen aan zaten. Het beoogde budget voor de nieuwe aanwinst zou flink overschreden moeten worden en misschien was een auto importeren toch net wat te gewaagd voor deze 'control-freak'. Ook de particuliere verkoop vlotte niet echt, maar dat was van tevoren al bedacht. Een Honda Civic Type R is een erg aantrekkelijke auto voor jonge kerels die wel van wat spanning houden, maar lang niet iedereen kan een dergelijke auto betalen. Hij is eigenlijk nèt te duur voor zijn doelgroep en dus voor ons weer moeilijk om te verkopen.

Tussen een aantal slappe biedingen door, surfde ik hier en daar eens naartoe om opzoek te gaan naar een waardige opvolger die niet alleen wat zuiniger moest rijden, maar ook voorbereid was op de toekomst. Vele merken kwamen voorbij, BMW, Audi, Volkswagen en zelfs Ford passeerden de revue, maar pas dit weekend stuitte ik opeens op een aantal verrassende occasions. Een aantal Volvo V50's trokken mijn interesse, nadat ook Addie eens meegekeken had tussen de totale wirwar aan 2e hands auto's.

Vandaag belde ik een van de dealers op, waar een auto stond die mijn grootste interesse had gewekt, maar waar ik eigenlijk net te veel kilometers op vond staan dan dat ik voor ogen had. Net zoals de andere V50's had deze wagen uit oktober 2005 ook alles wat je maar kon verzinnen, maar het was het model en interieur dat erg in de smaak viel en dus trok ik de stoute schoenen aan.

De wagen bleek gewild te zijn want vrijdag zouden er al mensen komen kijken. Zelf was ik dat zaterdag van plan maar omdat ik vermoedde dat hij dan al verkocht zou zijn zette ik alles op alles om zo snel mogelijk langs te kunnen komen en dat lukte. Janine was vandaag vrij en gelukkig kon ik zelf vanmiddag ook gemist worden op de zaak. Zo reden we al om half 1 vanmiddag richting Helmond, naar Vaartland die daar ontzettend veel auto's hadden staan zo bleek bij aankomst.

De vriendelijke Brabantse verkoper had de Volvo V50 1.8 Momentum al buiten gezet en hoewel zo'n station even wat anders is dat het scheurijzer waar ik nu in rijd, oogde hij mede dankzij de velgden, de dakrails en spoiler toch nog aardig sportief. Ook het interieur viel niet tegen. De middenconsole waar ik nooit zo weg van was oogde toch eigenlijk best wel lekker en de bediening op het stuur is ook een hele uitkomst. De auto is namelijk voorzien van onder andere cruise control, traction control, climate control en zelfs navigatie dat is weggewerkt boven de automatisch mee kleurende spiegel, ontbreekt niet.

Dan de zittingen, want die zijn werkelijk schitterend. Deze V50 was uitgevoerd met een vreemd soort bekleding, wat een beetje tussen stof en dicht tegen leer aan lijkt te liggen. Ook de achterbank is overtrokken met hetzelfde jasje.
Dan de ongelooflijk ruime bagageruimte. Daar kan ik nog eens mee voor de dag komen als ik weer eens met Jurien naar de muziekwinkel ga. Hoeveel drumkits en gitaren zouden daar wel niet in passen? Om nog maar te zwijgen van de afneembare trekhaak, waardoor ik zelfs nog een aanhangwagen mee kan nemen. Of wat te denken van een caravan? Nee schrik niet, dat is wat overdreven, maar een goede fietsendrager zou er prima op passen als Janine en ik willen gaan mountainbiken!

Na een proefritje, waarin ik me als een koning in zijn koets waande, was ik er zeker van. Dit zou een waardige opvolger voor de Honda kunnen zijn.

Zou het dan toch zover komen dat ik mijn Japanse strijkijzer inruil voor een Zweedse tank? We zullen zien, want deze week moet ik al uitsluitsel geven!

Hij is weer terug en strak!

Zo net voor kerst liep mijn auto nog wat schade op, de eerste ooit! Iemand gooide een ijsbal per ongeluk op de auto, wat resulteerde in zo'n €800,- schade.
Helaas, maar er was niks aan te doen. Daarom bracht ik 'm de eerste maandag van het nieuwe jaar maar meteen naar JD Repair om de achterklep uit te deuken en bij te spuiten.

Zo lang als de auto weg was, kreeg ik een leen-auto en wat kun je dan nog beter krijgen dan een Honda! Uiteraard vertrouwd, maar niet zo goed als mijn eigen racewagen uiteraard. Twee dagen lang sierde deze rode 1.4 de parkeerplaats achter ons huis, maar ik was maar wat blij toen ik vandaag mijn eigen grijze 2 liter weer achter zag staan!

Bij JD Repair hadden ze prima hun werk gedaan! Er was niets meer te zien van de eerder opgelopen schade en ze hadden zelfs wat andere kleine deukjes hersteld, die waarschijnlijk door onoplettende voorbijgangers met boodschappen-karren waren gemaakt (ik heb daar altijd zo'n schurft hekel aan!).

Heerlijk om nu mijn eigen en opnieuw strak gemaakte auto terug heb. Het lijkt alsof ik er opnieuw verliefd op ben. Ik zou 'm bijna uit de verkoop halen...

Het juiste voorgevoel

Dat ik erg zuinig ben op mijn auto, soms bij het vervelende af, is bij menig mens uit mijn omgeving reeds bekend. Soms valt hoongelach mij ten deel als ik uit bezorgdheid maar even een blik uit het raam werp, wanneer ik een bepaalde situatie niet helemaal vertrouw (zoals voetballende jeugd vlak bij de Honda). Zo gebeurde ook vandaag weer...

Ik keek toevallig uit het raam toen ik aan het werk was, toen mij een beangstigend gevoel bekroop. Ik zag drie jongens over het industrieterrein lopen. Ze hadden vakantie en verveelden zich een beetje, zo leek. Toch vonden ze nog een beetje voldoening in de gevallen sneeuw van afgelopen dagen en dus bleef een van de drie jongens een beetje achter en ik zag hem een hand vol sneeuw pakken...

Met het zweet al bijna op mijn voorhoofd, liep ik naar het raam. Ik had een voorgevoel dat ik niet kan uitleggen. Enkele van mijn collega's, die ook uit het raam keken, begonnen al te ginnegappen. "Ohjee Sander, kijk maar uit dat er niks met je auto gebeurd!" en hun woorden waren nog niet uitgesproken of ik zag de achterste jongen een sneeuwbal richting zijn vrienden gooien...

Pats! De sneeuwbal spatte uit elkaar, maar niet op een van de pubers die voorop liepen. De bal maakte voordat hij uiteenspatte een rare draai en vloog precies op mijn auto. De jongens keken achteloos naar de Honda die aan de kant van de weg geparkeerd stond en liepen door.
"Oeehhhhh, dat wordt knokken" hoorde ik mijn collega's nog lachend in mijn richting roepen, maar ik stoof ondertussen al naar beneden, want ik had iets gezien wat mij totaal niet aan stond.

Ik liep naar de auto en zag dat ik het van boven vandaan al goed gezien had. De sneeuwbal was waarschijnlijk niet helemaal van sneeuw geweest want op de plaats van de inslag zat nu een fikse deuk in mijn achterklep.
Ik riep de jongens ietwat geïrriteerd terug. "He! Kom es terug!" waarop zij gelukkig meteen terug kwamen lopen. "Jullie gooien nu wel een sneeuwbal op mijn auto, maar nu zit er wel een deuk in!". Ietwat verontwaardigd kwamen de jongens aanlopen, waarop één van hen meteen te kennen gaf "Ja ik was het meneer".

Ik vroeg de jongens mee naar binnen te gaan en schreef de gegevens op van de dader. Hoewel hij een kop groter was dan ik bleek hij toch een stuk jonger te zijn. Dat begreep ik uit het antwoord dat hij mij gaf toen ik hem naar zijn identiteitspapieren vroeg. "Ik ben nog geen 14 meneer, dus die heb ik niet" stamelde de duidelijk aangeslagen puber.
Opeens bedacht ik me dat ik de jongens ook wel wat op hun gemak moest stellen. Ze hadden het immers niet expres gedaan. Het had mij ook kunnen overkomen.
Daarom zei ik ze, nadat ik de broodnodige gegevens genoteerd en gecontroleerd had, "Jongens, het is jammer maar ja jullie deden het vast niet expres. Ik zal contact met je ouders opnemen om het via de verzekering vergoed te krijgen".

De jongens dropen daarop af en ik belde meteen de vader van het ventje maar eens op. Deze bleek gelukkig uiterst vriendelijk en meewerkend en direct daar achteraan belde ik JD Repair wat achter de zaak zit, zodat er een schaderapport opgemaakt kon worden.
Tot mijn grote verbazing bedroeg de schade zo rond de €900,-, maar dat is ook niet gek eigenlijk als je bedenkt dat de achterklep niet alleen even uitgedeukt, maar ook overgespoten moet worden. De laklaag was ook gespleten en dus bleek de schade van een lullig sneeuwballetje groter dan verwacht. Ik hoop dan ook dat het snel opgelost is, want zeker nu hij te koop staat, wil ik 'm graag netjes houden!

Een mooi wit dekentje

Toen ik vanmorgen voor het eerst naar buiten keek, moest ik eens goed in mijn ogen wrijven. Zag ik dat nou goed? Ik dacht eerst dat m'n auto gewoon keihard opgevroren was, maar toen ik wat beter keek, zag ik dat zo'n beetje alles onder een witte laag verdwenen was!

Buiten gekomen bleek dit de eerste sneeuw van deze winter te zijn en hoewel er nog niet bijzonder veel gevallen was, was het wel een leuk gezicht. Zelfs mijn auto lag onder een mooie wit dekentje!

Een lekkere dikke kont

Vanochtend moest ik om een of andere vage reden toch onverwacht zelf mijn Honda bij dealer Jan van Dijk brengen voor een APK en om even ergens naar te laten kijken. Hoe dan ook, ik kreeg een vrij nieuwe leenauto mee, dit keer wat anders dan de Jazz of de Accord die ik eerder al meekreeg.

Ik reed daarom vanaf Brielle weer terug met een Honda CRV, een auto die m'n vader zou bestempelen als 'busje' maar die ik vooral vandaag even met een ander kritisch oog bekeek. Hoe was het immers gesteld met het comfort, de ruimte, het aanzicht of de rijeigenschappen?

Dat laatste bemerkte ik meteen toen ik op de terugweg al een vrachtwagen in wilde halen. Normaal gesproken schakel ik terug en ben er binnen een mum van tijd voorbij met mijn Type R. Nu moest ik geduldig voorbij 'kruipen'...

Desalniettemin reed hij wel comfortabel en voelde hij aan als een goede, ruimte gezinswagen, maar laten we hem eerst eens van de buitenkant bekijken. Hij oogt namelijk nog best stoer en vind 'm dan ook absoluut niet lelijk. Een grote, brede en stoere neus aan de voorkant en een lekkere dikke kont aan de achterkant, die de enigszins 'chique' lijn van de auto afmaakt. Die kont kan trouwens ook nog open en de ruimte die zich dan openbaart is lekker fors. Je kan er prima al je vakantiespullen in vervoeren, of een paar kinderwagens, drumkits (voor de nodige optredens), of schoonmoeders...

Dan de achterbank. Meteen viel op dat die uitermate makkelijk te bereiken was omdat de achterste deuren bijna haaks open kunnen staan. Gepaard met de 'lekkere hoge instap' (dat mijn vader tegenwoordig als steekwoord gebruikt bij het wel of niet goed vinden van een auto), maakt het dus lekker comfortabel om achterin te klimmen en ook de stoelen die je daar vindt zitten prima. Niet overdreven luxe natuurlijk, maar voor de prijsklasse waarin deze auto zich bevindt hebben ze dit bij Honda prima voor elkaar. De bestuurdersstoelen krijgen overigens ook de klassificatie 'prima', want hoewel ook deze niet echt overdreven luxe zijn, zitten ze (je raadt het al), prima.
Alleen het dashboard vind ik wat saaïg, en omdat de auto pas uit oktober 2008 dateert had ik hier wel meer de lijn verwacht die Honda tegenwoordig doorvoert in zijn assortiment, iets sportiever dus. Helaas.
Wat wel direct bij het instappen opviel is de wat vreemd aandoende handrem. Hij viel mij zelfs zó op, dat ik dacht dat ik een automaat zou gaan rijden, maar de versnellingspook bevond zich op een voor mij bekende plek.

Al met al mag deze CRV toch weer met trots het Honda logo dragen en zou ik 'm voor het comfort en de beschikbare ruimte in overweging nemen, mocht ik daar de behoefte toe hebben.
Vooralsnog ben ik nog steeds gelukkig met mijn eigen stoere racewagen die ik aan het einde van de dag met grote blijdschap weer terug in ontvangst mocht nemen. Gekeurd en wel en een paar kleinigheidjes weggewerkt...

"Je zou bijna Honda-fan worden..."

Hij had al meerdere keren de wens uitgesproken maar op een of andere manier was het er nog niet van gekomen. Onder andere voor Pieter reed ik mijn 2e liefde (na Janine natuurlijk) dan ook even warm tegen het einde van de middag en liet daarna de teugels vieren...

Ook Pieter kroop achter het stuur en liet zien wat hij waard was. De VTEC, die inkomt bij 6.000 toeren, vond hij klaarblijkelijk érg verslavend en hij trok al vanaf de eerste meters een brede glimlach over zijn gezicht.

Een glimlach die hij overigens de gehele rit niet meer kwijt raakte en ik dus op mijn beurt stiekem ook van zat te genieten!

Omdat ik mijn eigen auto nooit voorbij hoor scheuren, besloot ik deze keer eens uit te stappen zodat Pieter een demonstratie kon geven. Als bonus dan ook een kort filmpje waarbij ik eindelijk mijn eigen auto eens op film heb vast gelegd. De eerste meters stond hij te roken, maar daarna trok Pieter goed door. Hij besloot zijn rit dan ook met de historische woorden: "Je zou bijna Honda-fan worden..."

Het was nog een vrij jong ding, met een lekker kontje...

Enkele jaren geleden leerde ik hem kennen tijdens mijn stage bij een van de leidende Nederlandse internetbureau's: Intermax. Sindsdien hebben we nog regelmatig contact, zo ook vandaag weer.

Van tevoren was hij al zenuwachtig of ik er achteraf wel positief over zou schrijven, maar hij hoeft niets te vrezen. Niets dan lof over een middagje met Lennert's nieuwe liefde...

Het kwam er iedere keer vanwege uiteenlopende reden niet van, maar toen ik afgelopen week een krabbel op Lennert's Hyves achter liet of met de vraag of ze binnenkort nog eens lekker weer voorspelden, had ik binnen no-time een berichtje met een voorgestelde tijd terug.

Hoewel ik er wel op tijd uit moest en nog maar kort daarvoor op 4:00 was thuisgekomen van de plaatselijke kroeg, was ik toch rond 11 uur in Rotterdam en na een korte babbel stelde Lennert zijn nieuwe liefde aan mij voor.

Het was nog een vrij jong ding, uit 1998, met een lekker kontje en een prima voorgevel. Nadat hij dan ook de sleutels had overhandigd, stapte ik in zijn Porsche Boxster, aan de bijrijderskant welteverstaan...

Lennert nam eerst zelf plaats achter het stuur om te laten zien hoe het moest en ik moet zeggen, die bolide stond hem goed! Terwijl Lennert een mooi dijkje opzocht, smste ik onze gezamelijke ex-collega en ex-intermax-partner Sander Versluys waarmee ik ook nog af en toe erg leuk contact onderhoud. Ik stuur 'm dat ik bij Lennert in de auto zat, die tegenwoordig Porsche rijdt en hij antwoorde dan ook op sarcastische manier dat hij Lennert altijd al een enorme patser had gevonden, wat Lennert toch aardig bezig hield tijdens de resterende rit!

Toen Lennert het aandurfde om mij achter stuur te laten kruipen greep ik mijn kans scheurde met een brede glimlach over de mooie dijkjes in de omgeving van Bardrecht, Rhoon etc.
Lennert vond dat ik soms wel hard reed en ik antwoordde dat ik nog maar 70 reed, maar verbeterde mezelf omdat ik toen pas zag dat het mijlen waren...

De zon scheen ondertussen heerlijk op mijn blote hoofd, als we tenminste niet in de schaduw van de bomen uit de prachige omgeving reden. Uiteraard moest ik ook nog met Lennert's scheurijzer op de foto, want lekker snel dat is ie wel!

Iets na 13:00 waren we weer terug bij Lennert's appartement en parkeerden de auto waar hij altijd al van droomde, precies voor de deur, zodat we er tijdens onze korte lunch (een lekker broodje zalm), vanuit de sèrre naar konden kijken. Daarna parkeerde Lennert 'm lekker in koele garage en deden we ook nog een rondje in mijn Honda.
Na enig aarzelen durfde Lennert, die ondertussen erg onder de indruk geraakt was van die 0h-zo-beruchte VTEC, toch ook zelf nog achter het stuur te kruipen en hij genoot zichtbaar van deze eveneens snelle rit.

Even later namen we afscheid en liet Lennert weer achter bij zijn appartement in Rotterdam. Hij zal zijn auto toch nog even moeten poetsen deze week, want zaterdag rijdt hij naar Frankrijk omdaar lekker met zijn heilige koe over de Franse wegen te zoeven en te genieten van een heerlijke vakantie.

Ik wens Lennert dan ook veel veilige kilometers met zijn Porsche en een hele fijne vakantie!

De algehele aanblik deed wat ouwelullig aan

Een tijd geleden ervoer ik de privileges van een Honda rijder, vandaag was dat wel even ver te zoeken. Althans, gedeeltelijk dan want de service blijft natuurlijk fantastisch.
Mijn auto moest voor het eerst in zijn leven gekeurd worden en dus zou mijn auto vandaag naar de dealer gaan voor een inspectie rondje. Het fijne is dat ik de chef werkplaats ken en hij mijn auto dan meeneemt naar de zaak en ik een auto te leen krijg. Vorige keer was ik daar erg blij mee en deed een nieuwe ervaring op. Vandaag werd ik ook een ervaring rijker, maar of ik daar blij mee moet zijn is een tweede.
Gisteravond ruilden we al van auto en de terugweg van Nieuwe Tonge naar Sommelsdijk beviel me allerminst. Ik trapte het gaspedaal zo diep mogelijk in maar ik merkte bijna geen verschil.

Toen ik vanochtend wakker werd en door het raam naar buiten keek met nog wat slaperige ogen, moest ik even een paar keer wrijven. Ik dacht eerst nog dat ik droomde maar het was echt. In plaats van een bloedmooie Type R stond daar een Honda Jazz voor het huis geparkeerd. Oh ja, dacht ik nog, dat is mijn vervoersmiddel voor deze dag.

Nadat ik mezelf aangekleed had en klaar was om naar de zaak te gaan, liep ik naar de auto. Terwijl ik dat deed bedacht ik me hoe ik zo onopvallend mogelijk naar de zaak kon rijden. Als mijn vrienden me hier in zagen rijden zouden ze niet meer bij komen.
Tja, eerst maar eens goed naar binnen kijken, want dat had ik gisteravond niet eens goed gedaan. Natuurlijk ontbrak het rode Honda logo op het stuur, want dat is alleen voorbehouden aan de échte Honda's, zo classificeer ik het dan maar. Het dashboard zag er dan ook verder niet echt spannend uit, maar dat hoort ook bij de klasse waarin de Honda Jazz zich verkeert natuurlijk. Verder was het dashboard nog voorzien van een aantal dringende verzoeken (is dit een optiepakket bij de dealer?) en zou mijn vader de (iets) hoge(re) instap wel wat gevonden hebben als je dat vergelijkt met mijn auto.

Verder blonk deze auto qua kofferbakruimte niet echt uit en ik denk zelfs dat de mijne dieper is alleen zeker niet even hoog. Natuurlijk prijkte er nog wat reclame voor Jan van Dijk achterop en de algehele aanblik van de auto deed wat "ouwelullig" aan. Met de 80 pk waar dit autootje mee gezegend was, voelde het overigens ook net zo aan. Eerlijk is eerlijk, de auto is dan niet je van het, maar het blijft natuurlijk een goede service dat ik zomaar even een leen auto(otje) meekrijg.

's Avonds stond mijn eigen racewagen met het duivels-ogende rode Honda logo, weer voor het huis. Gelukkig maar, want ik had 'm wel gemist. Ik heb hem daarom direct even lekker vertroeteld, 'm schoon gemaakt, uitgelaten (hij gromt zo lekker in de V-TEC) en 'm verteld dat ik eigenlijk niet zonder 'm kan...

Privileges van een Honda rijder

Als Honda rijder ben je natuurlijk al bevoorrecht. Ik bedoel, het zijn van zichzelf al geweldige auto's dus wat wil je nog meer! Nu wil het geval dat ik met die van mij weer al 15.000 km gereden heb sinds ik 'm kocht, dus was het vandaag tijd voor een klein beurtje. Gelukkig ken ik toevallig de chef werkplaats, waardoor ik mijn auto kon omruilen bij hem thuis, voor een leen-exemplaar.
Van tevoren vroeg ik dan ook, wat ik die dag zou meekrijgen. Natuurlijk hoopte ik op een nieuwe Type R, of misschien een S2000... gewoon om even uit te proberen, Type R rijders zijn toch zeker wel V.I.P.? Niet dus, want het antwoord was dat ik een Honda Jazz mee zou krijgen.

Psychisch was ik me al aan het voorbereiden op de rit die komen ging met een Jazz, toen ik de avond van tevoren nog even naar Dick belde, hoe laat ik mijn auto kon omruilen. Hij zou laat thuis zijn, dus dat werd dan ook pas laat. Gelukkig vonden we een andere oplossing en zou hij de volgende ochtend om kwart over 7 gewoon bij me voor de deur staan met de vervangende wagen en de mijne meenemen naar de zaak. Wat een service, fantastisch!

De volgende ochtend zat ik al om 7:00 met knikkende knieën voor het raam. Ze kwamen mijn 2e liefde ophalen (Janine staat natuurlijk op 1), zouden ze er goed voor zorgen?
7:15, ik zag koplampen de straat in draaien. Het was Dick, maar zonder Jazz! Gelukkig want hij had gewoon zijn normale auto meegenomen waar hij altijd in rijdt (ik had het kunnen weten), een Honda Accord 2.0i met 150 peekaatjes.

Mijn ervaring? Geweldige auto. Met de 19" wielen eronder ziet hij er stoer uit, terwijl hij toch ook 'n beetje lijkt op een lijkwagen. De achterkant vind ik dan ook iets te vierkant, maar de kofferruimte is gigantisch! Daar kun je gewoon 2 schoonmoeders in vervoeren (niks ten nadele van mijn schoonmoeder)!
Het interieur dan, ook niks mis mee. De stoelen zitten heerlijk, ze sluiten lekker rond je lijf. Ook het dashboard is niet verkeerd, al zijn er automerken waarbij dit veel beter is vormgegeven (denk aan Audi). Toch was mijn indruk positief, ook op het klokkenwerk.
Met de rijeigenschappen van de auto zit het ook wel snor. Heerlijk comfortabel zoefde hij onder mij door en het sturen ging lekker licht, zoals dat bij andere grote auto's zoals Volvo nog wel eens te wensen overlaat.
Hoewel ik de lijnen vanuit sommige hoeken bekeken, niet echt mooi vind, vind ik hem vanaf de zijkant wel weer erg strak en chique ogen.

Helaas miste ik toch wel mijn eigen PK-monster, want hoewel er 150 PK onder de motorkap van deze Accord schuilgaat, kan hij toch niet tegen mijn Civic op. Daarentegen zou het voor mij wel een ideale gezinsauto zijn, want mijn indruk is over het algemeen goed, maar daar ben ik voorlopig nog niet aan toe. Tegen die tijd zal ik een dergelijke auto zeker nog eens uitproberen.

Goeie service dus van Honda Jan van Dijk uit Brielle, want toen mijn eigen auto 's avond weer voor de deur afgeleverd werd, bleek ie weer helemaal fit te zijn. Althans, binnenkort nog even een paar nieuwe achterbanden en dan is hij weer helemaal in orde.

Tot slot nog even, speciaal voor de Rabo-dames die mijn weblog trouw lezen (ik zie het altijd als jullie langs geweest zijn), een foto van een van jullie collega's, die "toevallig" mijn weblog zit te lezen... Wie o wie!?!

Eindelijk een mooi geheel

Een tijd geleden liet ik mijn luchtfilter nog vervangen door een betere, eentje die koudere lucht aanzoog en zo wat meer PK uit het blok perst. Niet zo heel lang geleden liet ik nog een kleine aanpassing doen, waardoor de auto wat soepeler door het middentoerengebied heenkomt en (geloof het of niet) hij loopt ook nog zuiniger! Dit kleine apparaatje zorgt dan ook voor een betere brandstof verbranding waardoor er ook minder brandstof nodig is. Vandaar dus...

Ditmaal echter, besloot ik wat details onder handen te nemen, want toen ik de Honda in juli 2007 kocht, zaten er 3 metertjes in het dashboard, boven de radio, verwerkt. Eentje voor de olie temperatuur (heel handig, dan kun je precies zien wanneer je écht het gaspedaal in mag trappen), eentje voor het het meten van je vacuüm (kun je een klein beetje zien of je zuinig rijdt, het enige grappige is dat dat metertje constant beweegt) en een voltmeter (die was echt overbodig). Al even zo lang zeurt Janine over het merk ervan, namelijk Autostyle. Volgens haar is dat rotzooi en heeft de volgende eigenaar daar ook niet echt naar gekeken. Tja, gelijk had ze, maar waar ik me de laatste tijd zo aan ergerde was aan het feit dat ze gingen verkleuren. Ze waren niet echt wit meer zoals in het begin. En ook het vele licht dat er vanaf kwam, zeker in het donker, was eigenlijk een beetje "over the top".

Vandaag was het dan ook tijd om er echt iets aan te doen. Dit keer moesten er echte en goede meters inkomen van STRI-racing en omdat ik dat ook graag wilde zou de Honda ook gelijk voorzien worden van Xenon koplampen. Dat staat zo mooi vind ik en het is nog rustiger voor je ogen ook in het donker.
Daar stond hij dan weer, op de brug. Oude meters eruit en na veel "gepiel" de nieuwe metertjes erin. De klus was daarmee nog niet geklaard, want de huidige olie temperatuur meter, mat de temperatuur niet nauwkeurig genoeg. Dus na een extra origineel Honda onderdeel bij het oliefilter geplaatst te hebben was de temperatuurmeter nauwkeuriger dan ooit.

Het resultaat? Nou nog een keer... de oude metertjes en de nieuwe meters, die nu overigens veel beter bij de rest van de klokken passen, waardoor het netjes een geheel wordt.

De Xenon bleek helaas de verkeerde fitting te hebben, dus die is nog in bestelling. Waarschijnlijk komen die woensdag. Ik ben ondertussen in iedergeval de koning te rijk met mijn meters...

Een drukke en gezellige zaterdag

Ik wist dat het een drukke dag zou gaan worden en omdat ik nogal wat plannen had besloot ik al vroeg te gaan mountainbiken. Na 2 minuten vanaf mijn tijdelijke huis in Ouddorp zit ik namelijk zo in de rimboe en kan ik lekker mijn gang gaan zonder dat ik last heb van autogeraas of gevaarlijke verkeerssituaties. Het was aardig koud (zo rond de 2 graden) maar het zonnetje scheen en dat leverde dus mooie routes op.

Direct na het fietsen ben ik afgereisd naar Nieuwe Tonge, waar ik samen met Marc de Honda eens goed zou boenen zodat ie de winter goed door kan komen. Terwijl Marc aan zijn eigen snelle Volvo 850 T-5R (voor alle volledigheid) bezig was, stond ik buiten mijn auto te soppen om alle viezigheid te verwijderen (niet dat die auto de kans krijgt om vies te worden, daar zorg ik wel voor). Leuk om te zien was, dat familie Melissant, naast de motoren die al in de Toko (dat is in de volksmond de schuur van Melissant) stonden, weer een nieuw paradepaardje gekocht had. Tenminste, die moest nog worden op geknapt, je kan het dus meer een project noemen. Het bleek een MZ uit 1967 te zijn. Erg leuk om te zien!

Nadat de Honda de schuur was binnengerold, was het tijd om op de knietjes te gaan en met uiterste preciesie de wax op de auto te smeren. Ook Marc ging vol overgave aan de slag en al pratend sloegen we ons door de 4,5 uur durende schoonmaak heen. Erg gezellig, dat wel en het resultaat mag er zijn! Hij is zo glad als een aal!

Dan de avond, waar het uiteindelijk allemaal om draaide die dag. 's Avonds was de allom bekende Kerstparty weer aan de beurt, een jaarlijks terugkerend evenement dat door jong en oud bezocht wordt. Janine en ik staken ons dus in gala outfit om vervolgens met de hele vriendenclub De Staver binnen te wandelen. Even poseren voor de groepsfoto (die ik al vanaf 2003 heb zo'n beetje, dus leuk om te zien of de koppen dikker of slanker worden met de jaren) en daarna poseren met alles en iedereen. Ieder jaar weer zijn er vele mooie vrouwen te vinden, zo vond ook Marc dat. Of oude bekenden die je al een tijdje niet meer gezien hebt. Sander had het op een gegeven moment helemaal gehad met die vrouwen (zo leek het), maar ik poseerde ondertussen nog even vrolijk door. Alex zat die avond lekker aan de Bacardi, want bier is hem niet op het lijf geschreven en Addie liet zich lekker voeren door de aanwezige "chickies". Voor de gelegenheid tooiden Addie, Mark en ik ons nog even met wat kerstmutsen en was ik zowaar getuige bij een huwelijksaanzoek. Nadat we tot een uur of 2 hadden staan swingen en ons volledig gegeven hadden, gingen de lichten aan en was het tijd huiswaarts te gaan. Althans, huiswaarts, Janine en ik sliepen die avond voor de gelegenheid bij Jurien en Jozien, zodat we beiden diep in het glaasje konden kijken.
Voordat we regelrecht naar ons bed zouden lopen, vond er nog een schoenenwissel bij Addie en Mirjam voor de deur plaats. De vrouwen waren de hakken méér dan zat en beiden trokken dus respectievelijk gympies en laarzen aan voordat zij de weg vervolgden. Het was dát of dragen, dus daar waren Jurien en ik het snel over eens.

De nacht, of wat daar van over was, brachten we door op een eenpersoons matras en dat kan ik niemand aanbevelen. Niet dat ik slecht geslapen heb, ik slaap sowieso makkelijk en overal, maar ik heb wel een beetje krom gelegen! De volgende dag was iedereen overigens helemaal gesloopt...

Het drukt de conclusie van de avond niet. Kerstparty 2007 was weer geweldig en de komende weken zullen we het er waarschijnlijk nog vaak over hebben in de weekenden. Nu op naar oud en nieuw!

Mosa tegels, Bridgestone Potenza's en Gran Turismo

Een drukke dag gehad vandaag. Het begon zo rond half 10, want Janine en ik hadden eindelijk een besluit genomen over de vloer die in ons nieuwe huis komt te liggen en we zouden de offerte gaan tekenen en inleveren. Wij dus al vroeg naar Tegelhandel Peeman, om daar onze 60x60 tegel van Mosa te bestellen. Eentje in een lichtgrijze tint, prachtige tegel die Janine al vanaf het begin niet meer uit het oog verloren was en ik ook niet trouwens. Wat dat betreft hebben wij gelukkig allebei vrijwel dezelfde smaak. Erg fijn is dat want we hoeven vaak niet lang over een besluit na te denken omdat we snel op één lijn liggen.

Mooi, dat was dan geregeld. Toen plan 2, nieuwe Bridgestones onder de R. Vanaf het moment dat ik hem gekocht heb had ik eigenlijk al gezeur met mijn achterbanden. Ze bleken "gecubbed" te zijn doordat de wielen niet goed uitgelijnd waren en maakten dus herrie. De dealer (Honda Welman uit Heerhugowaard) hield zijn poot stijf en dat leek mij absoluut niet op zijn plaats. Zo hebben meerdere mensen naar de banden gekeken en kwamen zij met de conclusie dat de dealer ze in deze staat nooit had af mogen leveren. Aan de binnenkant was het profiel ook bijna weg en waren ze echt aan vervanging toe. Honda Welman vond het echter niet "boeiend" en gaf te kennen niets te willen doen nadat hij ze gezien had. Nadat ik 2 weken later toch nog eens belden en ze me een belachelijk voorstel deden (je kan 2 nieuwe Bridgestone Potenza's krijgen voor €180,- per stuk) besloot ik dat ze mooi in de bekende stront konden zakken.

Addie regelde afgelopen week een alternatief voor me en vanochtend kon ik dus terecht bij Banden Service Flakkee, waar mijn voorbanden naar achter werden geplaatst en waar er aan de voorkant 2 hagel nieuwe banden om gingen. Ook werden alle wielen op een erg vernuftige wijze uitgelijnd. Mijn wielen werden voorzien van hele vreemde reflectoren die infraroodstralen terug kaatsten en waarna er aan de hand van op het beeldscherm verschenen waarden, aan mijn wielen werd geschroeft en gedaan. Erg kunstig allemaal en het resultaat? Verbluffend. De R is nog nooit zó stil geweest. Dat klinkt overdreven maar dat is het absoluut niet. Het verschil is "significant" hoorbaar. Dat was z'n geld dus dubbel en dwars waard.

Tussen de middag aten we lekker frietjes bij opa en oma, die vonden dat wel gezellig (al wilde oma zich voor de foto achter een fles verstoppen en ik moet zeggen, ze valt helemaal niet meer op). Vroeger was ik best vaak bij hen als ik in de buurt was, tegenwoordig komt dat niet zoveel meer voor.
Toen direct door naar Corné, om samen met hem, Antwan en Mark de stenen bij Corné uit de voortuin te halen en ze met aanhangwagens te verschepen naar een loods van Visbeen, zodat ze over een paar maanden weer verplaatst kunnen worden naar het nieuwe huis van Mark.

Sinds vandaag ben ik trouwens ook in het bezit van een Playstation 2, met Gran Turismo uiteraard, zodat ik met een Type R over de Nordschleife kan blèhren en alvast kan oefenen voor als we echt met de R het circuit op gaan.

Om een lang verhaal kort te maken, het was 'n drukke dag, maar ach... tis weekend! Morgen blowkarten!

Altijd baas boven baas...

Vandaag was het tijd om weer eens langs onze vrienden Bart en Peter van Flexurance te gaan, waarmee we samen snode plannen aan het beramen zijn om de banenmarkt te veroveren. Meer kan ik daar natuurlijk niet over zeggen, maar dat komt ter zijne tijd nog wel. Kijk, het punt is alleen, Peter kan ik denkk nog wel bijbenen met z'n Golf GTI DSG, misschien dat ie iets uitloopt maar dat valt uit te leggen met zo'n goeie automaat. Alleen Bart, ja die rijdt gewoon het snot voor m'n ogen... Want waar komt Bart altijd mee voorrijden, een Audi S6... en vandaag melde die ook nog even doodleuk voordat we weggingen, dat ie binnenkort getuned wordt, ander uitlaatsysteem en de begrenser eraf. Dan heeft de V10 van die S6 in plaats van 435 PK een slordige 470 PK en ligt de topsnelheid zo rond de 320 km p/h. Tja, dan heb ik toch het nakijken met "maar" 200 trappelende paarden onder de motorkap van de R.

Toch is het altijd gezellig en leuk om te brainstormen over onze nieuwe plannen. We gingen dan ook vol goede moed met de MX5 van Marco naar Zwijndrecht (Bjorn reed zelf in de Volvo V40), lekker het kapje open, heerlijk. Omdat het net een kleine Aston Martin lijkt (vanwege de grill en de wielen) trekt dat ding echt veel bekijks, zowel in de stad als op de snelweg.

Vanavond nog even bij mijn neef Richard langsgeweest, waar Ome Leen languit op de bank tv lag te kijken. Ik ben daar wezen "oefen" op de Playstation met Gran Turismo. Want over 2 weken ligt het in de planning om naar Nürberg af te reizen en de R de sporen te geven op de Nordschleife. Laat je nu net in Gran Turismo de Nordschleife kunnen rijden in een Honda Civic EP3 Type R... Geweldig toch? Een computerspelletje spelen met je eigen auto in de hoofdrol. Al moet ik er toch bij zeggen dat hij in het echt veel beter rijdt... en feller is...

Zaterdag, wasdag

Normaal is meestal de maandag om te wassen (althans, voor de echte huisvrouwen), maar op zaterdag is het voor mij altijd wasdag. Omdat ik nogal zuinig ben op mijn auto en het fijn vind als hij blinkt, was ik eigenlijk iedere week mijn auto op zaterdag. Veelal doe ik het met de hoge druk reiniger bij de pomp, maar eens in de zoveel weken doe ik het met de hand (de wasstraat is verboden terrein!). Dat is ook beter want zo leer je elk hoekje en gaatje van je auto kennen (geleerd van Frank Versteegh, die zegt ook altijd dat hij zijn vliegtuig met de hand wast om die reden). Vandaag was het dan weer zo'n dag dat ik het met de hand wilde doen en dus belde ik Addie, die evenals ik ontzettend schoon en netjes is op zijn Honda Civic EK. Nu moet ik er van tevoren bij vertellen dat Addie bij Best Trucks in Oude Tonge werkt en dat hij daar ook bijna altijd zijn auto wast op zaterdag, als hij tot 12:00 heeft gewerkt.

Zo belde ik hem vanochtend op en we spraken af dat we zo rond 13:00 samen de auto zouden wassen. Er zou nog een klant langskomen met een mankement aan de vrachtwagen, maar dat zou zo verholpen zijn. Niet dus, want toen ik daar kwam had Addie net de turbo van de Campina DAF afgeschroefd en had er toch zeker nog een uur werk aan, mits de chauffeur op tijd terug was met een crusiaal onderdeel dat hij in Barendrecht moest ophalen.
Ik begon maar alvast met mijn eigen auto, nadat ik zowel Addie's als mijn eigen auto voor de garage had geparkeerd. Addie kwam al met een sopje aanlopen en dus kon ik van start. Toen ik mijn eigen auto gedaan had en Addie nog aan't sleutelen was, heb ik ook zijn auto maar gewassen. Om een lang verhaal kort te maken, we hebben beide auto's nog even met demi-water afgespoeld bij de pomp en ze blonken weer als nieuw! Prachtig. Ook nog even de banden schoongemaakt met "banden-shine", ook altijd een belangrijk onderdeel van het ritueel.

Toen ik thuis kwam had ik nog zoveel energie dat ik ook de Toyota Aygo van Janine nog maar even gewassen heb. Nu staan er dus weer 2 auto's te blinken in de straat... ik vind dat altijd zo'n mooi gezicht...

Eindelijk, onze echte vakantie is begonnen...

Pittig dagje, want na 12 uren reizen (incl. 3 stops) zijn we dan rond 19:00 aangekomen op onze bestemming, Appartement Burgstein in Längenfeld. Het was toch nog een pittig stukje rijden en hoewel ik eigenlijk nog nooit zo lang achter elkaar gereden heb en zeker niet in de Honda, is alles perfect verlopen. Ik heb zelfs enorm genoten van de reis, in de eerste plaats vanwege het prachtige landschap, maar ook vanwege de leuke auto's die je dan tegenkomt en waar je dan lekker even mee kunt racen (als ze happen natuurlijk). De Type R is wederom, ook op zo'n lange afstand, goed bevallen!

Zo hebben we nog een kat en muis spelletje gedaan met een grijze Porsche GT2 van een Nederlander. Op top vlogen we samen met 220 km p/h over de snelweg, dan ik inhalen, dan hij weer inhalen. We hadden er allebei lol in, totdat hij écht gas gaf en ik hem niet meer bij kon houden. Tja, wat wil je ook met zo'n GT2...
Later kwamen we nog n mooie witte Porsche tegen, niet echt een hele bijzondere, maar wel mooi zo in het wit (reed ook 100 km p/h dus die was niet zo te porren). Bij de eerste stop kwam er nog een Nissan 350Z naast ons staan, al was de blauwe kleur toch niet echt mijn ding.
Nadat we door nog wat Porsche's en dikke Audi's gepasseerd waren omdat ik het wat rustiger aan wilde doen (we hadden immers net met een of andere Saab, 245 km p/h op het tellertje gezet waarna ik moest remmen voor iemand die naar links kwam wat ik overigens ver genoeg van te voren zag aankomen), heb ik even met deze knal gele Corvette opgetrokken, waarna we samen bij het benzinestation aankwamen. Daar heb ik hem dus nog even in zijn eentje op de foto gezet. De auto was van een Luxemburger en hij bleek al een wat oudere man te zijn. Janine gaf helaas te kennen dat ze de auto niet echt mooi vond, al vertelde ze dat alleen tegen mij natuurlijk.

Een hele tijd later, zo'n 100 km voor onze bestemming kwamen we langs een prachtig meer, waar we even van de natuur hebben zitten genieten, op een bankje aan het water. Daarna zijn we direct doorgereden omdat we toch wel moe aan het worden waren (we waren tenslotte al vanaf 4:30 op, want we moesten nog inpakken).

De R staat netjes voor de deur geparkeerd. Ons appartement is lekker schoon, echt Oostenrijks ingericht, voorzien van een heerlijke slaapkamer (waar we waarschijnlijk direct in slaap vallen straks) en het uitzicht is verbluffend (we zien de watervalletjes vanaf ons balkon). Het appartementencomplex ligt iets buiten het dorpje en je moet er nog aardig wat haarspeldbochten voor nemen eer je daar aankomt. Je kijkt ook direct in het dal en ligt midden tussen de weilanden en boerderijen. Heerlijk rustig dus.
Ook het eten is al goedgekeurd, want nadat we allebei een Wiener Schnitzel mit Pommes op hadden, waren Janine d'r ogen iets groter dan haar buik (hoewel ze hem toch met moeite opgegeten heeft) en heb ik nog heerlijk van een Dame Blanche zitten smullen.

Lang leve de vakantie! Nu eerst naar bed...

Hij heeft een waardige opvolger

Eerlijk gezegd... het ging me toch wel ff aan mijn hart. Mijn allereerste Hondaatje, een Civic ESI uit 1992 met 125 PK die bijna 7x de wereld was rondgereden maar nog geen kuchje gaf. Althans, ik kwam er 2 weken geleden achter dat de uitlaat lek was, maar toen stond ie al te koop.

Al maanden was ik opzoek naar een goeie vervanger voor mijn trouwe makker die mij overal naartoe reed de afgelopen 1,5 jaar. Daar ik nogal geïnteresseerd ben in snelle auto's (mijn vrienden stoken me altijd op als er ook maar 1 Porsche voorbij komt) moest het dit keer toch wel een beetje een scheurijzer zijn. Overigens, mijn ESI was trouwens ook nog aardig snel, niks dan lof over die vorige Honda.

Al heel lang was ik opzoek naar een Honda Civic Type R uit 2004 (want toen kwam de facelift op de markt) en het liefst in Cosmic Grey (donkergrijs) en niet al te veel kilometers erop. Geweldige auto is dat, heeft 200pk onder de motorkap en het is gelukkig ook geen overdreven wagen. Een klant van ons noemde hem nog zo mooi "een gedistingeerde racewagen" en daar kon ik me wel in vinden. Over vinden gesproken, deze wagens zijn trouwens niet zo heel makkelijk te vinden, je ziet ze zelfs bijna nooit rijden. Toch vond ik hem bij Honda Welman in Heerhugowaard. Een eindje rijden, maar dan heb je ook wat. Gelukkig kon ik dat eindje rijden combineren met een reisje naar Groningen waar ik een weekendje samen met Janine in een hotelletje zat. Had ik dat trouwens maar ná dat weekendje gedaan, want na een proefrit kon ik nog maar aan 1 ding denken natuurlijk. Janine praatte dan ook het hele weekend tegen iemand die met z'n gedachten helemaal niet in Groningen was...

Maar goed, dat was dus op een vrijdag, op dinsdag heeft Janine er nog een proefritje mee gedaan (was direct verkocht), woensdag heb ik groenlicht gegeven aan de dealer en vrijdagavond heb ik hem opgehaald. Alles dus binnen een week geregeld. Best knap al zeg ik het zelf maar zo ben ik nu eenmaal. Als ik iets in mijn hoofd heb, komt het er ook niet meer uit voor het gedaan is.

Vandaag ging dan mijn oude scheurijzer naar Steven uit Diemen, die er waarschijnlijk nog aardig wat aan gaat verspijkeren. Ik wens hem dan ook veel rijplezier en hopenlijk kan ik mijn oude Hondaatje troosten door te vermelden dat hij een waardige opvolger heeft gekregen...

PS: Kijkend naar mijn kenteken 36-NP-LN staat er nu een hele leuke andere Type R te koop, de 35-NP-LN!