Door een andere bril

Koninginnedag was dit jaar toch anders dan anders. Gisteravond genoot ik met een paar vrienden van een optreden van coverband Buckle-Up in restaurant 't Anker in Dirksland, maar vanochtend moest ik toen al weer vroeg uit de veren. Leon, mijn gitarist bij 5th Suspect, had me zonder al te veel moeite weten over te halen om als vrijwilliger mee te helpen bij Oranjepop in Dirksland. Omdat ik daar toch altijd heen ga op deze dag, besloot ik het vandaag eens door een andere bril te bekijken dan gewoonlijk.

Ook bassist Kade voegde zich bij de organisatie, net als een heleboel andere vrijwilligers. De drank-tent werd opgebouwd (waarbij ik verrassend genoeg nog een hele goede oude bekende tegen het lijf liep!) en ook de caravan van waaruit de munten werden verkocht, werd in gereedheid gebracht. Na een tijdje was ook het podium klaar voor gebruik en niet veel later klonken de eerste blues rock ritmes van Bad Luck over de Kattewacht. Hoewel het nog redelijk vroeg was, kwam er toch al aardig wat publiek op af, maar de grootste golf moest nog komen.

Zelf had ik weinig tijd om naar de optredens te kijken of te luisteren. Ik was druk bezig om de bands te ontvangen, naar hun kleedkamer te brengen, zorgen dat hen aan niets ontbrak en daarnaast was ik druk doende met het opbouwen en afbreken van de acts die vanmiddag ten tonele verschenen.

Zo ook bijvoorbeeld Yasmin, een jonge rock-chick die wel weet hoe je een menigte moet laten rocken. Ten tijde van haar optreden stond de Kattewacht al bijna afgeladen en ze maakte er een goede show van.
De band die volgde was Mala Vita, die met hun zigeunermuziek de voetjes al aardig van de vloer kregen.

De laatste band die die middag het publiek entertainde luisterde naar de bijzondere naam: 30 Euro Live en die maakten het feest compleet. Hoewel ze maar met drie man op het podium stonden, was de crew er omheen niet mis. Met een vrachtwagen van 12 meter lang, vol spullen, kwamen ze aan in Dirksland en had het aardig wat voeten in de aarde voordat deze band eindelijk klaar was om van leer te trekken. Maar dan had je ook wat!
Met medley's van heel wat bekende meezingers at het publiek uit hun hand en het plein ging helemaal los! De afwezigheid van Fragment, die de afgelopen jaren Oranjepop met groot succes afsloot, werd ruimschoots gecompenseerd en dus hulde voor de programmeur die een aantal goede keuzes had gemaakt.

Tijd om 30 Euro Live af te kijken had ik niet, want ik had een afspraak met mijn vrienden op het programma staan. We vertrokken richting eetcafé De Tram in Nieuwe Tonge, waar we met een gezellige groep, heerlijk hebben gegeten (sommigen vonden de keuze van de andere wat minder geslaagd zo leek).
Uiteraard sloot ik dit gezellige etentje in stijl af, door mij op het gebruikelijke toetje te storten. Ook bij De Tram stond er namelijk een Dame Blanche op het menu en die verorberde ik met uiterste precisie. Ik kan dan ook melden dat dit weer een toppertje in mijn archief is!

Nadat we met nog een aantal vrienden bij mij thuis nog een afzakkertje hadden genomen, viel het grootste gedeelte van ons om van de slaap. Het was dus geen verkeerde keuze om redelijk op tijd naar bed te gaan. Ook voor mij, want ik was totaal gesloopt...

'Meng-ongelukje'

Al een paar keer eerder constateerden we een vervelende lekkage in de oefenruimte en hoewel Leon en ik de vorige keer al het dek op geklommen waren om het probleem te verhelpen, bleek dat onlangs toch niet voldoende te zijn geweest. Sowieso waren er een aantal puntjes die we even moesten bijwerken en dus was een zaterdagje klussen in de oefenruimte onontkoombaar...

Samen met gitarist Leon deed ik vanmorgen al de nodige inkopen bij de Gamma en vervolgens sloot bassist 'Kade' (Ton) zich bij het clubje klussers aan. Als eerste namen we het lekkage-probleem onder handen en kropen tussen kieren en gaten en zaten uiteindelijk van top tot teen onder het hooi en stof. Heldhaftig als hij is, klom Leon met gevaar voor eigen leven nog even het dak van de hooischuur op om een aantal pannen goed te leggen en verbazingwekkend (ik stond al te filmen) verliep dat allemaal zonder problemen.

Hopelijk blijft het vocht nu buiten, maar veel tijd om daar bij stil te staan namen we niet, want de volgende klus kwam al weer om de hoek. De, lang geleden, door een 'meng-ongelukje' gecreëerde baby-roze & -blauwe muren, pasten niet echt bij het rock imago van de band en dus trokken we een aantal verse blikken verf open en gingen aan de slag.
Het baby-blauw werd vervangen door spier-wit en het roze maakte plaats voor een strakke antraciete kleur.

Na een dagje klussen hadden we duidelijk eer van ons werk en als het straks opgedroogd is en we de details nog hebben bijgewerkt, kunnen we ons volledig op de muziek richten en zullen de felle kleuren ons niet meer afleiden!

Tijd om de oefenruimte op z'n grondvesten te laten schudden

Ik lul al een tijdje de oren van ieders kop over het feit dat ik na Buckle Up & Friends nu eindelijk plaats heb mogen nemen op de drumkruk van een heuse eigen band. Althans, band in oprichting, want we zijn momenteel druk bezig met het opbouwen van het repertoire.
Met de band, die nu overigens nog geen naam kent, zullen we voornamelijk covers van de populaire rockband uit de jaren '80 / '90 'The Cult' en eigen nummers spelen. Vanavond was alweer de derde avond dat we bij elkaar kwamen...

Gitarist Leon was vanavond, nog voordat de eerste noten door de oefenruimte klonken, druk bezig met zijn batterij aan effect-pedalen, die hij onlangs keurig netjes in een handige koffer verwerkte. Ook bassist Ton moest nog even het een en ander instellen en uitproberen, want zijn nieuwe basgitaar maakte vanavond zijn debuut.

Voor zanger Robin en ik als drummer, zat er dus niets anders op dan even geduldig te wachten totdat de rest klaar was om de oefenruimte op z'n grondvesten te laten schudden.
Gelukkig hoefden we niet heel lang te wachten en even later stonden (of zaten) we hard te rocken en hadden we er, terwijl er ondertussen al wat bier en boterletter genuttigd was, bovenal ook veel plezier in!

De 'drive' is er, het klikt en de contouren van de band worden na drie avonden nu al duidelijk zichtbaar. De mannen zijn allen een stuk 'ervarener' dan ik, maar uiteraard doe ik mijn stinkende best ze bij te kunnen benen! Binnenkort maar eens een opname maken en op YouTube knallen?

Photokina 2008

Net als 2 jaar geleden, was er ook dit jaar weer een editie van de Photokina in Keulen. Twee jaar eerder keek ik mijn ogen al uit samen met Bjorn, maar nu we op de zaak meerdere mensen met een spiegelreflexcamera hebben en die erg geïnteresseerd zijn in het vak, besloten we nu, zoals mijn onderstaande "live-blog" al aangaf, met z'n vijven (inclusief Sven, Bjorn's buurjongen), naar Keulen af te reizen.
Zo vertrokken we dus al vroeg, met een auto vol enthousiastelingen en nadat we al een tijdje in Duitsland reden besloten we maar eens een lekker broodje te gaan eten, bij precies hetzelfde tentje als 2 jaar terug. De Burger King was nog gesloten, dus zat er niets anders op dan een broodje schnitzel (en voor Bjorn nog een lekker gebakje met een dikke dot slagroom extra) te eten.
Na ruim 3 uren rijden kwamen we aan in Keulen, bij Koelnmesse, waar het zich vandaag dan allemaal af zou spelen.

Zo bekeken we onder andere vele interessante en grote lenzen, verschillende mooie maar kleine exposities, nóg grotere lenzen, speelden we met hele dure camera's waar je een dikke auto voor kunt kopen, liepen door de meest hippe stands, keken we bij verschillende live fotoshoots van leuke modellen (en soms ook wat mindere), keken we onze ogen uit bij de stands van verschillende camerafabrikanten en probeerden natuurlijk ook de nieuwste modellen uit, zat Ton ondertussen nog midden op de beursvloer illegaal te browsen, en zorgden af en toe ook voor de innerlijke mens door een drankje te drinken of een hapje te eten, wat gepaard ging met unieke momenten.

Ook kreeg ik nog ruzie met iemand, maar had ik dat eerst niet zo in de gaten. Toen ik echter omkeek, liep ik recht tegen de grote vuist van de Hulk aan en probeerde uit alle macht te ontsnappen uit zijn enorme klauwen. Als door een wonder kwam ik er zonder kleerscheuren vanaf en vervolgden we onze weg over de beurs.

Na een hele dag lopen en kijken waren we er na een tijdje wel klaar mee. Onze voeten trokken het niet meer en we besloten dan ook om de Koelnmesse zo tegen een uur of vijf te verlaten.
Daarna reden we Köln in, opzoek naar een gezellig eettentje en dat vonden we dan ook in de vorm van het Hard Rock Café in hartje Keulen. Ook daar bleek het, zoals al de gehele dag het geval was, weer erg gezellig te zijn en genoten we van het lekkere eten en het nóg lekkerdere toetje (Keesjan had het er in Sommelsdijk nóg over, dat ie het toetje zo lekker vond)!

Na het eten liepen we stomtoevallig langs de Lego winkel en ik kon het dan ook niet laten om even naar binnen te gaan. Geweldig! Je had er zelfs een hele wand waar je alle mogelijke steentjes in een zakje kon doen middels een schepje en kon afrekenen. Precies zoals je dat in een snoepwinkel ook kunt doen.
Bjorn waande zich nog even ridder, terwijl ik me meer in een stoere Noorman verplaatste. Keesjan vond ook nog een leuk "Lego-ding" en zocht direct de ware om hem aan te bieden. Maar wacht eens... hadden we hem dat al niet eerder zien doen vandaag?
Na flink gelachen te hebben vertrokken we weer richting Papendrecht, waar vandaan ik terug reed naar het eiland.

Al met al was het een hele gezellige en leuke dag, hoewel ik persoonlijk de beurs minder interessant vond dan 2 jaar geleden. Sommige fabrikanten hadden een veel minder uitgedoste stand dan de keer daarvoor dus misschien nu maar eens een paar jaar overslaan?

PS: Sven, bedankt voor je foto's!

Grüß dich aus Köln

Eventjes een mobiele blog vanaf de Photokina in het Duitse Keulen. Samen met Bjorn, Keesjan, Ton en Sven struinen we de beurs af, opzoek naar de laatste snufjes en nieuwtjes op fotografie gebied.

Vanochtend vertrokken we dan ook al vroeg en het zal vanavond laat zijn als we weer thuis komen. De foto's van de beurs volgen nog en tot zover dan ook deze beknopte mobiele blog, maar voor nu, viele Grüßen aus Köln!

Eindelijk lekker weer!

Eindelijk lekker weer! Gisteren was het al lekker, maar toen waren we natuurlijk in Groesbeek.
Vandaag genoot ik tussen de middag al met mijn collega's van het lekkere weer, toen we bovenop de sluis zaten (of lagen), uitkijkend over een rustgevend landschap.

's Avonds aten Janine en ik voor de allereerste keer buiten in het zonnetje. Heerlijk! Een bordje nasi eten met de zon op je blanke pit. En Gijs? Die genoot net zo hard van het zomerzonnetje...

Pakjesmiddag op de zaak

Het is altijd al een strijd geweest. Ontwerpers werken het liefst op een Mac, programmeurs geven de voorkeur aan een PC met Windows. Dat is op zichzelf niet erg, maar in de praktijk werkt dat toch net even anders. Ontwerpers gebruiken namelijk de meest ongelooflijke lettertypen (fonts), die een programmeur met zijn Windows software dan weer niet kan uitlezen. Dat zorgde ook voor ons nogal eens voor diepe zuchten.

Vandaag was het pakjes-dag bij Quest Media en dan niet voor onze lol (althans, gedeeltelijk wel naturlijk), maar het had ook echt alles van doen met ons werk. Ons idee was namelijk om al het personeel op hetzelfde platform te laten werken en omdat we aanstaande maandag een nieuwe grafisch vormgeefster mogen verwelkomen, hakten we de knoop door. Windows moest definitief plaats maken voor Mac OSX Leopard, maar dat was makkelijker gezegd dan gedaan.

Kijk, Bjorn, Ton, en ik werkten al met Apple. Voor Joyce, onze nieuweling, kochten we een 24 inch iMac, een fantastisch apparaat, waar als het goed is ook fantastische dingen op te maken zijn. Het probleem was alleen, dat onze programmeurs Marco en Keesjan en Angelique van Account, hun werk nog steeds op een Windows machine deden. Dat moest anders!

Daarom bracht de postbode ons vandaag 2 Macbooks, eentje voor Keesjan en eentje voor Angelique. Marco werd gezegend met een 15 inch Macbook Pro en voor hem was het meer een déjà vu, want hij had al eens een Mac geprobeerd maar was daar van teruggekomen. Dit keer nam hij zich voor om zijn Windows tijdperk, voorgoed achter zich te laten.
Ook de nieuwe iMac van Joyce arriveerde en iedereen werd zenuwachtig bij het zien van de verschillende dozen.

Zo kon Keesjan niet langer wachten en begon gelijk met uitpakken. Ook Angelique keek blij toen haar MacBook eindelijk op haar bureau stond. Marco was nóg enthousiaster want die had de doos al open vóórdat ik met m'n camera gereed stond en daarom lag zijn laptop al vrij snel uitgepakt en wel op zijn bureau. Zelf ontfermde ik me over de adembenemende verschijning van de iMac. Angelique volgde niet veel later het voorbeeld van de rest en ontdeed haar MacBook van de eveneens prachtige verpakking (wat doen ze dat bij Apple toch goed!).

Wat ik niet verwacht had, gebeurde toch. Marco legde al vrij snel zijn laptop voorzien van Windows, in de hoek en sloot zijn Apple aan. Alsof hij herboren was, zo kwam het een beetje over (lekker overdreven!).
Ton was al bezig om Keesjan de kneepjes van een Apple bij te brengen, want sinds Ton bij ons kennis gemaakt heeft met Apple zweert hij erbij.

Na vele zweetdruppeltjes, kon ik het niet laten om even een mooie foto te maken van de iMac, inclusief de nieuwe software die we ook meebesteld hadden. Iedereen een fonkel nieuw Adobe CS3 pakket, inclusief Microsoft Office voor de Mac en verschillende andere software (al was helaas nog niet alles binnen). Het leek wel Sinterklaas. Alles rook ook zo lekker naar "nieuw"!

Één ding weet ik in ieder geval zeker. Joyce krijgt een prachtige werkplek! We moeten er dan ook weer een paar jaar mee vooruit kunnen en vooral hele mooi en goeie dingen mee maken natuurlijk...

Een brainstormsessie tussen de erfenissen van Willem de Zwijger

Om goede concepten te bedenken en te presenteren aan de klant, moet je goed en open minded brainstormen en omdat we voor de komende periode weer een aantal nieuwe, maar vooral grote en belangrijke projecten voor de deur hebben staan, besloten we dat dit keer eens even anders aan te pakken. Normaal brainstormen we in onze eigen vergaderruimte, maar deze keer kozen we er bewust voor om dat eens in een andere omgeving te doen. Na wat speurwerk op internet, vonden we uiteindelijk een geschikte lokatie en vertelden we het personeel dat ze donderdag 3 april 's avonds pas laat thuis zouden zijn.

Vandaag vertrokken we na de lunch dan ook richting Veere waar Ton en ik na zo'n 3 kwartier rijden als eersten arriveerden omdat de rest achter een vrachtwagen bleef plakken. Daarom besloten Ton en ik eerst even over het Veerse meer uit te kijken, waar we direct zag dat onze lokatie van vandaag op een mooi en uiterst strategische (in de tijd van Willem de Zwijger) plek lag. Toen na bijna 10 minuten ook Bjorn, Marco, Keesjan en Angelique aankwamen, gingen we naar binnen bij de Campveerse Toren waar wij een torenkamer hadden afgehuurd.
Een lange, stijle (en vooral energie-vretende) trap, bracht ons in de torenkamer. Voorzien van een eigen bar en vele zitgelegenheid, omringd door prachtige vergezichten, startte we de brainstormsessie(s).

Drinken was er genoeg, de koelkasten stonden prop vol en ook het appelgebak dat ons even later geserveerd werd, lieten we ons goed smaken tussen alle ideeën door.
Later verruilden we de starre vergadertafel en dito stoelen, voor een wat relaxere sfeer met "hang-banken" die rechtstreeks uit de tijd van Willem de Zwijger leken te komen. Ook hier bleven we niet verstoten van de hapjes en drankjes, iets wat toch wel cruciaal is tijdens het nadenken (voor mij althans).

Na een uurtje of 4 van hardop nadenken, werd het diner een verdieping lager geserveerd. Hier was het dan ook vooral gezellig en probeerden we in de bijna romantische sfeer, even niet te veel aan de projecten te denken, maar gewoon even te ontspannen. Tijdens het diner werden we weer voorzien van bijzondere gerechtjes die ook net zo (voor ons) bijzonder werden opgediend. Dat krijg je, wanneer je Bjorn het diner laat verzorgen. Het ziet er dan altijd fantastisch uit, maar je moet even afwachten wat je precies krijgt. Marco en ik zijn meer van "geef mij maar gewoon een lekkere grote schnitzel" en hanteren vaak de regel "wat de boer niet kent dat vreet ie niet". Ach ja, "waar het naartoe gaat is het ook donker", om er nog maar eens een quote van mijn moeder doorheen te mieteren.

Na het diner namen we nog even de tijd om wat uit te buiken, maar daarna besloten we om weer terug naar Flakkee te gaan. Voldaan, met blaadjes vol kernwoorden en ideeën die komende week uitgewerkt gaan worden sloten we de dag af. Tevreden, want we sloegen die dag 2 vliegen in een klap. We hebben goed gewerkt én het was gezellig. Tja en nu ik dit schrijf besef ik me dat dat eigenlijk altijd bij ons het geval is!

Een broodje Focaccia met ui en kaas

IK: "Zullen we weer eens een broodje Focaccia meenemen Ton? Voor in de oven?"
Ton: "Ja das goed, maar welke nemen we dan?"
IK: "Hmmm... ja das een goeie, welke liggen er?"
Ton: "Eens even kijken... hier ligt kaas met ui."
IK: "Oei, das eigenlijk gelijk lekker, die andere hebben we de vorige keer al op hè?"
Ton: "Ja inderdaad, laten we dan deze maar nemen."

IK: "Marco, hoe kan ik die oven laten voorverwarmen?"
Marco: "Euh... even kijken hoor, want dat is al weer even geleden. Ah, hier zit het, op hoeveel graden moet ie voorverwarmen?"
IK: "Staat op de verpakking, ff kijken...(...) 200 graden lees ik hier."
Marco: "Ok staat aan!"

...PIEP!...

IK: "Ah! De oven is voorverwarmd Ton, zal ik eerst een broodje in de oven doen? Jij bent toch nog aan een ander broodje bezig."
Ton: "Ja, das goed, ik neem 'm de volgende ronde wel."
IK: "Even kijken, gewoon aan het wieltje draaien natuurlijk, 10 mintuen... juist zo moet het goed gaan."

...PIEP!...

IK: "Ah! Mijn broodje is klaar, ff kijken. Hmmm... die is goed bruin, had 1 minuutje korter in de oven gemoeten, maar het kan nog prima. Zal ik die van jouw gelijk erachter aan gooien Ton?"
Ton: "Ja! Lekker!"
IK: "Prima, doe ik dat. Ff kijken, broodje erin, draaien aan de knop, nu op 9 mintuten en start. Nu nog even afwachten."

...een tijdje later...

IK: "Shit! Aaaaaa! &*&^%#$^#$! Kuch, uchhhh!"
(deur open, raam open, airco aan, deur naar kantoor dicht)
IK: "Sorry Ton, je broodje wordt niks meer, maar dat had je waarschijnlijk wel gezien... sorry..."

(Een dialoog tussen mij en Ton en een tussen mij en Marco, alvorens en na ik een broodje Focaccia niet 9 mintuen op de ovenstand had gebakken, maar 9 minuten op de magnetronstand. Van het broodje was weinig meer over, de keuken en het halve kantoor van Quest Media stond vol rook en het zal er waarschijnlijk nog dagen stinken...)

Cannes Lions Amsterdam

Ieder jaar worden in Cannes de Lions uitgereikt. Die zijn vergelijkbaar met wat de Oscars zijn voor de filmwereld, maar dan voor de reclamewereld. Om onze creativiteit in positieve zin te stimuleren vertrokken Bjorn, Ton, Angelique en ik gisteren naar De Beurs van Berlage in Amsterdam om daar de in Cannes uitgereikte prijzen te bekijken. In Amsterdam worden namlijk de prijswinnaars aan het Nederlandse publiek getoont.
Als eerste deden we mee aan een workshop van De Jonge Honden (een groep jonge creatieven waar ook wij lid van zijn) genaamd Café Du Print. We waren ongeveer met 50 man sterk en werden verdeeld in 4 groepen waarvan iedere groep begeleid werd door een "Senior Creative" van enkele verschillende grote reclamebureaus. Met de Senior Creative trokken we door de gallerij met advertenties en ondertussen discussiërden we er met z'n allen op los of het nu goed en zo ja, wat er dan goed aan was. Toen we alles gehad hadden, kozen we aan het einde een advertentie waarvan wij dachten dat het de beste was (als was ik het niet eens met de keuze om voor de anti rook campagne te gaan, maar goed, meeste stemmen gelden in dat geval).

Terug in de zaal gekomen, waar alles trouwens goed geregeld was want er was eten en drinken in overvloed, kwamen de best gekozen advertenties van alle 4 de groepen samen en moest er na pittige discussies 1 winnaar uit de bus komen die de Café Du Print Gran Prix zou winnen. Dit alles trouwens onder zeer relaxte omstandigheden en nadat we eindelijk de winnaar gekozen hadden (sommigen werden helaas in hun keuze teleurgesteld) hadden we de mogelijkheid nog wat na te discussiëren en te drinken en ondertussen deden we ons tegoed aan de nodige hapjes.

Om nog even wat van al het getoonde werk te laten zien, heb ik nog wat foto's genomen. Zo kwamen er hele grappige voorbij. Zo vond ik bijvoorbeeld de serie van Volkswagen heel goed, die grappig was en waar een perfecte pay-off bij hoorde, namelijk "Why take unnecessary risk at work?". Ook een campagne voor fietssloten was goed uitgewerkt maar een van mijn persoonlijke favorieten was toch die van Greenpeace. Het lijken een rij bomen, maar als je goed kijkt bestaat het beeld uit een velletje papier dat uit een ringband is gescheurd en wat op een groene ondergrond is gelegd. Geweldig die dubbele betekenins en ook zo simpel uitgevoerd.

Ondertussen was het volgelopen tot (ik schat) zo'n duizend man en was het tijd om de winnende commercials te bekijken. Tijdens een anderhalf uur durende presentatie werden alle winnende commercials in de cattegoriën Brons, Zilver, Goud en Grand Prix getoond aan het publiek. En na afloop daarvan? Nog meer eten! Dit keer deden we ons tegoed aan de Italiaanse keuken.

Conclusie, weer een mooie en interessante dag. Morgen gewoon weer netjes aan't werk want het blijft geen feest...

Beyond Boundaries Amsterdam

Vandaag verbleef ik samen met mijn collega's Marco, Ton en Keesjan, de hele dag in Amsterdam voor de seminar Beyond Boundaries van Adobe. Hier werden de nieuwe Adobe software pakketten eens nader bekeken, maar dan met de nadruk op Flash en het daarbij behorende Actionscripting (de programmeertaal in die gebruikt wordt om Flash-applicaties te bouwen). We vertrokken dus vanochtend rond een uur of 8 naar Amsterdam zodat we rond een uur of 10 in Pakhuis de Zwijger (achter het Centraal Station) zouden kunnen zijn. Dat hebben we dan helaas niet gered want iedereen in Nederland die in het bezit is van een auto, leek de weg op te zijn gegaan. Heel druk dus, file, file, file... En wie kwamen we tegen, die helemaal geen last had van files, maar waar zelfs het verkeer voor werd opgehouden? De koningin samen met de president van Duitsland.
Daar werden toe- en afritten voor afgezet door motoragenten en reden ze onder begeleiding van nog eens een hele batterij motoragenten, dikke auto's met zwaailichten en nog wat ondersteunende troepen richting Rotterdam om even een kransje te leggen (heb er helaas geen foto van, zo snel en soepel ging het). We arriveerden na nog wat parkeerproblemen en wat ander oponthoud toch bij Pakhuis de Zwijger, zij het om 10:45.

Goed, we kwamen dus te laat bij de eerste seminar over Actionscripting 3.0, waar een zenuwachtige en niet vlekkeloos Engels sprekende spreker zijn verhaal deed, maar waar niks leek te lukken. Direct daarna gevolgd door een Belg waarbij het dan weer bijzonder soepel verliep, dit keer over Flash Video. Toen even een half uurtje pauze, dus wij naar beneden om een broodje. Daar zag ik een mevrouw in onooglijke gele kousen onder een donkergrijs mantelpakje, die een ook een broodje stond te bestellen aan de bar. Ik dacht nog, mijn god wie loopt er nu zo over straat. Toen ik wat beter keek bleek het Victoria Koblenko te zijn, die dat zich dan wel weer kan permiteren.
Alleen schoot het absoluut niet op met de broodjes. Dat duurde en duurde maar en de volgende seminar begon alweer. Toen we dan eindelijk de broodjes kregen er mee naar boven liepen, bleek de seminar al 20 min. bezig te zijn en bleek het ook nog eens verdomd moeilijk te zijn onze harde broodjes op te eten zonder dat de rest van de zaal zat mee te genieten. Bleek er per slot van rekening na deze seminar 1,5 uur pauze te zijn! Hadden we voor niks zo gehaast gedaan met dat broodje.

In die 1,5 uur zijn we dan nog maar even naar Jamie Oliver's Fifteen gegaan om even wat te drinken, want dat zat namelijk om de hoek. Leuke tent dat wel.
Daarna nog een seminar over Actionscripting, waarin ons duidelijk werd dat versie 3 veel beter was dan de eerdere versie 2, wat ook de conclusie wel móést zijn.
Al met al leuke nieuwtjes opgedaan en heel vaak de termen "variables, strings, loops, objects, xml, object georiënteerd" etc. voorbij horen komen.
Morgen weer een dag naar Amsterdam, maar dan naar Cannes Lions Amsterdam, een tentoonstelling van de eerder in Cannes uitgerijkte reclameprijzen.

Weer als vanouds...

Vandaag voor het eerst sinds 2 weken weer aan het werk geweest. Na zo'n vakantie vond ik het vanochtend dan ook helemaal niet erg om weer lekker aan het werk te gaan. Was er vanochtend zelfs al om 6:15 wakker van, een half uur vroeger dan dat ik er altijd uit ga. Misschien was ik wel gewoon een beetje zenuwachtig...

Ook Janine d'r auto nog opgehaald voor ik naar de zaak ging. Die werd vlak voor we met vakantie gingen nog even flink beschadigd door een ordinaire fietser, welke voor een slordige €1350,- aan pui achterliet... en nog steeds weten we niet wie het was. Gelukkig hebben we een goeie verzekering, dus dat probleem is ook opgelost en vanochtend stond ie dan weer mooi te blinken bij Van Lint. Alsof ze hem zelfs nog even gepoetst hadden!
En toen naar de zaak, alles doorspreken met Marco en Bjorn wat er de afgelopen 2 weken gebeurdt was, wat ons fantastische team de afgelopen weken had gedaan en allerlei andere zaken. Daarna was het echt tijd om eens wat nuttigs te gaan doen, want er lag nog een hoop om uit te zoeken en te doen.

Toch is het maar voor 3 dagen, want woensdag reizen Marco, Bjorn en ik af naar Frankfurt voor de IAA (een van de grootste autobeurzen die er zijn), waar we hopen een aantal mooie nieuwe en vooral interessante auto's te kunnen bewonderen. Donderdag en vrijdag zullen Angelique, Ton en Kees Jan de zaak moeten runnen, maar dat gaat volgens mij wel prima lukken. Zaterdag avond hopen we weer thuis te zijn, al hangt dat nog even af hoe snel we naar huis rijden. Ik denk snel, want we reizen namelijk met een Audi A6 4.2 liter FSI Quatro. Een hele mond vol dus ik ben benieuwd!

Oh ja, Janine d'r zus mag morgen weer naar huis!

De techniek staat voor niks... helemaal niks!

Soms ben je van dingen zo afhankelijk dat je het eigenlijk nooit in de gaten hebt. Je merkt het pas wanneer je het níét hebt, maar dan is het eigenlijk al te laat. Laten we het eens hebben over internet. Het lijkt vanzelfsprekend, maar als je geen verbinding hebt, heb je opeens in de gaten hoe onmisbaar het eigenlijk is.

Zo viel ons internet op de zaak er gisterochtend rond 8:30 uit. Dat gebeurd zo af en toe ook wel eens, maar dan is het een kwestie van router herstarten en weer verder gaan, alleen nu konden we blijven herstarten maar er gebeurde niks. Shit, dachten we, fout bij KPN, dit gaat lang duren. Eerst maar eens een belletje plegen. Dus Marco belde naar KPN en ze vertelden ons natuurlijk dat het zo opgelost zou zijn. Ondertussen belde vriend Anco (die bij T.W. van Noord Tomaten werkt, ook klant bij ons) of wij nog internet hadden. "Nee" antwoordde ik, "hebben jullie ook zakenlijk ADSL van KPN dan?" Was mijn vraag direct daarna. Anco bevestigde dit positief en dus was het een kwestie van wachten.

Ondertussen zochten we alle klusjes op, waarbij we geen internet nodig zouden hebben. Nu is dat voor het grootste deel van "onze manschappen" niet zo'n probleem. Bjorn kon verder met het editten van de Lambert Film, Angelique was bezig met het uitwerken van een marketingplan, Ton was bezig met ontwerpen en ik ook. Alleen Marco (en vanaf volgende week ook Kees Jan) is meestal sterk afhankelijk van een verbinding, want die zorgt ervoor dat de techniek achter de websites of webapplicaties werkt en zonder verbinding kun je dit niet testen.
Zelf was ik nogal verbaasd hoe vaak ik toch even tussendoor het internet raadpleeg, zij het om iets op te zoeken, iets te downloaden, stockfoto's te zoeken of de telefoongids raadplegen.
Ontzettend lastig dus zonder verbinding.

Vandaag 8:00. Toen ik op de zaak kwam was er nóg geen internet. Marco gebeld dat ie voorlopig wel thuis kon blijven en hij zou ook weer direct KPN bellen. Dat schoot echter niet op. Anco belde al dat hij zojuist weer verbinding had gekregen (rond half 10), maar dat was bij ons nog niet het geval. Heb ik zelf ook nog maar even gebeld. Gelukkig kreeg ik iemand die een beetje verstand van zaken had en na wat instellingen in onze router en resetten, rebooten, recalibreren of weet ik het allemaal, kregen we weer verbinding!

Lang leve de afhankelijkheid van onze hedendaagse techniek!

Dubbel feest vandaag!

Vantevoren wisten we al dat Marco vandaag jarig zou zijn, maar dat we eigenlijk een beetje dubbel feest konden vieren was ons enigszins ontschoten. Vanochtend toen ik naar de zaak ging, was ik van plan om nog wat versiering mee te nemen zoals ballonnen en slingers, om Marco's bureau te versieren. Hij werd vandaag alweer 24 (je hoort het die Flakkeese tantes al zeggen: "Meid! Is dah weeral dien ouwsten van joe? Is die alweer zo grôât?"). Maar toen ik op de zaak kwam, was Angelique, toen wij al naar huis waren, zo aardig geweest de boel al een beetje op te vrolijken met slingers en ballonnen. Toen Ton als 2e op kantoor aankwam en hij zag dat Marco's bureau versierd was en wij een beetje aan de praat raakten over koetjes en kalfjes, meende hij zich opeens te herinneren dat hij vandaag precies 1 jaar bij Quest Media werkt. Dus dat hebben we opgezocht in de urenregistratie en jawel! Ton was vandaag precies 1 jaar bij de zaak, dus ook voor hem werden wat ballonnen opgehangen. Dubbel feest dus en dat hebben we dan ook lekker eenvoudig gevierd met wat gebak en slap gelul.

Vanavond ook nog even bij Gert-Paul op bezoek geweest. Klant vanaf het eerste uur bij Quest Media en ik mag wel zeggen dat het ook een goede vriend is geworden. Zeker nadat Janine de eer kreeg de inrichting te verzorgen van zijn nieuwe pand in Oude Tonge, iets dat een grote hobby van haar is.
Omdat Gert-Paul nogal van kunst houdt en zelfs enkele echte Warholl's, Liechtensteins en weet ik het wat allemaal in zijn bezit heeft, is Janine de afgelopen week ijverig bezig geweest om een kopie van een schilderij van Keith Haring op een wit bord te schilderen. Dat is prachtig gelukt moet ik zeggen en ook GP (zoals ie inmiddels zowel privé als zakelijk genoemd wordt) was er erg mee in zijn "nopjes". Als dank daarvoor kregen we zelfs een heel gaaf schilderij van hem, dat ik al lang mooi vond en al vaker had bekeken toen het nog in zijn oude pand hing. Het is een schilderij van de Londen Underground en vervaardigd door een Engelse kunstschilder. Het mooie is dat er maar eentje van is gemaakt volgens GP.

Het schilderij hangt inmiddels in de woonkamer en zal straks een plekje krijgen in ons nieuwe huis!