Oorbellen van goud en vissen achter het net

Ik verheugde me er al weken op. Heerlijk zo'n avondje vermaak en al helemaal als een van mijn favoriete drummers speelt. Vanavond speelde namelijk de Golden Earring in de Dorpstienden te Ouddorp en al maanden van tevoren hadden we besloten er met een groepje vrienden naartoe te gaan en kaartjes geregeld.

Om half 8 ging de zaal open, maar zo vroeg hoefde ik er nou ook weer niet te zijn. Nee, ik dacht tegen een uur of half 9, dat zitten we wel safe. Dat bleek dus ook zo te zijn, want het optreden begon pas tegen 10 uur, maar dat maakte echter niet uit want het was hartstikke gezellig zo met de jongens (Addie, Keuf en Jurien) en de meisjes (Wendy, Janine, Ellen en Jozien).
Nadat we ruim anderhalf uur naar een donker podium hadden staan staren (Jurien en ik vergaapten ons aan alle apparatuur die we konden ontdekken), begonnen ze dan eindelijk te spelen.

Barry maakte nog wat leuke grapjes, dat ze altijd al eens in Ouddorp hadden willen spelen, maar dat eigenlijk nog nooit gedaan hadden. Zelf had ik vooral oog voor Cesar, die weer een heerlijk partijtje zat te drummen en ook nog een heerlijke drumsolo weggaf zoals in onderstaand filmpje te zien is. Jurien keek vooral goed naar de gitaristen en dan in het bijzonder naar de bassist, die zelf verder weinig uitbundigs deed op het podium en die het liefst ergens achter de coulissen had staan spelen volgens mij. Janine kwam ook nog aan haar trekken toen de saxofonist het podium beklom.
Wel erg leuk trouwens om de nummers die je altijd op de schuurfeesten door de speakers hoort knetteren en waar je zo'n beetje mee groot gebracht bent, nu eens live gespeeld te zien worden door de artiesten zelf!

Toch had het optreden net een klein beetje een zure nasmaak, want aan het einde van het optreden viste ik nèt achter het net toen Cesar z'n stokken in het publiek gooide en er 2 mensen met elk een stok vandoor gingen, ie 'm waarschijnlijk volgende week zó in de prullenbak gooien.
Ik wachtte Cesar dan ook nog even op voordat ie de kleedkamer in zou gaan en riep nog uit volle borst "Hé Cesar! Kom es! Ik wil je wat vragen!" maar Cesar lachte en zwaaide naar me en liep toen direct de kleedkamer binnen.

Dan maar op een andere manier proberen om aan wat stokken te komen en ik liep terug naar het podium waar Cesar's drumtech (de 2e van links) inmiddels was begonnen om zijn drumkit uit elkaar te halen. Ik riep 'm "Hé! Heb je voor mij 2 stokken van Cesar?!?". Hij keek me aan, schudde zijn hoofd en keek toen weer de andere kant op. Vloekend liep ik weg, om het vervolgens nóg een keer te proberen. De drumtech kwam mijn kant op gelopen toen ik nog wat foto's nam en gebaarde dat ik mijn cameraatje maar even moest geven. Toen bleek hij zo tof om Cesar's drumkit even van dichtbij voor me te fotograferen (waarvoor nog mijn grote dank!) en ook even een foto vanuit het perspectief van Cesar.
Zo had hij dus de hele avond de zaal in kunnen kijken. Lijkt me geweldig!
Bedankt drumtech! En ik vroeg hem toch nóg een keer "Heb je echt geen stokken voor me?". Verbaasd luisterde ik naar zijn antwoord, want hij zei "Nee, Cesar heeft nog 7 stokken en daar moet ie tot eind november mee doen. De nieuwe levering komt later dan verwacht". Ik snapte er niks van, Cesar heeft toch zijn eigen muziekwinkel? En dan moet ie zuinig met z'n stokken omgaan? Bizar!

En terwijl het podium verder afgebouwd werd en Jurien en ik nog een t-shirt kochten, druppelde de zaal leeg. Ook wij vertrokken niet veel later, maar niet voordat ik nog een kwartier aan de kop van dat ene meisje had staan zeuren, of ik toch alsjeblieft die drumstick mocht hebben.
Helaas, ze was onverbiddelijk, maar haar man was nog zo aardig om mijn telefoonnummer in zijn telefoon op te slaan, want ik drukte hem op het hart "Als je 'm weggooit, dan wil ik 'm hebben hoor! Het zou zonde zijn als ie verloren gaat!".

Helaas toonde ik vanavond dus iets te weinig overtuigingskracht, maar heb ik al met al toch een enorm leuke avond beleefd!

Als bonus dan ook een 7 minuten durend filmpje van een heftige gitaarsolo van George (Kooymans), gevolgd door een drumsolo van Cesar (deze begint bij 2 minuten).




Kijk voor meer filmpjes (of een grotere versie van bovenstaande) ook eens in Mijn Filmdossier of op mijn YouTube Channel.


Update (12-11-2008):
Ondertussen wordt ik al vanaf 9 november genoemd op de website van Golden Earring Record Research in verband met dit optreden. Er komen dan ook flink wat bezoekers van die website naar mijn weblog en vandaar dat ik ze bij deze hartelijk bedank en een linkje naar hun website terug gooi.

Een korte rondleiding

Al maanden neem ik mezelf voor eens wat sfeer foto's van ons nieuwe huis te maken. We wonen er ondertussen alweer bijna een half jaar en ik maak óveral foto's van, maar ik heb op mijn weblog nog maar weinig fatsoenlijke foto's van ons huis geplaatst. Zelfs de tuin stond eerder goed op de gevoelige plaat.
Daarom nam ik vanavond een serie foto's van onze woonkamer en de keuken en ben ik voornemens om ook een deel 2 en 3 te maken voor respectievelijk de 1e en de 2e verdieping.
Vandaag dus deze eerste editie met sfeer impressies die ik maakte terwijl Janine toekeek en Gijs zoals gewoonlijk weer eens van de poezen uit de buurt droomde (denk ik).

1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11

Aan de vooravond van een nieuwe uitdaging

Ik was even een niet zo fanatieke blogger de afgelopen dagen. Ik had ook weinig leuks te vertellen en daar had ik alle reden voor. De afgelopen week stond ik namelijk op het punt een moeilijke beslissing te nemen, die veel denkwerk en energie van me gevergd heeft. Mijn dagen bestonden vooral uit veel praten met Janine of andere mensen die me enigszins konden helpen bij mijn moeilijke beslissing. Soms móést ik het ook wel met mensen delen om verschillende redenen. Toch heb ik een beslissing kunnen nemen, maar ook alleen omdat ik mezelf er beter bij voel en er volledig achter sta.

Afgelopen woensdag, 22 oktober, tijdens een vergadering die tot middernacht duurde, heb ik mijn compagnons bij Quest Media te kennen gegeven dat ik toe ben aan een nieuwe uitdaging. De rek was er uit, evenals de voldoening van het werk. De beslissing was niet gemakkelijk. In tegendeel, de afgelopen dagen waren emotioneel en slopend, maar ik vond dat ik 'n beslissing moest maken en hoe langer ik er over nadacht, hoe beter ik me voelde bij de naderende oplossing.

Ik ben toe aan een nieuwe uitdaging, nieuwe ervaringen en het leren kennen van nieuwe persoonlijkheden. Ik voelde me bij Quest dan ook niet meer zo op mijn plaats en begon na te denken over mijn toekomst. Toen bedacht ik me dat ik eigenlijk te jong ben om geen dromen na te jagen of andere dingen uit te proberen. Contact met mensen, organiseren, concepten bedenken, het meedenken met en het begeleiden van communicatietrajecten, het ontdekken en toepassen van nieuwe mogelijkheden op het gebied van reclame en internet. Een kleine opsomming van de dingen waar ik me graag mee bezig zou houden, maar waar ik eigenlijk in mijn functie niet meer aan toe kwam of geen plaats voor was. Ik verlangde op een gegeven moment zelfs terug naar de beginperiode van Quest.

Laat ik voorop stellen, met het bedrijf zelf is niets aan de hand. Het is een gezond bedrijf met fantastische mensen en leuke klanten. Daar lag het dus sowieso niet aan. De droom begon bijna 4 jaar geleden, maar eindigd hier.

Marco en ik begonnen als ik het me goed kan herinneren op 13 mei 2005 in het kantoor waar Marco op dat moment al werkte, op een zolder aan de Westdijk in Middelharnis, boven een computerzaak. Die lokatie was echter van korte duur want na een aantal maanden verhuisden we naar de Voorstraat van Oude Tonge, ook op een bovenverdieping boven dezelfde computerzaak. Daar zijn we echter 2 maanden bezig geweest met verbouwen en vrienden en familie hielpen daar ook het vuur uit hun sloffen om ons daar zo mooi mogelijk te kunnen laten werken. Ons eerste feestje was daarna ook direct een feit, tijdens de opening (met heerlijke cake, persoonlijk met iets meer haar en Bjorn die het feestje mee vierde maar nog niets met de zaak te maken had) van ons nieuwe en gezellige kantoor op nummer 22.

Na een jaar kregen we de mogelijkheid om wéér een ander kantoor te betrekken, aan de haven van Oude Tonge en dat was maar goed ook, want we stonden op het punt weer uit ons jasje te groeien. Jos kwam bij ons werken en Ton kwam toen binnen als stagiair. Daarom werkten we ons weer uit de naad om er aan de haven ook een mooi kantoor van te maken en na een aantal weken was er dan ook weer een fantastisch resultaat te bewonderen. Niet lang daarna kwam Bjorn bij ons en na het openingsfeest (waarop we door het gehele kantoor van alles lieten zien wat we tot dan toe gemaakt hadden of ook de zojuist geschetste geschiedenis in vogelvlucht de revu lieten passeren) betrok ook hij een bureau.
Januari 2007 werd Bjorn mede compagnon in het bedrijf en groeide mede door deze stap het bedrijf weer ongelooflijk snel.

Door de jaren heen hebben we nieuw personeel aangenomen en zien vertrekken. Op mijn laatste moment zaten we met 8 mensen in ons kantoorpand en hadden we ook alweer van 3 mensen afscheid moeten nemen die later weer vervangen werden door nieuwe kanjers.

Nu ga ík dus afscheid nemen en ookal heb ik vrede met mijn besluit en heb ik ongelooflijk zin in mijn nieuwe uitdaging(en), toch gaat het me aan mijn hart. Vooral toen ik afgelopen vrijdag het personeel van mijn plannen op de hoogte moest stellen, moest ik even slikken. Ik hou van die mensen, het zijn mijn vrienden geworden en ik hoop ook zéker dat dat wederzijds is. Dat denk ik wel gezien de reacties die mij het afgelopen weekend diep ontroerden.

Nu ik de mensen bij wie ik daar behoefte aan had, persoonlijk op de hoogte heb gesteld, kon ik het niet langer voor me houden. Ik moest deze blog schrijven.
Natuurlijk heb ik niet stil gezeten de afgelopen week en heb ik al bij verschillende bedrijven op de functie van Marketing, Communicatie & PR medewerker gesolliciteerd. Morgen heb ik zelfs mijn eerste sollicitatie gesprek al en daar heb ik enorm zin in!

Naast mijn nieuwe baan, ben ik voornemend om ook weer iets voor mijzelf te beginnen. Ik ben nog steeds van mening dat een low-cost label de markt goed van pas komt. Er is nog zo'n grote markt met ondernemers die minder geld voor een internetsite of huisstijl over hebben of kunnen betalen, dat ik die ook graag zou willen bedienen. Daarnaast vind ik het erg leuk om te doen en contact te hebben met klanten, dus lijkt me dit de ideale beslissing om een nieuw bedrijfje op te zetten dat ik kan uitoefenen in mijn vrije uren.

Nogmaals, het was een zware beslissing, maar ik denk nog steeds de juiste. Ik wil vooral iedereen bedanken die me de afgelopen week (weken) ontzettend gesteund en met me meegeleefd hebben. Alle familieleden en vrienden die er de afgelopen week ontzettend mee begaan waren en constant vroegen hoe het met me ging of er met me over wilde praten. Het heeft me goed gedaan om te weten dat er mensen zijn die je steunen, ook in zulke tijden waarin het even wat moeilijker is.
Vooral Janine moet ik bedanken voor haar steun. Zij is immers mijn levenspartner en diegene die naast mij, het dichtst bij het vuur zit. Ook zij steunt me onvoorwaardelijk en staat volledig achter mijn beslissing en mede dankzij dit alles realiseer ik me dan eens te meer dat zij een van de belangrijkste personen in mijn leven is. Ook mijn vader en moeder die er druk mee begaan zijn en nog meer aan hun hoofd hebben op dit moment, moet ik ontzettend bedanken voor hun begrip. Het is ook niet niks al je je zoon iets moois ziet opgeven...

Als laatste moet ik Marco en Bjorn bedanken voor de leuke tijd die we (met Marco bijna 4 jaar, met Bjorn bijna 2) met elkaar hebben gehad. Ik wens hen dan ook veel succes met de verdere voortzetting van het bedrijf en hoop dat het bedrijf nóg mooier, groter en winstgevender wordt. Ook mijn dank naar mijn collega's want met hen heb ik ook een fantastische tijd gehad. Ook hen wens ik veel succes nu ik niet meer op de werkvloer kom. Het zal waarschijnlijk ook een stuk rustiger zijn!

Over mij hoeven de mensen zich geen zorgen te maken, ik red me wel. Ik hoop zo snel mogelijk weer aan de slag te kunnen want ik vind het verschrikkelijk om thuis te zitten. Laat mij maar lekker werken met leuke collega's, dat past me beter.

Ik hou jullie op de hoogte als ik nieuwe ontwikkelingen te melden heb. Tot die tijd mag iedereen die dat wil voor me duimen dat ik weer snel aan het werk kan!

Terug op de set

Via mijn schoonmoeder, die mijn blog ook regelmatig leest, begreep ik dat het circus rondom 'Storm' waar ik onlangs al over schreef, nu was neergedaald in Ouddorp. Ben Sombogaart en zijn crew streken dit keer neer aan de oude haven van Ouddorp en Janine en ik konden het dan ook niet laten om even te gaan kijken met welke scène men nu bezig was op te nemen.

Men had weer groots uitgepakt en zo'n beetje de complete haven stond afgeladen met vrachtauto's vol bijzonder goede en vooral dure apparatuur. Het eerste wat me opviel, toen ik tussen de vrachtwagens doorliep, was het felle licht dat ze (voor mij op dat moment nog) vreemde plaats hadden opgesteld. Toen ik doorliep sprong ook de camera-kraan in het oog, dat kon niet anders ook. Verder zag ik nog wat duikers in het water liggen, maar toen ik nog dichterbij kwam zag ik pas echt wat ze aan het doen waren. Op dat moment lag er een actrice in het water ongelooflijk koude water te spartelen en alsof het nog niet koud genoeg was bliezen ze er ook nog een heerlijk kunstmatig windje overheen.

Ook was er weer een flinke crew op de been en ik vond het vooral erg leuk dat ik daar nu heel dicht bij in de buurt kon komen. Regisseur Sombogaart was overigens ook weer duidelijk aanwezig met zijn "roeptoeter".
Leuk om te zien dat met zelfs wrakhout klaar liggen om in actie te komen!

Na dat men het een en ander getest en klaargemaakt had en volgens mij zelfs even de (waterproof) make-up gewoon op het water had bijgewerkt, begonnen de close-shots voor de waterscène en zag ik dat de actrice werd ondersteund door een duiker. Wat moet die meid het ongelooflijk koud hebben gehad! Zo zag ze eruit ook! Nu snap ik waarom dat acteerwerk soms ontzettend moeilijk is. Ik stond al te rillen aan de kant in mijn trui, dus hoe moet zij zich gevoeld hebben?

De sène werd een paar keer opnieuw gedaan en hij bestond uit het spartelen van de actrice die aan het einde van het shot dramatisch naar de bodem zonk.
Toen Janine en ik daarna besloten om naar huis te gaan en de mensen verder hun werk lieten doen, leek het erop alsof nu het wrakhout in actie ging komen.
We hebben er niet op gewacht, we zien het vanzelf wel hoe dat in de film is verwerkt. In ieder geval ben ik nu nog benieuwder naar het uiteindelijke resultaat en zal dat dan ook zéker gaan bekijken!

Als bonus een kort filmpje met de scène waarop de actrice het, na een gevecht tegen het koude water, uiteindelijk toch verliest en naar de bodem zinkt...
Ik kan wel verklappen dat het allemaal gespeelt is en dat de actrice in kwestie waarschijnlijk allang al lekker warm bij de kachel zit! ;-)




Kijk voor meer filmpjes (of een grotere versie van bovenstaande) ook eens in Mijn Filmdossier of op mijn YouTube Channel.

"The Dom" spreekt...

Ik kom net thuis van een avondje genieten. Echt een hele leuke avond uit gehad en dat nog wel in mijn eentje! Janine zit nog in het Gelredome en luistert op dit moment nog naar Marco Borsato en een van zijn Wit Licht concerten. Mijn avond is helaas alweer afgelopen, maar wat een leuke en leerzame avond heb ik gehad!

Ik besloot vanavond naar een drumclinic van Dom Famularo te gaan, waar men van zegt dat hij dé man is op het gebied van drumclinics Hij geeft dan ook clinics in meer dan 40 verschillende landen per jaar en zit zo'n 250 keer per jaar in het vliegtuig om overal te komen. Hij schijnt zelfs pas gebeld te zijn door een vliegmaatschappij over het heugdelijke feit dat hij inmiddels meer dan één miljoen mijl in hun vliegtuigen had doorgebracht. En dat terwijl hij jaarlijks met 8 verschillende maatschappijen vliegt! Zelf had ik eerlijk gezegd nog nooit van de man gehoord, maar ik drum dan ook nog niet zo lang dus dat zou natuurlijk heel goed kunnen.
De clinic was georganiseerd door Tierolff Muziekcentrale, waar ik mijn drumkit afgelopen maart kocht, en de clinic zelf werd gehouden in klein theater Erato in Roosendaal, praktisch om de hoek bij Tierolff. Ik ging in mijn eentje want ik zit nog zo kort in het wereldje dat ik nog weinig collega drummers uit de buurt ken en op deze manier kon ik ook nog doen waar ik zelf zin in had.

Al vrij vroeg kwam ik bij klein theater Erato aan, na eventjes zoeken, dat wel. Nadat ik mijn dorst had gelest aan de bar, betrad ik het zaaltje waar zich al een aantal mensen hadden verzamelt en waar Dom's drumkit in volle glorie op het podium stond te pronken. Het was een intiem clubje van ik schat zo'n 50 tot 75 mensen, dat zich vanavond had verzamelt om naar "The Dom" te komen luisteren en die stonden dan ook allemaal naar het podium te staren en te wachten tot Dom het podium zou betreden. Die stond echter op z'n gemakkie achter in de zaal te praten met wat mensen en liet dus jong en oud nog even op zich wachten.

Toen ik al zo'n uur in het zaaltje stond en het tegen half 9 liep, betrad Dom, na een introductie, eindelijk het podium en stak van wal. Meteen werd duidelijk dat we hier te maken hadden met een gepassioneerde en humoristische artiest. Hij wou dat iedereen zo dicht mogelijk om hem heen kwam staan en beval min of meer de staantafeltjes zo dicht mogelijk naar het podium te schuiven. Hierdoor had hij direct ieders aandacht en betrok het publiek vanaf het eerste moment bij zijn optreden. Ook kreeg hij vrijwel direct iedereen aan het lachen met zijn anekdotes en poseerde hij zelfs even voor mijn camera.

Nadat hij toch aardig wat verteld had over de artistieke kant en de gedachte achter het technische drummen, ging hij dan eindelijk op de kruk zitten waar eigenlijk iedereen in de zaal hem graag wilde hebben en mijn mond viel open van verbazing. Wat kan deze man drummen en wat een fantastische techniek heeft hij. De 55 jarige Dom vloog over zijn drumkit alsof het niks was, bleek de koning van de dubble bassdrum (echt rete snel en strak!) en smeet de overdonderende kakofonie aan liks, fills en weet ik het allemaal niet, de zaal in. Echt een genot om naar de beste man te kijken.

Na zijn eerste "optreden" ging hij verder met zijn uitleg over bepaalde technieken. Zo had hij het onder andere over 'open handed' drummen in plaats van 'crossed handed'. Iets wat niet echt veel drummers doen maar wat je eigenlijk wel zou móéten doen om links even sterk te maken als rechts en waar je dus vooral makkelijker van zou moeten gaan drummen.
Ook vertelde hij weer een aantal anekdotes over belefenissen die hij had met de grootste drummers op aarde (waar hij er ondertussen dus één van is) zoals onder andere Buddy Rich, die hij goed kende en had hij de lachers voor de zoveelste maal die avond op zijn hand.
Na zijn boeiende verhalen en grappige verhalen, stapte hij een ander maal achter zijn drumkit, om vervolgens een geïmproviseerde solo van meer dan 15 minuten weg te geven.

Als afsluiter hield hij een uitgebreide vragenronde en beantwoordde de vragen dan ook vol overgave en zo uitgebreid mogelijk. Toen hij daarmee klaar was en we hem een staande ovatie gaven, kwam hij iedereen persoonlijk bedanken voor zijn of haar (ja er waren ook dames!) komst en zo mocht ik ook nog een handje schudden met Dom.

U merkt het al, ik heb dus een fantastische avond gehad. Ik vond het dan ook jammer dat het na 2 uren "al" weer afgelopen was. Het is dan ook voor iedereen een aanrader om eens naar een clinic of masterclass van deze man te gaan kijken.

Als bonus dan een kleine compilatie van vanavond waar ik met plezier op terug kan kijken en wat ik dan waarschijnlijk ook af en toe nog eens zal doen middels onderstaand filmpje (voor het echte drumwerk, even doorspoelen naar 2 minuten).



Kijk voor meer filmpjes (of een grotere versie van bovenstaande) ook eens in Mijn Filmdossier of op mijn YouTube Channel.


Update:
Inmiddels hebben de mannen van Tierolff Muziekcentrale ook een leuk stuk geschreven over de clinic (en de masterclass van 's middags waar ik helaas niet bij kon zijn). Ze zijn zelfs zo aardig geweest een lijntje uit te gooien naar mijn YouTube filmpje, onderaan hun allesomvattende nieuwsbericht.

Gaat het dan tóch nog gebeuren?

Het is weer al een tijdje geleden dat er nieuws van de zonnebloem op mijn blog verscheen. Hij staat nog steeds, maar de hoop dat hij alle record hoogtes gaat breken hebben we allang opgegeven. Tóch blijft ie ons steeds verbazen en zeker nadat we enkele stekjes verwijderd hebben zodat de grotere konden overleven.

Toch staan ze er niet zo florizant bij, maar wat wil je ook, het seizoen is natuurlijk eigenlijk al voorbij (denk ik, ben immers ook geen kenner!). Hij lijkt verdort en op sterven na dood, maar toch verbaasde ik me vanmiddag toch ik door het raam naar buiten keek en op ons dakterras de bloempot zag staan.

Gaat het dan tóch nog gebeuren? De bloemen lijken nog nèt even open te gaan voor hij definitief het loodje legt. Mocht dat gebeuren dan zal ik de laatste adem van deze bijzondere volhouder ook zéker vastleggen...

Hollywood in de achtertuin

Toen mijn drumleraar vanavond rond een uur op 18:00 bij me langs kwam, klaagde hij al dat hij niet over de haven heen kon rijden. Alles bleek afgesloten en ik dacht daarom dat ze nu eindelijk eens de dat stuk van de haven op gingen knappen.

Een uur later liet ik mijn drumleraar uit en keek nog even de straat in richting de haven. Daar zag ik opeens wel erg veel mensen die allemaal naar iets stonden te kijken. Nieuwsgierig als ik ben, trok ik gelijk mijn schoenen aan en liep ook die kant maar eens op om het met eigen ogen te kunnen zien. Wat ik daar zag had ik absoluut niet verwacht. Men was een heuse filmproductie aan het draaien bij ons in de "achtertuin". Het leek wel Hollywood!

Het was geen lokaal zendertje dat daar stond te filmen, nee dit was serieus. Dat was vooral te zien aan de ongelooflijke hoeveelheid apparatuur die uit de kast getrokken was en dito hoeveelheid crewleden die zenuwachtig heen en weer liepen. Ik maakte er wat foto's van en ging naar binnen. Straks maar eens kijken dacht ik, want de aardappeltjes staan op tafel.

Na het eten was het al een stuk donkerder en ook veel beter te zien nu alles zo in de schijnwerpers stond. Toen ik eens goed keek zag ik dat het om een film moest gaan die zich in het verleden afspeelde, gezien de oude auto's die gebruikt werden. Het was een prachtig tafereel om zo in de schijnwerpers te zien aan de oude haven (of wat daar nog van over is).
Aan de overkant bij Café de Kok (waar het hele gebeuren zich afspeelde) stond ook veel publiek te kijken hoe dit schouwspel zich voltrok en Janine en ik keken vanaf de overkant van het water toe.

Het bleek om een film van producent Johan Nijenhuis en regisseur Ben Sombogaart te gaan. Die laatste is onder andere bekend is geworden met films als 'Kruistocht in Spijkerbroek' (waarmee hij een Gouden Film won en wat de duurste Nederlandse productie ooit was, zo'n 10 miljoen euro), 'Het Zakmes' (1992), 'Abeltje' (1998), 'Pluk van de Petteflet' (2004) en 'De Tweeling' (2002).

De film getiteld 'Storm', is een film die zich afspeelt tijdens de watersnoodramp in 1953. Een emotioneel verhaal moet De storm worden, over een ongehuwde moeder, maatschappelijke conventies, en het noodlot. In het scenario van Rik Launspach en Marjolein Beumer krijgt hoofdpersoon Julia van 18 het voor haar kiezen. Ze raakt zwanger van haar vriendje; deze vertrekt met de noorderzon. Zwangerschap en bevalling in het strenggelovige Zeeland worden ernstig veroordeeld en doodgezwegen door familie en dorpsgenoten.
Als de baby vijf weken oud is breken de dijken en wordt ze door de barre omstandigheden gescheiden van haar zoon. Dan volgt Julia's zoektocht door een surrealistisch landschap vol modder en kadavers. Vindt ze hem terug en hoe?

'Storm' kost zes miljoen euro. Dat is voor Nederlandse begrippen veel geld. Internationaal geldt een dergelijk budget als een koopje. Opnamen in de Engelse Pinewood Studios, de specialist op het gebied van woeste waterscènes, zitten er niet in. Sombogaart moet het doen met een Vlaamse polder.

Ik nam vanavond een paar keer een kijkje, met Janine en later met Addie en z'n vader die nog even langs kwamen. De windmachines hoorde ik bij ons in de woonkamer bulderen dus iedere keer als de scène opnieuw moest, kon ik dat helemaal volgen. Het bleef dan ook nog lang onrustig aan de Sommelsdijkse Haven.

Ik ben benieuwd naar het uiteindelijke resultaat en heb me dan ook voorgenomen deze film dan ook zéker in de bioscoop te gaan bekijken, of in ieder geval op DVD aanschaf. Waarschijnlijk duurt de opgenomen scène van vanavond maar luttele seconden in de uiteindelijke film, maar hé, het is wél bij ons in de achtertuin!

Als bonus hier een stukje film van hoe het er die avond aan toe ging tijdens de opnamen van 'Storm'. Niet alleen hoe er gefilmd werd maar ook hoe men tussendoor even stukjes geluid opneemt. Erg leuk om in ieder geval eens gezien te hebben! Misschien iets voor "behind the scenes" op de uiteindelijke DVD?



Kijk voor meer filmpjes ook eens in Mijn Filmdossier of op mijn YouTube Channel.

Uit de oude doosch...

Vandaag werd mijn oma Visser 72 jaar. Best jong voor een oma op mijn leeftijd toch? Ik kan het er dan ook buitengewoon mee vinden, evenals met mijn opa trouwens. Mijn moeder zei altijd "Joe ken bie oma in de suukerpot schijte", want toen ik nog ieder vrij uurtje bij de bollenboer op Stad werkte en we al in Nieuwe Tonge woonden, at ik tussen de middag en 's avonds altijd bij opa & oma. Ik mocht dan ook vaak zelf bepalen wat we aten en oma maakte het vaak zó gek, dat ze onder het eten vroeg wat ik de volgende dag weer wilde eten...

Op haar verjaardag kwamen zoals gewoonlijk veel gesprekken over politiek Den Haag en de kredietcrisis voorbij, maar werd de avond vooral gedomineerd door nostalgie. Zo trok Bethina ergens een laadje open waar veel oude foto's in zaten en waar ik meer dan eens op afgebeeld stond.

Zo kwam ik er achter dat ik al op vroege leeftijd een echte drummer wilde zijn en ik leek in die tijd zelfs al een beetje op een echte rocker. Ook kwam ik een hele leuke foto tegen van de Beekse Bergen, waar ik met opa en Bethina hard zwaaiend in een kabelbaanzitje hing (denk ik).
Of wat te denken van de foto waarop Bethina en neef Jan-Willem op de minipiano spelen en ik mezelf even afgezonderd had om ongegeneerd in mijn neus te peuteren!

Als laatste en die wil ik mijn trouwe lezers dan ook echt niet onthouden, twee schattige foto's van mijzelf (al zeg ik het zelf). Wat had ik toen nog veel haar... Waar is die tijd gebleven!?!

Een feestje dat voor altijd in het geheugen gegrift staat

Nadat ik nu bijna 1,5 jaar geleden op één van de moeilijkste dagen in mijn leven te horen kreeg dat ze niets meer voor 'm konden doen, houd je met alles rekening en leef je veel intenser naar sommige momenten toe dan eerst. Het schudt je wakker, dwingt je van elke spaarzame minuut volledig te genieten en leert je dat er eigenlijk belangrijkere dingen zijn in het leven, dan datgene waar we het normaal van denken.
Na 1,5 jaar is er gelukkig nog weinig aan de hand en ik hoop dat dat nog tientallen jaren zo doorgaat en de doktoren het tóch mis hebben gehad. De tijd zal het leren...

Ome Leen mocht ondanks alles, vorige week maandag de 29e van september, toch weer een turfje achter zijn naam zetten. De 50e alweer en daar waren we maar wat blij mee! Dat moest en zou dus uitbundig gevierd moeten worden en enkele weken geleden ontvingen we van tante Els dan ook een mailtje, dat we op uitnodiging van haar en mijn neef Richard en nichtje Claudia naar een feest mochten komen om die 50e verjaardag eens goed te vieren!

Al weken leefde ik er dus naartoe en waren we er iedere dag wel een klein beetje mee bezig. Was het niet om het kado te regelen, dan was het wel omdat we er zo ongelooflijk veel zin in hadden.
Omdat oom Leen al jaren zo gecharmeerd was van het "familie logo" dat ik al eens ontwierp, er eens stickers van liet maken en hij er graag eens een t-shirt van zou willen hebben, besloot ik dat het nu een mooi moment was om die wens eens in te willigen.
Ik regelde dus via Beletter-It in Nieuwe Tonge, 6 shirtjes met een overduidelijk logo en overhandigde oom Leen dus het allereerste exemplaar, waarna de rest ook zo'n felbegeerd t-shirt aantrok. Felbegeerd ja, dat was het zéker, want het was een van dé gespreksonderwerpen voor de rest van de avond en er moeten er zelfs op verzoek bijbesteld worden!

Om 16:00 begon het feestje dan eindelijk en tante Els en oom Leen stonden ons al op te wachten. We waren ten slotte ook de eerste! Daarna druppelde iedereen langzamerhand binnen en had Claudia de eer om als eerste met haar vader op de foto te gaan. Daarna volgenden mijn moeder en Janine, die eerst eens bijkletsten voor de drukte van de avond begon en ging ik zelf ook nog even met mijn nichtje op de foto. Mijn andere nichtje Sylvana was er ook met haar André en het buikje waarin de baby aan het groeien is, wordt steeds duidelijker.
Toen zo'n beetje iedereen binnen was, stak mijn vader een speech af, zoals alleen hij dat kan en overhandigde daarna het kado wat hij de afgelopen weken namens alle deelnemende partijen geregeld had. Ome Leen was blij verrast met het aangeboden middagje rijden in een heuse fonkelnieuwe M3 via de Autovisie Driversacademie. Daar werd dan ook nog lang over nagepraat en dat hield ook eigenlijk niet meer op.

Ondertussen ging ik nog even met wat mensen op de foto, waaronder met mijn eigen lieverd, met Richard of zoals hier in de reflectie van de prullenbak met Arjan.
Het buffet werd ondertussen ook geopend en daar heb ik dan ook weer bijzonder van genoten (daar sta ik immers ook om bekend niewaar?!). Ook zong Claudia nog een emotioneel geladen liedje, waar zij van iedereen ook naderhand een staande ovatie voor ontving.

Zelf beleefde ik nog veel lol met oude bekenden uit mijn (oude) dorp Stad aan het Haringvliet en schroefde Riz ondertussen af en toe de verwarming nog wat op. Omdat het de hele avond ontzettend gezellig was, stroomde het bier rijkelijk en dat was er genoeg, maar opeens waren de plastic bekertjes op en verzamelde ik samen met wat anderen de lege bekers en spoelde ze noodgedwongen om.
Geen probleem en zo kon de gezellige avond gewoon zonder dat iemand het in de gaten had, ongestoord doorgezet worden en trok ome Leen weer vele gekke bekken.

Terwijl de meeste mensen al flink na middernacht vertrokken, ebten ook de laatste gesprekken zo rond de klok van twee uur weg en dat was maar goed ook, want Abraham zelf sliep al lang!
Janine, mijn vader en moeder en ik, bleven echter tot de laatste feestganger vertrokken was en ruimden nog wat op, terwijl er ondertussen nog wat grappen en grollen uitgehaald werden, wat resulteerde in ouderwets lachen, gieren en brullen.
Nadat de grootste rommel een beetje opgeruimd was en we nog wat naborrelden met een klein groepje aan tafel, moesten we helaas constateren dat het feest ten einde was.

We hebben er ontzettend van genoten en dat was ook de mening van ome Leen en tante Els. Volgend jaar weer? Laten we het hopen...

'Oktober'

Maanden geleden bestelde ik 'm op voorhand al via internet en deze week vroeg Addie al 2 keer of ik 'm al binnen had. Gisteren kon ik 'm dan melden dat ik een mailtje in mijn mailbox vond die mij vertelde dat het pakketje verzonden was. Dat betekende dus waarschijnlijk dat Addie's exemplaar eveneens onderweg was.

Vandaag kreeg ik 'm dan binnen. Afgelopen weken draaiden ze de single al vele malen, soms tot ergernis van Keesjan bij ons op de zaak, die het nogal deprimerend vind. En zo kun je het nieuwe album van Bløf ook eigenlijk wel een beetje omschrijven. Ze zaten de afgelopen tijd, na hun laatste album Umoja, in een moeilijke periode en waren moe van het maken van het album en alles daar omheen zoals onder andere de tour en de (helaas geflopte) film. Dat had ze namelijk de afgelopen 4 jaar ontzettend veel tijd gekost.
Voor het nieuwe album vertrokken ze naar het Ierse Pickering en namen daar een flinke berg nieuwe nummers op. De helft van die nieuwe nummers staat nu op hun nieuwe album 'Oktober' die nu ook, hoe kan het anders, vandaag 3 oktober is uitgekomen.

Op dit album staan veel "donkere" nummers met een zware lading, maar voor de echte fans moet dat toch niet uitmaken. Feit is wel dat in april 2009 weer een nieuw album uitkomt, smaakvol getiteld: 'April'. Daarop staan overwegend vrolijke nummers en dat terwijl ze alle nummers voor beide albums, gelijktijdig opgenomen hebben.
Saillant detail, volgens drummer Norman Bonink zijn de nummers voor 'April' overdag opgenomen, terwijl de nummers van 'Oktober' juist 's avonds zijn vereeuwigd.

Zelf vind ik dat er op dit album wederom prachtige nummers staan. Het zijn weliswaar echte tranen trekkers, maar het geluid is écht wat we van Bløf gewend zijn. Lekkere zware bas-tonen dreunen door je speakers de melancholishe melodiëen ondersteunend.

Een extraatje voor de legale koper van de cd, is de Pickering Player. Fans kunnen over de schouders van de leden van Bløf meekijken naar de opnamen van 'Oktober'. De bandleden werden tijdens het productieproces vanuit verschillende perspectieven gefilmd en de fans krijgen nu de mogelijkheid om het opnameproces van het nieuwe album 'Oktober' te bekijken op een virtueel platform. Om toegang tot de virtuele opnamestudio te krijgen, fungeert de cd als sleutel.

Kortom, een echte aanrader als je de muziek van Bløf kan waarderen. Zo niet, dan is dit niet het album om eindelijk eens kennis te maken met deze band. Ikzelf ben echter nu al benieuwd wat 'April' ons gaat brengen!

"Het oude vel moet eerst op..."

Ik stond tussen de middag nog even treurig te zijn bij de lege DAG-display, daar waar 1,5 jaar lang mijn krantje in had gelegen en waar ik in mijn vorige blog nog over schreef. Toch vermande ik mezelf algauw en troostte mezelf met de woorden dat ik deze schok toch ook weer wel te boven zou komen.

Dat duurde inderdaad niet lang, want vandaag kreeg ik een doos van stokkenenvellendiscounter.nl (ja das nog eens een domeinnaam!), met mijn nieuwe 10, 12 en 14 inch vellen. Ik wilde namelijk al geruime tijd een nieuwe vellen en dan van een goed merk op mijn drumkit monteren in plaats van de standaard Yamaha vellen waarmee ik nu gezegend was. Ze waren doorzichtig en het leek alsof ik niet op een echt goed vel sloeg, althans zo voelde het aan. Hoewel ik het gezegde "het oude vel moet eerst op" aangeleerd ben, bestelde ik toch een paar nieuwe.

Thuis gekomen, schroefde ik allereerst het 14 inch vel van mijn snaredrum los en zo keek ik recht in een lege trommel. Daarna monteerde ik mijn nieuwe, maagdelijk witte Remo Coated Ambassador vel, plakte mijn dempring erop en stelde hem af. Remo schijnt volgens de professionals één van dé merken te zijn en het is ook het merk waarmee een paar van mijn grote voorbeelden zoals Cesar Zuiderwijk (Golden Earring), Travis Barker (ex-Blink182) en Lars Ulrich (Metallica) op spelen en dus wilde ik zelf nu wel eens weten wat voor verschil dit teweeg zou brengen.

Na de snaredrum was mijn kleine tom aan de beurt en ook daar ging het oude vel eraf en kreeg hij een nieuwe Remo Coated Ambassador als vervanging terug. Hetzelfde lot onderging mijn grote tom en mijn floortom bleef nog even van dit alles gespaard. Daarvoor had ik nog geen nieuw vel besteld, dat zat namelijk niet in dit pakket helaas. Die neem ik dan misschien de volgende ronde wel mee, als ik ook mijn bassdrum vel ga vervangen.
De vellen, inclusief de dempringen zitten nu netjes over de toms heen gespannen en het hele zaakie is weer zo goed als ik dat kan, gestemd. Mijn drumkit staat er dus weer fier bij en ik kan er weer heerlijk op spelen. De vellen voelen zelfs beter aan, want de terugslag van het vel lijkt nu veel beter.

Ik heb alleen nog mijn oude vellen liggen. Zouden ze nog wat opbrengen als ik ze signeer en op Marktplaats te koop aanbied? Of zou mijn carrière daar nog iets te pril voor zijn?...

De laatste DAG

Afscheid nemen valt altijd zwaar, maar dit afscheid voelde ik geleidelijk aankomen. De laatste weken greep ik steeds vaker mis en moest ik noodgedwongen afstand doen van mijn gewoonte die ik 1,5 jaar lang als zeer prettig ervoer. Zo zat ik 1,5 jaar lang tussen de middag, tijdens het nuttigen van mijn lunch, met veel plezier "mijn" krantje te lezen.

Uitgever PCM begon met het uitgeven van de gratis krant DAG in mei 2007 en vanaf DAG 1 was ik al fan. Hij las ook zo lekker weg! En dat terwijl ik vanaf DAG 1 al zei dat dit nooit ging werken, zo'n gratis krant. Dat hadden al zoveel uitgevers geprobeerd!
Zoals gezegd trof ik de laatste tijd steeds vaker een leeg vak aan die eigenlijk gevuld had moeten zijn met een stapel DAG kranten. Verbitterd keerde ik dan weer kantoorwaards om vervolgens onder het eten in mijn neus te pulken of idiote filmpjes op internet te kijken. De laatste tijd nam ik dan ook maar een tijdschrift van thuis mee om de tijd te doden.

Afgelopen maandag werd mijn grootste angst werkelijkheid. PCM kondigde het einde van de papieren versie van DAG aan, maar de mobiele- en internetversie bleef behouden. Tja, het was mij juist allemaal om die papieren versie te doen. Ik kijk namelijk de hele dag al naar mijn beeldscherm!

Typerend voor de de DAG die allerlei woordgrapjes maakte met DAG, heette de laatste DAG op deze laatste dag dan ook Laatste DAG (vat u 'm nog?).
Naast het wereldnieuws en de vertrouwde inhoud, blikte DAG ook terug op 1,5 jaar iedere dag DAG en lichtte dat uit met wat bekende covers.

Helaas kwam er er een einde aan al dat leesgenot en sloeg ik de laatste pagina om. Dag DAG, ik zal je missen...