Er is nog een lange weg te gaan, maar het einde is in zicht

Diegene die al langer mijn belefenissen volgt kan zich het volgende verhaal nog wel herinneren. Op 3 september van 2007 maakte ik voor de eerste keer kennis met Addie's droom, een Volkswagen T2 ui 1978. Wat zag dat ding eruit en hij zou 'm vóór zijn trouwdag helemaal als nieuw maken, om hem als trouwauto te gebruiken. Toen gokte ik er al op dat het een hele kluif zou worden.

Een tijd later zou ik 'm nog een avondje helpen met schuren (daarna is er niet meer van gekomen) wat ook nog wat leuke plaatjes opleverde. Toen ondervond ik zelf dat je zoiets in dit tijdsbestek nooit zonder hulp gedaan krijgt. Je moet er sowieso een beetje gek voor zijn natuurlijk, maar hij heeft in de afgelopen maanden wel heel wat hulp gehad van vrienden en vooral ook van zijn vader Wim.

Qua planning had de T2 al in de 2e week van februari van de spuiter vandaan moeten komen, maar die target werd om een mij onduidelijke reden niet gehaald. Dit weekend arriveerde hij dan eindelijk, helaas met ruim een maand vertraging en Addie heeft nog minder dan 2 maanden over om zijn droom waar te maken, maar goed, als je ziet hoe hij er een half jaar geleden uitzag...

Vanavond was ik er als de kippen bij toen er aan het, volgens zijn vader Wim, leukste gedeelte werd begonnen. Het opbouwen. Voordat het zover was nam ik snel even wat foto's. Het bleek nog een heel gepuzzel toen ik alle dozen met nieuwe onderdelen zag staan. Ik dacht nog, waar ben je aan begonnen, maar goed, ik heb dan ook 2 linker handen (zo heb ik me laten vertellen) en ik zou zoiets iets in een dergelijk tijdsbestek niet kunnen realiseren. Terwijl Addie en Wim in aller ijl begonnen met het uitpakken en sorteren van de onderdelen sloop ik stilletjes de schuur uit. Ik laat ze maar lekker hun gang gaan, dacht ik nog, ze hebben immers nog veel te doen.

Om een beetje een indruk te geven van hoe het er nu voor staat met Addie's droom, volgen hieronder enkele foto's.


1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16


De foto's uit deze blog mogen niet zonder schriftelijke toestemming gebruikt worden voor commerciële doeleinden.

Restauratie Volkswagen krijgt vervolg...

Begin September schreef ik al eens over Addie's "trouwproject", het Volkswagen busje uit 1978 waarin hij wil gaan trouwen, maar waar eerst nog gigantisch veel aan moet gebeuren. Vanavond hield hij een "schuurfeest", maar niet zo een die we normaal gewend zijn. Er moest namelijk echt geschuurd worden, dus trok ik de stoute schoenen aan en reed vanavond richting Mijnders in Melissant om mijn handen uit de mouwen te steken. Daar aangekomen trof ik al een team van 3 man sterk aan, zo stond er al een te schuren, was Addie zelf aan het lassen en bleek Wim (z'n vader) zich kwaad te maken op het klapdakje van de bus want die moest er nog uit.

Zelf begon ik gewapend met een schuurmachine en vol goede moed, aan een van de deuren. Mijn missie? Eenvoudig, de deur kaalschuren, iets wat op mijn lijf geschreven bleek te zijn. Bijkomend voordeel was dat Addie een stoer Bridgestone overall voor me had opgezocht, precies in de kleuren van m'n auto (na veel zeuren mocht ik hem nog steeds niet mee naar huis nemen... jammer).
Opeens was daar een memorabel moment, toen Wim eindelijk (na zo'n 150 schroeven te hebben losgedraaid) het klapdakje los wist te krijgen. Het was een feit, de kop was eraf! Weldra kreeg het busje een hele andere aanblik en nadat iedereen dit eens goed had bekeken en we in de kantine van Mijnders wat bakkies leut en boterkoek achterover geslagen hadden, gingen we weer verder met ons werk want dat was nog lang niet klaar. Zelf sloeg ik dus ook weer druk aan't schuren... met m'n overall... en het hoeft niet eens de laatste keer te zijn dat ik 'm aan heb, want er zal nog genoeg geschuurd moeten worden de komende tijd!

Wordt vervolgd...

Cannes Lions Amsterdam

Ieder jaar worden in Cannes de Lions uitgereikt. Die zijn vergelijkbaar met wat de Oscars zijn voor de filmwereld, maar dan voor de reclamewereld. Om onze creativiteit in positieve zin te stimuleren vertrokken Bjorn, Ton, Angelique en ik gisteren naar De Beurs van Berlage in Amsterdam om daar de in Cannes uitgereikte prijzen te bekijken. In Amsterdam worden namlijk de prijswinnaars aan het Nederlandse publiek getoont.
Als eerste deden we mee aan een workshop van De Jonge Honden (een groep jonge creatieven waar ook wij lid van zijn) genaamd Café Du Print. We waren ongeveer met 50 man sterk en werden verdeeld in 4 groepen waarvan iedere groep begeleid werd door een "Senior Creative" van enkele verschillende grote reclamebureaus. Met de Senior Creative trokken we door de gallerij met advertenties en ondertussen discussiërden we er met z'n allen op los of het nu goed en zo ja, wat er dan goed aan was. Toen we alles gehad hadden, kozen we aan het einde een advertentie waarvan wij dachten dat het de beste was (als was ik het niet eens met de keuze om voor de anti rook campagne te gaan, maar goed, meeste stemmen gelden in dat geval).

Terug in de zaal gekomen, waar alles trouwens goed geregeld was want er was eten en drinken in overvloed, kwamen de best gekozen advertenties van alle 4 de groepen samen en moest er na pittige discussies 1 winnaar uit de bus komen die de Café Du Print Gran Prix zou winnen. Dit alles trouwens onder zeer relaxte omstandigheden en nadat we eindelijk de winnaar gekozen hadden (sommigen werden helaas in hun keuze teleurgesteld) hadden we de mogelijkheid nog wat na te discussiëren en te drinken en ondertussen deden we ons tegoed aan de nodige hapjes.

Om nog even wat van al het getoonde werk te laten zien, heb ik nog wat foto's genomen. Zo kwamen er hele grappige voorbij. Zo vond ik bijvoorbeeld de serie van Volkswagen heel goed, die grappig was en waar een perfecte pay-off bij hoorde, namelijk "Why take unnecessary risk at work?". Ook een campagne voor fietssloten was goed uitgewerkt maar een van mijn persoonlijke favorieten was toch die van Greenpeace. Het lijken een rij bomen, maar als je goed kijkt bestaat het beeld uit een velletje papier dat uit een ringband is gescheurd en wat op een groene ondergrond is gelegd. Geweldig die dubbele betekenins en ook zo simpel uitgevoerd.

Ondertussen was het volgelopen tot (ik schat) zo'n duizend man en was het tijd om de winnende commercials te bekijken. Tijdens een anderhalf uur durende presentatie werden alle winnende commercials in de cattegoriën Brons, Zilver, Goud en Grand Prix getoond aan het publiek. En na afloop daarvan? Nog meer eten! Dit keer deden we ons tegoed aan de Italiaanse keuken.

Conclusie, weer een mooie en interessante dag. Morgen gewoon weer netjes aan't werk want het blijft geen feest...

"Je moet er ook wel écht zin in hebben... én een beetje gek zijn!"

Dat vertelde Addie me vanavond toen ik even bij zijn project kwam kijken. In een van de loodsen bij Mijnders in Melissant, staat namelijk zijn droom. Addie koestert een enorme liefde voor oldtimers en steekt die in het geheel niet onder stoelen of banken. Zo is hij al in het bezit van een erg mooie, fel blauwe Volkswagen Kever en zit er ook nog een authentiek Trabantje in de familie. Daar komt nog bij dat Addie handig is met auto's, vrachtwagens, minibikes, zeg maar gewoon alles wat rijdt.

Volgend jaar wil hij in deze Volkswagen uit 1978 (hetzelfde bouwjaar als Addie zelf) gaan trouwen, maar ik schrok er van wat er allemaal nog aan moet gebeuren. Zo was hij vanavond bezig om de camper verder te strippen (zelfs het keukenblokje was er al uitgehaald) en zal hij binnenkort beginnen aan het vervangen van het nodige plaatwerk. Ook de vele roestplekken (rondom de ramen etc., fijne plekjes dus) zal hij gaan behandelen en wordt hij waarschijnlijk in een prachtige blauwe kleur gespoten.
Niet alleen de binnen- en buitenkant zal worden aangepakt, maar ook de rest moet er flink aan geloven. Nieuwe remmen, verlagen, andere wielen, noem het maar op.
Grappig was, dat Addie naast een kluis die op een landmijn leek, ook nog een tankbonnetje van 26 maart 1987 terug vond.

Corné & Lianne (hebben zelf ook twee oldtimers, een Fiat 126 en een Fiat 600) kwamen ook nog even kijken. Zij waren even een rondje aan het rijden met de nieuwe auto die zij dit weekend mochten ophalen. Het is een Fiat Stilo geworden, een erg nette auto moet ik zeggen, mooi ding.
Nadat we nog even met de neus op de feiten werden gedrukt in de loods, heb ik nog even een foto gemaakt van de auto's die op dat moment aanwezig waren en die wel in alle toevalligheid in een mooie lijn stonden opgesteld. De Honda Civic EK van Addie, mijn Honda Civic Type R en de Fiat Stilo van Corné & Lianne.