Gek hoe iemand die je helemaal niet kent, je toch in je hoofd bezighoudt omdat het zo dichtbij staat. Hoe ik er nu gisteravond laat nog belandde weet ik eigenlijk niet meer. Feit is dat het mij direct boeide en lang daarna nog bezighield. Komt omdat dit nu binnen mijn familie bijzonder actueel is. We willen er liever niet aan denken, maar het blijft een pijnlijke waarheid. Mijn "lievelings oom" Ome Leen, is ongeneeslijk ziek. We weten het al maanden en toen het bericht naar buiten kwam zakte de grond onder mijn voeten vandaan. Ik heb nog nooit zo'n moeilijke avond gehad als op die donderdag toen het openbaar kwam. Zelfs dat leek al een soort afscheid. Een begin van het eind, zoals dat vaak gezegd wordt, maar zo voelt dat ook een beetje. Je bent bewuster van het feit dat het leven niet altijd lang duurt en dat je alles wat er in zit moet proberen eruit te halen.Gisteravond belandde ik om onduidelijke redenen op Mayday! Mayday!, de website voor De Nieuwe Kanker Patiënt zoals Nicolien (initiatiefnemer) het zelf noemt. Direct raakte ik geboeid door bijvoorbeeld haar dagboek, waar je kunt lezen en zien wat de strijd tegen kanker met zich meebrengt. Ontroerend. Na wat dagboekverhalen te hebben doorgespit, besluit ik het erbij te laten. Haar laatste dagboekbericht dateert van 6 december, waar verteld wordt dat ze na veel slapen opeens opleeft en wil gaan zwemmen. Dat lukt met veel moeite en omwegen. Ze is dolgelukkig en ik besef me dat ik zoiets als "even gaan zwemmen" heel normaal vind. Het dagboek besluit met de volgende alinea:
"Sinds die dag slaapt Nicolien bijna onafgebroken. Eet niets. Elke dag wordt ze magerder. Het wordt moeilijker contact met haar te krijgen: ze reageert steeds minder op onze stemmen en wil liever ook geen bezoek. Soms leggen we met lood in onze schoenen een hand op haar hoofd om te kijken of ze nog ademt. Niemand heeft enig idee hoe lang ze dit nog volhoudt. Maar in een ultieme krachtinspanning zou ze morgen zo maar weer in het zwembad kunnen liggen…"
Het hield me nog enige tijd bezig. Hoe zal ik dat straks beleven binnen mijn eigen familie. Nu er ogenschijnlijk nog niks aan de hand is, probeer ik zoveel mogelijk met hem mee te maken. Zoals ik het samenzijn met kerst dit jaar ontzettend belangrijk vind. Je weet maar nooit. We moeten er van genieten zo lang het nog kan. Zo besef ik ook dondersgoed de gevoelens van mijn vader, waarvan het niet alleen zijn broertje is, maar ook zijn maatje. Vaak zijn ze samen motorrijden of ergens naartoe. Even bij elkaar buurten. Hoe moet dat straks? Voorlopig maar even niet aan denken. Ook maar even niet meer over het verhaal van Nicolien nadenken, dat maakt me triest.
Ongeveer een uur geleden kon ik het toch niet laten om nog even op www.maydaymayday.nl te kijken. Ik had namelijk zo'n vermoeden. Gisteravond bezocht ik zo rond 22:45 de website van Nicolien voor het eerst. Toen ik de verhalen las en de foto's zag, bedacht ik me dat ze waarschijnlijk, hoe verschrikkelijk ook, de kerst wel niet meer mee zou maken. Hoe reëel, want op het moment dat ik haar verhalen las, blies zij haar laatste adem uit...
Ik ken haar niet, maar wens haar familie sterkte en alle goeds, mochten ze dit misschien lezen. Zelf denk ik aan de toekomst nog maar liever even niet, want wat staat ons te wachten?...
