Even in ons eigen huis rondbanjeren

Een hele tijd geleden hadden we ook zo'n middag. Volgens mij was het ergens in Januari als ik het me goed kan herinneren. Het was toen in ieder geval bijna precies hetzelfde weer als vandaag. Toen werd de eerste paal geslagen, onder luid applaus van alle toekomstige bewoners en enkele vooraanstaande ambtenaren en bouwgoeroe's. Toen werd ons, na wat vuurwerk te hebben afgestoken, via grote luidsprekers gesommeerd mee te gaan naar Esselink om onder het genot van een hapje en een drankje een beetje kennis te maken met toekomstige buren.

Vandaag hadden we weer zo'n "open dag" op de bouw en verwachtte ik al een witte veiligheidshelm te moeten dragen en begeleid te worden door stoere, breedgeschouderde bouwvakkers. Dat liep echter anders, want hoewel het van tevoren netjes was aangekondigd, konden we vandaag zo het bouwterrein oplopen en zonder enige begeleiding onze huizen in. Het was dus voor ons eigenlijk zoals ieder weekend, alleen waren de hekken nu voor ons open gezet, in plaats van dat we ze zelf open moesten maken.

Gelukkig waren er veel mensen op komen dagen en hoewel ik er al aardig wat ken, zag ik toch weer nieuwe gezichten. Niet vreemd ook, want in de tussentijd zijn er tijdens de bouw alweer 3 stelletjes uit elkaar en zijn de huizen dus weer opnieuw in de verkoop gegaan. Die waren overigens ook weer binnen een mum van tijd verkocht.

Na een kijkje te hebben genomen bij de buurman op zolder, was het tijd om zelf even in ons eigen huis rond te banjeren. Met diezelfde buurman overigens en ook zíjn buren kwamen even mee. Gezellig. Was trouwens wel modderig in de tuin, gelukkig had Janine bijpassende laarzen aangetrokken.

Bij de achterdeur gekomen, zag ik dat de vloerverwarmingsbuizen (mooi scrabble woord) waren gelegd. Hebben wij de volgende winter gewoon warme voetjes! Ik hoop trouwens wel dat ze er nog een laagje cement overheen storten, want het liep nu behoorlijk moeilijk door de kamer, je wilt immers niet op de leidingen gaan staan.

Ook boven lagen er grotendeels al leidingen, vrijwel allemaal. Zoals voor in de badkamer maar ook naar de radiatoren lagen leidingen.

Toen we op de tweede verdieping stonden, was er direct een mysterie opgelost. Vorige maand vroegen we ons nog af wat voor apparaat er nu beneden stond. We hadden wel een wel een vermoeden en dat werd nu ook bevestigd. De aansluitingen voor het wasmachine en de droger, evenals een gedeelte van het centrale afzuigsysteem, zat in het mysterieuze apparaat verwerkt en was nu op zolder geplaatst. Ideaal. Net als het hekje rond het trapgat trouwens, hoeven we ons daar ook niet meer druk om te maken.

Nog even op zolder rondkijken en dan maar weer naar beneden. Zoveel verschil met vorig weekend was er nou ook niet te constateren en zo raak je buiten in de achtertuin nog aan een praatje met wat buren, over wiens slaapkamer nu waar komt, op welke kleur bank zij straks achter welke televisie zitten waar op een X-merk dvdspeler en via een X-merk geluidsset een X-film wordt gekeken terwijl er uit X-keukenopstelling (waar komt die dan bij jullie?) het favoriete drankje (hoe drink jij je koffie?) wordt gepakt waar je graag nog wat in wil (hoe gaan de deurtjes van jullie keukenkastjes open?).

Als laatste nog even een blik in de straat geworpen, voordat we weer afdropen naar huis, met meer onzekerheden als waar we mee gekomen waren (die bank, past die nu toch wel bij de tafel? de buren hebben geen tafel, maar een bar... en moet de tv toch aan die muur?). Wat wordt het toch mooi en wat kijken we er naar uit...


(Lees ook dossier: Bouw Havenkom)

Kom eens kijken wat er in je digitale schoentje zit...

Gisteravond kreeg ik rond half 9 nog een mailtje van Bjorn. Of ik even naar www.zetvandaagjeschoen.nl wilde gaan. Daar aangekomen bleek het om een viral van De Rabobank te gaan. In een bijna levensechte huiselijke omgeving kreeg ik de stem van Sinterklaas te horen. Wie kent die niet.
Hij vroeg mij om mijn digitale schoen te zetten. Geen probleem dacht ik, dat kan toch geen kwaad? Dapper koos ik uit een van de schoenen die Sinterklaas mij voorschotelde waarna hij mij nog op het hart drukte dat de grootste schoen uit het assortiment, niet per definitie het grootste kado opleverde. Alsof ik daar op uit ben Sinterklaas...

In de volgende stap kon ik voor Sint's hongerige Amerigo (die naar ik begreep zelfs fan van Jamie Oliver is) iets lekkers uitzoeken. Bijna uit gewoonte koos ik voor het paard van Sinterklaas een peen, waarna Sinterklaas me vertelde dat ik voor ik wegging, ook nog even mijn verlanglijstje achter moest laten. Natuurlijk, hoe kon ik dat nu vergeten...

Bovenaan stond al dat ik graag een bluetooth headset wou hebben (hoe de goede beste man daar aan komt weet ik niet) en daaronder kon ik nog 3 kadootjes kiezen. Ik koos voor een videocameraatje en als laatste mocht ik nog een wens doen. Omdat ik mijn schoen bij de openhaard van de Rabobank moest zetten besloot ik het simpel te houden voor de Sint en waagde een brutaal gokje. Ik wenste dan ook meer rente op mijn spaarrekening, eens kijken of de goed heilig man daar in zou trappen.

Vanochtend ontving ik mail. Met trillende vingers bewoog ik mijn pen (ik gebruik een tekentableau in plaats van een muis) richting het verse mailtje in mijn mailbox. Afzender Sint, met de titel "Er zit wat in je schoen!". Vol verwachting klopte mijn hart. Wat zou er in mijn schoen zitten? Ik voelde me weer een jongetje van een jaar of vijf, denk ik want ik weet niet meer precies wanneer mijn geloof in de Sint definitief tot een einde kwam. Dat gevoel was altijd geweldig. Vroeger hadden we een openhaard, waar ik 's avonds mijn schoen voor zette en netjes een liedje zong. Hoewel ik mij afvroeg hoe Zwarte Piet het kadootje in mijn schoen zou kunnen stoppen terwijl hij helemaal door de schoorsteen naar beneden moest en een bocht moest maken om iets in mijn schoen te stoppen, maakte ik mezelf daar nooit écht druk om. Hele boekwerken maakte ik voor Sint, waarin ik zelfs een gedetaileerde tekening maakte van de haven, zodat hij niet kon verdwalen. 's Ochtends was ik dan al vroeg wakker en rende naar beneden en zag mijn schoen bij de eerste stap die ik in de kamer zette al staan.

Zo voelde het nu ook een beetje. Zou ik iets gekregen hebben? Volgens het mailtje moest ik maar snel mijn kadootje uitpakken en dat deed ik vol overgave. Wat bleek? Mijn gewenste renteverhoging op mijn spaarrekening was niet doorgegaan, want de boot van Sinterklaas was gezonken. Vreemd, dacht ik nog, Diewertje had er immers niks van gezegd op het Sinterklaasjournaal. Toch had die ouwe nog een kadootje voor me kunnen regelen. Als ik nu namelijk een abonnement op Rabo Mobiel zou nemen, dan kreeg ik een mobieltje gratis! Fantastisch Sint, dankuwel! Dat had ik net nodig!

Leuke actie van de Rabobank!. Ik heb in mijn leven nog nooit eerst iets moeten kopen bij de Sint om vervolgens iets terug te krijgen wat ik al lang heb. Beetje fout uitgevoerde actie in mijn optiek...

Wat ik als laatste nog even kwijt wil en de lieve lezer niet wil onthouden is een fotootje. Ik moest vanmiddag even bij Anco langs, die iets van Hoofd-tomaten-verpakker is of iets in die richting, ik weet het eigenlijk niet eens. Even een bakje tomaten halen om wat uit te proberen. Wat schetste echter mijn verbazing, ik moest opeens een hygiënisch verantwoord jasje en petje op! Gelukkig was ik samen met Bjorn en stond ik dus niet alleen voor lul...

De YOUP. al gelezen?

Al velen gingen hem voor. Té veel, daarom ook. Gullit, Linda, Matthijs, Catherine, Felderhof, Heleen. Vol verkapte zelfbevlekking. Hij steekt er de draak mee en hoe! Niets neemt hij serieus, alles is verzonnen en van zijn eigen hand. Met ongelooflijke ónverkapte zelfbevlekking geschreven. Op een manier waar je van ieder ander de pot bij vol zou kotsen. Bij hem niet, hij mag het en we mogen alles van hem weten...

Vandaag mocht ik een exemplaar van de gelimiteerde oplage van YOUP. op mijn bureau terug vinden, toen Bjorn hem tijdens de lunch gelezen had. Ik hoorde hem meer dan eens grinniken van achter zijn bureau en bleef het daar maar bij. Sommige lachsalvo's deden bijna pijn aan mijn oren, maar ik moest zelf vaak genoeg meelachen. Gelukkig kreeg ik het blad na enige tijd zelf onder ogen en kon ik er zelf ook hartelijk om lachen.

Youp's glossy is bedoeld als parodie op alle glossy's die de afgelopen tijd van bekende Nederlanders verschenen. Iedere zichzelf respecterende bekende Hollander wil tegenwoordig een blad uitbrengen waar hij of zij zijn "ei" kwijt kan, zijn gal kan spugen of "interessante" verhalen mag vertellen. Eigenlijk precies hetzelfde wat ik op deze blog doe...

Van't Hek is er geweldig in geslaagd niet zichzelf maar de hooghartige bekende Nederlander voor paal te zetten. Iedereen met een dergelijk eigen label of die er nu nog een begint, maakt zichzelf terstond belachelijk, want Youp zocht de afgelopen tijd veelvuldig de media op om aandacht aan dit ludieke idee te schenken. Alle artikelen in het blad zijn onder een andere naam geschreven, maar zijn één voor één van eigen hand.

U begrijpt, ik heb een zwak voor Youp, vind 'm sympathiek, kan om zijn grappen en grollen dubbel liggen. Dat zouden meer mensen moeten doen. Bedankt weer Youp!

Een gezellig Sinterklaasfeest en een fotoshoot met auto's

Nadat ik eerst mijn auto gewassen had (het is immers zaterdag autowasdag), besloot ik samen met mijn neefje, mijn tante en mijn opa en oma naar het Sinterklaasfeest in Nieuwe Tonge te gaan. Daar mijn moeder al sinds enkele jaren de rol van hoofdpiet mag vervullen, reed zij dit keer weer mee op de koets door de straten van het dorp totdat zij aankwamen bij "Ons Dorpshuis" waar het feest "losbarstte".
Daar probeerde opa samen met Arjen en Sint op de foto te gaan, maar Arjen zag zoveel, dat het bijna onmogelijk was het ventje stil te krijgen. Ik, daarentegen, sta puik op de foto mag ik wel zeggen, geflankeerd door Sint en Piet (mijn moeder dus).

Ook Chinella kwam ik nog tegen en haar zoontje Ruben leek meer oog voor de camera, dan voor Zwarte Piet te hebben. Na enkele keren proberen, besloot Arjen toch bij Zwarte Piet op schoot te kruipen, maar niet zonder dat zijn moeder dicht in de buurt was. Zou je trouwens zeggen dat dit twee zussen zijn? Of dit moeder en dochter? Ook de echte Piet kwam nog langs, maar hij zo te zien moest ie niet veel van Zwarte Piet hebben.

Na nog even bij het Sinterklaasfeest te hebben gekeken, vertrok ik richting Melissant, waar ik afgesproken had met Keuf en Addie bij Mijnders Transport, om daar wat foto's te maken van onze auto's, maar niet voordat ze eerst gewassen waren. Gelukkig had ik die van mezelf al gedaan en was die van Addie ook al klaar, maar die van Keuf kon nog wel een wasbeurtje gebruiken! Na een grondige sopbeurt was het dan tijd om in de loods van Mijnders wat mooie plaatjes te schieten, met de volgende resultaten...

1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16 | 17 | 18 | 19 | 20

Foto's uit deze blog mogen niet zonder toestemming voor commerciële doeleinden worden gebruikt

Iedereen bleek goed terecht te zijn gekomen

Toen ik er nu zo'n bijna 4 jaar geleden voor het eerst binnen liep, had ik nooit verwacht dat ik het daar de komende 6 maanden ontzettend gezellig zou hebben. 3 Weken geleden, toen ik eindelijk eens een Hyves profiel opzette, kwam ik haar tegen. Oud receptioniste (of was het al office manager?) van Intermax, en losbol eerste klas. Direct kreeg ik een krabbel, dat ik ook meeging op een reünie avondje, ik had niet eens de kans om nee te zeggen. 23 November moest het gaan gebeuren, in Rotterdam en zonder na te denken zei ik ja.

Ik dus vanavond naar Rotterdam, waar we eerst lekker wat zouden gaan eten. Helaas was maar de helft van de genodigden op komen dagen en waren er heel wat mensen afwezig die ik ook graag eens even had willen spreken. Desalniettemin vlogen de herinneringen tijdens het eten over tafel en werd er ook gepraat over hoe we nu uiteindelijk terecht zijn gekomen. Sommigen werkten nog steeds bij Intermax, anderen hadden een andere en betere baan gevonden. Zelfs Jennifer had nu een eigen kantoor op "de vijfde", bij KPMG.
Tijdens dit diner werd er al aardig wat bier en wijn genuttigd en kwamen de tongen losser en losser. Zo bleken er tijdens de bewuste periode 4 jaar geleden, heel wat spannende dingen op de werkvloer te zijn gebeurd (en daarna), waar ik tot op de dag van vandaag geen weet van had.

Na uitgebreide gesprekken en diverse gangen, werd het tijd voor de 2e helft van de avond. Die vond plaats op de bowlingbaan. Discobowlen welteverstaan en Lennert verkende (terwijl Jennifer al stond te poseren voor de camera) als eerste de horizon en omliggende banen om de tactiek voor die avond in zijn hoofd door te nemen.
Niet iedereen was zo serieus. Zo had Erik zijn eerste biertje weer al (of was het nu alweer?) te pakken en kwamen er weer verhalen van "vroegah" boven borrelen, terwijl Alexander zijn eerste bal de baan op slingerde. Erik kwam ook aan de beurt en leek zijn kansen van te voren in te schatten. Jennifer vond het ondertussen een ander maal erg fijn om met een bowlingbal te poseren.

Terwijl Erik nóg maar een biertje achterover gooide, werd er druk gediscussieerd welke bal nou het beste was. Jasper ging voor "die" maar Lennert zou eerder voor "die" gaan, terwijl Jennifer het wellicht weer eens over hele andere ballen had...

23:00 Uur, dat was het moment waarop de baanhuur afliep en Lennert als eerste aan de bar plaats nam. Daar werden ook de foto's en heilarische filmpjes van die avond alvast even bekeken en werd er hartelijk om gelachen. De ogen van sommigen hingen al op half 7, maar eigenlijk iedereen wilde nog de stad in om nog wat te feesten. Zelf had ik nog een verjaardag van Corné en Lianne, waar ik toch mijn gezicht nog even wilde laten zien en zo eindigde dus mijn avond met oude Intermakkers op de bowlingbaan.

Mensen, bedankt voor de gezellige avond en we houden contact!

Dat wordt een Lamborgini met een Opel logo...

Beter goed gejat dan slecht bedacht is een spreekwoord waar ik altijd een wrange nasmaak aan overhoud als ik het hoor. Je kan wel eens iets overnemen van iets dat al bestaat, maar geef er dan je eigen "swing" aan, zodat de overeenkomsten bijna niet meer opvallen.
Chinezen bijvoorbeeld, hebben daar schijt aan en gebruiken het zojuist genoemde spreekwoord zonder blikken of blozen en met enige regelmaat. Vooral in de auto wereld.

Kijk maar eens naar deze kopieën van bijvoorbeeld de Toyota Aygo, waar in China een exacte kopie te vinden valt onder de naam BYD (het rare is echter wel dat zij het BWM logo dan weer gekopieërd hebben), of deze kopie van een Mercedes (de koplampen spreken in die zin boekdelen). Wat dacht je dan van de kopie van de Hyundai Santa Fé? Of een van de RAV4?

Jammer genoeg kom je dat in de reclamewereld ook wel eens tegen. Af en toe zijn dat goede persiflages op een eerder idee dat geniaal was maar het is ook wel eens bot gekopieerd.
Helaas moest ik gisteren constateren dat een niet nader te noemen concurrent (niet nader te noemen, omdat het dat gewoon niet waard is), voor een niet nader te noemen klant, bijna precies hetzelfde ontwerp had gemaakt voor zijn nieuwe website als van een niet nader te noemen klant van ons! Het bizarre is nog wel dat de twee niet nader te noemen klanten, felle concurrenten van elkaar zijn en min of meer in dezelfde regio opereren.

Het enige dat anders is, is de kleurstelling van de website, die natuurlijk volledig klant afhankelijk is. Verder is de website qua opbouw precies hetzelfde. Zo is de header (de bovenkant van een website) bijna precies hetzelfde opgebouwd, bestaat het menu ook uit tabbladen, wordt de geïntegreerde Google Maps module welliswaar aan de andere kant van de pagina gepositioneerd als waar wij hem hebben neergezet, maar wordt deze op dezelfde manier getoond en in een bijna evengroot kader. Ook het weergeven of scrollen door de thumbnails ziet er op het eerste gezicht hetzelfde uit als in onze versie.

Heel jammer vind ik het om dit te moeten constateren. Aan de andere kant is het misschien wel een ontzettende "veer in onze reet". De site in kwestie wordt niet voor niks gekopieerd, waarmee ik probeer te zeggen dat hij waarschijnlijk zo goed gevonden wordt dat hij wel gekopieerd móést worden.

Als deze kopie online komt (want dat is hij op het moment van schrijven nog niet), zou hij van Chineese makelij kunnen zijn. In dat geval zou het zoiets als een Lamborgini met een Opel logo geworden zijn...

Een avondje uit

Omdat er nog een klein beetje licht was, zag ik hem binnenkomen in de vrijwel lege zaal. Hij had een heel vriendelijk en zachte uitstraling, echt zo'n lieve oude man. Een jaar of 70. Zijn zoon, die er achteraan kwam, een jaar of 50. "Laten we daar lekker in het midden gaan zitten", zei de vader, "dan kunnen we alles goed zien". De zoon stemde in met een glimlach, ook hij leek me erg aardig. Op het moment dat ze zich net lekker in hun stoel hesen, hun jassen over de stoel voor hen hadden gelegd en het zakje nootjes opengetrokken hadden, dimde het licht totdat het pikke donker was. Met een lichtflits en veel lawaai begon het...

Omdat we het de komende tijd erg druk gaan krijgen op de zaak, kreeg ik eind deze middag het idee om vanavond even lekker met z'n tweeën naar de film te gaan. Gewoon even niet op de bank hangen, maar een lekker avondje "uit". Zij wilde naar een romantische komedie, maar daar had ik vanavond absoluut geen zin in. Actie, dat wilde ik zien, gewoon een goed en spannend verhaal, geen mierzoete liefdesverhalen.
De site van Arcaplex was een ramp, onoverzichtelijk en het online reserveren kreeg ik niet voor elkaar, ik raakte de weg kwijt en kwam er niet uit. Zoiets valt mij dan juist weer op.
Het werd American Gangster die ik na een blik in het telefoonboek alsnog gereserveerd heb. Een fantastische, ruim 2,5 uur durende film met Denzel Washington en de van oorsprong Australische Russell Crowe. Een film van Ridley Scott, regisseur van onder andere Gladiator, die bekend staat om zijn geweldige lichtspel en prachtige shots.
Denzel speelde een maffiabaas, de Capo di tuti Capi, de baas der bazen. Iedereen weet dat dat niet goed kan gaan en dat gaat het dan ook niet. Normaal speelt Denzel de "good guy". Deze keer stond ie daar lijnrecht tegenover, want die rol was dit maal toebedeeld aan Russell Crowe (ook bekend van Gladiator).

De lichten gingen aan en iedereen stond op. De zaal zat toch voller dan ik dacht, maar ik zag hem na mij de zaal uitlopen. Weer die glimlach en dat aardige gezicht, discussiërend met zijn zoon over wat er de afgelopen 2,5 uur aan hen voorbij was getrokken. Echt als vader en zoon, ook een avondje uit. Fantastisch om te zien. Dat lijkt mij ook wel wat, over een jaar of 25.
Lekker een avondje uit, als vader en zoon onder elkaar...

Een groot gevoel van vreugde maakte zich meester

Het dak zat er alweer een tijdje op maar hoe het er van binnen uitzag had ik nog niet kunnen beoordelen. Zondag is dan een mooie dag om dat eens even te doen en dus vertrokken we vandaag voor de zoveelste keer in de laatste 1,5 jaar naar de bouwput aan de havenkom van Sommelsdijk.

Toen we daar langsreden, zagen we tot onze groote vreugde en verbazing, dat de trap was geplaatst! Wat een fantastisch gezicht en het kostte ons dus geen enkele moeite de auto zo snel mogelijk te parkeren en (illegaal) toegang te verschaffen tot de bouwput. Toen ik even buiten een foto stond te maken, joelde Janine me al toe vanuit het raam op zolder. Daar kwamen ook mijn vader en moeder al aan, want ook zij waren nieuwsgierig en dus betraden ze niet snel na ons het in aanbouw zijnde huis aan de Sommelsdijkse Haven alwaar ook zij hun ogen uitkeken naar de vorderingen.

Ook Marco en Jessica kwamen nog even langs en tot onze verbazing zat niet alleen beneden de trap erin, ook de trap naar de zolder was al geplaatst, waardoor we gemakkelijk met z'n allen nog een verdieping naar boven konden klimmen. Daar aangekomen bekeken we vol bewondering de grote ruimte die zich daar aan ons voltrok. Ik was me terdege bewust van het feit dat het een flinke zolder zou zijn, maar dat het zo groot was had ik me niet voor kunnen stellen. De zolder is zo'n 4,8 meter hoog en het zou dan ook zonde zijn als we daar geen gebruik van zouden maken. Het plan is dan ook om de ruimte horizontaal gezien in 2 stukken te verdelen, zodat er nog een kleinere "rommel zolder" ontstaat waar we alle, door de jaren heen verzamelde, zooi op kunnen zetten. Zo kunnen we de rest van de zolder nog indelen in verschillende vertrekken.

Mijn moeder en Janine stonden zich te vergapen aan het uitzicht vanaf de zolder en te discussiëren over hoe het er straks uiteindelijk allemaal uit komt te zien.

Wie had dit al gedacht, toen we precies 8 maanden geleden ook bij het huis keken, op 18 maart 2007 en het er nog heel anders bij lag...

Tenslotte nog even bij Sander en Rianne in Nieuwe Tonge langsgeweest, waar vandaag nog druk geklust werd. Nog even en dan wonen ook zij samen. Lekker "op je eige" en dus blijven er niet zo heel veel meer over van de vriendengroep, die "nog bij mama" wonen. Who's next?


(Lees ook dossier: Bouw Havenkom)

Een nieuw donker gebrul maakt de kwajongen in mij los

De regelmatig terugkerende bloglezer weet inmiddels dat ik mijn voorliefde voor mooie en snelle auto's niet geheel onder stoelen of banken steek. Ook de voorliefde voor mijn eigen auto is allang geen geheim meer. Zelf hanteer ik de vuistregel dat er best wat aan een originele auto mag veranderen, maar alleen als dat vermogenswinst oplevert of er kleine details worden aangepast.
Ik hou absoluut niet van bumperpakketten, spoilers ter grootte van een uithangbord, de meest bizar glimmende velgen, of wat helemaal verschrikkelijk is zijn bijvoorbeeld van die traanplaat matten. Ik heb dat allemaal nooit mooi gevonden, geef mij maar gewoon een auto zoals ie er origineel uitziet, dat is veel mooier dan al dat andere nep plastic. Goed, als je dan een bijzondere auto wilt hebben zul je daarvoor diep in je portomonnee moeten graaien, maar dan heb je ook wat.

Zelf was ik opzoek naar nog wat extra paarden, niet voor in de achtertuin want zo groot is die niet, maar voor onder de motorkap van de Type R. Ik was al eens gewezen op het feit dat mijn luchtfilter van K&N, te veel warme lucht van onder de motorkap vandaan zou halen en me dat dus vermogensverlies op zou leveren. Toen ik mij verdiepte in dat feit via verschillende fora, kwam ik er achter dat dat inderdaad het geval zou kunnen zijn. De oplossing? Een zogenaamde Cold Air Intake (afgekort CAI), die ergens anders zijn lucht aanzuigt welke veel kouder is, omdat die onder de koplamp gemonteerd wordt. Simpel gezegd, met koudere lucht, meer vermogen.

Vandaag was hij binnen. Een rood poedercoated CAI van Injen (schijnt het beste merk daarvoor te zijn, met de meeste vermogenswinst). Deze zou mijn huidige luchtfilter vervangen maar zou niet meer herrie gaan maken. Een tweede vuistregel omtrend de auto is namelijk, dat hij niet te veel lawaai moet maken als ik in het normale "toerengebied" aan het "cruisen" ben. Boven de 4.500 toeren mag hij pas hoorbaar worden en dan mag hij pas écht herrie maken bij 6.000 toeren wanneer de VTEC (Variable Valve Timing and Lift Electronic Control) inslaat en ik hem nog even doortrek tot 8.500 toeren.

Vanochtend ging de auto op de brug en was men druk bezig met de voorbereidingen van de montage van de CAI. Zo zag ik mijn auto voor het eerst zonder voorbumper (die voor het gemak even aan de kant gelegd was), wat een vreemd gezicht opleverde maar waardoor de monteur zijn werk netjes kon doen. Janine en ik namen plaats in de wachtkamer, hoewel ik natuurlijk niet stil kon blijven zitten en constant in beweging was.
Daar kwam de doos aan, waar het monster even later met uiterste precisie en met in acht genomen voorzichtigheid, van zijn plastic bobbeljasje werd ontdaan. Heel vreemd dat daar volgens de doos, 10.8 paarden in moesten zitten en terwijl ik worstelde met de vraag waar die zich dan zouden moeten bevinden, ging de monteur ongestoord verder met de montage ervan en zo werd hij uiteindelijk netjes achter de bumper en onder mijn koplamp gemonteerd.

Iemand daar ter plaatse, die wél van Tupperware® bumpers, Chineese tekens, geblindeerde ramen, traanplaat matten en veel herrie hield, drukte me nog even op het hart dat ik hier geen spijt van zou krijgen...

Inderdaad, boven de 4.500 toeren maakt een nieuw donker gebrul de kwajongen in mij los en kán ik mijn voet gewoon niet meer terughalen. In normale taal betekend dit zoiets als dat er nu een prachtige, diep donkere roffel bij 4.500 toeren naar boven komt, dat het inslaan van de VTEC rustiger klinkt en dat het klimmen in toeren voelbaar soepeler gaat. De auto lijkt beter te reageren op het gaspadaal en wanneer je de nu (waarschijnlijk zo'n) 210 paarden de sporen geeft, pakt hij dit soepeltjes op en draven ze allemaal tegelijk onder je door.

Prachtig, wat auto's soms met kwajongens uit de polder kunnen doen ;-)

Een dansje om een luxeprobleem

Toen we bijna 3 jaar geleden met z'n tweeën begonnen, was ieder project dat binnen kwam reden voor een feestje. Al was het de website van de bakker op de hoek, we waren er altijd een beetje uitgelaten over. Door de jaren heen (ik weet dat dit een echte ouwe lullen uitspraak is) wordt dat toch een soort gewenning en dat vind ik toch een beetje jammer. Niet ieder project waardeer je meer hoe het gewaardeerd zou moeten worden. Tegenwoordig, nu we met 6 man continu mooie dingen maken, doen we liever de grotere projecten, zoals complete campagnes, een website met een ingewikkelde back-office, een webapplicatie waarbij kennis nodig is van mobiele technieken voor toepassingen in de zorg, een bedrijf volledig opnieuw aankleden qua logo, huisstijl, website, kleding, bestickeren van busjes, fotografie, film etcetera etcetera. Dát zijn de dingen waar we tegenwoordig écht een vreugdedansje voor doen, gewoon omdat we het ontzettend leuk vinden om te doen.

Een paar weken terug werden we uitgenodigd voor een gesprek bij The Greenery. Voor ons geen onbekende klant, daar wij al eens een project voor hen gedaan hebben. Zij waren opzoek naar een nieuw bureau waar ze een samenwerking voor enkele jaren mee aan zouden kunnen gaan. Een bureau waar ze op konden bouwen, een vaste en stabiele partner. Daarop vertrokken Bjorn en Angelique enkele weken geleden richting Barendrecht om "acte de presence" te geven.
Een spannende tijd brak aan, want aan de hand van een uitgebreide selctieprocedure zou The Greenery uiteindelijk een greep doen uit enkele uitverkoren reclamebureau's. Erg spannend kan ik gerust zeggen, want dit zijn "accounts" waar je op kan groeien. Dit gaat niet over een websitetje of 2 per jaar, maar gewoon iedere week wel een opdracht.

Gisteren ging de telefoon al meerdere keren per dag, maar toen Marco aan de telefoon zat en ik een glimlach van oor tot oor op zijn gezicht zag verschijnen, wist ik genoeg... We hadden het gehaald, de keuze was op ons gevallen. Een fantastisch bericht, daar wij dit soort klanten ambiëren.

Erg veel tijd voor onze vreugdendans kregen we helaas niet, want niet lang daarna ging de telefoon weer. Het was een andere klant, die op het punt stond onze offerte te ondertekenen. Nóg een groot project, dit keer in Indonesië. Daar gaat een niet nader te noemen klant een groot gebied ontwikkelen op Java, met een internationale haven, kantoorpanden, woningen, containerterminal etcetera en wij moeten dit 11.000 hectare grote project in beeld brengen met film en fotografie. Allereerst met 3D animaties en sfeerbeelden, om de regering daar te overtuigen. Later zal het waarschijnlijk uitgebreid worden met een huisstijl, beelden van het project ter plaatse en ga zo maar door.

Ik was blij dat we de vreugdedans van eerder hebben opgehouden. Nu kan ik namelijk twee keer zo hard dansen, totdat mijn schoenzolen tot op het laatste stukje rubber versleten zijn. Twee mooie, grote, nieuwe projecten op 1 dag binnen. De dans zal echter snel afgelopen zijn, want het volgende probleem dient zich al aan. Een luxeprobleem welteverstaan. Hoe gaan we al dit werk inplannen?...

"Uiteindelijk wordt het toch altijd weer weekend"

We wisten al maanden dat het er aan zat te komen, maar hadden er nog geen aandacht aan besteed. We waren er overigens al wel lid van geworden . We wisten ook niet precíes wanneer het plaats zou vinden dus we konden er ook nog geen inschatting qua planning van maken. Ons eigen werk mag er natuurlijk niet onder lijden maar toch heeft het een belangrijke functie. Je laat iets zien van jezelf, je presenteert jezelf en je hoopt dat het resulteert in nieuwe contacten, nieuwe inzichten, nieuwe opdrachten maar vooral doodgewoon "geld in het laadje". Uiteindelijk dan, want het levert niet direct iets op.

Vandaag was het borreltijd bij Timmerfabriek Lambert in Oude Tonge, één van onze vele leuke en grote klanten. Afgelopen jaar zijn we in totaal zo'n 600 uur bezig geweest met allerlei verschillende projecten voor Lambert, zoals een nieuw logo en bijbehorende huisstijl, website met backoffice (waar leveranciers bijvoorbeeld bestellingen kunnen plaatsen en garantiebepalingen kunnen nalezen), allerlei gedrukte media, fotografie, een film etcetera, etcetera. Wellicht is dat ook de reden dat we ons nauw verbonden voelen met "Kees", de Lamberttelg die op dit moment aan het roer staat van deze prachtige onderneming. In drukke periodes is hij bij ons kind aan huis en maken we graag tijd voor 'm vrij, maar aan de begrippen "op tijd komen" en "zorgen dat je alles op tijd op orde hebt" (zodat wij ook verder kunnen met onze opdracht) heeft hij de spreekwoordelijke schijt. Nou ja, misschien kan hij gewoon niet anders, hij heeft het natuurlijk ook erg druk met de zaak en hij geeft het daarnaast ook direct toe als je hem er op aanspreekt. Iedereen in zijn omgeving erkend het probleem uit volle overtuiging en bij ons is dit ook al bekend. Als je met Kees afspreekt om 11 uur 's ochtens, dan moet je maar hopen dat hij voor 5 uur 's middags langs geweest is, terwijl er over zijn werk met geen mogelijkheid een kritische noot te schrijven valt.

Zo wist ik gisteravond pas om 7 uur hoe zijn speech aangaande de borrel van het VBGO (Vereniging van Bedrijven Goeree Overflakkee) er uit zou zien en wat daarvoor nog allemaal gemaakt moest worden. Ik moest dus vanmorgen direct om 8 uur met de bijbehorende presentatie beginnen om hem vóór 2 uur die middag voor de eerste test door de beamer heen te jagen, zodat Kees die een half uur later ter ondersteuning voor zijn speech zou kunnen gebruiken. Ik heb het overigens nèt gered, terwijl de techniek me op het nippertje nog in de steek dreigde te laten.

Desalniettemin was de presentatie prachtig gedaan, maar zoals gezegd voor ons niets nieuws. Zo zou ik gerust een weekje bij Lambert kunnen komen werken, ik weet inmiddels van haver tot gort hoe ik van een paar stukken hout, een compleet kozijn kan maken.
Het gezelschap dat op de zakenborrel van vanmiddag afkwam, had daar echter nog geen kaas van gegeten en dus vertelde Kees in geuren en kleuren hoe het er in zijn bedrijf aan toe gaat. Ik bemerkte dan ook vele geïnteresseerde gezichten tijdens de rondleinding door de fabriekshal (zo mag ik het eigenlijk niet noemen van Kees, maar goed).

Wij lieten op onze beurt een stuk van de film van Lambert zien, die overigens nog in de maak is. Daarom toonden we wat uiteindelijke beelden, afgewisseld met beelden uit "the making off" en een prettig muziekje.

Een van de mooiste dingen van die middag ving ik op toen ik samen met Kees en iemand van Voogd & Voogd stond te babbelen. Het ging erover dat als je groeit, de risico's met je meegroeien en je over een aardige dosis lef moet beschikken wil je zoals Kees in één keer zo'n forse stap nemen. Zo'n groei als het bedrijf van Kees heeft meegemaakt, gaat gepaard met ontzettend veel problemen waar je in de beginfase (neem daar zo'n 1,5 a 2 jaar voor) tegen aanloopt. Daarop sprak Kees de volgende historische woorden, die hem overigens meteen prachtig het nuchtere kenmerk opleveren en ik ook een prachtig levensmotto vind:

"...ik denk altijd maar zo, uiteindelijk wordt het toch altijd weer weekend!"

Even dollen aan de telefoon

Een NSB'er wil ik het niet noemen, maar overlopen naar de Duitsers doet ie wel. Opzich kan dat in deze tijd weer wel hoor want dat verleden ligt al zo ver achter ons, maar als je altijd precies aan de andere kant gestaan hebt is dat toch een beetje vreemd. Gelukkig is er een gegronde reden voor, dus in die zin maakt dat alles weer goed. Was dat niet het geval geweest, dan had ik er misschien een ander gevoel bij gehad en nu ik hem heb gezien vind ik eigenlijk dat hij groot gelijk heeft.

Jurien heeft vanochtend een nieuwe auto gekocht. Althans nieuw, een Golf 3 uit 1992 met 228.000 km op de teller. Voor Jurien was het vooral zaak dat hij "voor een paar centen" een nette auto kon kopen, want hij rijdt er toch nooit in. Eens in de 2 weken, in het weekend zal hij er eens in rijden, althans als hij niet gereden wórdt want ik kan me niet herinneren dat hij BOB is geweest.

Op de vraag waarom hij van Honda naar Volkswagen is gegaan gaf hij een kort antwoord: "ik ben gewoon uitgekeken op Honda" antwoordde hij en direct volgde er een lach salvo. Daarop vroeg ik hem direct wat hij met zijn oude Civic van plan was. Ook daar kon hij kort over zijn. "Die gaat naar Stouten... hé trouwens, moeten we mijn ouwe blok niet in die van jouw hangen?". Waarop het van mijn kant stil werd aan de lijn. "Tuurlijk Jurien, een vijftienhondertje met 110 pk (nog niet rekeninghoudende met het waarschijnlijke overlijden van een paard of 20 door de jaren heen) wisselen voor een twee liter met 200 pk, wat moet ik daar nou op antwoorden?" vroeg ik na een korte stile. Beiden konden we er om lachen. Heerlijk, even dollen aan de telefoon terwijl ik naar huis reed en hij ergens op de maasvlakte zijn vrachtwagen stond te laden.

Onze keuze blijkt toch écht vast te staan

Het kriebelde alweer lange tijd. Zeker nadat Bjorn het vorige week ook deed en wij tot dusver nog steeds geen knopen hebben doorgehakt. Ik heb het over meubels kijken, waar ik het afgelopen jaar erg goed in ben geworden. Eind juli hebben we eigenlijk onze droommeubels gevonden (als ik dat zo kan noemen), maar tot dusver hebben we ze nog steeds niet durven bestellen. Wat zou dat toch zijn? Bang dat je in de tussentijd toch nog iets tegen komt wat nèt iets mooier is? Of hetzelfde zien maar dat ontzettend in prijs scheelt? Ik weet het eigenlijk niet, misschien wel allebei en omdat Bjorn zei dat ze bij een meubelzaak in Woonmall Alexandrium wellicht dezelfde meubels hadden als dat wij in juli in Hugowaard vonden, maar dan een tikkeltje goedkoper, reisden we vandaag af naar Rotterdam om dat eens met eigen ogen te bekijken.

Toen we de desbetreffende meubelzaak inliepen, begon het direct goed. Er stond wel een lekkere bank en wat andere mooie meubels, maar toch nog niet iets wat onze droommeubels kon overtreffen. Geen probleem, want we stonden nog maar 3 meter binnen de deuren van de winkel en zo te zien strekte de winkelruimte zich nog heel ver uit naar achteren. Terwijl we door de winkel liepen, toonden zich echter weinig meubels waar wij direct aandacht voor hadden en tussen de vele beschikbare kleurenstalen zat nou ook niet echt iets wat in de buurt kwam van onze gedachten.
Teleurgesteld verlieten we dan maar na enige tijd de winkel en liepen verder, want het Alexandrium is één groot meubel paradijs. Na nog wat winkels van binnen te hebben gezien en evenveel teleurstellingen te hebben verwerkt, belandden we tenslotte op een van de terrasjes, waar we een bescheiden tijd moesten wachten op iets te eten en te drinken (zo nam ik een heerlijke, een jus doorlopen gehaktbal met gebakken uitjes).

Gelukkig zagen we vanaf ons tafeltje een bekend logo in de verte. Dat was het logo van Bruynzeel, waar wij vorig jaar oktober onze keuken al kochten. Eigenlijk kenden we onze keuken alleen nog van plaatjes, het was tenslotte alweer zo lang geleden. Daarom besloten we naar Bruynzeel te gaan en onze keuken op te zoeken om weer eens even een goed beeld te krijgen hoe hij er ookalweer uitzag.
Toen we een bepaalde sectie van de winkel inliepen, zagen we hem in de verte al staan. Onze keuken! Janine was niet meer te stoppen en liep op een drafje regelrecht op haar doel af. Ze waande zich direct een keukenprinses in Sommelsdijk en trok een van de laden open. Ook de andere kastjes moesten het ontgelden om weer even "dat gevoel" te krijgen. Gaandeweg begon het verlangen naar ons nieuwe huis weer almaar groter te worden en nadat we nog wat details geïnspecteerd hadden (zoals het gasfornuis), vertrokken we snel richting Hellevoetsluis, om even bij mijn nichtje Sylvana en haar vriend (en toekomstig man vanaf 2008) langs te gaan. Hun huis was enkele weken terug opgeleverd en dus was het tijd om hen met een bezoekje te vereren. Volgend jaar ben ik namelijk (en ik voel me echt zéér vereerd) getuige bij haar huwelijk!

Toevallig verschilde hun huis qua grootte en indeling, niet heel veel van het onze en zo kregen we direct weer wat nieuwe ideetjes voor ons nieuwe huis. Na een rondleiding te hebben gehad en nog even wat te hebben gedronken besloten we weer lekker richting Ouddorp te gaan en zwaaiden we Sylvana en André vaarwel.

Conclusie van de dag? Dat we nu toch wel écht zeker zijn van onze meubelkeuze, we ons niet meer laten verleiden naar andere winkels te gaan en dat we eind december de knoop definitief gaan doorhakken!


(Lees ook dossier: Bouw Havenkom)

"Dokter... ik heb hyves!"

Tijden lang was ik er falikant tegen, gewoon een principe kwestie. Iedereen om mij heen had het, maar ik wilde er niet aan. Ik deed het af als onzin, of in iedergeval iets dat we moesten boycotten. Waarom? Zelf heb ik gebruiksvriendelijkheid in mijn ontwerpen hoog in het vaandel staan. Gewoon, omdat een mooi ontwerp ook functioneel moet zijn, anders is het in mijn ogen gewoon niet goed. Ik kom tijdens mijn dagelijkse werkzaamheden ontzettend veel websites tegen en ben ook altijd opzoek naar mooie sites, maar vaak zie ik de meest bizarre sites op creatief gebied die absoluut niet toegankelijk zijn voor de bezoeker. Dan mist ieder ontwerp zijn doel is mijn mening. Een ontwerp moet in balans zijn, mooi maar tegelijkertijd ook vriendelijk voor diegene die er mee moet werken. Hyves is dit geen van beide en daarom heb ik er ook altijd met verbazing naar zitten kijken dat het zo in trek was.

Tuurlijk, het concept is uitstekend. Zo ben ik ook lid van LinkedIn.com, ook zoiets als Hyves. Deze website is dan wel iets gebruiksvriendelijker en ik zag ook het nut er meer van in. Hier kun je mensen ontmoeten waar je zakenlijk wat voor kan betekenen of zij voor jouw. Dat is vooral interessant, alleen verder heb je er ook helemaal niks aan. Je kunt niet naar elkaar "krabbelen" zoals dat op Hyves ook kan en het enige dat je eigenlijk kan doen is een online CV openstellen.

Gisteren heb ik mezelf dan toch overgegeven aan Hyves. Waarom vraag je je af, na het klaaggezang van hierboven. Nou, omdat ik toch eigenlijk wel verdomd nieuwsgierig was geworden, nadat mijn vriendin Janine ook een Hyves had aangemaakt en er niet zo direct uitkwam met het invullen ervan. Ik heb dus de stoute schoenen aangetrokken en mijn principes even opzij gezet. Op de zaak was ik bijvoorbeeld nog de laatst overgebleven "Hyve loze Quester" en gisteravond kwam ik er achter dat er zelfs een Hyves is van Quest Media! Dus ook daar ben ik dan maar direct lid van geworden. Zelfs lid worden van de Honda Type R Hyves was mogelijk!
Een van de andere redenen dat ik een Hyves opgezet heb, is vanwege het feit dat ik het leuk vind om oude klasgenoten terug te vinden en mensen die ik ken naar mijn weblog te sturen. Mijn weblog blijft namelijk gewoon écht mijn ding en ik hoop dan ook dat ik via Hyves meer verkeer ga genereren. Toevallig kon ik mijn weblog aan mijn Hyves koppelen, zodat de headlines ervan ook op mijn Hyves verschijnen en mensen toch door moeten klikken naar mijn weblog om het te lezen.

Wie weet ga ik mijn Hyves wel regelmatig bijwerken en zal ik altijd opzoek blijven naar mensen die ik ken om ze aan te melden als "vriendje". Mijn Hyves blijft in iedergeval een bijkomstigheid en mijn weblog blijft dus mijn echte site. Ik stap ook niet af van mijn mening over Hyves, want het is een van de meest gebruiksonvriendelijke websites die ik ken. Het kosttte me het eerste half uur dan ook veel moeite om het allemaal te vullen. Vandaar ook mijn adres: http://sandertegenhyves.hyves.nl. Ook vriendje worden?...

Eindelijk kan ik zeggen "Je kan het dak op!"...

Gisteravond was ik al stiekem na het werk even snel wezen kijken, samen met mijn toekomstige buurman Alexander, die wat dat aangaat net zo nieuwsgierig is als ik. We praten er al maanden over via MSN, telefoon, SMS of wanneer we elkaar op de bouw of in het uitgaansleven tegenkomen. Het houdt ons iedere dag bezig. De bouw van het nieuwe huis.

Omdat ik nu iedere dag al 30 minuten over de reis van huis naar de zaak doe (en diezelfde 30 minuten ook weer op de terugweg), rijd ik minder vaak even langs het in aanbouw zijnde huis. Gewoon omdat ik dan zeker weer 10 minuten extra kwijt ben. Voorheen ging ik bijna iedere dag even langs en zette 's ochtends wat werklui op de foto of film en keek 's avonds even wat men die dag had "uitgespookt". Vaak kwam ik teleurgesteld van mijn omweg weer terug, omdat er niet zichtbaar iets veranderd was. Dat is de reden waarom ik vaak even aan Alexander vraag of er al wat veranderd is, want hij woont immers nog geen kilometer verderop.

Gisteravond zijn we dan voor het eerst naar de dakplaten wezen kijken en vanochtend ben ik er weer even langsgereden, omdat het gisteren al bijna donker was.
Zo waren ze bij de buurvrouw op dat moment voorbereidingen voor de dakkapel aan het treffen en zat er bij ons ook een mannetje op het dak. Waarschijnlijk voor hetzelfde doeleinde.
Jammer dat de muren nog niet helemaal afgemetseld zijn, dan krijg je namelijk echt een heel ander beeld. Als dat gebeurd is, zullen waarschijnlijk de ramen erin gaan (de huizen achter ons hebben al ramen) en dan zal men met de afwerking aan de binnenkant beginnen.

Het wordt dus steeds spannender en de oplevering gaat steeds dichterbij komen. Wij (Janine en ik) kunnen eigenlijk al niet meer wachten, als is het alleen maar omdat we dan weer lekker overal dichtbij wonen...

Update
Vanmiddag kreeg ik te horen van Alexander, dat de dakkapel er ook op zat. Natuurlijk ben ik ook zelf even gaan kijken en dat was inderdaad het geval!

PS: Voor diegenen die dat leuk vinden heb ik mijn fotodossier geüpdate met de nieuwste foto's van het bouwproject. Klik dus rechts op "Bekijk ook mijn fotodossier".


(Lees ook dossier: Bouw Havenkom)

Het regent, maar het zijn geen zonnestralen!

Vanochtend kwam ik op de zaak en zag bekende post op mijn bureau liggen. Omdat ik onlangs verhuisd ben naar een tijdelijke woning, laat ik mijn post op de zaak bezorgen zodat ik dat later niet wéér hoef te veranderen. Het was bekende post zoals ik al zei, want afgelopen zondag kreeg Janine post van dezelfde afzender. Met water in mijn ogen staarde ik naar de wit met paarse enveloppe, shit dacht ik nog, hebben ze me toch te pakken... de ratten.

Een tijdje terug schreef ik namelijk nog een verhaaltje over de terugreis van Nieuwe Tonge naar Dirksland, waar ik plotsklaps een flitser tegenkwam. Met gemengde gevoelens nam ik kennis van mijn snelheid en constateerde dat ik op dat moment tegen de 80 kilometer per uur aan zat te hikken, terwijl je daar maar 60 mag. Direct daarna heb ik Marc opgebeld (politieagent, maar dan een goeie), om te vragen of zo'n flitser ook van voren flitst. "Neuj, dat geloof ik niet hoor" sprak hij mij bemoedigend toe en mijn hoop op geen boete steeg onmiddelijk naar ongekende hoogte.
Helaas moest ik dus vandaag kennis nemen van een brief van het CJIB, dat ik daar inderdaad 76 km p/h reed i.p.v. de toegestane 60 km p/h. Om me een beetje tegemoed te komen hadden ze de kilometers nog wat naar beneden afgerond, naar 73 km p/h, maar dat resulteerde in het feit dat ik nog steeds 13 kilometer in het hele uur te hard zou rijden (als ik daadwerkelijk een uur zou rijden, want normaal doe ik maximaal 10 minuten over de weg van Nieuwe Tonge naar Dirksland, maar dat terzijde). Of ik vóór 1 januari aanstaande nog even €50,- euro wil komen brengen. Nou dat kan dan mooi samen met die boete van Janine, dan hoef ik maar 1x in te loggen op internetbankieren (niet dat dat zo'n geweldig bijkomend voordeel is).

Het regent dus geen zonnestralen of grote druppels bij ons thuis, maar boetes. Ach ja, ze staan in hun recht, normaal let ik op dat stukje langs die huizen altijd (en zo vaak rijd ik er niet) op mijn snelheid, want ik zou het zelf ook vervelend vinden met al die auto's die langs het huis razen. Had ik dat die avond dan ook maar gedaan... helaas bedenk je zoiets altijd achteraf.

Zijn vingers vlogen over het toetsenbord...

Onlangs deed ik mee aan een nieuw tv programma in wording en hoewel ik al weken benieuwd was naar het materiaal dat dat opgeleverd had, werd ik uitgenodig om vandaag een middagje bij te wonen in de montagestudio van Oogappel Producties in Rotterdam. Ook Sander Versluys zou daar bij zijn, maar zoals vaker was hij wat aan de late kant en zat ik dus al samen met Jan Kees van de montage (ook een Flakkeeënaar!) al aan een glaasje sap, toen Sander binnen kwam stormen. Ik had dus van tevoren ruim de tijd gehad om al wat materiaal te bekijken en er was zelfs al een grove montage gemaakt van verschillende gebeurtenissen.

Jezelf terug zien op tv (in dat geval een preview monitor) is toch altijd een rare gewaarwording. Meestal sta ik namelijk zelf achter een camera(atje) en zie ik vrienden en familie terug als ik aan het monteren ben, maar mezelf zie ik bijna nooit in beeld. Gelukkig maar, zo moest ik gisteren weer constateren.

Het was voor mij een leerzame middag, gezien ik aardig wat van Jan Kees op heb kunnen steken zo tussen het monteren door, door goed te kijken en te luisteren. Hij was ongelooflijk snel met Final Cut Pro, terwijl hij liever met Avid werkt, maar de snelheid die hij met Final Cut Pro bereikt vind ik nog steeds onbegrijpelijk. Zijn vingers vlogen over het toetsenbord om met verschillende shortcuts, snel en met uiterste precisie lassen of overgangen toe te bedelen aan de vele lagen film. Ik ben dan ook erg benieuwd naar het eindresultaat!
Wordt vervolgd?

Komt mijn oude trouwe vierwieler zo aan zijn einde?

Terwijl hij al enkele maanden uit mijn ogen is, is hij beslist nog niet uit mijn hart. Af en toe denk ik nog wel eens aan hem, niet dat het toen een betere tijd was maar gewoon vanwege het feit dat ik het met hem altijd naar mijn zin heb gehad.
Ik heb het over mijn ouwe Hondaatje, mijn Civic ESI, dat in Juli het pad moest ruimen voor een nieuwer en sneller model. De nieuwe eigenaar ervan, Steven, spreek ik af en toe nog eens op MSN. Vond ik wel leuk om hem toe te voegen, zodat ik af en toe nog wat te horen krijg over mijn oude fijne autootje. Zo vertelde hij bijvoorbeeld onlangs dat hij een ander spruitstuk had gemonteerd en nog een paar van die grappen en dat hij nu met de winterbanden eronder, iedere dag wel even aan het racen was tegen een andere auto "just for fun".

Mijn eerste eigen autootje rijdt nu namelijk in Diemen-Noord, waar hij hopenlijk een goed leven heeft. Volgens Steven zijn zijn krachten toegenomen en moet hij nu zo'n 140pk bezitten.
Helaas kreeg ik gisteravond hele andere informatie van 'm. Steven had samen met zijn vriendin last van zijn nek. Dat was niet vanzelf gegaan zo bleek later uit zijn verhaal, want hij stond met uiterst goede bedoelingen stil voor het zebrapad toen er een oud vrouwtje achterop reed.
Nu heeft mijn oude Civic, naar ik begreep, geen kont meer en de vraag is of hij niet total loss is. Steven en zijn vriendin zouden naar de dokter gaan, maar tot dusver heb ik nog niets van hem vernomen.

Zou mijn trouwe vierwieler dan in Diemen-Noord aan z'n einde komen?...

Belangrijke post op het oude adres

Vandaag was het dan zover, ze kon hem op gaan halen en zelf even bekijken. Ik doel op post... van het CJIB, je weet wel. Gisteren kreeg Janine een SMSje van de nieuwe eigenaar van Kaai 3, dat er post gekomen was "van het CJIB ofzo". Direct keken er op dat moment 3 paar ogen in mijn richting (we waren namelijk bij mijn ouders aan het eten), alsof het voor de hand lag dat die post dan weer aan mij gericht was. Opzich niet gek, gezien ik pas nog een flitser tegen het lijf "liep".
Om niet te lang in het ongewisse te verblijven, stuurde Janine direct een SMS terug waarin ze vroeg aan wie die post dan wel precies gericht was. Zelf had ik me al verzoend met de gedachte dat de post aan mij gericht was, ik zou ook niet weten waarom niet, want ik rij doorgaans stug door als het kan.

Na 15 lange minuten klonk er een geluid door de kamer dat ik direct herkende als zijnde een SMS bericht van Janine's telefoon. Echter, voordat ik dat wou zeggen had Janine het berichtje al geopend, waarop haar goedlachse gezichtje vrijwel direct betrok. Daarop begon mijn glimlach juist te groeien, want uit deze uitdrukking maakte ik op dat de post niet aan mij gericht was. Janine las het SMSje dan ook direct voor, waarin verteld werd dat de bewuste post aan haar gericht was "maar misschien heeft Sander wel in jouw auto gereden?" was de laatste zin van het berichtje.

Nu rijd ik vrijwel nooit in Janine's auto, maar toch zat het me niet helemaal lekker. En Janine al helemaal niet, want die verzocht dringend om de post direct te openen en voor te lezen wat er stond.

Ook die vraag werd na een korte pauze beantwoord. Op 29 augustus om 7:54 was de Aygo geflitst op de Staakweg in Dirksland, 64 km p/h waar je 50 mag. Of er even €43,- afgerekend kon worden. Gezien de tijd, datum en plaats heb ik geen enkele schuld, want de tijd laat wel zien dat Janine wellicht iets te hard gereden heeft, want ze was aan de late kant voor haar werk.

Gelukkig valt de bekeuring hard mee en kon ze hem vandaag met een dolletje op komen halen in haar oude huis, waar druk verbouwd werd op dat moment. Zou dan de volgende toch voor mij zijn?...

"Sorry, maar u zult uw heil toch in UPC moeten zoeken..."

Regelmatig krijgen we telefoontjes van klanten die beleefd maar soms ook heel agressief melden dat hun e-mail het niet doet. In bijna alle gevallen is het zo dat de internetverbinding van de klant eruit ligt of dat de desbetreffende computerzaak zijn zaakjes bij die klant niet op orde heeft (en ons dus in geen van de gevallen enige blaam treft), want als wij op de zaak e-mail hebben, dan hebben onze klanten dat ook. We kunnen dus heel snel vaststellen of het probleem bij ons ligt, of bij de klant zelf.
Ook krijgen we wel eens e-mail of telefoontjes van mensen die hun abonnement op het blad Quest op willen zeggen en soms gaat het zo ver dat ze bellen op welk rekeningnummer ze hun abonnementsgeld moeten storten. Nu vind ik het doorgaans niet vervelend om geld gestort te krijgen, maar zulke mensen stuur ik dan toch vol eerlijkheid door naar de mensen van Quest Magazine, wat heel iets anders is als wij als reclamebureau.

Vandaag kregen we echter een persoon aan de lijn die de plank volledig missloeg. Angelique nam de telefoon op en een stem aan de andere kant vertelde dat hij geen e-mail had. Normaal is het dan de standaard procedure om deze persoon, na het opnemen van zijn naam en de bedrijfsnaam, door te sturen naar Marco die dit soort "geintjes" in zijn "taken pakket" heeft zitten. Echter, toen Angelique naar de bedrijfsnaam vroeg waar deze persoon bij hoorde, zei hij dat hij particulier was. Vreemd, want wij hebben eigenlijk geen particulieren als klant. Wat bleek het geval, de beste man zat al dagen zonder e-mail en had al meerdere malen met UPC aan de telefoon gehangen omdat zijn Chello e-mail niet werkte. Dat gaf echter geen voldoening en dus ging hij zelf opzoek via internet en typte bij Google iets van "ik kan mijn e-mail niet ophalen". En ja hoor, raad eens wie er dan als eerste boven water komt? Onze website!
Toen we de man duidelijk maakte dat wij een reclamebureau zijn en geen internetprovider, besloot hij zijn betoog met "ja, maar op jullie site staat dat als mijn e-mail het niet doet, ik jullie moet bellen"...

Ja, de beste man had daar wel een punt, maar zo ver hadden wij het nooit gezocht. Gelukkig kregen we de meneer in "Questie" toch nog uitgelegd dat we hem echt niet konden helpen. "Helaas, maar u zult uw heil toch in UPC moeten zoeken..."

Via Goeree even over Flakkee

Vanochtend was het dan toch écht tijd om de sleutels aan de nieuwe eigenaar van Kaai 3 in Dirksland te overhandigen. Schreef ik van de week nog over tranen, vanochtend ging alles met een glimlach. Misschien wel van opluchting. Eindelijk de kogel door de kerk, de kop eraf, de druk van de ketel. Maanden naartoe geleefd en dan is het moment dan toch nog snel daar.

Vanochtend nam Jolanda de sleutels van haar nieuwe woning in ontvangst, geflankeerd door haar vader en de notaris. De verkoop passeerde in Hellevoetsluis, om precies 1 minuut over 10. Ja bij een notaris draait alles om details. Het was de 2e keer in een jaar tijd dat ik bij een notaris over de vloer kwam en ook deze notaris las een aantal vellen onbegrijpenlijk "Nederlandsch" voor, die ik misschien in begrijpelijke taal had kunnen beperken tot 1 velletje papier. Goed, alles moet daar officieel en onomstotelijk worden vastgelegd zodat eventuele fouten bij het besluiten van een verkoop uit kunnen blijven, maar ik kakte al na ongeveer 5 regels in. Ik neem de beste man niks kwalijk, want zo gaat dat nu eenmaal in die wereld.

Wij zijn dus vanaf vandaag een huis armer maar een bijkomend voordeel is wel dat we een hoop geld rijker zijn, alleen wordt dat geld direct in onze nieuwe woning geïnvesteerd, dus ik zal het nooit door mijn handen krijgen. "Mijn vermogen bestaat uit stenen" zoals één van mensen uit de lijst van de Quote 500 gisteravond bij Pauw & Witteman uitlegde, hoewel het daar natuurlijk om hele andere vermogens ging dan die ouwe sok van mij.

Ik hoop oprecht dat de nieuwe bewoonster het er erg naar haar zin gaat krijgen. Wij zitten verlopig prima in Ouddorp, waar ik me eigenlijk best thuis voel, al is het wel minder makkelijk om via Goeree even over Flakkee te komen. Ach, het is maar voor een paar maandjes. Gijs voelt zich in ieder geval al helemaal thuis...


(Lees ook dossier: Bouw Havenkom)