Oma keek verlangend naar haar sorbet

Vorig jaar hadden we een vervelend jaar, onder andere door de plotselinge ziekte van oma Visser. We maakten er heel wat mee mee, maar gelukkig is oma nu weer aardig op de been en dus trakteerde opa en oma hun kinderen en kleinkinderen vanavond op een gezellig etentje.

Ik keek er al een paar weken naar uit, want wie heeft er nu nog het voorrecht om zulke leuke dingen met zijn grootouders te doen? Opa en oma genieten dan ook met volle teugen dit soort uitjes, wat z'n doorslag heeft op de rest van de familie.

Het was een flinke tafel die vanavond voor ons gereserveerd was in De Dolle Beer in Ouddorp, het lievelings-restaurant van opa en oma. Hoewel we elkaar op regelmatige basis zien of spreken, hadden we elkaar vanavond weer veel te vertellen, of zaten we gewoon lekker te kleuren (alleen ons kleine neefje Arjen dan!).
Het was eventjes wachten, maar daar verschenen onze hoofdgerechten. Oma genoot van haar garnalencocktail die ze zo graag lust en waarschijnlijk al weken naar uitkeek. Ook de rest smikkelde en smulde van zijn voorgerecht zoals bijvoorbeeld het pittig gehakt in bladerdeeg en ook bij Arjen gingen de frietjes en kip-nuggets zonder enige moeite naar binnen.

Toen we alweer een tijdje verder waren en het voorgerecht al redelijk ingedaald was, verscheen het hoofdgerecht ten tonele. Zelf nam ik deze keer iets anders dan biefstuk of schnitzel en koos ik voor een bordje overheerlijke ossehaaspuntjes. Een goed keuze zo bleek achteraf!

Als laatste gang was het tijd voor een overheerlijk toetje, want uiteraard hoort bij zo'n avond een goede afsluiter. Oma smikkelde in het verleden wel eens van een gigantische sorbet, maar deze keer hield ze het iets simpeler. Wel regelde Arjen nog wat vuurwerk op de toetjes van opa en oma en die vonden dat uiteraard schitterend. Op zijn beurt werd Arjen tot zijn grote verrassing ook nog even op een toetje met vuurwerk getrakteerd, terwijl oma al verlangend naar haar sorbet keek en niet veel later de eerste beetjes naar binnen slurpte.
Ook Janine en mijn neven en 'aangetrouwde' nicht hadden een goede keuze gemaakt wat betreft de toetjes. Het zal niemand verbazen dat ikzelf weer eens een Dame Blanche had uitgekozen en die bleek werkelijk overheerlijk! Een goeie voor in het archief dus...

Als blijk van dank werd er door de kinderen nog een mooie bos bloemen aan oma overhandigd en met dit gebaar kwam er helaas een einde aan ons overheerlijke en vooral ook gezellige avondje.

Op eigen benen

Hele, halve, kwart, achtste, zestienden en tweeëndertigste noten, roffelfiguren, paradiddles, accenten, anti-symetrische figuren, 'piano', 'forte', 'cresendo', en nog veel meer. De afgelopen drie jaar kreeg ik redelijk veel technische termen om mijn oren en dat overigens allemaal met veel plezier. Nu ik het echter steeds drukker krijg met mijn band 5th Suspect, wordt het tijd om op eigen benen te staan.

De afgelopen drie jaar was 'Meester Gert' bij ons kind aan huis en leerde hij me zo ongeveer alle basistechnieken van het drumspel. Echter, ik ben meer een 'band-drummer' en geen 'slagwerker' voor in een slagwerkensemble of iets dergelijks, dus de keuze om nu volledig voor de band te gaan leek een logische stap. Het oefenen vergt logischerwijs veel vrije tijd en die besteed ik momenteel liever aan de band, dan aan mijn drumlessen. Nu ik dan ook een goede basis heb gelegd met behulp van Gert's lessen, besloot ik begin januari de knoop door te hakken en voor vanavond de aller laatste drumles in te plannen.

Hoewel ik Gert's bijstand toch wel enigszins zal gaan missen, waren we het er beiden over eens dat dit een logische vervolg stap was. Daarom bood ik Gert vanavond aan het einde van de laatste les, als dank, een dvd van De Nationale Taptoe 2010, waar hij hopelijk veel inspiratie uit kan putten voor zijn jaarlijkse voorjaarsconcert met het slagwerkensemble Apollo uit Nieuwe Tonge.

Vanaf nu zal ik dus op eigen benen moeten gaan staan, maar ik heb goede hoop dat me dit wel gaat lukken met de basis van 'Meester Gert' in mijn achterhoofd. Ik ga de kleine, goed gemutste en uitmuntende slagwerker uit Nieuwe Tonge wel een beetje missen, maar ik zie 'm als het goed is van het voorjaar weer tijdens zijn concert met het slagwerkensemble, waar ik voor de verandering Gert zelf een keer geïnspireerd heb. Wordt dus vervolgd...

Alle blogs waar 'Meester Gert' in voor komt, zijn overigens heel gemakkelijk terug te vinden!

Een trap naar de hemel

Toen ik vanmorgen op de bank in de huiskamer aan het relaxen was, hoorde ik opeens het geluid wat ik tegenwoordig wel vaker hoor. Het is nog niet zo lang hoor, nog maar een paar maandjes maar het wordt steeds beter. Verzonken in gedachten luisterde ik eerlijkheidshalve gezegd niet heel aandachtig, totdat ik in mijn onderbewuste opeens iets herkenbaars hoorde...

Ik kon een kleine glimlach maar moeilijk onderdrukken en meteen liep ik gewapend met een camera naar boven. In onze 'studio' zag ik Janine, nog niet zo heel lang uit bed, driftig maar zeer beheerst in de weer op haar saxofoon. Alleen, zoals gezegd, was het ditmaal anders. Ik herkende een bekend deuntje en werd blij van het feit dat ze dit nu al kon spelen. Het bleek 'Stairway to Heaven' van Led Zeppelin te zijn.
Mijn blijheid werd verder vergezeld door trots, want hoewel ze nog maar sinds eind vorig jaar écht les krijgt, stond ik enigszins verbaasd te luisteren naar de tonen die ze nu al uit dit mooie instrument krijgt.

Toen ik haar vroeg of ik hier een filmpje van mocht maken, aarzelde ze geen moment en begon spontaan vanaf de eerste regel met spelen. Trots, dat ben ik, en iedereen mag het weten...

Zowel de gitarist als bassist sprongen menig gaten in de lucht

Nadat ik door een samenloop van omstandigheden al twee maanden het maandelijkse uitje naar Jailhouse had moeten missen, was ik vastbesloten om het vanavond niet aan mijn neus voorbij te laten gaan. Zeker niet toen ik zag dat 'Black Canvas' en 'Second7', twee lekkere rockbands, vanavond het podium zouden beklimmen.

Black Canvas zag ik ooit één keer eerder, zo'n twee jaar geleden op het Spuiplein van Middelharnis tijdens Koninginnendag. Daarna heb ik ze niet meer gezien en dat kan ook goed kloppen, want ze zijn er een tijdje tussenuit geweest. Vanavond maakten ze dan ook een spannende come-back in Jailhouse en er bleek een flinke band-wissel te hebben plaatsgevonden. Guido de Jong, voormalig drummer van onder andere Mucho Maestro en Moscow Express (vorig jaar nog op de Flakkeese Dagen) bleek nu de drumkruk van Black Canvas te bezetten en ook zangeres Amber van Opijnen is een nieuw gezicht in de band.

In hun eerste optreden na bijna twee jaar van afwezigheid, speelden ze een aantal lekkere rockcovers en gooiden ze aan het einde van hun optreden hoge ogen met het nummer 'Moulin Rouge', toen een viertal schaars geklede dames het podium bestegen en de microfoon ter hand namen. Niet alleen Jurien vond dat natuurlijk schitterend, maar de enkele meters lege ruimte voor het podium die steevast bij ieder optreden ontstaat, was opeens rijkelijk gevuld met publiek!

Vervolgens bevolkte de vierkoppige band Second7 het Jailhouse podium en zij speelden naast uiteraard veel eigen werk, ook enkele leuke en verrassende covers. Niets ten nadele van Black Canvas, maar Second7 was duidelijk de betere band van deze avond en dat kon ook niet anders als headliner natuurlijk. Wederom dan ook een pluimpje voor de programmering.
Hoewel een groep aanhangers van Black Canvas inmiddels de zaal jammerlijk verlaten hadden, was het overige publiek niet minder enthousiast over deze band. Ook ik genoot met volle teugen van hun energieke optreden en ik genoot ook vooral van de prachtig klinkende en vooral ook blinkende drumkit van de drummer, die overigens een heerlijk partijtje sloeg.

De algemene indruk van Second7 was daarom ook erg lovend en zelfs 'Kade' (met zijn nieuwe-ouwe witte lederen jack) zag dat het goed was. Dit kwam ook vooral mede dankzij het enthousiastme waarmee de band optrad. Zowel de gitarist als bassist sprongen menig gaten in de lucht en zanger Rashid sprong zelfs meerdere keren het publiek in om lekker met een aantal fanatiekelingen mee te dansen. Zulke kleine details maken een optreden tot het succes, want als de band niet enthousiast is, wordt het publiek dat ook niet.

Nadat ze de laatste noten hadden gespeeld verdienden ze dan ook een daverend applaus en ik zag meerdere mensen, naast mijzelf, even later met Second7's debuutalbum onder hun arm de zaal uit lopen. Zo'n goeie band verdiend het dan ook om op zo'n avond nog even wat extra van de merchandise mee te pikken, want de nummers die ze speelden konden mijns inziens (en volgens vele anderen die ik die ik vanavond sprak) zo de ether in!

Opnieuw dus een heerlijk avondje live muziek in Jailhouse en ik kijk nu alweer uit naar een hopelijk gezellig avondje met The Germaphonics die op 19 februari in Jailhouse te zien zijn.
Alle (enigszins gelukte) foto's van vanavond zijn weer terug te vinden in mijn speciale Flickr album en uiteraard in het fotoarchief van Popstichting Jailhouse zelf.

Alsof ik redelijk goed gezopen had...

Als ik vroeger weer iets stoms gedaan had, hoorde ik mijn moeder vaak zeggen: "Ach, verstand komt met de jaren", maar dat begreep ik nooit. Later had ik het idee dat dat enigszins met mijn gebit te maken had, want toen mijn melktandjes gewisseld waren en ik allang een rij 'grote-mensen-tanden' had, maakte ik kennis met het fenomeen 'verstandskies'.

Daarom schrok ik nogal toen mijn tandarts mij eind vorig jaar vertelde dat er twee van mijn verstandskiezen getrokken moesten worden. In de ene zat een gaatje en omdat ik dan aan de andere eigenlijk niks meer had, zou hij die er ook maar 'even uithalen'.
Voor mijn doen bijzonder, want als ik bij tandarts Chris in de stoel lig, telt hij mijn tanden en kan ik binnen 10 seconden weer opstaan, want er mankeert eigenlijk nooit iets aan mijn gebit.

Vandaag was het dus D-Day voor mij en enigszins zenuwachtig lag ik in de stoel. Er gingen maar liefst 6 (!) verdovingsspuiten mijn mond in en het voelde alsof de naalden meters lang waren. Overigens was dat alleen een beetje een vreemd gevoel, maar pijn deed het allerminst. Persoonlijk heb ik het niet op spuiten, maar ik sloeg mij er dit keer dapper doorheen al moest de assistente mij nog even verwittigen dat ik wat moest ontspannen.

Daarna trok het gevoel uit mijn kaken en tong en dat was toch wel de meest vreemde gewaarwording. Na een tijdje babbelen en het in laten werken van de verdoving, mocht ik weer gaan liggen en voor ik het wist zag ik al een tang én kies weer uit mijn mond verwijderd worden. Verbaasd vroeg ik Chris "Was dat er al een?" waarna hij bevestigend antwoordde.
Ook de tweede ging van een leien dakje en ook het dichtnaaien van de wonden was zo gepiept. Ik voelde me overigens net een gevangen visje met zo'n draadje uit m'n mond, maar toen de overige meters draad afgeknipt waren had ik weinig dol.

Mijn linker oog trok wel naar binnen van de verdoving en ik was flink duizelig, dus ik liep door de praktijk alsof ik redelijk goed gezopen had. Nadat ik buiten een frisse neus gehaald had, reed ik weer in de auto richting huis om vervolgens gewoon aan het werk te gaan.

Een dikke pluim voor mijn tandarts want ik heb er de gehele dag geen enkele last van gehad, terwijl ik van vele mensen toch aardig wat horror-verhalen heb moeten aanhoren! Ik heb mijn verstand daarom wijselijk bewaard, want misschien heb ik het ooit nog eens hard nodig...

Een gedreven jonge hond

Mijn collega Jeroen Abel had me er al een aantal keren over verteld en ik was toch wel een beetje nieuwsgierig geworden. Toen ik 'm vorige week dan ook vroeg of we daar niet eens konden gaan kijken, riep hij tot mijn grote verbazing precies wat ik graag wilde horen...

Vanmiddag kwam ik na een ruige rit over een nogal verlaten Rotterdams industrieterrein, oog in oog te staan met 'Soundport'. Dit oude pakhuis werd met gemeentelijke steun door Stichting Kunst Accommodatie Rotterdam aangekocht en volledig verbouwd om onderdak te bieden aan onder andere componisten, sounddesigners, theatermuzikanten en opnamestudio’s. Ook Jeroen's neef Ferdi was de trotse bezitter van een van de fonkel nieuwe studio's die in dit pand huisvest en had vandaag zijn 'grande opening'.

Nadat we een aantal trappen omhoog gelopen waren, kwam ik samen met Jeroen en zijn vriendin Esmeralda, terecht in Ferdi's opnamestudio, die inmiddels vol vrienden en familie leek te zitten. We vielen dan ook direct in de boter, want meteen bij binnenkomst begon er een jamsessie met Ferdi zelf op de basgitaar. Er werden lekkere soul en funk nummertjes gespeeld en we luisterden onze oren uit.

Daarna was er gelegenheid om wat te kletsen en omdat ik eigenlijk niemand in deze ruimte kende, was ieders verhaal interessant. Uiteindelijk kreeg ik dan ook Ferdi te spreken en ook al zag ik hem voor het eerst, hij vertelde honderduit over zijn passie, muziek componeren én afmixen!

Geweldig om een jonge ondernemer als Ferdi zo gepassioneerd over zijn droom te horen praten. Ik herkende mezelf een beetje toen ik jaren geleden ook in diezelfde schoenen stond en mijn eerste bedrijf startte. Een jongensdroom kwam uit en als een gedreven jonge hond bruiste ik van de ideeën en energie om mijn bedrijf groot te maken.
Dat zag ik allemaal terug in Ferdi, want hoewel zijn studio nog in de spreekwoordelijke kinderschoenen staat, ben ik er vast van overtuigd dat deze jongen er gaat komen. Iemand die zo gepassioneerd over zijn vak verteld en nu al zoveel kennis in huis lijkt te hebben, verdient het om succesvol te zijn in dat wat hij zo graag doet.

Na een leuk gesprek nam Ferdi, aangemoedigd door zijn familie en vrienden, opnieuw de basgitaar ter hand en naast dat er nu een andere drummer, gitarist en zélfs een toetsenist aan te pas kwam, nam Ferdi zelf ook nog eens de vocalen voor zijn rekening.
Helaas vloog de tijd voorbij en trok ik na enkele toegiften de deuren van Soundport achter me dicht, om vervolgens huiswaarts te keren.

De tafel stond flink bezaaid met allerlei lekkernijen

Het was al snel gezellig in de keuken van familie Looy toen we daar met de bijna voltallige vriendengroep neerstreken om oud & nieuw te vieren. De tafel stond al flink bezaaid met allerlei lekkernijen, waar iedereen afzonderlijk zijn steentje aan bijgedragen had.
Toen de hele groep compleet was, kon het feest beginnen, maar niet voordat we op de valreep van het oude jaar, eerst nog even een jarige in ons midden in het 'zonnetje' hadden gezet...

Zonder dat ze het wist staken Ellen en Ralph de ijstaart met kaarsjes aan en werd Antoinette daarna hard toegezongen. Ook de kleine Levi klapte hard mee, maar moest daar wel wat voor terug krijgen uiteraard. De slimmerik...

Daarna konden de borreltjes uitgedeeld en het eten opgediend worden en terwijl de vrouwen daarna heerlijk zaten te keuvelen, waren we als mannen alvast stoer wat vuurwerk aan het afsteken, want dat brandt dan toch in je binnenzak.

We waren echter lang voor 0:00 weer binnen zodat we met z'n allen konden aftellen en zo gingen we dan ook met z'n allen gezellig (op dat ene stink-windje van een van ons na dan) het nieuwe jaar in en beklonken dat met de nodig champagne.
Toen was het dus écht tijd om naar buiten te gaan en hoewel de vrouwen het bij sterretjes hielden, staken de mannen het ruigere vuurwerk af. Althans, op Antoinette na dan, want die stond ook gewoon flinke explosieven af te steken en overigens niet geheel zonder gevaar voor ons mannen!
Zelf hield ik het liever bij het kijken naar en fotograferen van het vuurwerk of de waaghalzen die het afstaken. Het was helaas wel wat mistig, dus het meeste schitterende siervuurwerk was niet helemaal goed zichtbaar, maar wat hinderde het, want het was bere-gezellig!

De avond verliep, op enkele kleine incidentjes na, vlekkeloos en zonder problemen. Laat deze avond dan ook een voorbode zijn voor het komende jaar! Want ik hoop dat we in 2011 nog vele van deze bere gezellige avonden met elkaar mogen beleven!

Alle foto's van oud & nieuw zijn terug te vinden in het speciale Flickr album of uiteraard onderaan deze blog.