"Wie laf joe Fijnoor, wij doe"

Een aantal jaren geleden heb ik mij ook al eens zitten verbazen over het enthousiasme waarmee de échte voetbalsupporter achter zijn cluppie staat. Ook toen zat ik in het Feyenoord stadion en woonde ik op uitnodiging van een van mijn vrienden een wedstrijd bij. Zo zat ik ook vandaag weer eens in de Kuip en keek ik naar de wedstrijd Feyenoord - N.E.C., de eerste wedstrijd van het seizoen.

Anco nodigde me 2 maanden geleden al uit want zijn broertje was dan toch op vakantie en zo kon ik mee op zijn seizoenskaart. Ik vond het wel weer eens leuk om mee te gaan, de vorige keer was de sfeer me immers ook goed bevallen. Ik keek toen mijn ogen uit en ook nu weer zat ik mij te verbazen over de personen van 'Het Legioen'. We zaten namelijk precies tussen de harde kern Feyenoord hooligans, die het maar over één ding kunnen hebben, hun cluppie.

We zaten helemaal bovenaan in het vak, want daar zitten Anco en diens broertje Nick klaarblijkelijk altijd. Ook Sjoerd en zijn vrienden waren van de partij en hij keek dan ook verbaasd om toen hij mijn stem hoorde. "Gans, wat doe jij nou hier?!?" vroeg hij verrast en ik lachte hem toe dat ik weer eens een keertje meekwam, om de sfeer te proeven.
Zo liet ik mij achter hem wegzakken in het plastic stoeltje en was ik van plan om zo de wedstrijd te volgen, maar zodra de spelers het veld opkwamen, veerde het voltallige legioen op en kwam in beweging. Ik zag niets meer en werd gedwongen om ook de hele wedstrijd te blijven staan, tussen de zingende en schreeuwende die-hard fans.

Wat kunnen die lui zingen. Een kwartier lang bleven ze met een bizar Rotterdams accent "Wie laf joe Fijnoor, wij doe" zingen en "Hand en hand kameraden" werd steevast een octaaf te hoog ingezet waardoor ze de zinsnede "geen woorden maar daden" dan maar een octaaf lager zongen omdat ze er anders niet bij konden.
Het deerde niet, want wie boeit dat nou? Het was gezellig en iedereen was druk bezig zijn cluppie toe te zingen en te steunen. Daar kwamen ze voor, Feyenoord door dik en dun! Zonder deze bijzondere groep mensen zou de club niet zijn wat het nu is!

Het was overigens ook een aardige wedstrijd om naar te kijken. Al in het eerste speelkwartier kwam Feyenoord op 1-0 voorsprong, maar daarna kakte het helaas een beetje in. Toen ze half in de tweede helft een penalty mee kregen omdat er vanuit een hoekschop 'hands' gemaakt werd door een speler van N.E.C. werd vak S gek van opwinding. Dit kon wel eens de 2-0 voorsprong betekenen en ik zag Sjoerd vlak voor mijn neus zelfs een van zijn maten omhelsen en knuffelen van vreugde!

De 2-0 viel inderdaad maar daarna werd er jammer genoeg weinig interessant voetbal meer gespeeld. Toch verliet iedereen met een redelijk goed gevoel De Kuip. Hún cluppie had alle te verdelen punten weer binnengehaald, ondanks dat ze geen spetterende wedstrijd hadden gespeeld.
Ook Anco en ik verlieten het stadion met een goed gevoel. Ik, omdat ik weer een gezellige middag had gehad, Anco omdat hij de hoop had dat het dit seizoen misschien toch weer goed zou komen met zijn club.

Het duurde een tijdje voor we bij de auto aankwamen, want het was een drukte van jewelste buiten het stadion. Ook toen we met de auto vertrokken, duurde het nog even voor we echt door konden gaan rijden, maar daardoor kreeg ik nog wel de kans om een geweldige foto te maken.
Eentje van een échte fan welteverstaan...

Als bonus een filmpje van het penalty dat Feyenoord op 2-0 voorsprong bracht en waardoor vak S zo'n beetje ontplofte!

Twee kleine ondeugende bankrovertjes

Ik besloot vanmiddag de vorderingen van Anco & Kimberly eens te gaan bewonderen. Vanaf 1 mei zijn zij in het bezit van de sleutel van hun huis in Oude Tonge en ik ben er pas 1 keer eerder langs gegaan.

Hoogste tijd dus voor een nieuwe inspectieronde, maar er viel vrij weinig op te merken. Het huis was namelijk al zo goed als af toen ze de sleutel in ontvangst namen en het is gewoon hier en daar wat dingetjes aanpakken en verbeteren, maar verder geen bijzondere verbouwingen of iets dergelijks.

De muren waren wél een stuk witter geworden omdat die opnieuw waren bestreken en ook de was zichtbaar geworden nu de beschermende kartonlaag verwijderd was.

"Je komt op een goed moment!" zei Kimberly en ik verwachtte dat mij vrijwel direct na deze uitspraak een kwast of iets dergelijks in mijn handen zou worden gedrukt. "We hebben vanmiddag ons tweede katje opgehaald. Ga maar eens in het schuurtje kijken!".
Tja dat hoef je tegen een dierenliefhebber als ik, geen tweede keer te zeggen en dus liep ik snel naar het schuurtje.

Daar trof ik twee hele kleine ondeugende bankrovertjes aan, die samen op ontdekkingsreis door het schuurtje rondsnuffelden. De ene was nog nieuwsgieriger als de andere en het was dan ook een erg aandoenlijk en leuk gezicht om die twee kleine donzige bolletjes van nog geen 6 weken oud, samen rond te zien wiebelen.

Het is te hopen dat ze, wanneer ze wat ouder zijn, niet zulke leuke kadootjes meebrengen als wij de laatste paar dagen hebben gehad!

Hier en daar een likje verf en iets nieuws op de muur

Vanmiddag keek ik samen met Jurien even bij Anco & Kimberly om een hoekje die vorige week de sleutel hebben gehad van hun huis in Oude Tonge. Anco bood ons pardoes een koud biertje aan vanuit de mooie grote keuken en we kregen een rondleiding door het gehele huis (tot aan het washok toe!).

In tegenstelling tot Marc & Gaby waar ik vorige week was, hoeven Co & Kim er niet gek veel aan hun stulpje te veranderen (en is Anco ook geen avonturier zoals Marc!). Hier en daar een likje verf en iets nieuws op de muur en dan zitten ze helemaal gereed.
Een leuk en mooi huis, dat ook nog eens in een mooie straat staat. De mooie voortuin is al lekker groot en de achtertuin is ook erg relaxt, zeker met het fijne schuurtje erin waar je flink wat bergruimte in hebt.

Ik wens ze dan ook samen veel geluk en woonplezier toe in Oude Tonge, maar dat gaat zo te zien wel lukken!

Een gelukkig 2009!

Iedereen die ik niet gesmst of gebeld had omdat ik geen zin had in al die rompslomp, wil ik via deze weg als nog een gezond, voorspoedig en gelukkig 2009 toewensen! Lekker makkelijk zo toch?

Wij hebben het heugelijke feit in ieder geval met een leuk clubje vrienden, gezellig gevierd en hebben er zojuist ook nog een glaasje champagne op gedronken (de glaasjes waren snel vol!). Ook Addie's vuurwerkpakket was mooi om te zien, evenals dat van de rest van Sommelsdijk en omstreken.

Een dagje naar de sneeuw

Hoewel ik er erg fanatiek in ben en het een grote "hobby" van me is, was het tot vandaag toch alweer bijna zo'n 3 jaar geleden dat ik er voor het laatst op stond. Op een snowboard welteverstaan. Echter, afgelopen week gingen er stemmen op vanuit de vriendengroep om de plank of de lange latten weer eens onder te binden. De locatie was snel gevonden, want in de wijde omgeving was geen sneeuw te bekennen en even 10 uren rijden om daar de Oostenrijkse lucht op te snuiven, was ons ook iets te veel van het goede. De oplossing, Snow World in Zoetermeer.

Met een man (inclusief vrouwen) of 9 vertrokken we dus vanochtend rond een uur of half 12 naar Zoetermeer. Sommigen hadden hun ogen nog maar half open, want de avond daarvoor waren we pas half 4 thuis van het stappen in Breda. Goed, aangekomen in Zoetermeer was het eerst even tijd om wat aan te sterken. Terwijl de sterke verhalen over hoe goed we wel niet waren en in welke landen we al van de besneeuwde hellingen waren afgedaald, aten we een stevige erwtensoep, of een Snicker, een Mars of dronken we gewoon wat.

Toen dat achter de rug was, werd het tijd om de daad daadwerkelijk bij het woord te voegen en besloten we met z'n allen eerst nog even de kleine helling af te dalen. Des te meer omdat bijvoorbeeld Corné en Lianne nog nooit op skies hadden gestaan en zelfs mijn eigen vriendin had ik nog nooit op de latten naar beneden zien komen. Nadat Anco en ik op ons board alvast een stukje naar beneden waren gegaan kwamen Addie (die zich overigens al jaren op skies voortbeweegt in de Oostenrijkse contrijen) en Corné naar beneden. Kleine kanttekening, voor ons allemaal was het wel weer even erg wennen. Ook Janine kwam goed naar beneden en daar was ik eerlijk gezegd toch een beetje verbaasd over. Ik had niet verwacht dat ze al zo netjes naar beneden zou komen. Voor haar was het immers al bijna 15 jaar geleden dat ze voor het laatst geskied had!

Daar sommigen van ons, waaronder ook ikzelf, de kleine piste al na 2 keer zat waren (het was echt te kort en het gleed er voor geen meter vanwege de hellingshoek) besloot ik samen met wat anderen van de groep, richting de grote piste te gaan. Toen Sander, Anco, Addie en ik direct bemerkten dat het hier een stuk beter vertoeven was, kwam ook de rest al snel onze kant op. Zelfs de dames kwamen naar de grote hal en werden Janine en Lianne dus wederom flink op de proef gesteld.

Nadat Sander zowel vanuit de lift als bovenaan de piste zijn zaken via de telefoon afhandelde (in werkelijkheid kreeg hij van tijd tot tijd de stand van Feyenoord - FC Heerenveen doorgebeld door Alex, die met een gebroken pootje thuis op de bank moest blijven zitten), konden we weer met volle overtuiging naar beneden zoals hij en onder andere Rianne even demonstreerden. Corné volgde direct hun voorbeeld (die overigens ook al aardig goed naar beneden kwam en vooral heel graag heel snel wilde gaan), evenals Janine die direct de achtervolging inzette. Overigens had Corné de ambitie om af en toe de sneeuw van dichtbij te bekijken, dat ons dan onderaan de piste weer de stuipen op het lijf joeg en waar we daarna dan weer hartelijk om konden lachen. Corné zelf overigens ook.

Na 2 uren was de pret helaas alweer gedaan en was het tijd om de piste weer te verlaten. Voordat we naar huis zouden gaan, toch nog even een beetje "après-ski", met wat te drinken en te eten. Daarna lekker terug naar huis, een warme douche tegemoet.
En natuurlijk kon ik het weer even niet laten, toen ik Rietje naast mij in de auto weg zag dommelen, om een foto te maken.

Het was weer fantastisch en heb nu spijtig genoeg direct ontzettend veel zin om écht naar Oostenrijk af te reizen. Dat laat wellicht nog even op zich wachten, daar ons nieuwe huis en alles wat daarbij inbegrepen is, ook al een aardige berg eurootjes opsnoept. Tot die tijd zullen we het moeten doen met de foto's en filmpjes van weleer, zoals onderstaand filmpje dat ik vandaag schoot, terwijl ik achter Janine aan boardde.

De uittocht fase 2

De 2e fase van de verhuizing naar ons tijdelijke onderkomen begon al vroeg. Om half 8 stond ik al in Ouddorp om de bus van Piet & Marijke op te halen, zodat we wat extra ruimte hadden om spullen te vervoeren. Toen ik terug in Dirksland aankwam was Jurien ook al gearriveerd om ons te komen helpen. Niet veel later arriveerde Janine's vader zodat de kast en het bed alvast op de aanhangwagen kon worden gelegd, waarna de wasmachine ook aan boord kon worden gehesen.
Toen alles was ingeladen reden mijn vader, Jurien en ik naar Ouddorp want het huis in Dirksland was nu toch écht leeg en werd het dus tijd om de spullen in het nieuwe onderkomen te gaan installeren. Het bed was trouwens de grootste klus, want een matras sleep je niet zomaar naar boven en ook de rest van het bed gaat niet zonder enige moeite naar de 1e verdieping. Uiteindelijk lukte dit toch zonder kleerscheuren.

Nadat Janine en d'r moeder klaar waren met het soppen van het huis in Dirksland, kwamen zij ook richting Ouddorp, gevolgd door Jozien, Lianne en Marleen om ook even de handen uit de mouwen te steken en Janine te helpen bij het opruimen van de spullen. Zelf vond ik het natuurlijk belangrijk dat er binnen afzienbare tijd een fatsoenlijke internetverbinding tot stand kwam en gelukkig had ik hier al weken van te voren afspraken over gemaakt met de nieuwe buurman Korstiaan. Alleen moest mijn draadloze router nog even aan zijn netwerk gekoppeld worden en dat ging niet zonder enige moeite. Zo moesten zowel Jurien als ik op zoek naar de geschikte kabel, die zich boven het plafond van Melissant Mode bevond maar onder de vloer van Korstiaan (hij woont dus boven de winkel). De enige optie was om door een klein luikje te kruipen en opzoek te gaan naar die ene kabel. Ik kan je verzekeren dat die ruimte niet al te groot was...
Ondertussen kwam Oom Leen nog even langs op de motor en ook Anco kwam me z'n zojuist in Duitsland gekochte Audi S3 laten bewonderen, die hij overigens nog moet importeren.

Aan het einde van deze hectische dag, waren zowel ik, als Janine en Gijs (die erg moet wennen aan z'n nieuwe huis) uitgeteld. Helaas hebben we weinig tijd om te luieren want op het moment van schrijven moeten we direct onder de douche en omkleden want vanavond gaan we met een man of 16 naar de Japanner in Roosendaal.

Vannacht volgt ons eerste nachtje Ouddorp...


(Lees ook dossier: Bouw Havenkom)

De techniek staat voor niks... helemaal niks!

Soms ben je van dingen zo afhankelijk dat je het eigenlijk nooit in de gaten hebt. Je merkt het pas wanneer je het níét hebt, maar dan is het eigenlijk al te laat. Laten we het eens hebben over internet. Het lijkt vanzelfsprekend, maar als je geen verbinding hebt, heb je opeens in de gaten hoe onmisbaar het eigenlijk is.

Zo viel ons internet op de zaak er gisterochtend rond 8:30 uit. Dat gebeurd zo af en toe ook wel eens, maar dan is het een kwestie van router herstarten en weer verder gaan, alleen nu konden we blijven herstarten maar er gebeurde niks. Shit, dachten we, fout bij KPN, dit gaat lang duren. Eerst maar eens een belletje plegen. Dus Marco belde naar KPN en ze vertelden ons natuurlijk dat het zo opgelost zou zijn. Ondertussen belde vriend Anco (die bij T.W. van Noord Tomaten werkt, ook klant bij ons) of wij nog internet hadden. "Nee" antwoordde ik, "hebben jullie ook zakenlijk ADSL van KPN dan?" Was mijn vraag direct daarna. Anco bevestigde dit positief en dus was het een kwestie van wachten.

Ondertussen zochten we alle klusjes op, waarbij we geen internet nodig zouden hebben. Nu is dat voor het grootste deel van "onze manschappen" niet zo'n probleem. Bjorn kon verder met het editten van de Lambert Film, Angelique was bezig met het uitwerken van een marketingplan, Ton was bezig met ontwerpen en ik ook. Alleen Marco (en vanaf volgende week ook Kees Jan) is meestal sterk afhankelijk van een verbinding, want die zorgt ervoor dat de techniek achter de websites of webapplicaties werkt en zonder verbinding kun je dit niet testen.
Zelf was ik nogal verbaasd hoe vaak ik toch even tussendoor het internet raadpleeg, zij het om iets op te zoeken, iets te downloaden, stockfoto's te zoeken of de telefoongids raadplegen.
Ontzettend lastig dus zonder verbinding.

Vandaag 8:00. Toen ik op de zaak kwam was er nóg geen internet. Marco gebeld dat ie voorlopig wel thuis kon blijven en hij zou ook weer direct KPN bellen. Dat schoot echter niet op. Anco belde al dat hij zojuist weer verbinding had gekregen (rond half 10), maar dat was bij ons nog niet het geval. Heb ik zelf ook nog maar even gebeld. Gelukkig kreeg ik iemand die een beetje verstand van zaken had en na wat instellingen in onze router en resetten, rebooten, recalibreren of weet ik het allemaal, kregen we weer verbinding!

Lang leve de afhankelijkheid van onze hedendaagse techniek!