Een weekendje Musik Messe Frankfurt

We hadden het al jaren eerder willen doen, maar er was tot nog toe steeds niet van gekomen. Eind vorig jaar voegden we de daad bij het woord en boekten een hotel in de buurt, maar pas vandaag kwam er een einde aan het lange wachten.

Vrijdagmiddag reden we met z'n vieren in een lekker comfortabele BMW richting zuidelijk Duitsland. Jurien had deze week al aardig wat kilometers asfalt met de vrachtwagen gevreten, maar ook nu kroop hij weer zonder morren achter het stuur.

Na iets langer dan vier uren rijden kwamen we aan in ons hotel in Wiesbaden. We bleken over een mooie, schone en ruime hotelkamer te beschikken, die van allerlei gemakken was voorzien.
Voor het slapen gaan dronken we echter nog even een 'biertje', want erg laat zouden we het niet maken. De volgende morgen zou de wekker voor Jurien en mij al vroeg klinken, want de Musik Messe in Frankfurt stond immers voor de deur!

Bij het ontwaken bleek de hotelkamer van Janine en mij een perfect uitzicht op het centrum van Wiesbaden te bieden, daar waar de dames zich deze dag zouden vermaken, terwijl Jurien en ik een immens grote muziekbeurs afstruinden.
We bleken daarnaast in een keurig nette ontbijtzaal te kunnen ontbijten, waarna we vervolgens met de auto naar Frankfurt vertrokken. Daar parkeerden we de auto op de voor de Messe bestemde parkeerplaatsen en werden per bus naar de beurshallen vervoerd.
Omdat we vrij vroeg waren, mochten we nog niet naar binnen, maar na een kwartiertje naast vele mede-beursgangers te hebben gewacht, vlogen de poortjes eindelijk open. Het plezier kon beginnen!

Een van de eerste stops maakten we bij mijn favoriete drumbouwer Tama. Daar probeerde ik verschillende snaredrums, zoals de signature snare van Metallica's drummer Lars Ulrich. Verderop, bij drumbouwer Pearl, stond ik dan weer oog in oog met de drumkit van Nicko McBrain, van Iron Maiden.
Uiteraard keek ik mijn ogen uit tussen de grote verscheidenheid aan drumkits, zoals acrylic-kits, mooie akoestische of de nieuwste elektronische zoals de E-Pro van Pearl. Uiteraard kwam ik ook nog schitterend spul tegen voor de aller kleinste drummers!

Ook Jurien kwam flink aan zijn trekken, onder andere in de grote maar bijzonder drukke Gibson stand, waar ook hij uiteindelijk een aantal exemplaren uitprobeerde. Eigenlijk overal waar Jurien iets interessants zag, nam hij het instrument ter hand en speelde een lekker rifje. Overigens hield hij het niet alleen bij een gitaar maar speelde hij op ook op allerhande snaarinstrumenten, zoals ook viool of contrabas.
Uiteraard kwam ook de ruime keus aan versterkers aan bod, zoals de signature versie van voormalig Guns 'n Roses gitarist Slash, maar ook Orange bleek flink uitgepakt te hebben!

Op het beursterrein waren ook verschillende podia gebouwd, zoals de 'Angora Stage', waar we onder andere de drummers JoJo Mayer en de excentrieke metaldrummer Mike Terrana luisterden en keken. Ook enkele uitzonderlijke gitaristen beklommen de bühne en gave een geweldige show!

Na bijna 8 uren rondslenteren, en een halve centimeter van onze schoenzolen te hebben gelopen, besloten we terug te gaan naar onze hotelkamer, om na een opfrisbeurt weer richting het centrum van Wiesbaden te gaan.
Daar gingen we op zoek naar het eettentje dat de dames die middag voor ons hadden uitgezocht en genoten daar gezellig met z'n vieren, van heerlijke Duitse schnitzels en andere lekkernijen. Pas toen het bijna donker was, verlieten we het pittoresk aandoende eettentje en liepen nog een stukje door de stad, maar onze benen wilden niet meer en we besloten ons bed op te zoeken.

Vanmorgen verschenen we met een ietwat slaperig hoofd aan het ontbijt en we realiseerden ons dat het weekendje waar we zo lang naar hadden uitgekeken, alweer bijna ten einde was.
We lieten het NH Aukamm hotel in Wiesbaden achter ons en zetten koers richting Nederlandse bodem. Bij thuiskomst bleek ook daar het zonnetje nog heerlijk te schijnen en dus genoten we in de achtertuin van de laatste zonnestralen die dit fantastische weekend ons nog te bieden hadden...

Als bonus een dit keer een humoristisch optreden van metaldrummer Mike Terrana die op wel heel eigen wijze een klassiek stuk muziek van zijn razendsnelle drumspel voorziet!

Mooi werk

Het was half juni, zo'n acht jaar geleden, toen ik voor het eerst en het laatst met mijn goede vriend Jurien een dagje met de vrachtwagen mee reed. We waren allebei nog een stuk jonger en Jurien reed nog in z'n oude vrachtwagen bij transportbedrijf Visbeen uit Nieuwe Tonge. Wat moest die jongen sjouwen die dag, maar ook soms onnodig lang wachten totdat hij gelost kon worden.

Nu, acht jaar later, is er nogal wat veranderd. Uiteraard zijn we een stuk ouder (en dikker!) geworden en rijdt hij in een hele andere truck en is hij bijna toe aan alweer een nieuwe opvolger. Een sjouwer hij nog steeds en het moge toch weer duidelijk zijn dat vrachtwagenchauffeur geen baan voor luie mensen is.

Vandaag vraten we door weer en wind weer heel wat kilometers asfalt weg. Rotterdam, Zaandam en uiteindelijk belandden we in het zonovergoten Friese Oosterbierum. Leuk om te zien hoe hier bij Lamb Weston, pallets vol met gesneden frieten werden ingevroren en vervolgens vol automatisch klaar werden gezet om met één druk op de knop de vrachtwagen ingereden te worden. Dit grote gemak was echter niet aan Jurien toebedeeld en hij moest gewoon de pallets handmatig met de pompkar naar binnen rijden, maar klagen zul je hem niet gauw horen doen...

Een schuurfeest voor chique geklede mensen

Een jaarlijks terugkerend fenomeen, dat er eigenlijk gewoon ieder jaar bij hoort, de Kerstparty in de Staver. Met de vriendengroep gaan we al zo lang ik me kan heugen en we slaan eigenlijk nooit over. Nu we al weer een aantal weken in adventtijd verkeren dient het feest, dat meer weg heeft van een schuurfeest voor chique geklede mensen, zich weer aan en dus hesen we ons vanavond in ons aller beste kloffie...

We verzamelden gedeeltelijk bij ons thuis en terwijl de dames zich mooi maakten in onze badkamer, leefden de mannen en ik ons een verdieping hoger nog effe uit.
Daarna vertrokken we richting 'De Keufjes' om daar de rest van de groep te treffen, alvorens we gezamenlijk richting De Staver vertrokken.

Eenmaal binnen was het bier snel gevonden en was het tijd voor wat portretten, voordat we badend in het zweet en beneveld van de drank daar niet meer toe in staat zouden zijn.
In de grote zaal was het 'Crazy Pianos' die de menigte de gehele avond met de voeten van de vloer kreeg maar ook in het aangrenzende 'Prieel', waar enkele DJ's denderende beats door de zaal heen pompten, was het zwingen geblazen.
De gehele avond werden er trouwens weer als vanouds gezellige en minder serieuze foto's genomen en werd er vooral ook veel meegezongen (of iets wat daar op lijkt) met de bekende nummers die de 'Crazy Pianos' voor een uiterst enthousiast publiek speelden.

Over foto's gesproken, die werden naarmate de avond vorderde steeds gekker en uitbundiger en omdat het dan zo gezellig en leuk is, tikt de klok sneller minuten weg dan je eigenlijk zou willen.
Toen de lichten aangingen was dat voor velen weer een tegenvaller en wilden we eigenlijk nog helemaal niet naar huis, maar wat moet dat moet.

Overigens was de terugweg absoluut geen straf, ook al had het die avond gortig gesneeuwd. Zo slim als we waren hadden we allemaal extra (warme) schoenen meegenomen en die werden dus, soms tegelijk met een aantal andere kledingstukken, bij de auto aangetrokken.
Daarna was het een paar kilometer terug naar huis lopen, maar oh wat hadden we een lol met al die sneeuw. Bas kon het zelfs niet laten om met pak en al even lekker met de witte massa te kroelen, dit tot groot vermaak van ons allen.

Het was half vier toen Janine, Bas, Noortje en ik binnenstapte en nog een afzakkertje namen. Een uur later was Bas al lekker vertrokken op z'n luchtbedje en droomde misschien wel over al die mooie vrouwen die hij vanavond gezien had, want eerlijk is eerlijk en ik blijf het zeggen, met de Kerstparty zijn alle vrouwen die avond op z'n mooist!

Uiteraard zijn alle foto's van deze fantastische avond weer terug te vinden in mijn speciale Flickr album of hieronder aan deze blog.

'Het oog wil ook wat' had hij vanavond bijzonder serieus genomen

Een paar maanden geleden had ik nog het genoegen om zelf een aantal nummertjes met hen mee te spelen, maar vanavond speelde een van mijn favoriete Flakkeese bands weer eens in, wat zij noemen hun stamcafé, de dorpstienden in Ouddorp. Gelukkig zijn mijn vrienden ook altijd wel te porren voor een avondje met Coverband Buckle-Up en dus rezen we vanavond af naar het dorp aan de kop van Goeree (Overflakkee).

Ik moet zeggen, mijn complimenten voor drummer Klaasjan. Die kwam meteen zeggen dat hij eindelijk zijn drumkit gepoetst had, nadat ik en vele anderen, herhaaldelijk ons beklag over de dikke laag stof hadden gedaan. "Hij klinkt toch fantastisch?" was het steevaste antwoord van Klaasjan dan en ja daar moesten we hem dan toch allemaal weer gelijk in geven. Toch had hij de uitspraak 'Het oog wil ook wat' vanavond gelukkig bijzonder serieus genomen en hij had er goed zijn best op gedaan om zijn Yamaha goed te laten glimmen!
Uiteraard ook de complimenten voor de rest van de band, want die speelden gaandeweg de avond weer heerlijke meezingers en andere bekende pop- en rocksongs en deden ook nog eens leuk mee met het publiek!

Dat publiek was dan ook in grote getale op het optreden afgekomen, want velen kennen de band zo langzamerhand wel en weten dat het eigenlijk altijd een succesvolle en gezellige avond wordt.
En gezellig was het bovenal! Onder zowel de mannen als uiteraard ook de vrouwen was het goed vertoeven en daarnaast vloeide het gouden sap weer rijkelijk.

Terwijl wij aan het feestvieren waren, speelden de bandleden lekker door en vermaakten zich, ondanks een weigerende versterker in het begin, prima! Lekkere ruige rocknummers, afgewisseld met een wat rustiger repertoire en die kenmerkende insteek was natuurlijk waar veel fans voor gekomen waren.
Diezelfde fans kwamen overigens naarmate de avond vorderde (en de biervoorraad alsmaar verder slonk), aardig op dreef. We zagen van alles om ons heen gebeuren en het werd alsmaar gekker. Er werd uiteraard ook flink gedanst en meegezongen en sommige fans waanden zich spontaan een van de bandleden zelf en namen daarop de luchtgitaar ter hand en voegden zichzelf in gedachten toe als toetsenist (misschien een tippie voor de band?).

Afijn, het kan allemaal bij een optreden van Buckle-Up en dat is dan ook wat ze zo geliefd maakt. Een avondje met de band staat garant voor een feestje en dat maakten ze vanavond dan ook weer bijzonder waar!

Alle foto's van deze avond zijn terug te vinden in mijn speciale Flickr album. Met dank ook aan Klaasjan die mij zijn (beruchte) camera uitleende en waardoor ik bijzonder veel (al dan niet historische) momenten heb vast kunnen leggen!

Een sympathiek 'Volbeat' in de Amsterdamse HMH

Door een flinke file parkeerden we, na dik tweeënhalf uur in de auto te hebben gezeten, op een aangewezen parkeerplaats vlak bij de Heineken Music Hall. Na nog een klein stukje lopen stonden we daarna binnen en waren we érg benieuwd wat de avond ons zou brengen.

Nadat we de jassen boven in de garderobe hadden afgegeven, kwamen we na twee zware deuren de grote zaal binnen en hadden we vanaf het balkon perfect zicht op het podium. Na luttele seconden startte daar de Zweedse 'death metal' band 'Entombed' als tweede voorprogramma van de avond. De eerste, 'The Kandidate', hadden we gemist door de files onderweg, maar het deerde niet, want Richard, Jurien, Cor, Gerard en ik kwamen maar voor één ding. De Deense heavy metal band 'Volbeat'!

De band van frontman Michael Poulsen en zijn vrienden, die zich voornamelijk laten beïnvloeden door Elvis Presley, Johnny Cash en Metallica, liet eventjes op zich wachten. De stampvolle zaal wachtte echter geduldig tot het volledige podium was opgebouwd voor de hoofdact van vanavond en staarde intussen naar een zwart doek dat de vorderingen daarvan aan het oog onttrok.

Toen, na een korte intro, bulderden de zware gitaren door de zaal ondersteund door enkele zwierende lichtbundels die over onze hoofden scheerden. Even later barstte het pas écht los, toen ook het doek eindelijk naar beneden viel en het publiek de mannen in de schijnwerpers kon zien staan. Volbeat was begonnen!

De band trapte af met het nummer: 'The Mirror and the Ripper' van hun laatste album 'Beyond Hell Above Heaven' en hoewel het album pas twee maanden oud is, leek de gehele zaal dit nummer mee te kunnen zingen.
Zelf had ik uiteraard vooral ook oog voor de glimmende drumkit van drummer Jon Larsen en zijn fantastische dubbel-bass-spel dat hem zo kenmerkt. Ondertussen genoot ik van het uitzicht over de zaal, waar de eerste 'mosh-pits' al tussen het publiek opdoemden.
Naast het werkelijk schitterende decor, was ook de lichtshow erg goed. Af en toe werden we wat verblind door het vele licht dat van achter de band de zaal in schoot, maar het was vooral puur genieten!

De band kwam live goed uit de verf, ook al moest zanger Michael Poulsen af en toe bepaalde zang-lijntjes hier en daar wat aanpassen omdat hij niet volledig bij stem leek.
De mannen speelden de meest bekende nummers van alle vier de albums die ze vanaf 2007 produceerden. Dat was dan ook goed te merken in de bomvolle zaal, die volledig uit hun dak leek te gaan. Vooral toen de band, tijdens een van de laatste nummers, een tiental fans tot het podium toeliet, zorgde hun overwegend sympathieke karakter tot een hoop plezier in de zaal. Sommige fans waanden zich een echte rockster, maar die werden na buitensporig gedrag vakkundig door de beveiliging verwittigd en netjes van het podium afgeholpen.

Een dikke pluim voor Volbeat en de crew, want het was een fantastische show en de file op de heenweg méér dan waard. Met mijn gezelschap keek ik nog even geamuseerd toe hoe de gitaristen zich ontdeden van hun plectrums en ze toewierpen aan het uitzinnige publiek. Lichtelijk jaloers was ik wel op diegenen die de drumsticks en later zelfs een drumvel van drummer Joh Larsen mochten vangen, maar wie weet krijg ik zelf ook nog eens deze kans...

Terug aangekomen op de parkeerplaats stapten we in de auto en reden we terug naar huis, maar kort na ons vertrek kwam ik er achter dat mijn rechter buitenspiegel mistte! Hoe dit ooit heeft kunnen gebeuren zal wel altijd een raadsel blijven, want er was niets beschadigd en ik stond bijna een meter geparkeerd van de bestuurder naast mij. Wellicht had iemand wat te snuiven maar geen spiegeltje?...

Al met al kon het de avond niet meer bederven en daarom ook deze keer als bonus uiteraard een filmpje (de 150e!) van het eerste nummer van de avond: 'The Mirror and the Ripper'! Kijk overigens voor meer foto's in mijn speciale Flickr album.

Hij kwam vervolgens nooit meer thuis...

Afgelopen week blogde ik er al een stukje over. Terwijl wij genoten van een vakantie op het Griekse eiland Kos, kregen we van Jozien de verschrikkelijke mededeling dat haar zwager Nico bij een tragisch ongeval om het leven was gekomen. Een ongelukkige val van zijn fiets, naar aanleiding van een aanrijding met een scooter, werd hem noodlottig en kostte hem zodoende zijn jonge leven.

Omdat het in zo'n moeilijke periode erg belangrijk is dat je mensen om je heen hebt die je steunen, vonden we het belangrijk dat we ook vandaag ons medeleven betuigden.
Nico (hier rechts op archiefbeeld) werd namelijk vandaag in het prachtig gelegen Rotterdamse crematorium Hofwijk gecremeerd en voorafgaand hieraan bezochten wij de condoleance plechtigheid en staken Marijke, Jozien, Jurien en de rest van de familie een hart onder de riem.

Het was erg druk met familieleden, vrienden en bekenden. Alles herinnerde ons er maar weer aan onze zaakjes ook nu al toch maar goed voor elkaar te hebben en vooral nu te genieten en dat niet uit te stellen tot later.
Het leven kan voor iedereen plotseling tot een einde komen. Zo vertrok Nico 's morgens nog op de fiets naar zijn werk, maar kwam vervolgens nooit meer thuis.

Nico werd helaas maar dertig jaar...

Ook mosselen passeerden de revue

Na een lekker ritje op de motor vanmiddag met neef Richard en een gezellig onder onsje bij Keuf en Ellen in de achtertuin, besloten we vanavond met wat vrienden aan de haven van Middelharnis te gaan eten. Samen met Jurien en Sjoerd, Janine en Ellen (Keuf moest helaas werken en Jozien was een gezellig weekendje met haar moeder en zus op stap) en ook Marieke, kozen we voor een tafeltje bij Het Genot, een tentje waar ikzelf nog nooit gegeten had.

Na een goed te versmaden voorgerecht, waarbij we nog nieuwe vrienden maakten, besloten we echter binnen het etentje voort te zetten, want het koelde snel af. Daar was dan ook gelukkig prima plek voor ons en we genoten dus binnen verder van een heerlijk hoofdgerecht. Snitzel, vis en ook mosselen passeerden de revue en ondertussen werd er uiteraard heel wat af gekletst.

Uiteraard mocht dit etentje niet afgesloten worden zonder een heerlijke Dame Blanche, die ik overgoot met buitengewoon goede en lekker warme chocoladesaus. Dit was weer een hele goede voor in mijn 'Dame Blanche Archief'!

Al met al dus een zeer geslaagde avond, want het blijft altijd leuk om met goede vrienden gezellig uit eten te gaan. Dat zouden we eigenlijk wel eens vaker moeten doen!

Bruiloft Marinus & Ellen: "Dé dag..."

Maanden lang keken we met z'n allen hier naar uit en zij al helemaal! De afgelopen maanden hadden we het met de vriendengroep maar wat druk met de voorbereidingen en werden de personen waar het vandaag om draaide, steeds zenuwachtiger...

Voor mij begon deze dag al op tijd, want al ruim voor acht uur stond ik bij Ellen's ouderlijk huis aan de versierde deur om mijn het begin van mijn belofte om op deze bijzondere dag het een en ander te filmen, in te wisselen. Ik zag hoe ze werd opgemaakt en uit de tijd liep en dat is iets wat bij Ellen eigenlijk niet kan en mag gebeuren!

Ondertussen arriveerde Marinus (Keuf) en ging met zijn vader en moeder alvast op de foto. Eindelijk mocht hij aanbellen en kwam ook zijn aanstaande naar buiten en dus ik wist niet hoe gauw ik met haar op de foto moest.
Daarna vertrokken de twee tortelduifjes voor de fotoshoot met Arjo van der Graaff en hadden wij als vrienden van het paar iets heel anders te doen!

Rond de klok van half 12 verzamelden we weer met z'n allen bij Ellen's ouders thuis en deed Martha nog even een schietgebedje om de op handen zijnde regen tegen te houden. Dat werkte, want het zonnetje begon feller te schijnen en na een overheerlijke maaltijd en een balkonscène waarin Ellen haar bloemetje nog eens aan een hevige inspectie onderwierp, kwam het paar naar buiten en ging op weg naar voor de ceremonie.
De Audi A5 Quattro werd met enige perfectie precies voor het Raadhuis van Middelharnis geparkeerd en nadat iedereen plaatsgenomen had, kwam het bruidspaar onder de door hun uitgekozen muziek naar binnen. Daar namen ze plaats bij het raam, waar de zon prachtig naar binnen scheen.
De twee leken wel licht te geven, maar ik zag aan Keuf's gezicht dat hij het erg warm had. Niet verwonderlijk ook, want het was flink warm vandaag en zo in het zonnetje was het bijna niet uit te houden. Serieuze gezichten richtten zich dan ook tot de ambtenaar, die een heel leuk verhaaltje geschreven had en waar meer dan eens om gelachen of gegniffeld werd.

Eindelijk mochten ze elkaar het 'ja-woord' geven en werden de ringen uitgedeeld. Nu was het officeel, Keuf & Ellen waren eindelijk man en vrouw...
Buiten werden de ringen door iedereen eens goed bekeken en werden er ondertussen de nodige foto's met familie en vrienden genomen. Onder de mannen was het intussen erg gezellig aan het worden en hadden allen trek in een biertje, maar dat moest nog even wachten.
Eerst werd het huwelijk nog kerkelijk ingezegend en precies tijdens de kerkdienst viel de stroom uit. Dat werd dus a capella verder!

Gelukkig werd alles goed opgelost en na de kerkdienst kwamen we aan bij de feestlokatie. Voordat het paar echter de trouwzaal van Restaurant Grevelingen binnenliep, werden ze eerst door de menigte toegezongen met een eigen geschreven liedje, maar daarna was het écht tijd voor een feestje. Echter, de bruidstaart bleek helemaal verkeerd te zijn en even was er lichte paniek, maar daar kwam vlug verandering in. Ellen's vader bracht een toost uit op het bruidspaar en iedereen deed vrolijk mee. Daarna sneden Keuf en Ellen de taart aan en hoewel dat misschien niet de goede was, smaakte hij verrukkelijk!

Nadat we gezellig met z'n allen buiten gezeten hadden en we de tijd hadden gehad om lekker met elkaar te kletsen over de gebeurtenissen en outfits van deze dag, was het tijd om aan tafel te gaan en te smullen van al het lekkers dat ons werd voorgeschoteld. De kleintjes waren intussen aardig ondeugend geworden en tussen de gangen door luisterden we naar gedichten van beide ouders, die veelal ondersteund werden door foto's uit het verleden. Uiteraard volgden daarna de kado's die met veel belangstelling bekeken werden, maar ook het eigen publiek werd door het bruidspaar niet vergeten. Zo werd Ralph ook nog even in het zonnetje gezet omdat hij precies vandaag jarig was en kreeg ik zelf ook nog een leuk presentje omdat ik vandaag zo dapper aan het filmen was en onder andere ook de foto voor de trouwkaart had gemaakt.

Na alle officiële gedeelten en andere gekkigheid, was het tijd voor het feest. Daar kwamen we oude bekenden tegen en praatten honderduit. Ook gingen we de dansvloer op en wilde ik natuurlijk ook nog eventjes met de bruid op de foto. De DJ's draaiden lekkere plaatjes, maar toen brak het gedeelte aan waar we met de vrienden zo ongeveer al maanden naar uitkeken.
We maakten in twee maanden tijd een hele leuke film en stopten daar veel tijd en energie in. Gelukkig dan maar dat we de lachers op de hand kregen en toen de film overging in realiteit en de uitzinnige dames de zaal instormden, wist het bruidspaar genoeg. Dit werd genieten!

Als Greenday verkleed stormde ik met drie vrienden het podium op en zetten het nummer 'Boulevard of Broken Dreams in, waarbij Chris voor zanger en gitarist speelde (hij leek precies Billy Joe Armstrong van de echte band), Jurien lekker stond te rocken met zijn letterlijk fonkel nieuwe gitaar, Sjoerd uit z'n dak ging met de baspartijen en ik uiteraard een lekker heftig ritme aan het geheel toevoegde. Gelukkig werden we als band beveiligd door heuse bodyguards, want we werden overspoeld door uitzinnige fans die ons bedolven onder de knuffelberen en bustehouders.
Het bleek een groot succes en had allemaal werkelijk niet beter kunnen lopen. Een zeer geslaagd optreden dus en mede door deze gebeurtenis kwam iedereen daarna lekker los en ging het feest pas echt van start.

Er werd lekker gedanst en gefeest en uiteraard werd het kersverse echtpaar op de schouders genomen bij het sluitingslied. Als laatste werden er nog wat puntzakjes patat uitgedeeld die door enkele dames zonder al te veel schaamte naar binnen gewerkt werden.

Toch kwam er ook een einde aan dit alles en hoewel we maanden naar deze dag toegeleefd hadden, stonden voor we het wisten Keuf en Ellen beiden op het podium om ons en vele anderen te bedanken voor hun inzet en aanwezigheid. Daarna verlieten ze onder begeleiding van een sterren-regen het feest en ging de muziek binnen nog eventjes door.
Zo eindigde rond de klok van 01:00 uur het feest aan de Grevelingen en hadden wij nog wat napret vanwege onze actie eerder deze dag...

Er zijn nog twee films van deze prachtige dag in de maak, maar tot die tijd zal iedereen het met de foto's moeten doen! Daarom hieronder de foto's van de bruiloft die ook op mijn Flickr account terug te vinden zijn.

Bruiloft Marinus & Ellen: "De voorpret..."

Het was vandaag de grote dag voor onze vrienden Marinus (Keuf) & Ellen. Zij stapten vandaag in het huwelijksbootje en dat betekend dus dat we traditiegetrouw nog een 'geintje' uit moesten halen.
Hoewel we geen sleutel voor hun huis wisten te bemachtigen, borrelden gisteravond tijdens de 'filmpremière' van de bruiloftfilm die we met onze vriendengroep maakten, de wildste ideeën op, waarbij we onder andere de schitterende actie voorafgaand aan de bruiloft van Addie & Mirjam ook nog ophaalden.

Vanochtend, direct na het vertrekken van de bruid en bruidegom voor de fotoshoot, was er dus werk aan de winkel en vertrokken we met een clubje vrienden naar Auto Bakker Dirksland, waar we met een flinke aanhanger van Fleuren het nodige werk te verzetten hadden. We hadden immers niet erg veel tijd, gezien het feit dat we om 11:30 weer aanwezig moesten zijn als dag-gasten van deze bruiloft.

Meteen na aankomst werden handen flink uit de mouwen gestoken en vulden we vliegensvlug een kar met autobanden. Terwijl het net al over de lading werd getrokken, vulde Bas nog de laatste ruimte met extra rubber en vertrokken we weer naar Middelharnis.
Daar aangekomen werden de banden uitgeladen en werd er begonnen met het stapelen tegen de achtergevel.

Dat bleek overigens nog een aardig klusje, maar toen we de eerste kar hadden uitgeladen, konden we het niet laten om nóg een lading te halen en ook die werd vliegensvlug gevuld.
Daarnaast scoorden we nog een ludiek affiche voor op de deurmat, die het pasgetrouwde stel vanavond bij binnenkomst (waar ze flink wat moeite voor moesten doen) zou vinden.
Terug in Middelharnis werd de aanvoer van rubber dus hervat en moesten we steeds hoger rijken om de stapel compleet te maken. Ook aan details werd gedacht en het resultaat was ronduit verbluffend! We konden het bijna niet geloven, maar wat hebben we genoten van deze aanblik.

Ook het slot van de voordeur werd afgekit en de ramen werden met kleurrijke verf beschilderd. Wat zullen meneer en mevrouw Keuvelaar vanavond verrast worden bij thuiskomst!

Als bonus een filmpje van onze voorpret op de bruiloft...

Ze wilden maar één ding...

Het was Jurien's tweede week vakantie en ook Wilfred genoot van zijn welverdiende vrije dagen. De broers besloten na een lange tijd weer eens wat met hun motorrijbewijs te doen en dus huurden ze twee dikke motoren bij Van Meel Motoren in Made en pikten mij 's avonds op om een rondje mee te rijden.

Een donker gebrul door de straat deed al verklappen dat ze gearriveerd waren en toen ik naar achteren liep zag ik daar twee schitterende motoren staan. Wilfred had gekozen voor één van mijn favoriete motoren, de Yamaha FZ1 terwijl Jurien, verrassend genoeg, had gekozen voor een hele mooie witte Yamaha Fazer. Beiden 1.000 cc, tegen de 150 pk en uit 2010. De heren hadden dus goede keuzes gemaakt!

Nu stonden er opeens drie dikke fietsen te glimmen in de Havenkom van Sommelsdijk en weldra vertrok ik met de twee broers om een rondje te rijden. Ik stelde voor om richting Renesse te rijden en zo reden we een lekker stukje binnendoor over het eiland en reden vanaf Ouddorp langs de kustlijn, waar Wilfred en ik nog even wisselden van motor, richting het Zeeuwse Renesse. De heren voelden er echter niets voor om iets te gaan drinken, want ze wilden maar één ding... rijden! Daarom zette we koers naar Zierikzee en bereikten we deze stad via snelle dijkjes en binnenwegen.

Eenmaal bij Zierikzee moesten de stalen rossen worden bijgetankt, want met onze rijstijl lusten ze wel een slokje! Ik gaf daarbij de FZ1 weer aan Wilfred en nam de Fazer terug in ontvangst en waren het er beiden over eens dat beide motoren hun plus én minpunten hebben.
Daarna reden we over Schouwen-Duiveland, langs Nieuwerkerk, Oosterland en Bruinisse, terug naar ons eigen eiland en streken neer in Nieuwe Tonge, bij Wilfred in de achtertuin, voor een verkoelend glas drinken.
Onze motoren parkeerden we trots op de oprit en maakten nog enkele foto's van die oh-zo dikke motoren en ook de kleine Vince kroop nog even met papa op de motor voordat we, na een allerlaatste rondje, koers zetten richting huis.

Vanavond eenzelfde rondje als gisteren dus, alleen dan de andere kant op. De mannen hebben morgen nog een dag de mogelijkheden om vele kilometers asfalt te bedwingen en hebben gelukkig een goede keuze gemaakt gezien het weer!

Het dak ging er af bij Quartier

De spanning hing al dagen in de lucht, maar vandaag was het eindelijk zo ver. Na de heerlijke overwinning op Brazilië (waar ik helaas geen foto's van heb omdat ik mijn camera niet bij me had!), was het vandaag de bedoeling de winst te pakken van Uruguay en zo in de WK finale te geraken.

Collega Koen had zich vandaag goed voorbereidt. Hij was niet alleen uitgedost in een shirt met de alom bekende kleur, maar ook zijn schoenen had hij er op afgestemd. Zelfs speciale polsbandjes mochten niet ontbreken bij de goedlachse MC Koenoe zoals hij bij zijn collega's bekend staat.

's Avonds stonden Jurien en Jozien al op tijd bij ons voor de deur en niet veel later parkeerden zij hun fietsen aan de haven van Middelharnis, terwijl wij ondertussen de auto parkeerden. Keuf en Ellen kwamen toevallig ook net aanlopen en toen ten slotte ook Chris en Martha zich nog lieten zien was het feestje compleet.

De stemming zat er bij Quartier al goed in en hoewel het ongelooflijk druk was, bleek het toch wel erg gezellig zo knus op elkaar! Van ellende moest ik de wedstrijd, staand vanaf een stoel volgen op een van de beschikbare schermen.
Vanwege de drukte was het dan ook alleen mogelijk om op je plek te blijven staan, zitten of springen en wat waren Jurien en ik opgelucht toen het fluitsignaal voor de rust klonk. Vanwege de grote drukte voor het toilet waren renden we naar buiten en zochten een plekkie uit om het bezinksel van alcohol te lozen.

Toen we terugkwamen konden we gelukkig nog onze plekken van tijdens de eerste helft terug innemen en ik aanschouwde een zenuwachtig publiek dat op het begin van de laatste 45 minuten zat te wachten.

Het bleek een ontzettend spannende wedstrijd te worden, die evenals de vorige wedstrijd tot op de laatste minuut voor het zweet in de handen zorgde. Toch kwam Nederland ook nu weer op voorsprong en hoewel de Uruguayanen in het allerlaatste gedeelte van de wedstrijd nog een tweede doelpunt wisten te scoren, konden ze het niet voorkomen dat Oranje zichzelf met 3 doelpunten naar de finale schoot. Drie tegen twee, een mooie score dacht ik zo en daar dachten meer mensen over!

Het dak ging er af bij Quartier en ook buiten bleef het nog lang gezellig met alle feestende mensen. Hoewel menigeen flink van de alcoholische versnaperingen had gelurkt en van tevoren al wist dat de volgende werk-ochtend een flinke opgave ging worden, leek het niet op te wegen tegen het geluksgevoel van vanavond. Nederland in de finale, dat wordt misschien wel een historische laatste wedstrijd!