Geharde lopers en een bruisend Oranjepop

Koninginnendag is toch wel één van die dagen in het jaar waar ik naar uitkijk en ik hoopte al weken dat het vandaag schitterend weer zou worden. Daarom was de teleurstelling des te groter toen ik vanochtend bij het ontwaken uit het raam keek en zag dat het knetter hard regende...

De regen trotserend en tussen de buien door, stonden we om half 11 onderaan de dijk bij 't Diekhuus van Middelharnis, waar ook Levi al lekker wakker bleek te zijn. Samen met Janine, Martha, Ellen en de kleine Levi, stonden we aan de start van de omloop van Middelharnis, een jaarlijks terugkerend evenement voor fervente hardlopers. Uiteraard niet voor niets, want zo deed onder andere Chris en ook Keuf mee en dan mogen we Antoinette natuurlijk ook niet vergeten!

Niet lang nadat we aangekomen waren, klonk het startschot en daar gingen de ruim 200 hardlopers van start.
Nadat wij als supporters een half uurtje bij Croissy binnen gezeten hadden, onder het genot van een warme chocomel, koffie of een Cola, kwam Keuf als eerste bekende in het visier. Triomfantelijk maar met de laatste restjes energie sprintte hij de laatste meters naar de finish. Zo'n tien seconden achter 'm kwam Chris met grote stappen aangelopen en beiden werden na de finishlijn door de fans opgevangen.
Toen we nog op Antoinette stonden te wachten, passeerde ook mijn moeders oom Teun (met ruim 70 jaar!) de finishlijn. Overigens kwam ook Antoinette op een mooie tijd, maar ietwat op haar tandvlees binnen. Gelukkig kon ze eventjes later al weer lachen zoals we van haar gewend zijn!

's Middags was het niet zo heel vroeg meer toen we op het Dirksland's 'Oranjepop' arriveerden, waar ik als een van de eerste mensen mijn collega Jan aantrof. Die bleek daar al de hele middag te staan en had het maar wat gezellig met mijn andere collega Paul. De twee hadden samen met hun vrienden al de nodige alcoholische versnaperingen weggewerkt en ik ontdekte tot mijn verbazing dat Jan rookte!

Ook Addie en de hoogzwangere Mirjam, die hier alleen even de biertjes vasthoudt, waren gezellig van de partij en tezamen met heel veel andere mensen vermaakte ik me prima met onder andere Barry (die sinds kort ook blogt)!
Er werden redelijk veel gekke bekken voor de camera getrokken en dat leverde een aantal bijzondere foto's op, maar he allerbelangrijkste was nog wel dat het ongelooflijk gezellig was!
Zéker tijdens het optreden van de Ierse band 'Fragment' die vorig jaar ook optrad, donderde de 'Kattewacht' in Dirksland op z'n grondvesten van de hossende mensenmassa.

Terug bij Bas & Noortje, moest iedereen eerst eventjes bijkomen en de foto's van die middag bekijken. De dames stonden echter vrijwel meteen in de keuken hun kunsten te vertonen en toen ook de kleine Levi weer van de partij was genoten we met z'n allen van een heerlijk bord nasi of macaroni en dat ging er bij een ieder wel in!

Er werd veel gelachen en het bleef dan ook nog lang gezellig in de Molenzicht. Helaas vliegt de tijd als het zo gezellig is en voor we het wisten wees de klok de volgende dag alweer aan. Jammer, maar wat een fantastische en vooral memorabele dag hebben we weer beleefd met z'n allen!

Als bonus een filmpje van de oh-zo-gezellige Ierse feestband 'Fragment'. Hopelijk zijn ze volgend jaar opnieuw van de partij!

De bar staat er nu eindelijk in volle glorie bij

Veel denkwerk ging er aan vooraf. Hele brainstormsessies werden er aan geweid. Complete schetsen gingen de prullenbak in, waar anderen juist alom geroemd werden. Het geopperde idee voor een heuse ’strandtent’ werd later vervangen door het idee voor een wijnkelder en met die gedachte werd een aantal maanden geleden begonnen met de verbouwing van de tot dan toe leegstaande ruimte…

Er werd door een aantal WN’ers koortsachtig gewerkt om het een en ander voor het nieuwe jaar klaar te krijgen, maar dat bleek toch niet zo haalbaar als dat het in eerste instantie leek. Toch klonk er in de afgelopen maanden nogal eens het geluid van bulderende hamers en snerpende zaagmachines. Ook het verven bleek nog een flinke klus en niet te vergeten het leggen van het laminaat.

Uiteraard werden er ook vele professionals ingeschakeld om de klus echt tot een succes te maken en vol spanning werden de werkzaamheden dan ook vanaf dat moment vanaf de zijlijn gevolgd.

Toen vanochtend de meubels kwamen verkeerde iedereen in extase en klonken er meerdere kreten van opwinding door de studio.
De bar staat er nu eindelijk in volle glorie bij evenals de rest van de zit-gelegenheden. Dat is ook wel nodig nu Websites Nederland al weer uit zo’n 17 professionals huisvest!
Het meest trots zijn we nog wel over het feit dat deze ‘Creatine’ ook met één druk op de knop om te toveren is in een presentatieruimte, waar onze klanten hun nieuwe website of bedrijfsfilm op een groot ‘High Definition’ scherm vanuit alle hoeken kunnen bekijken. Het scherm is zelfs volledig automatisch en schuift na gebruik weer terug het plafond in alsof het er nooit is geweest.

Vandaag werd de in de volksmond genoemde ‘Creatine’ direct gedoopt en werd er dankbaar gebruik van gemaakt tijdens onze ’snack-woensdag’. De WN’ers stroomden binnen en volgden met hun neus de geur van frietjes en frikandellen, terwijl onze Jan zelfs ’scrambled eggs’ stond te bereiden in de eveneens gloednieuwe keuken!

Kijk trouwens ook eens op de Websites Nederland blog: Uptime!

Bij oma in het ziekenhuis

Begin van dit jaar werd oma Visser ziek. Ze maakte een verwarde indruk en dat uitte zich dan ook vooral in het feit dat ze heel bezorgd en zenuwachtig werd. Was het niet het een, dan was het wel het ander waar ze zich ongelooflijk zorgen over maakte en een zware depressie, die waarschijnlijk getriggerd werd door een lichamelijk mankement, was onontkoombaar.

Begin vorige week, toen ze voor controle naar het ziekenhuis moest, wilden de doktoren haar gelijk op laten nemen en dus zit ze nu in het Albert Schweitzer ziekenhuis in Dordrecht. Daar is ze volledig lichamelijk onderzocht, maar kunnen de doktoren gelukkig niets vinden. Het mankement blijkt dus puur psychisch te zijn en het maakt mij wel een beetje verdrietig om mijn oma, die ik niet anders ken dan als een hele leuke en gezellige oma, zo in de put te zien zitten.

De hele familie is er druk mee begaan. Vooral mijn moeder, tante en oom en uiteraard ook mijn opa staan haar onvoorwaardelijk ter zijde. Binnenkort zal ze worden overgeplaatst naar een ander ziekenhuis waar ze haar beter kunnen helpen met medicatie, maar vanavond reed ik voor de tweede keer samen met mijn opa en Janine, richting het ziekenhuis in Dordrecht, om oma een bezoekje te brengen.

Om een kleine indruk te geven van de situatie, toen wij binnen kwamen was ze ongelooflijk blij om ons te zien. Niet geheel verwonderlijk, maar wel als je je bedenkt dat ze al een paar uren helemaal van slag was en ze dacht dat er misschien wel iets met ons gebeurd was onderweg.
We namen haar mee naar de gemeenschapsruimte waar ze gelukkig steeds rustiger werd. We mochten vanavond ook langer blijven dan de bezoekuren eigenlijk toelaten en dat gaf ons de kans om in alle rust bij oma te zijn.

Ze at haar boterhammetjes op, die ze eerder die avond liet staan omdat ze te bezorgd was over ons drieën en we konden lekker kletsen en oma proberen op haar gemakt te stellen.
Helaas moesten we toch om 21:00 weer afscheid nemen, hoe vervelend dat ook is. Het is een aandoenlijk gezicht om oma achter de gesloten deuren achter te laten. Het gebruikelijke ritueel herhaalt zich elke dag. De deuren sluiten en oma loopt langzaam terug. Drie keer draait ze zich om en zwaait ze nog even, alvorens ze om het hoekje verdwijnt.

Ik hoop dat ze snel weer de oude is, die lieve oma Visser. Hier zijn mijn opa en oma toch niet oud voor geworden?

Levi's eerste verjaardagsfeestje

Toevallig, toen ik onlangs op mijn blog keek wat er vorig jaar april zoal gebeurde, kwam ik de blog tegen over de pas geboren Levi. Op bijgaande foto's zag ik het eerste kind van Chris en Martha, met de donshaartjes nog op z'n rug, liggend in de couveuse. Prompt viel er uitnodiging op de deurmat. Levi vierde zijn allereerste verjaardagsfeestje!

Hoewel hij eerder deze week al jarig was, was het vandaag de dag waarop vrienden langs mochten komen om onze kleine vriend te feliciteren. Janine en ik waren redelijk vroeg van de partij en bij aankomst was er nog niet zoveel visite. Iedereen zat heerlijk in de tuin en hoopte dat het zonnetje zich zou laten zien, dat nog achter de wolken verstopt zat.

Janine kroop meteen naast de kleine Looy en toen ze Levi wat van haar tompouce trakteerde leken ze samen de grootste lol te hebben.
Ondertussen stroomde de achtertuin gezellig vol en kreeg Levi steeds meer kadootjes. Hij en z'n vader hadden het maar druk met uitpakken, terwijl de rest van onze kleine vrienden zich stortten op het voorhanden zijnde speelgoed.
Zo leek Stijn een 'aardje naar z'n vaartje' en inspecteerde de felrode Ferrari eerst goed voordat hij plaats nam. Net z'n vader toch?

Ook van de, voor de gelegenheid gecreëerde, speelbak had gretig aftrek, maar even later leken de grote kinderen deze speelplaats over te nemen. Sommigen van hen waren nog wat beneveld van het schuurfeest van de avond daarvoor, maar anderen stortten zich vol overgave in de moederrol.
Een aantal kleine mensjes werden voor het eerst echt aan elkaar voorgesteld zo leek het en de verbazing was daarom af en toe wat groot. Anderen kwamen wat later die middag los en speelden gezellig mee met 'de grote jongens'.

Ook oma kwam nog even poolshoogte nemen en zo bleef het nog lang gezellig in die kindvriendelijke achtertuin in Middelharnis.
Levi's eerste feestje was een succes. Ik hoop dat er nog vele mogen volgen!

Het zweet met zijn zakdoek van zijn voorhoofd afvegend...

Hij had het er al weken druk mee en als hij ergens voor gaat dan geeft hij zich voor meer dan honderd procent. Veel mensen die met de VUT zijn, doen het liefst zo weinig mogelijk en genieten van het leven, maar die twee dingen houden niet altijd verband met elkaar. Mijn drumleraar Gert is al jaren met de VUT, maar stilzitten kan ie allerminst en daar geniet hij met volle teugen van!

Zijn dagen en vooral ook avonden zijn gevuld met datgene wat hij het liefst doet. Drumles geven, leiding geven aan verschillende slagwerkensembles en orkesten op geheel Goeree Overflakkee of eigenlijk misschien wel muziek in het algemeen. Naast dat hij een begenadigd slagwerker is speelt hij namelijk ook nog een aantal blaasinstrumenten. Een man uit duizenden, met maar één passie: muziek.

Eens per jaar heeft hij een uitvoering met Slagwerkensemble Apollo, in Ons Dorpshuis van Nieuwe Tonge. Al 2 jaar op rij kwam ik kijken om mijn drumleraar te supporten en ook dit jaar kon ik niet overslaan. De afgelopen tijd was Gert druk in de weer geweest (lees: hele lange dagen maken!), om de wens van een van zijn leerlingen werkelijkheid te doen worden.
Voor het optreden van 2010 was Gert namelijk gevraagd om een uitvoering te doen van de bekende Amerikaanse heavy metal band 'Godsmack' die eens tijdens een optreden een geweldige show opvoerden met het nummer 'Batalla De Los Tambores', dat in principe gewoon een hele vette drumbattle betrof!

Gert is de beroerdste niet en dus arrangeerde hij al kijkend en luisterend de DVD, wat zoveel betekend als dat hij alle noten van alle instrumenten uitschreef. Nachten lang moet hij hier mee bezig geweest zijn, want wat een monnikenwerk is dat!

Zelf was ik er wel blij mee, want de uitgeschreven stukken kreeg ook ik voor m'n neus en hij leerde het me spelen. Hoewel het me in mijn eentje best aardig af ging, is het ongelooflijk moeilijk om met meerdere slagwerkers de verschillende partijen precies gelijk te laten lopen. Des temeer benieuwd was ik naar de uitvoering van vanavond en dus vertrok ik na het eten bij mijn ouders, direct naar Ons Dorpshuis.

Niet veel later dan dat Janine en ik binnengekomen waren, begonnen de jonkies van Slagwerkensemble Apollo te spelen. Gert zelf, die ook nog eens een goede dirigent is, leidde de boel vanaf de frontlinie in goede banen.
Even later verscheen het echte slagwerkensemble ten tonele en deden onder andere een uitvoering van het eveneens door Gert gearrangeerde 'Some Day', dat muzikaal een gewone dag uit ons leven uitbeeld. Wakker worden, opstaan, naar ons werk, werken, thuis komen en slapen waren de onderdelen die aan bod kwamen en die werden ondersteund door het nodige videomateriaal op de achtergrond.

Aansluitend en als klap op de vuurpijl, bracht het ensemble 'Batalla De Los Tambores' ten gehore, begeleid door de jongemannen van 'The Nothing'.
Gert genoot zichtbaar tijdens en na het optreden, want toen ik 'm een buiging zag maken en naar z'n pretoogjes keek en hem even later, het zweet met zijn zakdoek van zijn voorhoofd afvegend, tegen kwam in de gang, wist ik genoeg. Deze man geniet met volle teugen van zijn drukke leven na de VUT!

Als bonus een filmpje van de uitvoering van 'Batalla De Los Tambores' door Slagwerkensemble Apollo.

In de bandensporen van onze vaders

Ik herinner met nog goed dat ik ome Leen voor het eerst zijn nieuwe motor hoorde starten. Ik heb er zelfs nog over geblogd. Voor mij was het meteen duidelijk dat dit niet zomaar een motor was, maar een van een wel heel extreem kaliber. Helaas kan hij er zelf nu niet meer van genieten, maar heeft hij het stokje noodgedwongen over moeten geven.

De gedachte dat er eigenlijk iemand anders op die brute Yamaha MT01 had moeten rijden, spookte de hele dag al door mijn hoofd, maar ik moest me er bij neer zien te leggen. Dit is het leven en met ome Leen's laatste wijze les "Probeer bewust te leven en iet van elke dag, want de toekomst is vandaag!" besloot ik met volle teugen van het eerste motorritje samen met neef Richard te genieten.

Afgelopen maandag haalde ook Ries zijn rijbewijs en het geluk wou dat het roze pasje donderdagavond al op het gemeentehuis op 'm lag te wachten.
Een prima plan dus om vanavond direct een ritje te plannen en dus schoof ik bij thuiskomst na het werk, snel wat eten naar binnen en reed ik op mijn vaders Fazer richting Stad.
Daar was Ries nog druk bezig met de laatste voorbereidingen en hoewel het wat onwennig aanvoelde, waren we er samen helemaal klaar voor.

Even later bulderde het startgeluid van de zware 1700cc twee-cilinder door de straten van Stad aan't Haringvliet, waarna Ries vol overruiging zijn ijzeren ros besteeg.
Daar stonden we dan, in de voet- (of banden-) sporen van onze vaders, klaar om samen onze eerste échte rit te gaan maken.

Uiteraard reden we ook eerst even langs de thuisgebleven Janine en ook tussen de huizen aan de Sommelsdijkse Haven bleken de Yamaha's lekker te klinken. Daarop reden we de zakkende zon tegemoet en dronken we een lekker Colaatje in Renesse, om vervolgens weer terug te keren naar huis.

Deze eerste motorrit was eigenlijk best nog fris, maar we hadden er niet minder lol om! Het schemerde al toen we samen deze eerste onwennige en misschien ook wel emotionele rit, eindigden waar we ook begonnen waren. "Geniet van elke dag..." dat zullen we zéker doen!

Als bonus een filmpje waarop Richard wegrijdt om zijn aller eerste échte motorrit te gaan maken.

Onnavolgbare ritmes in de 013

Hoewel ik al vaak over 'm gelezen had, verdiepte ik me tot dusver nooit echt in zijn werk, totdat ik nieuwsgierig gemaakt werd door mijn lijfblad de Slagwerkkrant. Al surfend kwam ik via YouTube een groot aantal interessante filmpjes tegen, die mijn gedachten op hol brachten. "Deze man moét ik zien!" dacht ik en ik vroeg Janine of ze gezellig met me mee wilde gaan. De rest is geschiedenis...

De 013 in Tilburg was vanavond hét strijdtoneel voor één van de grootste drummers op aarde. In de 'Dommelsch zaal' zou een van de meest gevraagde sessie-drummers (die samen werkte met onder andere Paul Simon, Eric Clapton, Steely Dan, James Taylor, Al DiMeola, Chick Corea, Al Jarreau, Simon & Garfunkel, onze eigen Alain Clark en honderden andere) vanavond zijn kunstjes vertonen en ik was bijzonder benieuwd!
Bij binnenkomst was het in de hal al knetter druk met mede-drummers en die kunnen allemaal maar over één ding praten en aan één ding denken. Ook de Slagwerkkrant, die mede organisator van dit evenement was, bleek goed vertegenwoordigd met een heuse stand en niet veel later liep ik voor het eerst de zaal binnen, waar Steve's drumkit al stond te blinken...

"Wat Steve Gadd speelt, klopt mathematisch voor geen meter" werd hij van tevoren aangekondigd, "maar zijn spel is tot op de milliseconde doordacht en elke klap is tot in details doordacht..." en zo kwam besteeg de grootmeester het podium.

Steve begon met het nummer 'Crazy Army' en hoewel er vooraf was aangekondigd dat er geen foto's gemaakt mochten worden, werd dat toch gedaan. Waarom eigenlijk niet? Het lijkt tegenwoordig een doodzonde als je een foto of filmpje van je favoriete artiest maakt, maar tijdens de vragenronde kwamen er veel vragen als "Steve, ik zag in een van je filmpjes op YouTube...", dat volgens mij zoveel wil zeggen als "Toen ik je op YouTube zag, dacht ik dié moet ik zien!".

Enfin, onder luid gejuich gaf Mr. Gadd een laatste klap en besloot daarmee de eerste solo van première voorstelling van "Mission from Gadd". Door de dreigende aswolk uit de alom bekende IJslandse vulkaan, moest Steve helaas de eerste 4 shows afzeggen en waren wij de gelukkigen die hem als eerste mochten zien tijdens deze tour.

Na 'Crazy Army' liet Steve het publiek meeklappen op eens van zijn onnavolgbare ritmes en datzelfde publiek had er duidelijk schik in, getuige het applaus na afloop.
Aansluitend liet hij het publiek aan het woord en kon iedereen die een brandende vraag had, zich wenden tot een van de twee microfoons die in de zaal aanwezig waren.
Steve beantwoordde in alle openheid de vragen, soms 'naakt' vanaf het podium, maar meer dan eens vertrouwd vanachter zijn drumkit.
Af en toe werd hem gevraagd een bekend stuk langzaam voor te spelen en dat leek hij met het grootste plezier te doen. De mooiste vraag van de avond was wel van diegene die vroeg of hij na 'die simpele' solo die hij deed, nu eens iets 'ingewikkelders' wilden spelen. "Hoe ingewikkeld wil je het hebben!?" tekende zijn gezicht op dat moment af en zonder enig morren gaf hij zich opnieuw voor meer dan honderd procent.

De 1,5 uur waren snel voorbij en voor ik het wist bedankte hij zijn sponsoren en het publiek en verdween hij weer net zo snel als hij opgekomen was. Persoonlijk had ik er meer van verwacht. Meer speelminuten en misschien met nog wat gastmuzikanten (had voor Janine ook leuk geweest), maar dat zat er dus helaas niet in. Dat neemt niet weg dat het juist wel eens interessant is om zo'n ongelooflijk briljante drummer eens de hemd van het lijf te kunnen vragen.

Helaas heb ik dit keer geen filmpje gemaakt, maar voor een indruk van Steve Gadd's 'Crazy Army' of andere hoogstandjes is er genoeg te vinden op YouTube!

Er klonk er flink wat gedonder in de Molenzicht

Het was vandaag prachtig weer en na twee dagen rocken op de Flakkeese Dagen was het tijd voor een lekker relaxt ritje op de motor. Met Bas, Cor en Leo maakte ik gisteravond laat nog een deal om vandaag te gaan rijden en dus moest ik voor de eerste keer de Fazer 1000 van mijn vader zien te charteren.

Na een korte (begrijpelijke) toespraak in de vorm van "Kijk je uit? Doe je voorzichtig? Het is 145 pk he, vergeet dat niet!" van zijn kant, kreeg ik 'm toch wonderbaarlijk eenvoudig mee. "Ach ja, kleintjes worden groot en wellicht verstandiger" moet hij gedacht hebben...

Dankbaar voor het feit dat ik mijn vaders tweede liefde meekreeg, reed ik na uitgezwaaid te zijn door beide ouders, over een aantal dijkjes richting Dirksland, waar ik de Yamaha even later bij Bas & Noortje op de oprit parkeerde.
Achter gekomen, stond Bas' R6 al gepoetst en wel in het zonnetje, klaar om gestart te worden.
Ook zijn 'bepantsering' hing volledig ingevet in het zonnetje te drogen en Bas glunderde als een klein kind die op het punt staat zijn zojuist gekregen driewieler te berijden. Dat schijnen overigens dood normale afkickverschijnselen te zijn als je al een half jaar geen motor hebt gereden...

Ik ging nog eventjes terug naar huis en zou een uur later opnieuw in Dirksland verschijnen waar ook Leo inmiddels op zijn Honda Shadow bij Bas thuis was gearriveerd. Niet veel later voegde Cor met zijn Suzuki GSX-R en Annemarie als medepassagier zich ook bij de club en stonden we na een laatste glaasje Cola, klaar om te vertrekken.

Kort daarop bestegen we als hedendaagse cowboys onze ijzeren paarden en klonk er flink wat gedonder van motoren in de Molenzicht van Dirksland. Niet veel later reden we met vier motoren via de achterkant van Dirksland, ons eerste heerlijke motor-ritje van 2010 tegemoet.

Uiteraard neem je bij een dergelijke rit niet de snelste weg en kwamen we dus via talloze slingerdijkjes, dorpenskernen en de Brouwersdam in Renesse waar we op het bekende plein onze tweewielers parkeerden. Zo'n beetje de voltallige 'crew' had daarop direct even zijn verplichtingen, maar toen de drie musketiers weer terug kwamen, liepen we regelrecht naar een zonnig terrasje. Daar genoten we van een Colaatje en een bittergarnituurtje, om vervolgens weer op het gemakkie terug te rijden.

De terugweg bracht ons opnieuw over de Brouwersdam en we stonden even stil in een van de inhammen, waar we de aswolk van de Eyjafjallajökull-vulkaan in de lucht dachten te zien drijven maar waar ook een aantal nieuwsgierigen bij het horen van ons donkere gebrom, hun koppie uit het water staken. De zeehondjes leken maar wat geïnteresseerd in het onheilspellende geluid van onze motoren en wij keken net zo geïnteresseerd naar de zeehondjes terug.
Nadat we maar liefst 6 zeehondjes als toeschouwer bleken te hebben besloten we gebroederlijk terug te rijden naar huis en zo eindigde onze eerste groeps-rit van 2010.

Hopelijk volgen er nog velen, want dít is waar ik mijn rijbewijs voor heb gehaald! Bedankt mannen!

De zaterdag van de Flakkeese Dagen 2010

Nadat zich gisteravond al de eerste van de twee Flakkeese Dagen voltrok, was het vandaag tijd voor opnieuw een dag vol live muziek. De zaterdag is doorgaans de dag waar het meeste publiek op af lijkt te komen en het weer zat ook nog eens mee, dus wat kon er nog mis gaan?

De tweede dag van de Flakkeese Dagen 2010 begon al om half vier 's middags en de aftrap was voor 'de guppies van Goldfish', zoals ze gekscherend door een van de presentatoren van het festival werden genoemd. Het is de band die bestaat uit verschillende leerlingen van het RGO en wisselt tijdens het optreden nogal eens van samenstelling. Dat is een leuke afwisseling en alles en iedereen komt daardoor aan bod. Keer op keer verbaas ik me toch weer hoe deze jonge gasten toch altijd weer een goeie performance neerzetten. De muzikale aspiraties van deze jongens en meisjes kan ze nog ver brengen!

De grote tent was inmiddels aardig volgelopen toen 'Barking Luke' ten tonele verscheen. Dit Blues kwartet had ik al eens eerder gezien en ook dit keer speelden ze weer lekkere muziek. Totaal onvergelijkbaar met bijvoorbeeld de Black Jack Blues Band, maar genoten heb ik zeker!

'Project: Rorschach' was het bandje dat Jurien en ik als laatste bekeken die middag, voordat we een korte pauze inlasten om even wat te eten. Aan de drumkit te zien moest deze band wel donkere metal ten gehore brengen en dat bleek dan ook de spijker op z'n kop te zijn. De zangeres had een goede stem en haalde moeiteloos alle hoge zangnoten. Toch vond ik haar qua stem misschien niet zo in deze setting passen, maar zingen kon ze zeker!

Na een aantal band te hebben overgeslagen zag ik na het eten als eerste 'Note to Amy', een band waar ik al vaker van gehoord had maar nog nooit live had zien spelen. Ik was erg benieuwd naar hun performance en was totaal blanco toen zij begonnen te spelen. Ze verrasten me daarom misschien des temeer, want hun geluid sprak me erg aan! Zanger Remco Tuns leek af en toe iets weg te hebben van zanger Michael Poulsen van Volbeat en ook zijn looks deden me aan deze band denken. De band presenteerde zich erg energiek op het podium en was constant in beweging. Goede muziek, prettig geluid en dus zéker een band om de volgende keer weer naar te gaan luisteren. Naar ik begreep zijn ze bezig met hun debuutalbum, dus daar ben ik dan ook wel érg benieuwd naar!

Daarna speelde, opnieuw in de grote tent doordat de kleine tent tot dance stage was omgetoverd, de band 'Bad Luck'. Ik kan mij herinneren dat ik deze Blues band al eens eerder heb zien spelen, maar dit keer verscheen ook de bekende local Dick Doornheijn ten tonele. Samen met vrienden, zoals Barry, Bas en Rens, genoten we ook van deze band.

Naar de volgende band was ik erg benieuwd. Deze band had ik nog niet eerder zien of horen spelen en volgens mij bestaat 'Mozes' dan ook nog niet zo gek lang. Hoewel ik aardig onder de indruk was van het geluid van de band, vond ik ze toch niet zo goed als dat ik misschien had gehoopt. Niet dat ze slecht speelden of slecht zongen, maar hun stijl lag me misschien niet zo.
Ik heb ook geen idee wat er gezongen werd want dat was helaas compleet onverstaanbaar.
Mijn eerste ontmoeting met Mozes is dus naast positief ook wat kritisch, maar de volgende keer gun ik ze zéker weer een kans om me toch te overtuigen!

Aan al het leuks komt een eind en dus ook aan de Flakkeese Dagen 2010. Het was alweer tijd voor de laatste band en een van mijn favorieten van het eiland mocht afsluiten. 'Buckle-up' heb ik al vaak gezien en ze vervelen me nooit. Heerlijke covers worden op een zeer overtuigende manier gebracht. Zo ook deze avond weer.
Niet alleen zangeres Julia draagt bij aan de fantastische show maar onder andere ook Rudi en wat te denken van mijn grote vriend Klaas Jan, die als drummer de drijvende factor is achter de band en niet te beroerd is om vanachter zijn kit een lekker potje mee te blèhren.

Hoewel het festival om 1:00 zou moeten eindigen, leek Buckle-up nog lang niet op te willen geven. Pas twintig minuten later gaven zij zich gewonnen en terwijl de laatste noten in de tenten wegstierven, klonk er een hartelijk applaus voor alle vrijwilligers en medewerkers die ook deze editie van dit fantastische festival op eigen bodem tot een succes hebben gemaakt. FD'10 was absoluut een succes en ik kijk al uit naar volgend jaar!

Als bonus alle foto's die ik dit tweedaagse festival heb geschoten, via mijn Flickr album...

De vrijdag van de Flakkeese Dagen 2010

Dit weekend was het net als vorig jaar weer tijd voor een fantastisch muziekfestival op eigen bodem. De door Popstichting Jailhouse georganiseerde 'Flakkeese Dagen' zijn tot in de wijde omstreken bekend en ik leefde er dan ook al een tijdlang naartoe. Heerlijk twee dagen lang alleen maar naar bandjes kijken en gezellig doen. Dat is toch fantastisch?

Voordat ik vanavond de eerste van de twee avonden ging beleven, ging collega Joan met mij mee naar huis. Hij zou vanavond z'n allereerste editie van de Flakkeese Dagen gaan beleven.
We aten een heerlijk bord macaroni dat Janine in allerijl voor ons had klaargemaakt. Met de door zijn 'MijnBlueMotion-project' inmiddels landelijk bekende VW Golf 1.9TDI, reden we vervolgens naar het festivalterrein aan de Edison in Middelharnis.

Daar stond net 'Shadow Alliance' klaar om af te trappen. De mannen van de ze band speelden een flinke heavy metal setup maar de 'fantasy'-achtige zang was het die mij deed afknappen. Ook Joan had z'n bedenkingen maar het moet gezegd worden, de super snelle riffs van de gitaristen denderden goed door de half lege zaal. Enfin, toch niet echt mijn smaak.

Ondertussen voegde Bas, Noor en Cor en Annemarie zich ook bij ons en samen keken we na een korte pauze naar 'The Complet'. Een leuke band naar mijn mening die leuke en vooral ook verrassende muziek speelden. Wie had gedacht dat deze rock- / popband het nummer 'Freestyler' van Bom Funk MC ten gehore zou brengen? Of een rockversie van het Flakkees Volkslied (waar ook nog steeds een versie van Richard en mij van in de maak is...)?
Hoewel de muziek goed in elkaar zat en ook de drummer een aardig potje kon slaan, was er een belangrijk onderdeel dat miste. De lead-singer ontbrak. Af en toe zong de drummer een nummer en af en toe de gitarist. Er ontbrak een 'zekere' factor in deze band, die het daarmee bij mij nèt niet tot een groot succes maakte.

Aansluitend speelde 'Way Beyond' in de kleine tent en omdat ik deze band al een paar keer eerder heb zien spelen had ik zo m'n vooroordelen. Die bleken echter nog waarheid ook, want hoewel de muzikanten hun werk prima uitvoeren en de muziekkeuze ook leuk en verrassend is, is het juist de zang die deze band roemloos ten onder doet gaan naar mijn mening. Jammer, want potentie is er zeker!

Daarna weer op een drafje naar de grote tent, want daar stond inmiddels 'Lemon Crush' al start klaar. Deze rockformatie, die flink succesvol was in de jaren '90 en onder andere bij de Scorpions in het voorprogramma heeft gestaan, kon mij zeker boeien! Lekkere rauwe stem, lekkere rock nummers. Dat was overigens niet bij iedereen zo, want zo om mij heen hoorde ik af en toe geluiden opgaan van mensen die het dan weer niet zo goed vonden, maar ieder zijn mening natuurlijk. Uiteraard lette ik vooral ook goed op de drummer (die overigens een aantal flinke tatoeages bezat) en die ramde de boel lekker bij elkaar! Deze band is er dus zéker eentje om te onthouden.

In de kleine tent stonden de mannen van de 'Black Jack Blues Band' inmiddels al te trappelen en wij ook, want deze band heb ik al zo vaak gezien en me nog nooit verveeld dus hier had ik zin in!
De band maakte de verwachtingen méér dan waar en speelde een aantal erg leuke nummers, waaronder de cover van Jailhouse Rock door Elvis Presley. Gitarist Jan Breur pompte weer een aantal complexe maar oh-zo-lekkere gitaarsolo's door zijn versterker de zaal in en ook bassist 'Kade' (waar komt die naam eigenlijk vandaan?) ging heerlijk uit z'n dak en dat had invloed op het toch al heftig meedeinende publiek.
Uiteraard zong Ab weer met zijn imposante verschijning de nummers aan elkaar en speelde Peter lekker relaxt een flink potje bluesritmes op zijn drumkit. De nog verse gitarist Frans was wat minder uitbundig maar zeker niet ongemerkt aanwezig.

De op een na laatste band die die avond in de grote tent speelde was 'Kinksize'. Ik had deze band nog nooit gezien of gehoord maar ze verrasten me alleszins. Zo speelden ze onder andere 'Pinnballwizard' van The Who en dat deden ze erg goed! Ook meende ik nog een aantal covers van Golden Earring te ontdekken en speelde de zanger net als Barry Hay af en toe mee op de dwarsfluit. Leuk om naar te luisteren en ook om naar te kijken, want de mannen brachten het showtje goed!

De vrijdagavond werd daarna in de kleine tent alvast afgesloten met de gruntende mannen van 'Worst Case Scenario' die, zoals ze zelf zeggen, met hun Post-Hardcore nummers een aardige bak met herrie de tent in slingerden. Persoonlijk niks voor mij, want ik was meer benieuwd naar de volgende act die de vrijdag van de 21e editie van de Flakkeese Dagen zou afsluiten.

De mannen van 'The Moscow Express' kregen deze eer. Vorig jaar stonden de heren nog in een iets andere setting als 'Mucho Maestro' op hetzelfde podium, maar ze knalden daardoor dit jaar niet minder hard! Het was bijna moeilijk om ze op de gevoelige plaat vast te leggen met mijn huis-tuin-en-keuken-cameraatje, want de energie van de bandleden leek eindeloos. Dansend en springend bewogen zij zich op hun eigen geproduceerde ritmes voort en liet de zaal uit hun handen eten.

Een waardige afsluiter dus voor de vrijdagavond van het de Flakkeese Dagen 2010. Vanavond veel verschillende bands gezien, de ene beter dan de andere. Morgen een nieuwe dag met andere, goede en interessante bands!

Als bonus een klein stukje 'Jailhouse Rock' door de Black Jack Blues Band.

Opnieuw overgeleverd aan de handen van de Brabantse tatoeëerder

Lag ik drie weken geleden nog voor de eerste keer op de 'pijnbank' om de lijntjes te laten zetten, zo was het vandaag tijd om een gedeelte in te kleuren. Althans, zonder kleuren maar mét schaduw. Vanmiddag reed ik dus al om iets na 12 uur richting Achtmaal, om opnieuw een middagje te zweten...

Het was niet meer zo spannend als de vorige keer, toen ik nog geen idee had wat komen ging. Lisette van Wonder of Colour kon dus ook vrijwel meteen aan de slag en zo lag ik tegen de klok van half 2 dan al op de bank en was ik aan de handen van de Brabantse tatoeëerder overgeleverd.

Ze ging koeltjes en uiterst precies te werk en het volledige kunstwerk werd steeds beter zichtbaar naarmate de tijd vorderde. Het zonnetje scheen heerlijk door het raam in m'n gezicht en af toe leek ik zelfs een beetje weg te doezelen.
Nadat Lisette al een aantal uren met de naald in de weer was, was het juist het papiertje waar ze de overtollige inkt mee van mijn arm wreef datgene wat ging irriteren. De huid wordt na een tijdje gevoelig en het lijkt net alsof je aardig verbrand bent op die ene plek. Het was dan ook af en toe een aangename afwisseling wanneer de tattoo even met een desinfecterend goedje werd schoongemaakt. Zo'n beetje hetzelfde gevoel wanneer je een nat koud washandje op je door de zon verbrande arm legt...

Ook het Ganzen-logo kwam deze ronde aan de beurt en na ruim 3 uren kon zat de klus er voor vandaag op. Het meeste inkleur werk is nu voltooid maar ik betwijfel het of het met de 3e afspraak, die de 2e week van mei gepland staat, echt al helemaal af is. We zullen zien!

Als bonus een filmpje dat een beeld geeft hoe het er nu zo'n middag aan toe gaat.

Als een kind zo blij met 2 schone bougies

Het was een dag van klassiekers vandaag. De tourtocht van Parijs - Roubaix, de Marathon van Rotterdam, maar Richard en ik waren te gast bij een klassieker van een heel ander kaliber.
Richard's collega Jos had de gehele winter aan zijn grote liefde gesleuteld en het was vandaag de dag dat hij toe was aan de eerste, historische testrit van zijn 'klassieke' Triumph. En wij waren daar bij...

Vanmiddag reden we naar Moerdijk en eenmaal in de buurt van de 'testbaan' reden we toevallig vlak achter Jos. We sloten dus mooi aan toen hij zijn Chevrolet parkeerde, tezamen met nog wat vrienden en belangstellenden van Jos. Al tijdens het uitladen van de motor werden de eerste verliefde blikken geworpen en dat was nog maar het begin van deze middag!

Weldra stond de motor klaar naast de bus die met behulp van wat vrienden binnen een mum van tijd werd omgetoverd tot een heuse 'paddock'.
Inmiddels was er uit de andere bus nóg een klassieker uitgeladen die in de verste verte niet leek op de versie van Jos. Overigens vonden Ries en ik de nabij staande Ducati 916 ook erg interessant en dan vooral het geluid!

Ondertussen werden er steeds meer voorbereidingen getroffen voordat de motor echt in beweging zou komen. Zo werd met een speciaal elementje alvast de olie verwarmd en zagen we dat Jos zelf ook deze eerste rit op een bijzondere manier wilde vastleggen. Ook de luchtgekoelde trommelremmen in het voorwiel vielen ons op. Ries en ik kennen eigenlijk alleen de hedendaagse schijfremmen dus dit was in dat opzicht wel even wennen.

Terwijl Jos zijn pak aantrok, startte zijn maatje zijn eigen motor, maar ging daar nog niet de weg mee op. Jos deed dat echter wel, nadat hij met een speciale startmotor zijn Triumph zonder enige problemen aan de gang kreeg.

Hij reed een aantal zeer snelle rondjes en leek af en toe als een raket voorbij de kruising te scheuren. Even later voegde een van zijn vrienden zich bij 'm en zo reed Jos een aantal rondjes samen met de Ducati 916 voordat beiden terug reden naar de 'pits'. Daar aangekomen was Jos uitzinnig van vreugde. Woorden als "Wauw!" en "Fantastisch!" vlogen de eerste minuten opeenvolgend door de lucht, maar meteen daarna werd de monteur in Jos weer wakker.

Meteen werden de nodige checks uitgevoerd en verwijderde hij meteen de brandstoftank waarna er meer details van dit klassieke monster werden blootgesteld. Jos was niet half te werk gegaan want hij had zelfs nog de moeite genomen om zijn naam in de deksels te frezen.
Daarna zag ik iets dat ik van mijn leven nog niet gezien had. Vol spanning bekeek Jos samen met zijn maat de twee bougies van de zojuist geteste motor. Als een kind zo blij was Jos met twee schone bougies en dus was er maar een conclusie van deze middag mogelijk, de Triumph had de testrit met vlag en wimpel doorstaan!

Met een bakkie koffie en een koekje ter vervanging van de gebruikelijke champagne, werd de overwinning gevierd, terwijl er nog heftig nagediscussieerd werd over deze geslaagde middag.

Als bonus een filmpje dat ik met beelden van deze 'historische' middag eventjes in elkaar geknutseld heb...

De eerste échte motorrit

Toen ik afgelopen donderdag voor de grap mijn vader een mailtje stuurde met "He Pa, zullen we zaterdag een proefritje gaan maken bij Motoport?" belde mijn vader toch onverwacht wel erg enthousiast terug. "Tja" dacht ik, "Je past ook eerst schoenen voor je ze koopt, dus waarom eigenlijk niet?". Dit jaar komt er waarschijnlijk geen motor, maar wie weet volgend jaar wel en dan moet je jezelf toch een beetje oriënteren. Na een kort telefoontje naar Motoport Rockanje, met de vraag of we een Kawasaki Z1000 en een Yamaha Fz1, stond de proefrit vast. Samen met mijn vader.

Vanochtend was ik toch al een beetje zenuwachtig, want dit zou eigenlijk de eerste échte motorrit worden. Om 13:00 stond ik dan ook al bij mijn ouders voor de deur en pikte mijn vader op om naar Rockanje te rijden.

Het weer was ons zeer gunstig gezind en niet alleen wij tweeën waren op het idee gekomen om naar Motoport af te reizen. He was een gezellige drukte in en rond de showroom en bij binnenkomst liepen we al gelijk een speciale Kawasaki Z1000 aan, die we ook al tegen kwamen op de Motorbeurs Utrecht. Dit zou echter niet de Z1000 zijn waar we op zouden gaan rijden, maar dat mocht de pret zéker niet drukken.
Buiten stond de Yamaha FZ1 (waar we al eens eerder bij hadden staan kwijlen) ons al in het felle zonnetje op te wachten en toen er even later ook een Z1000 voor ons gereed stond, konden we gaan knallen.

Via bochtige dijkjes reden we uiteindelijk via Goeree naar Stellendam, waar mijn vader en ik op de carpoolplaats afstapten en van motor wisselden. Uiteraard niet voordat we beide monsters eens goed onder de loep hadden genomen en we maakten dan ook van alle mogelijk kanten foto's om deze bijzondere eerste rit vast te leggen. Wat een schitterende 'naked bikes' waren dit, de een nog mooier dan de andere. Vooral de FZ1 maakte met zijn korte en ongedempte uitlaat een wel heel gaaf race-geluid.
Na een laatste blik op de motoren, wisselden we de sleutels uit en reden (nadat we eerst een paar auto's voorbij gevlogen waren), richting Melissant.

Daar parkeerden we de twee blote fietsen naast elkaar op het terrein van touringcarbedrijf Mijnders, waar Cor ons wat onwennig gedag zei. Toen mijn vader en ik ons eenmaal van ons hoofddeksel ontdeden, zag Cor wie we daadwerkelijk waren en begon meteen te kwijlen. Zijn race-bloed begon sneller te stromen en voor hij het goed en wel zelf in de gaten had, had hij het stuur van de Z1000 al in zijn timmermanshanden geklemd.
Niet veel later arriveerde ook Addie, die net klaar was met het 'aflikken' van zijn twee oldtimers. Ook hij vond het wel wat en kon het net als Cor niet laten om even de gashendel open te draaien.

Na een gezellig gesprekje besloten mijn vader en ik terug te keren naar Motoport en deze twee geweldige tweewielers weer in te leveren.
Dat pakte echter anders uit, want bij terugkomst vroeg een van de verkopers mijn vader of hij ook niet eens een ritje op de nieuwe Z1000 wilde maken. Dat sloeg 'Pietje Pedrosa' dan ook niet af en stapte opnieuw op de motor, gevolgd door mij op de FZ1.
Het werd echter een klein rondje, maar net lang genoeg om nog heel even opnieuw plezier te beleven.

Het weer zat vandaag ook wel mee en de motoren waren super. De keuze voor mij is simpel, want als ik zou moeten kiezen, ging ik toch voor de Yamaha FZ1 (lichtblauw met rode motor). Voor mijn gevoel zat hij lekkerder en was hij wendbaarder in de bochten, maar vooral ook het verschil in vermogen was goed te voelen. De Kawasaki Z1000 beschikte over 125 pk, de Yamaha FZ1 bleek over zo'n 150 pk te beschikken. Ook het geluid zou mij overhalen tot de aankoop van de FZ1, want hoewel het na lang rijden wat te veel wordt voor de oren, was ik er tot over mijn over verliefd op...

Als eerste echte motorrit met mijn vader heb ik een fantastische middag beleefd. Hopelijk kan Richard zich snel bij ons voegen. We duimen voor 'm!