De touwtjes gingen steeds verder los

Vroeger gebeurde het vaker. Janine's werkgever heeft de naam dat als hij een feestje geeft, het ook echt goed is, maar het was al een tijd geleden dat de partners mee mochten. Dat is ook wel begrijpelijk na de fusie, want als de partner nu mee mogen, dan loopt het opeens flink in de papieren. Gelukkig werd er een aantal maanden geleden een groots feest op het strand van Rockanje aangekondigd en de partners mochten weer mee! Eindelijk weer een feestje van de Rabobank!

Vanmiddag pikten we Janine's collega Arna en haar man Peter thuis op en reden naar Rockanje. Aangekomen bij het strand werden we naar het vervoersmiddel geleid die ons over het strand (vanwege afgesloten wegen i.v.m. historische motorraces) naar de volledig afgehuurde Salsa Beach Club zou brengen.
Daar aangekomen was het vanaf de eerste minuut gezellig, met onder andere tante Els die al in de rest van het feestgedruis was opgegaan. Binnen was de workshop salsa dansen al in volle gang en buiten was men al flink aan het 'bar-hangen'.

Na een tijdje werd het buffet geopend en smullen dat dat was! Het was ook het enige moment van de dag dat alle 'Rabo'ers' even wat stiller waren en rustig genoten van het prachtige weer, het eten of de dames om hun heen.
Na het eten barstte het feest namelijk pas echt los. Een leuke band speelde vele bekende covers, veelal op aanvraag en omdat onze favoriete muziekinstrumenten goed vertegenwoordigd waren, hadden Janine en ik er beiden erg veel lol in.
Hoewel veel Rabo'ers zich aan het begin van de avond wat twijfelachtig richting de dansvloer begaven, was daar later toen de zon steeds verder in het water zakte en de touwtjes steeds verder los gingen, weinig meer van te merken. De dansvloer werd overspoelt met gezellige en feestende mensen en tot ieders verbazing maakte de band opeens plaats voor niemand minder dan Edsilia Rombley die een daverend optreden verzorgde!
De klassiekers werden uit volle borst meegezongen, maar er werd ook (en niet alleen door de artiesten zelf) flink gedanst!

Rond de klok van elf uur stond ons een volgende verrassing te wachten. Op het strand werd een waar vuurwerkspektakel ontstoken en ook daar was geenszins op beknibbeld! Wat show!

Daarna ging het feest in alle hevigheid door en bleef het nog lang gezellig. Ook toen de vermoeidheid van een hele dag begon toe te slaan, werd er nog flink wat af gelachen en meegezongen. Toch kwam er aan dit fantastische feest helaas ook weer een einde en lieten we de Salsa Beach Club al ver na middennacht met schitterende herinneringen achter ons!

De handjes op elkaar voor Rabobank Goeree Overflakkee die dit schitterende feest mogelijk maakte!

Als bonus hét bewijs dat het Rabobank personeel én partners wel weten hoe ze een feestje moeten bouwen. Helaas had de DJ daarentegen een minder scherpe avond...

Rare jongens, die creatieven...

Het was 8:00 uur toen Peter en ik gisterenmorgen al bij de klant in Middelburg zaten. Een spoedklus en wat voor een! Wat normaal een week werk zou zijn voor één man, moest nu vandaag om 11:00 klaar zijn en dus hadden we precies 27 uur om de klus te fixen. Alle hens aan dek dus!

We namen daarop onze intrek in de design-studio anex zolder bij onze collega's van Men@Work, Lieve en Christèl en vertrouwd als altijd zat Peter tegenover me.
Het bleek een gruwelijke race tegen de klok en ook al hielpen Lieve en Christèl ook nog een handje mee, de deadline bleek niet realistisch. We werkten zo hard we konden en rondden het project voor de klok van 11:00 zo ver mogelijk af, overigens naar alle tevredenheid van de klant.

De deadline verschoof na 11:00 uur nog wat en we kregen daardoor gelukkig iets meer speling om ons project zo ver mogelijk af te ronden.
Aan het einde van de middag en na het verstrijken van de meest uiterlijke deadline, was de klant tevreden en waren wij een beetje doorgedraaid. We waren echter maar wat blij dat de klus er op zat en van vreugde sprong ik pardoes uit m'n schoenen en zocht een ongewoon plekje uit om even alle overgebleven frustraties eruit te gooien.

Zo begon ons weekend dan ook. Rare jongens, die creatieven...

Opnieuw nam ik de pen ter hand

Omdat ik al jaren verhaaltjes schrijf, werd ik voor de eerste editie van hét lifestyle magazine van Goeree Overflakkee gevraagd om een stuk over Goedereede te schrijven. Erg leuk om te doen, want schrijven is nu eenmaal een van mijn hobbies. Nu was het echter tijd voor een vervolg, voor het herfstnummer van 'Flakkee Wonen'.

We zijn er maar druk mee bij Websites Nederland. De eerste editie was ongelooflijk veel werk, maar gelukkig bleef ons dat bij de tweede editie enigszins bespaard omdat het format al stond. Ook nu weer werd ik gevraagd de (digitale) pen ter hand te nemen en uiteraard was ik daar wel voor te porren!

In 'Flakkee Wonen' proberen we iedere editie een dorp op Goeree Overflakkee uit te lichten en proberen ook iets te vertellen wat vele mensen niet weten. In navolging van mijn blog over Sommelsdijk, was de keuze voor het dorp in deze editie snel gemaakt en ik ging aan de slag.
Uiteraard putte ik veel inspiratie uit mijn blog en gebruikte ook wat van de foto's die ik destijds van de folder-bezorger toegestopt kreeg.

Vanaf vandaag ligt de tweede editie van 'Flakkee Wonen' op ieders deurmat en ik ben tevreden met mijn bijdrage. Het stuk is mooi opgemaakt door mijn collega Peter, die nog eens lekker heeft zitten 'photoshoppen' met mijn oude foto's en daarbij ook nog wat nieuwe foto's gebruikt heeft die mijn andere collega Jan dan weer heeft gemaakt van de bestaande situatie van het dorp.

Zoals gezegd hebben we het er maar druk mee en de eerste brainstormsessie voor de derde editie van het magazine is al achter de rug. Ook in de volgende editie zal ik hoogstwaarschijnlijk weer een bijdrage doen, maar waarover houd ik nog even geheim!

"Is het al kwart over biertje?..."

Het is een vraag die bijna iedere vrijdag wel gesteld wordt in de studio van Websites Nederland. Door de weeks werken we met zo'n achttien internet-professionals met volle overgave aan de meest uiteenlopende projecten, van websites en webshops tot complete back-office systemen en zelfs iPhone en iPad applicaties. We proberen altijd 'leading in ons vakgebied' te zijn, maar als de klok op vrijdagmiddag de half vijf nadert, gooien we (indien mogelijk) ons werk naast ons neer.

Dan is het namelijk tijd voor welverdiende ontspanning en begint de week-afsluiting als terugkomend ritueel. Vaak wordt door middel van een korte presentatie aan het hele team duidelijk gemaakt welke projecten deze week weer succesvol zijn afgerond of welke projecten er deze week zijn binnengehaald en dus op stapel staan. Vaak genoeg gaat dit gepaard met de nodige glazen bier, chips en knakworsten of andere lekkernijen!

Toch is er een kleine verandering aangebracht in de 'ontspanning' tijdens onze afsluiting, want hoewel we al weer een paar maanden zeer gelukkig zijn met een heuse professionele voetbaltafel, horen we nu vaak ijzige stilten van concentratie, die gepaard gaan met kreten van vreugde, opwinding óf het kletteren van toetsen.
Terwijl de klok bijna het weekend aanwijst worden de vinger- en duimspieren nog eenmaal op de proef gesteld en kijken een aantal geconcentreerde blikken dezelfde richting uit. Sinds deze week zijn we immers weer in het bezit van de nieuwste FIFA game die nu al voor het seizoen van 2011 uitgebracht is. Het spel wordt in verbluffende High Definition kwaliteit op een levensgroot scherm geprojecteerd en de WN'ers varen er wel bij.

De laatste strijd voor het weekend wordt dus sinds kort in opperste concentratie op de digitale groene zoden gestreden en terwijl iedereen na vijf uur langzaamaan de de 'creatine' verlaat blijven er altijd nog wel een paar hangen, voordat de rust volledig terugkeert aan de Deltageul in Stellendam.

Althans, tot aan de maandagochtend dan, want vanaf dan wordt daar weer flink werk verzet en begint het hele circus weer opnieuw, totdat er weer iemand opmerkt: "Hé! Is het al kwart over biertje?..."

'De eenzame designer'

Tijdens mijn vakantie nam Websites Nederland het in Middelburg gevestigde en failliet verklaarde reclamebureau Men@Work over. Een bedrijf met een schitterend klantenbestand en veel potentie, maar waar flink de bezem doorheen moest. Onder andere het twee-en-twintig koppige team moest daardoor inkrimpen en ging men ook naarstig opzoek naar een betere en vooral goedkopere locatie.

Die werd vorige week gevonden en meteen werd de huur van het huidige pand opgezegd. Dat betekende echter wel dat er snel verhuisd moest worden en daarom bivakkeerde ik gisteren en vandaag met een aantal gezellige collega's van Websites Nederland, bij onze nieuwe collega's van Men@Work.

Gisterochtend vertrok ik dan ook met Leander en Jeroen richting Middelburg, waar we na ruim een uur aankwamen bij 'het paleis op de dam' zoals het huidige pand gekscherend wordt genoemd. Het bleek een schitterend karakteristiek oud pand, waar de houten vloer gezellig onder je voeten kraakt en de sfeer een knusse indruk op je achter laat. Ook de serre helemaal achterin het pand gaf een heerlijk sfeertje, met de mooie lichtinval en zicht op een kleine, maar gezellig ogend tuintje. En dan te bedenken dat er ook nog een gigantische kelder onder het pand huisde, waar je je af vraagt hoe ze dit enkele honderden jaren geleden toch zo hebben kunnen bouwen...

Veel tijd om rond te kijken hadden we echter niet, want de handen moesten flink uit de mouwen gestoken worden. We begonnen, ondersteund met de hulp van Peter en Lennart, met het uitmesten van de kelder en kwamen daarbij werkelijk alles tegen. Er werd flink gesjouwd en ook de rest van de verschillende kamers in het pand werden leeggehaald en ingeladen in de bus of aanhangwagen. Werkelijk alles ging mee en sommige stukken waren wat moeilijker dan de andere en dus moest er soms op miraculeuze wijze even een handje geholpen worden.

Terwijl Lieve en Cristèl gewoon doorwerkten aan de opdrachten die voor de klanten op stapel stonden, zaagde ik bijna letterlijk de poten onder hun vandaan, want alle bureaus (en dat waren er nogal wat!) moesten ook uit elkaar en verhuisd worden.
Voordat we echter de eerste vrachten overbrachten, deden we eerst een inspectieronde door het nieuwe pand dat zo'n 500 meter verderop gelegen is. Het was een schitterend pand, iets minder karakteristiek dan het huidige, maar wel veel beter ingericht en zeeën van ruimte.
Over ruimte gesproken, bij de wc's ontdekten we nog iets bijzonders. De ene wc was een stuk lager dan de andere en daar ondervond vooral onze grote vriendelijke reus Jeroen hinder van!

Enfin, de auto's werden voorgereden en uitgeladen en het merendeel ging direct richting de kelder om later nog een goed plekje te geven. Grotere stukken, zoals het nodige meubilair, mochten naar de tweede verdieping en dat bleek niet bepaald een eenvoudig klusje!
Vooral de grote zware metalen tafel met glasplaat bleek een hele opgave. Hij was ook nog eens te groot om in de kar te vervoeren en dus zat er niets anders op dan de tafel gewoon al rijdend over de weg naar het nieuwe pand te brengen (gelukkig zaten er wielen onder!).
Dat bleek echter nog een peulenschil vergeleken bij het naar boven krijgen van de tafel. De glazen plaat gleed snel uit je handen en was loodzwaar en toevallig ook nog eens nèt vijf centimeter langer dan het plafond hoog was. We moesten ook uiterst voorzichtig zijn, want voor je het weet ligt zo'n plaat in honderdduizenden stukjes op de grond.
Met veel moeite lukte het uiteindelijk om de glazen plaat én het stalen frame de smalle, bochtige trappen op te dragen en zonder kleerscheuren op zolder te zetten.

Na twee dagen sjouwen waren we dan ook bekaf, maar het resultaat mag er zéker zijn. Bijna alles is na twee dagen verhuisd, tot op de kleinste dingen na. Het gaf een beetje droevige indruk en ik maakte nog even een foto die de sfeer van 'de eenzame designer' goed weer gaf.

Morgen verhuizen de laatste twee bureaus en apparatuur van Lieve en Cristèl naar het nieuwe pand en maakt Men@Work officieel een nieuwe start!

De kleine Flikweert

Mijn collega Peter werd een week of 10 geleden opnieuw vader van een gezonde zoon: 'Jacob'.

Vandaag stond de trotse vader plotseling met zijn kersverse zoon boven in de studio van Websites Nederland en plantte hem direct naast een van de monitoren. Uiteraard liep een groot deel van de studio leeg om de kleine Flikweert te bekijken. Kreten als "gossie", "ach gut", "ahhhh", en "wat een poepie", vulden de ruimte, maar de kleine Jacob sliep er heerlijk doorheen, terwijl zijn zusje er streng op toekeek dat niemand haar broertje stiekem kneep...

Peter Flikt 't weer...!

Er wordt wel vaker getrakteerd op de zaak. Vaak genoeg zonder reden, omdat we gewoon zin hadden om te snoepen, maar soms ook vanwege een verjaardag. Wat minder vaak voorkomt is dat iemand trakteert omdat hij of zij in blijde verwachting is!

Vandaag trakteerde Peter en hij had er een hele goede reden voor! Hij doet z'n achternaam aardig eer aan (Flikweert) en flikt het weer! Zijn dochter Sarah krijgt er een broertje of zusje bij!
We hebben dan ook lekker zitten smullen van het gebak en wachten nu tot rond Sinterklaas, want dan weten we wat het geworden is...

Peter en Anneleen, van harte gefeliciteerd!

Een wel hele jonge collega

Toen ik vanmiddag opkeek van mijn beeldscherm zag ik een wel hele jonge nieuwe collega tegenover me zitten! Ze zat er voorbeeldig bij, dat wel en ze was schijnbaar zonder al te veel moeite, erg behulpzaam aan de telefoon...

Het bleek echter geen nieuwe collega te zijn, maar Peter's dochtertje Sarah die eventjes voor een uurtje kwam "logeren" op kantoor.

Leuk hoor, zo'n kleintje! Ze had al gauw m'n biertje van die middag te pakken (het was de laatste dag voor het weekend, die we steevast afsluiten met chips en bier), maar wist (gelukkig) niet echt wat ze daar mee aan moest.
Omdat ze toch al met een biertje in haar hand zat, besloot ik haar direct maar wat rock-beginselen mee te geven, maar dat pikte de kleine van net een jaar oud, nog niet echt op.

We werden wel snel vriendjes en ze zat dan ook een tijdlang op schoot en volgde al m'n bewegingen. Van de camera was ze al helemaal niet vies, want wanneer die in haar gezichtsveld kwam, nam ze bijna automatisch verschillende poses aan.

Saampjes keken we zo aan het einde van de dag nog even naar wat leuke kinderfilmpjes via YouTube en was ze met die mooie blauwe oogjes niet meer achter mijn beeldscherm weg te slaan...

Fit op het werk

In het kader van "fit op het werk" werden vandaag alvast 2 apparaten geleverd voor onze nieuwe fitnessruimte die in de afgelopen tijd met de verbouwing is gerealiseerd.

Peter hielp netjes mee met uitladen en weldra stonden ze in de daarvoor bestemde ruimte. Natuurlijk werden ze vrijwel direct door het voltallige team met argusogen bekeken en klom Joan zelfs als eerste op de crosstrainer. Peter beproefde zijn geluk op de hometrainer en toen Joan eenmaal klaar was, waagde ik ook een rondje op de crosstrainer. Alleen bekroop me het idee dat ik iets verkeerd deed. Gelukkig snapte ik later hoe het wél moest en constateerde dat dit apparaat goed was om de nodige calorieën te verbranden.

En werken? Dat doen we natuurlijk ook. De apparaten zullen of vóór de werkdag of erna gebruikt gaan worden. Hoe zal het team van Websites Nederland er over een half jaar bijlopen? Zoiets?...

Sponsored by familie Ihrman

Gisteren was ik er stik chagrijnig van. UPS had mijn iPod geprobeerd te bezorgen en logisch dat ik niet thuis was. Dat is normaal ook geen probleem, want de TNT gooit dan netjes een briefje door de bus dat ze aan de deur zijn geweest, maar het pakketje op een ander adres in de straat hebben afgegeven, omdat ze ons niet thuis aantroffen.

De bezorger van UPS is hier helaas niet voor bevoegd en liet een briefje achter dat ie het morgen weer zou proberen, woensdag voor de 3e keer en dan het pakketje mee terug zou nemen.

En dus belde ik gisteren direct bij thuiskomst (ik was natuurlijk ook nog speciaal snel naar huis gereden) naar het nummer dat op het kaartje van de UPS bezorger stond en probeerde het bezorg adres te wijzigen. De meneer aan de telefoon kon me alleen niet verzekeren dat dit voor morgen dan al doorgegeven zou zijn en hoewel ik redelijk verbaasd of zelfs verbolgen was over dit feit, legde ik me er toch met enige tegenzin bij neer.

Uit voorzorg hing ik vanochtend nog een briefje aan de deur, met zoiets als "Beste pakket bezorger, wilt u even contact opnemen via..." en dan mijn mobiele telefoonnummer. Als ie gebeld had, had ik 'm gevraagd om eventjes te wachten, dan was ik als een dolle naar huis gereden om mijn pakketje alsnog aan te nemen.
Gelukkig was het niet nodig, want toen ik net weg was gelopen bij m'n bureau, riep mijn collega Peter dat UPS voor de deur stond. Eerst dacht ik dat ie me in de maling stond te nemen (dat vind ie altijd leuk om te doen), maar toen ik naar buiten keek, zag ik dat ie het deze keer ook echt meende.

Daar werd m'n pakketje binnengebracht en met alle gretigheid die ik bezat, scheurde het doosje open. Daarin vond ik 2 andere kleine pakketjes. Eentje met een lederen hoesje en eentje met het fel begeerde Apple logo erop.
Het hoesje liet ik even voor wat het was, maar ik ontfermde me natuurlijk direct over het andere doosje. Daarbij zat overigens een piepklein envelopje met daarin een boodschap. Janine en haar familie hadden me dus ook nog een extra, lieve boodschap achtergelaten...

Met spanning bekeken mijn collega's en ik de inhoud van het doosje en toen ik door het plastic al zag wat er op de achterkant van mijn gloednieuwe iPod Touch gegraveerd stond, moesten we allemaal even lachen. Janine (en haar ouders en zus) waren zo bijdehand geweest om achter op mijn iPod de volgende tekst te graveren:


Sander de Gans
Sponsored by familie Ihrman


Nadat we uitgelachen waren, probeerde ik mijn iPod snel van zijn plastic jasje te ontdoen en zelfs Joan keek gespannen toe terwijl ik daar mee bezig was. Toen ie uiteindelijk in vol ornaat tevoorschijn kwam, kon ik een "Ooooooh" niet onderdrukken.
Niet lang daarna startte ik 'm op en vroeg ie om een connectie met iTunes. Gelukkig had ik mijn laptop bij en het duurde dus niet al te lang of mijn gloednieuwe iPod was al aan mijn muziekvoorraad gekoppeld.

Mijn nieuwe speeltje is vandaag dus toch nog binnengekomen. Een fantastisch apparaatje, dat heb ik nu al wel ontdekt. Ik heb 'm ondertussen al overladen met muziek en 'm zelfs al verbonden met mijn nieuwe drumstel zodat ik gemakkelijk mee kan spelen. Een prima verjaardagskadootje dus, dat wel besteed is aan een persoon als ik!

Met gevaar voor eigen leven

We beleven veel lol tijdens ons dagelijkse half uurtje voetbal op het terrein achter de zaak. Een van ons staat dan in het midden en moet de bal van de rest afpakken. Diegene die niet in het midden staat mag de bal maximaal 2 keer raken en wie buiten de lijnen schiet of van wie de bal afgepakt wordt, moet zelf in het midden staan. Erg leuk en ontspannend.

Toch gebeurd er af en toe iets waardoor we helaas eventjes niet kunnen voetballen. Zo belandt de bal wel eens buiten de parkeerplekken in een ondergelopen (lees moerassig) stukje braak liggend terrein, waardoor we vanwege de natte omstandigheden de bal niet kunnen pakken en moeten wachten op hulp van de natuur of andere hulpstukken zoals hout of stukken pvc-buis.

Veelal is het Arnd-Jan (AJ of zelfs "Arretje" voor intimi) die zich schuldig maakt aan het "verspelen" van de bal. Soms zelfs zó erg dan een nieuwe bal noodzakelijk is.
Zo gingen de verhalen dat hij al meermalen een bal op een van de daken van de omliggende panden had geschoten en toen hij vlak voor het einde van het nieuwe jaar de bal opnieuw op een dak schoot, moest hij eigenlijk wel zélf het dak op...

Toch duurde het even voor hij ook echt ging, waarschijnlijk omdat hij nog wat moed moest verzamelen, maar vandaag ging hij dan met gevaar voor eigen leven, de ladder op naar boven. Eerst inspecteerde hij het dak van het pand waar hij maanden eerder al een bal op schoot, maar dat was helaas zonder resultaat. Het volgende pand volgde niet veel later, want terwijl Peter de trap ondersteunde klom hij ook daar naar boven. Hier had hij meer succes en zo was hij dan de held van de dag toen hij er voor zorgde dat we weer fijn en gezellig konden voetballen.

En nu hopen dat we nog lang plezier van deze bal mogen hebben!

Al zwetend het nieuwe jaar inluiden

Toen ik gisteren voor het eerst op de weegschaal durfde te gaan staan schrok ik me bijna letterlijk te pletter. Ik was door al het lekkers van de feestdagen wel 3 kilo aangekomen! Gelukkig smste collega creatief Peter dat er twee squashbanen afgehuurd waren bij Megasport en we daar de overtollig feestdagen-kilo's er af konden sporten.

Vanochtend stond ik dus al vrij vroeg op de squashbaan het water van mijn hoofd af te tennissen samen met wat collega's van Websites Nederland. Zo stond ik onder andere op de baan met Leander en zag ik Pieter een baan verder zelfs reclame maken. Later speelde ik ook een potje tegen hem en was Peter op dat moment een baan naast ons, meters aan het maken tegen Leander.

Heerlijk om zo al zwetend het nieuwe jaar in te gaan, alleen zou ik het volhouden? Mijn goede voornemen is dan ook om weer meer af te vallen in 2009, misschien wel naar de 85 kilo? Dan moet er nu nog 9 à 10 kilo af dus dat zou niet al te moeilijk moeten zijn in één jaar toch?
Maar ja, over 20 dagen ga ik op reis naar de besneeuwde bergen van Italië en daar zullen ze ook wel weer die overheerlijke Kaisersmarren (een aan stukken gereten besuikerde pannenkoek) serveren, dus dan houd ik even kruis!

Rondje GTI, een balletje slaan en fase 1 van de uittocht

Vandaag kwamen Bart en Peter weer langs, om onze besprekingen omtrend ons nieuwe avontuur nog wat verder uit te diepen. Bjorn en ik besloten voorafgaand nog even het befaamde slingerdijkje buiten Oude Tonge (richting de Hoek van Sint Jaap) met Peter's Golf GTI uit te proberen. Ik moet zeggen dat zo'n GTI geweldig zit, rijdt en aanvoelt. Deze was namelijk uitgevoerd met een snelle DSG automatische bak. Die schakelt eigenlijk vrijwel op hetzelfde moment als dat je zelf zou willen schakelen. Zelf vind ik echter de beleving die je hebt mét het schakelen toch een stukje leuker.

Direct nadat wij terug kwamen van ons rondje, merkte Peter op dat je bij ons vanaf de sluis, eigenlijk perfect een balletje kon slaan. Laat hij nou net zijn golftas bij zich hebben! Dus zo kwam het dat zowel Peter, als Bart, als Bjorn fijn een balletje sloeg. Dat ging af en toe erg ver en er kwam er zelfs een gevaarlijk dicht bij de huizen van Suijssenwaerde terecht. Zelf probeerde ik ook nog een balletje te slaan, maar het bleef bij proberen, want ik had nog nooit zo'n ding in m'n handen gehad, dus ik sloeg 2x mis. Toen gaf ik het al snel op om niet verder af te gaan...

Toen was het tijd om naar huis te gaan, want ik moest 's middags helpen verhuizen. Janine, d'r moeder en Annette waren al vanaf vanochtend vroeg bezig om alle makkelijk mee te nemen spullen naar ons tijdelijke onderkomen in Ouddorp te verhuizen. Zelf zou ik mijn bureau met computers en toebehoren leeghalen. Dat was toch echt een flinke klus, maar ik ben er toch in geslaagd. Nu alles nog een beetje naar ons eigen inzicht inrichten in Ouddorp. Zoals de kamer, de keuken en de slaapkamers. Gelukkig is het gemeubileerd zodat we niet nog langer op geleende stoelen hoeven te zitten, omdat we onze inboedel 2 maanden terug al verkochten. Het grootste voordeel is dat we nu eindelijk weer een bank hebben!

Morgen de zware spullen en dan trekken we de deur op Kaai 3 voor de laatste keer achter ons dicht...




(Lees ook dossier: Bouw Havenkom)

Altijd baas boven baas...

Vandaag was het tijd om weer eens langs onze vrienden Bart en Peter van Flexurance te gaan, waarmee we samen snode plannen aan het beramen zijn om de banenmarkt te veroveren. Meer kan ik daar natuurlijk niet over zeggen, maar dat komt ter zijne tijd nog wel. Kijk, het punt is alleen, Peter kan ik denkk nog wel bijbenen met z'n Golf GTI DSG, misschien dat ie iets uitloopt maar dat valt uit te leggen met zo'n goeie automaat. Alleen Bart, ja die rijdt gewoon het snot voor m'n ogen... Want waar komt Bart altijd mee voorrijden, een Audi S6... en vandaag melde die ook nog even doodleuk voordat we weggingen, dat ie binnenkort getuned wordt, ander uitlaatsysteem en de begrenser eraf. Dan heeft de V10 van die S6 in plaats van 435 PK een slordige 470 PK en ligt de topsnelheid zo rond de 320 km p/h. Tja, dan heb ik toch het nakijken met "maar" 200 trappelende paarden onder de motorkap van de R.

Toch is het altijd gezellig en leuk om te brainstormen over onze nieuwe plannen. We gingen dan ook vol goede moed met de MX5 van Marco naar Zwijndrecht (Bjorn reed zelf in de Volvo V40), lekker het kapje open, heerlijk. Omdat het net een kleine Aston Martin lijkt (vanwege de grill en de wielen) trekt dat ding echt veel bekijks, zowel in de stad als op de snelweg.

Vanavond nog even bij mijn neef Richard langsgeweest, waar Ome Leen languit op de bank tv lag te kijken. Ik ben daar wezen "oefen" op de Playstation met Gran Turismo. Want over 2 weken ligt het in de planning om naar Nürberg af te reizen en de R de sporen te geven op de Nordschleife. Laat je nu net in Gran Turismo de Nordschleife kunnen rijden in een Honda Civic EP3 Type R... Geweldig toch? Een computerspelletje spelen met je eigen auto in de hoofdrol. Al moet ik er toch bij zeggen dat hij in het echt veel beter rijdt... en feller is...