Zowel de gitarist als bassist sprongen menig gaten in de lucht

Nadat ik door een samenloop van omstandigheden al twee maanden het maandelijkse uitje naar Jailhouse had moeten missen, was ik vastbesloten om het vanavond niet aan mijn neus voorbij te laten gaan. Zeker niet toen ik zag dat 'Black Canvas' en 'Second7', twee lekkere rockbands, vanavond het podium zouden beklimmen.

Black Canvas zag ik ooit één keer eerder, zo'n twee jaar geleden op het Spuiplein van Middelharnis tijdens Koninginnendag. Daarna heb ik ze niet meer gezien en dat kan ook goed kloppen, want ze zijn er een tijdje tussenuit geweest. Vanavond maakten ze dan ook een spannende come-back in Jailhouse en er bleek een flinke band-wissel te hebben plaatsgevonden. Guido de Jong, voormalig drummer van onder andere Mucho Maestro en Moscow Express (vorig jaar nog op de Flakkeese Dagen) bleek nu de drumkruk van Black Canvas te bezetten en ook zangeres Amber van Opijnen is een nieuw gezicht in de band.

In hun eerste optreden na bijna twee jaar van afwezigheid, speelden ze een aantal lekkere rockcovers en gooiden ze aan het einde van hun optreden hoge ogen met het nummer 'Moulin Rouge', toen een viertal schaars geklede dames het podium bestegen en de microfoon ter hand namen. Niet alleen Jurien vond dat natuurlijk schitterend, maar de enkele meters lege ruimte voor het podium die steevast bij ieder optreden ontstaat, was opeens rijkelijk gevuld met publiek!

Vervolgens bevolkte de vierkoppige band Second7 het Jailhouse podium en zij speelden naast uiteraard veel eigen werk, ook enkele leuke en verrassende covers. Niets ten nadele van Black Canvas, maar Second7 was duidelijk de betere band van deze avond en dat kon ook niet anders als headliner natuurlijk. Wederom dan ook een pluimpje voor de programmering.
Hoewel een groep aanhangers van Black Canvas inmiddels de zaal jammerlijk verlaten hadden, was het overige publiek niet minder enthousiast over deze band. Ook ik genoot met volle teugen van hun energieke optreden en ik genoot ook vooral van de prachtig klinkende en vooral ook blinkende drumkit van de drummer, die overigens een heerlijk partijtje sloeg.

De algemene indruk van Second7 was daarom ook erg lovend en zelfs 'Kade' (met zijn nieuwe-ouwe witte lederen jack) zag dat het goed was. Dit kwam ook vooral mede dankzij het enthousiastme waarmee de band optrad. Zowel de gitarist als bassist sprongen menig gaten in de lucht en zanger Rashid sprong zelfs meerdere keren het publiek in om lekker met een aantal fanatiekelingen mee te dansen. Zulke kleine details maken een optreden tot het succes, want als de band niet enthousiast is, wordt het publiek dat ook niet.

Nadat ze de laatste noten hadden gespeeld verdienden ze dan ook een daverend applaus en ik zag meerdere mensen, naast mijzelf, even later met Second7's debuutalbum onder hun arm de zaal uit lopen. Zo'n goeie band verdiend het dan ook om op zo'n avond nog even wat extra van de merchandise mee te pikken, want de nummers die ze speelden konden mijns inziens (en volgens vele anderen die ik die ik vanavond sprak) zo de ether in!

Opnieuw dus een heerlijk avondje live muziek in Jailhouse en ik kijk nu alweer uit naar een hopelijk gezellig avondje met The Germaphonics die op 19 februari in Jailhouse te zien zijn.
Alle (enigszins gelukte) foto's van vanavond zijn weer terug te vinden in mijn speciale Flickr album en uiteraard in het fotoarchief van Popstichting Jailhouse zelf.

Komt die vergelijking met 'toen' toch weer bovendrijven...

Als je 'vroeger' vertelde dat je met je meisje in de polder was geweest, viel raar en ietwat zenuwachtig gegiechel je ten deel. Er werden dan meteen de wildste verhalen over je bedacht en mocht je een van de eersten in je vriendengroep zijn die dat hadden gepresteerd, verkreeg je zelfs voor de rest van je leven een 'koning-status'...
Zelfs mijn opa en oma vertelden me er wel eens over, over wat zij als "grazzen" betitelden en dat het gras zo prikte aan je kont, wanneer het net gemaaid was...

Tegenwoordig, nu we al wat ouder zijn, zijn de associaties met deze fabuleuze en vooral ondeugende uitspraak een stuk milder en daarom durf ik nu ook met een gerust hart te vertellen, dat ik vanavond met mijn meisje de polder in geweest ben.

Het was heerlijk weer vanavond en de Flakkeese buitenlucht leek goed voor mijn verkouden longen en neus. Janine liep daarentegen de longen uit haar lijf, tijdens een pittige hardloop-ronde, terwijl ik er achteraan reed voor de 'verzorging', maar vooral genoot van de rust om ons heen. In de polder van Middelharnis - Sommelsdijk was het muisstil en hoorde ik alleen Janine's voetstappen op het asfalt slaan. Zodoende genoot ik van de prachtige groene vergezichten die onze omgeving rijk is en snoof daarnaast meerdere malen de heerlijke lucht op van pas gemaaid gras, waar overigens af en toe eveneens de lucht van een verse koeienvlaai in voorbij kwam...

De zon begon al goed te zakken, wat mooie plaatjes opleverde van de tocht waarop we eigenlijk niemand tegen het lijf liepen. Van het begin tot het einde bleef het stil en rustig en werd alleen het gehijg van mijn vriendinnetje steeds heviger naarmate ze vermoeider raakte.

Ah! Net als vroeger, toen er nog andere dingen in de polder gebeurden! Komt die vergelijking met 'toen' toch weer bovendrijven...

Ook mosselen passeerden de revue

Na een lekker ritje op de motor vanmiddag met neef Richard en een gezellig onder onsje bij Keuf en Ellen in de achtertuin, besloten we vanavond met wat vrienden aan de haven van Middelharnis te gaan eten. Samen met Jurien en Sjoerd, Janine en Ellen (Keuf moest helaas werken en Jozien was een gezellig weekendje met haar moeder en zus op stap) en ook Marieke, kozen we voor een tafeltje bij Het Genot, een tentje waar ikzelf nog nooit gegeten had.

Na een goed te versmaden voorgerecht, waarbij we nog nieuwe vrienden maakten, besloten we echter binnen het etentje voort te zetten, want het koelde snel af. Daar was dan ook gelukkig prima plek voor ons en we genoten dus binnen verder van een heerlijk hoofdgerecht. Snitzel, vis en ook mosselen passeerden de revue en ondertussen werd er uiteraard heel wat af gekletst.

Uiteraard mocht dit etentje niet afgesloten worden zonder een heerlijke Dame Blanche, die ik overgoot met buitengewoon goede en lekker warme chocoladesaus. Dit was weer een hele goede voor in mijn 'Dame Blanche Archief'!

Al met al dus een zeer geslaagde avond, want het blijft altijd leuk om met goede vrienden gezellig uit eten te gaan. Dat zouden we eigenlijk wel eens vaker moeten doen!

Op de 2e plaats...

Toen Richard en ik al redelijk laat het Diekhuus van Middelharnis binnenstapten, omdat daar om 22:00 de band '2nd Place Driver' zou spelen, was het verbazingwekkend rustig in het toch al kleine zaaltje. Alle instrumenten stonden al te glimmen in het sfeerlicht, maar zou er nu zo weinig publiek op deze band (die al bekendheid genoot bij MTV en TMF, speelde op festivals als Lowlands, Eurosonic en Parkpop, en optrad in Paradiso, 013 en de Melkweg) zijn afgekomen?

Gelukkig zwol het publiek alsnog aan en trapte de band rond een uur of kwart over tien af met een solo van de bassist van de band (die voor de verandering niet op een bas, maar op een gitaar speelde). Toen uiteindelijk de voltallige band het podium beklom en ik om me heen keek, zag ik dat de zaal alsnog lekker vol gelopen was en kon '2nd Place Driver' lekker van start gaan.

Tijdens het goede optreden van deze band, die veel energie nummers met meer dan eens een dikke vette electrobeat eronder ten gehore bracht, stond 'collega' drummer Klaasjan van coverband 'Buckle-Up', een gat in de ozonlaag te flitsen met zijn toestel en legde met groot plezier de avond op de gevoelige plaat vast, wat waarschijnlijk wel allemaal in het fotoboek van Stichting Jailhouse terug te vinden zal zijn.

Hoewel het publiek, inclusief ikzelf, de nummers niet kende en veelal voor het eerst hoorde, ging de zaal toch aardig los op de springerige electro-rock. De gitarist sprong ook het vuur uit z'n sloffen op het podium en wisselde zijn gitaar af en toe in voor de synthesizer.
Ook de drummer zat een flink potje te zweten achter zijn drumkit, maar kon de snelle ritmes prima bijhouden en bleek een aardig potje te kunnen rammen!
Voor zangeres Roos leek het wel lente te zijn en leek zij het dartelende lammetje in de weide, maar wel eentje met een hele goede stem! Hoewel het pas haar tweede optreden was met de band, bracht ze menig mannelijk toeschouwer in extase en rockte ze zo hard dat de drummer af en toe de onderdelen van zijn drumkit weer wat dichter bij elkaar moest schuiven.

Een erg leuke band die zeker de moeite waard is om een keertje live te gaan bekijken. Zo staan ze onder andere in maart in de Tilburgse 013, maar kijk voor hun actuele 'gigs' eens op hun Myspace of Hyves pagina.

Na afloop doken we nog Quartier in, waar veel vrienden en vriendinnen al wat zaten te drinken. Ook daar was het gezellig en werd het nog gezelliger toen we tegen de klok van 1:00 Le Bateau binnen stapten, samen met onder andere Keuf, Cor, Ellen (waar Keuf weer niet van af kon blijven, maar ja ze gaan toch trouwen!), Ralph en Antoinette. Erg leuk en bij toeval kwam ik ook weer eens een oude bekende tegen, die ik al lang niet gezien of gesproken had. Net op tijd, want over 2 dagen vertrekt ze naar Azië en Australië om daar een jaar rond te gaan toeren. Spannend!

Als bonus een filmpje van '2nd Place Driver' met het nummer 'Waiting Game', live in 't Diekhuus...

Adembenemende besneeuwde vergezichten

Gisteren stond ik opnieuw met mijn mond open te kijken naar de hoeveelheid sneeuw die die nacht stiekem gevallen was en vandaag was het zelfs zulk lekker weer dat ik besloot om samen met Janine eens lekker door de frisse kou te banjeren.

Zo kwamen we al snel uit bij de Vlietberg, gelegen in het nog aan te leggen Vliedpark. Een kijkje tegen de zon in gaf een prachtig gezicht van toeschouwers die keken naar het vele plezier van jong en oud, die vaak met duizelingwekkende snelheden van de besneeuwde berghelling af suisden.

Ook wij waagden de klim naar de top en bovenaan gekomen genoten we samen van de adembenemende besneeuwde vergezichten over de polders, dijken of 'het nieuwe Middelharnis-Sommelsdijk'...

"Daar kun je nog eens goedkoop pijn in je buik van krijgen!"...

Nadat ik met Richard nog even een ski taartje gehaald had op de dijk en deze bij oom Leen en Tante Els, gedeeld had met onder andere mijn vader en oma De Gans, besloten Riz en ik samen Jurien op te halen en naar het RGO te rijden.

Op het Regionale Scholengemeenschap Goeree-Overflakkee in Middelharnis vond vanavond namelijk het jaarlijks terugkerende "School of Rock" plaats, waarop jonge bands bestaande uit leerlingen van de school, hun kunnen laten zien.

Nog nooit was ik daar binnen gewipt, maar vanavond was ik té nieuwsgierig om niet te gaan kijken. Zo was ik al erg onder de indruk van de band Midsum die ik als afsluiter van de Flakkeese Dagen 2009 al zag spelen. Vanavond traden ook zij weer op, samen met een aantal andere bandjes, solisten of duo's. Ook de tegenwoordig nationaal en internationaal bekende Aqua de Annique (die ik voor het eerst zag en hoorde en flink onder de indruk was van haar stem!) gaf nog een kort optreden, nadat zij al een lange drukke dag achter de rug had waarop ze onder andere vergezeld werd door de mannen van Bløf.

Het mag gezegd worden, het optreden van Midsum was ook vanavond weer super en ik ben er van overtuigd dat we in de toekomst nog veel meer van deze band gaan horen. Ook zag ik weer nieuwe gezichten, die al hard op weg zijn, maar nog veel oefenuurtje nodig hebben...

Toch kleefde er een nadeel aan deze avond. De gemiddelde bezoeker was zo'n 15 jaar oud en ik voelde me dan ook (jammer genoeg) nèt iets te oud voor deze optredens. Ook toen ik bij het tentje kwam om wat te drinken te kopen, deden de posters met het opschrift "Middelharnis Super Fris" me al een belletje rinkelen. Toen ik de dame dan ook vroeg om een biertje, vertelde ze lachend dat ik een Colaatje kon krijgen, maar dat er geen alcohol geschonken werd.
Maar zoals Johan ooit zei, "Elk nadeel heb ze voordeel" en dat werd ook vanavond weer duidelijk, want hoewel er in geen velden of wegen een druppel alcohol te bekennen viel, kostte 1 Cola welgeteld 5o eurocent. Normaal zou ik zeggen "Dat is nog eens goedkoop dronken worden", maar nu kwam ik niet verder als "Kijk, daar kun je nog eens goedkoop pijn in je buik van krijgen!"...

Of zou het ergens anders voor staan?...

Toen we vanavond patat haalden op het havenhoofd van Middelharnis, viel mijn oog op iets leuks in de haven en ik moest er dan ook meteen even langs om een foto te maken.

Waarschijnlijk zijn er 2 steden in Nederland die ik niet ken en waar ik nog nooit geweest ben. Deze boot leek uit één van die steden te komen en wel uit de tweede.

Of zou het ergens anders voor staan?...

Ik heb er echt een enorme schijthekel aan...

Jaap kopte 'm vanochtend bij binnenkomst al direct in. "Is er een kameel langs geweest ofzo?", waarna ik me hardop afvroeg wat hij daar nou toch mee bedoelde... "Moet je hier maar even buiten om het hoekje kijken!" was zijn advies en dat volgde ik dan ook nieuwsgierig als ik ben, gehoorzaam op.

Wat ik daar aantrof was bij de beesten af. Een onbeschofte hondenbezitter (of was het een boer met een koe?) had precies naast het pand, daar wij dagelijks heen en weer lopen van en naar de auto en tussen de middag naar ons voetbalpleintje, een enorme dikke vette drol achter gelaten.
Dat is opzich al ongelooflijk onbeschoft, maar wat nóg schokkende was was dat er gewoon papier naast de drol geparkeerd lag, waarmee de "uitlaatklep" van die strontfabriek hoogstwaarschijnlijk was schoongeveegd. Schande!

Begrijp me goed, ik ben een ongelooflijke dieren- cq. hondenvriend, maar dit gaat mij véél te ver! Een hond kan er niet veel aan doen dat hij moet poepen. Gelukkig ben ík zo goed bij m'n verstand dat als ik het op voel komen, ik direct naar die porseleinen pot loop, maar een hond heeft dat verstand helaas niet. Het baasje is dus ten alle tijde verantwoordelijk voor het afvalproduct dat zo'n lieve viervoeter waar dan ook deponeert. Zéker als dit op privéterrein is! Wij maken het helaas ook wel eens thuis mee. Bij aankomst bij de voordeur ligt er soms ook zo'n onsmakelijke verrassing op de stoep of zelfs onder de buksus in de voortuin.

Alsof ik vandaag nog niet genoeg stront gezien had, stond ik zojuist opnieuw voor een verrassing. Bij thuiskomst, toen ik mijn appelsapje stond in te schenken terwijl ik naar buiten keek door het keukenraam, viel mijn oog opnieuw op een hoopje ongenoegzaamheid. Aan de andere kant van de straat, had een hondebezitter opnieuw van zich laten ruiken. Belachelijk! Bah! Zulke mensen zouden ze standrechtelijk moeten executeren... Mensen, honden zijn fantastische beesten, maar ruim de stront even netjes op! Het is jullie verantwoordelijkheid en een kleine moeite! Want als ik er al niet in ga staan omdat ik weer eens even niet voor me kijk als ik bijvoorbeeld langs de Singelkade loop (daar ligt ook heel veel!), dan vind ik het wel een enorm smerig gezicht. We leven toch zeker niet meer in de middeleeuwen?

Sorry voor mijn gezeik, maar ik heb hier gewoon een enorme schijthekel aan...

Imitallica... Nèt echt!

Over 2 weken is het zo ver, dan ben ik een van de gelukkigen die het concert van Metallica in Ahoy mag bijwonen. Tot die tijd probeer ik mijn honger te stillen met de muziek van de 11 albums die ze in de afgelopen decennia hebben gemaakt of, zoals vanavond, door naar een optreden van een extreem goede Metallica coverband te gaan.

De band Imitallica (geweldige naam ook!) omschrijft zichzelf op de eigen website als volgt:

Imitallica is een Metallica-tributeband uit de omgeving van Bakel-Deurne (Zuid-Oost Brabant). Liefde en respect voor de muziek van Metallica staan bij deze mannen voorop.

Sedert het najaar van 2003 trakteert Imitallica het publiek op een selectie van nummers uit het omvangrijke repertoire van deze legendarische Amerikaanse Metalband. Het zwaartepunt ligt echter bij de eerste vier albums, te weten: 'Kill 'Em All', 'Ride The Lightning', 'Master Of Puppets' en 'And Justice For All'. Er is speciaal voor deze albums gekozen omdat voornamelijk hier de kracht van de muziek van Metallica in terug is te vinden.

Imitallica garandeert een 1,5 uur durende, dampende en energieke set met enkel klassiekers, en tracht met de uitvoering daarvan het originele en identieke geluid van Metallica zo dicht mogelijk te benaderen.

Nou, die dampende en energieke set hebben ze gisteren zéker neergezet! Imitallica deed het kleine zaaltje in het Diekhuus in Middelharnis, op z'n grondvesten schudden!
Aan het begin van het optreden moest het publiek nog een beetje op gang komen, maar de energie van de band sloeg later op de avond duidelijk over.

Cor had een kaartje voor me gehaald en helaas zat Jurien nog in Engeland en moest hij het optreden missen, maar Bas wilde maar al te graag zijn kaartje overnemen.
De sfeer was in ieder geval erg gezellig. Zo kwam ik onder andere Barry en Niels tegen, met wie ik beiden af en toe het oefenhok in duik om wat te jammen. Bas had het overigens ook erg naar z'n zin. Het mooiste was nog wel dat de biertjes maar €1,75 kostten en daarvoor kreeg je het zelfs in de fles!

Het zaaltje waar het optreden plaats vond was met recht een zaaltje te noemen. Officeel mogen er op last van de brandweer ongeveer 80 mensen in, vanavond waren het er zo'n 100, maar het zaaltje oogde zelfs nog wat leeg.

Zoals gezegd sloeg de energie van de band na een tijdje over naar het publiek en ging men behoorlijk los op de voor iedereen welbekende nummers als Master Of Puppets, The Memory Remains, For Whom The Bell Tolls en de klassieker One. Ook ik heb nog wild met m'n hoofd staan zwaaien bij het podium en verbeeldde me dat ik ook lang en vooral veel haar had zoals bijvoorbeeld de basgitarist.
Mede door de warmte vloeiden de bruine rakkers ook rijkelijk en moest ik zelfs oppassen dat ik het flesje ook niet mee naar binnen goot!

Helaas kwam aan al dat fantastische geweld, ook een einde. De mannen van Imitallica hadden immers ook wel een lekker biertje verdiend! Niels en Barry gaven bij het wegsterven van de laatste noten nog even aan hoe ze het vanavond hadden ervaren en enkele luttele seconden later, stond het podium er helaas weer verlaten bij...

Al met al dus weer een fantastische avond, met een spetterend optreden. Ik ben in ieder geval aardig warm gedraaid voor de échte mannen die ik op 30 maart in Ahoy hoop te zien (het is niet te hopen dat er een idioot is met een bommelding, zoals bij het optreden van The Killers afgelopen week in de Heineken Music Hall)!

Als bonus een filmpje van het optreden van vanavond, waarbij een van mijn favoriete nummers, The Memory Remains, perfect vertolkt wordt door de mannen van Imitallica. Als je overigens wilt zien waar je deze band kunt gaan bekijken, kijk dan even op de website van Imitallica!




Kijk voor meer filmpjes ook eens in Mijn Filmdossier of op mijn YouTube Channel.

Dit komt nooit meer... Grijp uw kans!

Ik wordt er zo onderhand helemaal krankjorum van, dat gemekker over die krediet crisis. Ik pleit er voor om met z'n allen een hoop geld uit te gaan geven aan, van mijn part, nutteloze dingen, om de noodlijdende economie weer een boost te geven. Ik wordt droevig van de onrust makende berichtgeving in kranten en in journalen, laten die het in godsnaam nou ook eens wat positiever brengen, want nu worden we, zo lijkt het, volledig de put in gepraat.

Waar ik pas écht droevig van wordt is toch de werkelijkheid van de gevolgen van deze krediet crisis. Want onontkoombaar is het wel...

Zo liep ik vanavond samen met Janine ons (bijna) dagelijkse rondje waarbij we ook een rondje over winkelcentrum D'n Diek in Middelharnis doen. Ik zie alsmaar meer winkelpanden te koop of te huur staan, want winkels verdwijnen tegenwoordig waar je bij staat.

En hoe! Want wat eens een van de statigste winkels van D'n Diek was, staat er nu beschamend bij. Met schreeuwerig fel gekleurde en handbeschreven borden, worden de laatste restjes aangeboden, omdat men het niet meer kan bolwerken. Het is ongelooflijk triest om te zien. Hoe moeten de voormalige eigenaren zich wel niet voelen, nu het eens zo sfeervolle winkelpand vol hangt met ordinaire kortingsaankondigingen en waar zelfs de etalagepoppen te koop aangeboden worden. Zij het poedelnaakt, maar met z'n allen, of ze nu wel of geen hoofd hebben of er alleen nog een romp over is (ze varieren zelfs in prijs!), het maakt ze niks uit. Je gaat je er bijna voor schamen om de laatste restjes weg te kopen. "Had het dan een paar maanden eerder gekocht, dan had dit fiasco nu niet plaats hoeven vinden" denk ik dan. Dan had deze eerst zo glorieuze winkel nog steeds bestaan en dan had er nu niet iemand dagen lang hoeven zwoegen om al die geweldig creatieve verkoopzinnen te verzinnen zoals "Profiteer van onze spectaculaire opheffings leegverkoop" of "Zeg eens eerlijk... betaalt u graag teveel?" of het in en in trieste "Dit komt nooit meer... Grijp uw kans!".

Te gek voor woorden vind ik het, dat dit kan doordat sommige mensen aan de andere kant van de wereld hebben zitten slapen en waardoor nu alles omdondert.

Één ding vind ik dan weer wel enigszins positief... sommige borden kleuren wel leuk bij mijn site!

Lieve kleintjes en lekker eten

Vandaag stond er een drukke dag op het programma. Zo vertrokken we om half 12 richting Ouddorp om bij Janine's vriendin Antoinette een snowboard op te halen wat Janine komende wintersport mag lenen en die we dan even een beurt bij Snowshop Van Bellen zouden laten geven.
Bij Antoinette (en Jeroen) thuis, kwamen we natuurlijk ook kleine Xavi weer tegen, die ons harten weer deed smelten met zijn ondeugende blikken.

Nadat we ons bij Van Bellen in Willemstad weer hadden laten verleiden door het kopen van leuke en mooie spulletjes voor de wintersport (handschoenen, rugzak, thermoshirt etc.), gingen we direct door naar Paco en Ineke in Dirksland om daar een blik te werpen op hun kersverse zoon waar ik vorige week al een kort blogje over schreef, Stijn. Wat een liefie, zo klein! Dat zoiets uit Ineke's buik komt. Heel vreemd weer, maar zo schattig...
Natuurlijk werden we nog even getrakteerd op beschuit met muisjes en liet Paco zijn nieuwste aanwinst voor kleine Stijn nog even zien.

Direct daarna zijn we doorgereden naar Bas en Noortje want Ineke werd alweer moe en we hadden beloofd om nog even bij Bas en Noortje een bakkie koffie te komen drinken.
Dit resulteerde uiteindelijk in een paar potjes Mario Kart op de Wii en aansluitend een etentje in Roos Sali aan de haven van Middelharnis. Ik was al lang van plan daar eens te eten, want ik had van verschillende mensen gehoord dat het daar goed te pruimen was. En dat was het zeker!
Een echte aanrader, want met muziek uit het Middelandse Zee gebied op de achtergrond en een dito ambiance, had ik tezamen met het uitzicht op de haven die verlicht was door vele lichtjes, zelfs het echte zomer-vakantie-gevoel. En dat bij -3 graden!

Min 3 of niet, ik heb me uiteraard weer heerlijk tegoed gedaan aan lekker eten en, niet geheel onbelangrijk, het toetje! Ook bij Roos Sali serveren ze namelijk een Dame Blanche (het heet daar een Dame Blanca) en wie mij een beetje kent, weet ook dat ik pas goed gegeten heb met een Dame Blache als afsluiter!

Een drukke dag dus maar wel een hele gezellige! Ik zit nog vol van het eten, dus dat wordt na 31 december weer flink op de kilo's letten!

Een geweldige ervaring rijker

Het was vandaag prachtig weer en als je dan een smsje krijgt van Martha, of je 's avonds mee gaat varen, dan ben ik degene die heel moeilijk nee kan zeggen. Helaas had Janine andere verplichtingen, maar ik besloot toch om mee te gaan en vertrok dus direct na het eten, richting het havenhoofd van Middelharnis.
Daar aangekomen lag de boot al in het water en na wat poses van Martha en het moment dat Keuf en Ellen eindelijk ook gearriveerd waren, voeren we de haven uit met het zonnetje recht op onze neus.
Vorig jaar ging ik ook al eens mee en probeerde toen na wat aarzelen en het afgekeken te hebben van de professionals, het wakeboarden ook eens te proberen. Nadat mijn start voor de 5e keer mislukte was ik toen zo kwaad op mezelf dat ik het bijltje er bij neer gooide en dus bleef mijn wakeboard ervaring uit.

Vanavond probeerde revanche te nemen en met succes! Na enkele start te hebben verknald, lukte het me dan eindelijk om te blijven staan. Eerst wat onwennig en star, later wat relaxter en probeerde dus wat meer te doen dan alleen maar rechtuit varen en ik moet zeggen dat me dat nog niet zo slecht af ging als dat ik gedacht had! Natuurlijk is het niet mijn eerste "board-ervaring", ik heb immers al een aantal jaren snowboard ervaring, hoewel dat er de laatste jaren wat bij ingeschoten is.

Ook kreeg ik nog een niet echt zachtzinnige aanvaring met het wateroppervlak (we hebben het op film, dus bekijk het onderstaande filmpje!), door met mijn gezicht plat op het water te slaan toen ik even niet oplette en mijn board water hapte. Daarna ging ik overigens gewoon weer verder, maar na een tijdje werd ik moe en liet ik de beurt aan Keuf.

Hij liet even zien hoe het wel moest. Kan ook niet anders, want hij heeft vele jaren watersport ervaring en draait zijn hand dan ook niet om voor een sprong of een salto als afsprong. Zijn vriendin Ellen leek dan ook weinig geamuseerd want die is die capriolen allang al gewend.
Ohja! Cor was er ook nog bij, maar die hoorde je de hele avond niet. Die genoot van het zonnetje, want hij kon helaas niet in het water omdat zijn voet in het gips zat. De ziellepoot.

Ook Chris gaf nog even blijk van zijn kunnen en terwijl Martha zich als een ware kapitein achter het stuur van de speedboot had genesteld, maakte ik wat mooie plaatjes van Chris.

Daarna was het de beurt aan Martha, die absoluut niet zónder lange zwembroek wilde wakeboarden, "anders ben je geen echte wakeboarder" voegde ze hier nog aan toe. Het zij zo.
Ook zij scheerde als n dolle over het water en terwijl ik geamuseerd toekeek hoe Martha over het water gleed, keek ook Ellen de naar het waterspel.
Na een tijdje hield Martha het voor gezien en hees Keuf het board met Frankenstein-print op het droge. Ik kon het dan ook niet laten hier even mee op de foto te gaan, toen Keuf zich ondertussen snel klaar maakte om nog wat meters te kunnen maken. Het zonnetje zakte immers als een eind richting de horizon.

Voor een tweede maal liet hij zien wat hij waard was en een ander maal verkoos hij het luchtruim boven het ruime sop. Ook achterwaards wakeboarden bleek ook geen probleem voor hem en Ellen en ik keken toe hoe hij zijn kunstjes vertoonde zoals zijn inmiddels befaamde afsprong in de vorm van een zijwaardse salto die hij hier net niet gaat landen...

Gelukkig mocht ook ik nog even het water op en het ging dan ook alweer beter dan de eerste keer. Ik werd zelfs wat overmoedig en zwaaide alsof ik nooit anders gewend was. Omdat je het juist níet gewend bent, sta je wat ongemakkelijk en misschien wat verkrampt op zo'n board en gebruik je de verkeerde spieren. Na een tijdje werd ik dan ook moe en kreeg last van mijn armen, benen en rug. Misschien ook wel door die flink klapper die ik eerder die avond maakte, maar ik vond het genoeg geweest en dus liet ik het touw los en zonk langzaam het water in.

De zon stond inmiddels al erg laag en het was ook al een stuk frisser geworden. Daarom vaarden we snel terug naar de haven en beleefden ondertussen nog wat lol door wat gekke bekken te vertonen.

Eenmaal in de haven werd de boot door Chris uit het water gereden en keerden we moe maar voldaan huiswaards. Ik heb thuis ook maar niet gezegd dat ik een nieuwe hobby gevonden heb, want ik heb er al zo veel!

Nogmaals mijn dank aan Chris & Martha, Keuf & Ellen en natuurlijk Cor, voor de leuke avond en de nieuwe ervaring! Als bonus dan ook een filmpje van mijn wakeboard avontuur, mijn crash en een salto van Keuf! Excuus voor de lage kwaliteit en het soms niet synchroon lopen van het beeld en geluid maar het is gefilmd met mijn Nokia en het bewerken was wat lastig...

"Wat zou er vandaag weer gedaan zijn?..."

Het is de afgelopen weken, zo na het in ontvangst nemen van de sleutel, ontzettend druk. Dat gaf ik in mijn vorige blog ook al te kennen. Ik heb zelfs de EK wedstrijd van het Nederlands Elftal van afgelopen maandag over moeten slaan! Iedere avond laat naar huis en naar bed en de volgende ochtend weer optijd opstaan om aan de slag te gaan op de zaak. Daar zijn immers ook gewoon deadlines te halen zoals ik in mijn vorige blog al een beetje liet zien.
Toch wil ik trouwe lezers wel blijven informeren over het reilen en zeilen aan de Sommelsdijkse Haven en daarom heb ik besloten, koste wat het kost, tijd te nemen om er (weer) een blog aan te wijden.

Ik heb dan ook een heel goed excuus voor het niet goed bijhouden van mijn weblog. We hebben namelijk absoluut niet stil gezeten, integendeel, het wordt eigenlijk best wel tijd dat we eens stil gaan zitten. Helaas, nog heel even doorbijten, want de laatste loodjes wegen altijd het zwaarst.

Zo hebben we de zolder al zo goed als af, nadat deze geverfd, gestoffeerd en ingericht is. Dit had nog aardig wat voeten in de aarde, maar het resultaat mag er zijn (en dan is het nog niet eens helemaal klaar). Mijn drumstel staat er, we kunnen "chillen" op de bank of achter een van de bureau's plaats nemen om even lekker relaxt achter de computer te kruipen.
Janine werkte zich ook een slag in de rondte, zoals bijvoorbeeld met het verfen en schuren van de trap(pen). Ook zette zij neef Jan-Willem direct aan het werk toen hij even kwam kijken terwijl wij juist bezig waren en hij kreeg dan ook de heuse eer om een lampje op te hangen.

Gisteren kwam dan eindelijk de keuken die we in oktober 2006 al kochten. Ik hoef dan ook niet uit te leggen dat dat lang wachten is en we best zenuwachtig waren. We vonden het dan ook geen probleem dat ze de keuken dan ook om 7 uur 's ochtends al af kwamen leveren en zelfs mijn schoonmoeder werd in alle vroegte uit haar bed gelicht om die dag het nodige handje te helpen.

Toen alles uitgeladen en in de kamer gezet was en wij ons afvroegen hoe al dat spul dan toch in de ruimte voor de keuken gefrommeld gaat worden, nam ik alvast een kijkje tussen de spullen zoals bijvoorbeeld deze caroussel-kast. Daarna moest ik weer gauw naar de zaak, ik had immers nog veel werk te doen. De keuken zouden ze toch pas donderdag gaan plaatsen, dus daar zouden we nog 2 dagen op moeten wachten.

Het blijft dan ook iedere dag weer spannend als ik naar huis rijd en mezelf de vraag stel: "Wat zou er vandaag weer gedaan zijn?..."


(Lees ook dossier: Bouw Havenkom)

Een déjà vu met een gebeurtenis van zo'n 12 jaar geleden

Het was zo rond 6:45 toen ik naast mij opeens iemand rechtop in bed voelde zitten. Natuurlijk was het Janine, wie anders. "Shit!" hoorde ik opeens en terwijl ik nog voor driekwart sliep mompelde ik "huh, wat?". "We zijn de container vergeten buiten te zetten" hoorde ik haar nog half slaperig mompelen. Die werd namelijk vandaag geleegd, want op de reguliere dag, maandag, was het 2e paasdag en dan waren ook de vuilnismannen vrij natuurlijk. Volgens mij beet ik haar iets van "ja dan zet je hem lekker buiten" toe, althans dat probeerde ik want ik verkeerde nog steeds met mijn ene been in dromenland. Toch hoorde ik haar na nog wat gemompel met tegenzin uit bed stappen en de trap aflopen. Foute boel voor mij in zo'n situatie. Ik slaap overal doorheen, maar áls ik eenmaal wakker wordt dan is er geen houden meer aan. Zo werd ik dus langzaam wakker, hoe hard ik daar ook tegen probeerde te vechten. Nog steeds in een roes hoorde ik de vogeltjes fluiten. Ik stond direct naast het bed, want dat kon maar een ding betekenen. Goed weer! Ik liep naar het raam toe, rukte de gordijnen open en zag een strak blauwe lucht voor me en een lekker zonnetje. Ik kuste Janine, die inmiddels weer terug in bed gekropen was, goeiemorgen en riep dat ik ging fietsen.

En zo kwam het dus dat ik om 7:30 al op de fiets zat richting Stellendam. Lekker midden door de polder wat enkele aangename uitzichten opleverde. Wat was het heerlijk om zo vroeg al met dit weer te gaan fietsen, lekker ver van de dorpen en de langsrazende auto's vandaan en wat had ik het de laatste tijd gemist, het echte "fietsweer".
Bij Stellendam gekomen bleek de pijp die daar sinds kort onder de weg door en langs de hoofdweg ligt ook gewoon midden over het fietspad te lopen. Ze hadden er wel een handig bruggetje neergelegd en gezien het natte wegdek besloot ik een goede raad op te volgen en hoewel ik me iedere dag als ik naar de zaak rijd afvraag waar die pijpleiding voor dient, wist ik het helaas nu nog steeds niet.

Ik fietste direct door naar de Visafslag van Stellendam. Gisteren vond ik namelijk op een van mijn favoriete websites Dumpert.nl een foto van de haven waarin het water enorm hoog stond. Het water had zelfs een van de auto's al voor de helft aan het zicht onttrokken en ik besloot dat eens met eigen ogen te bekijken. Toen ik daar aankwam was er van dat alles helaas niets meer te zien en lagen de Cornelis Jannetje uit Goedereede en de GO-8 er weer normaal bij. Niet echt een spektakel dus.

En dus reed ik door naar de Goereese sluis, die ik eigenlijk nog nooit van dichtbij had bekeken. De sluisdeuren waren in ieder geval gesloten, maar van de hoge waterstand was geen sprake meer. Toch leuk om de brugdelen eens van dichtbij te bekijken en volgens mij was de sluiswacht allang niet meer langsgeweest of liep hij iedere ochtend met zijn ogen nog dicht van de slaap naar zijn hokje. Dat bedacht ik me namelijk toen ik dit bordje voor het raam zag staan, waar op de laatste regel een heel ongelukkige letter ontbrak. Of hadden we hier te maken met een sluiswacht met ongezouten humor? Enfin, ik reed nog een stukje door en keek uit over de binnenhaven van Stellendam. Ik genoot nog even van het mooie weer maar toen ik mij omdraaide kreeg ik een déjà vu met een gebeurtenis van, ik denk, nu zo'n 12 jaar geleden.

Ik herinnerde mij opeens de storm die toen over Nederland raasde en waar ik samen met mijn moeder angstige momenten in beleefde. Het was midden in de zomer en ik woonde in die tijd nog in Stad aan het Haringvliet. In Middelharnis was de jaarlijks terugkerende Havendag, waar ik met mijn moeder op de fiets naartoe ging. Dat was namelijk zo'n kilometertje of 10 en dus goed te doen.
Op de terugweg daar vandaan pakten donkere wolken zich in een rasend tempo, vlak boven ons samen. We fietsten zo hard we konden en ik kon harder dan mijn moeder waarop zij mij zei dat ik maar alvast vooruit moest fietsen, zij kwam later wel en zo kon ik de ramen dichtdoen die thuis nog open stonden. Ik weigerde, want ik liet mijn moeder niet alleen. Gelukkig maar, want nog geen 500 meter verder barstte de hel letterlijk los. Ik zal het nooit vergeten. Het waaide al hard, maar vanuit het niets zette de storm op. Ik zag grote dikke takken van de bomen vliegen, waar wij nog maar 100 meter vandaan waren. Het was bijna niet te doen en we waaiden van het fietspad af. Het lukte me om bij de eerste boerderij te komen, maar toen ik achter mij keek was mijn moeder nergens te bekennen. Ik wilde terug gaan en ik riep de longen uit mijn lijf om mijn moeder, maar de wind, die kilo's zand meenam zo leek het, was te sterk voor me en ik kon nog net de voordeur van de boerderij bereiken die met een harde klap open waaide. De bewoonster liep naakt door de kamer maar dat deerde me niet, ik moest mijn moeder zien te redden. Redelijk overstuur deed ik snel mijn verhaal en zag zelfs een auto door de wind verplaatst worden die langs het woonhuis stond. Nadat ik me realiseerde dat ik mijn moeder misschien wel voor de laatste keer levend had gezien, vloog opeens de voordeur voor de 2e keer open en daar stond mijn moeder, doorweekt en bijna aan het einde van haar krachten. Ze had onderaan de dijk zitten wachten totdat de storm zou stoppen maar kwam er al snel achter dat dat niet zo'n goed plan was.
Eenmaal op krachten gekomen en de storm voorbij was reden we terug naar huis. Overal was de schade zichtbaar. Schuurdeuren waren uit hun rails geslagen en lagen midden op straat. Honderden kapotte dakpannen lagen in duizenden stukken op de weg. Thuis was het ook een drama. De gordijnen achter de open ramen waren doorweekt van het regenwater, de vloer op de slaapkamer was drijfnat en het water liep al via de houten vloer, zo naar beneden, de keuken in. Het was een ramp...

Ik fietste zo hard ik kon, met de gedachte dat ik het toch niet droog zou houden, maar ik hoopte dat wat mij toen overkomen was, me niet nog een keer gebeurde. De lucht werd alsmaar donkerder en wat ik tegemoet reed zag er niet best uit en het begon te regenen. Ik besloot mezelf in een fietstunneltje in "veiligheid" te brengen en na een tijdje wachten kwam er na de regen gelukkig weer zonneschijn. Het was ook alles meegevallen, de regen duurde maar kort en was niet echt hevig te noemen. Zo'n ervaring als toen, bleef mij deze keer bespaard.

Ik fietste snel naar huis, voordat het weer zou gaan regenen en toen ik vlakbij Ouddorp de regenboog de grond zag raken zag ik ook dat ik een mijlpaal had bereikt. Na anderhalf jaar had ik precies 2.000 kilometer gereden. Doorweekt maar met een brede glimlach reed ik verder huiswaarts...

Meten is weten... gelukkig!

We wisten dat het steeds moeilijker zou worden om binnen te komen. Zeker wanneer het glaswerk geplaatst zou zijn en mijn besluit stond dus vast. Dit weekend móésten we naar binnen, hoe dan ook, want het was van groot belang dat we, alvorens we de nieuwe meubels zouden bestellen, nog één keer alles zouden uitmeten.

Een dag eerder inspecteerde ik samen met Jurien al het hek rond de bouwplaats en tot onze grote verbazing of eigenlijk teleurstelling, bleek het onmogelijk een foutje in de beveiliging te vinden. Daarom had ik het idee om nu maar te proberen via een bruggetje mezelf en Janine de bouwplaats op te hijsen. Helaas, ook dat bleek vrijwel onmogelijk, daar de bouwvakkers zich wel érg goed verschansd hadden en bijna elke lege plek opgevuld hadden met een hek. Bíjna dan hè, want opeens zag ik het. Het bleek simpeler dan ik al die tijd dacht, want toen ik eens goed keek, kon ik met weinig moeite, toch op de bouwplaats geraken.
Daar liepen we dan, gewapend met een rolmaat, bouwtekening, boekje met meubels en maten en afplaktape dat ik nog even bij Ed was wezen halen.

Eenmaal binnen in het huis, borrelde er een heus "wauw" gevoel naar boven (op deze uitspraak ga ik vast weer commentaar krijgen van mijn vrienden). De binnenmuren bleken te staan! En hoewel ik iedere keer weer dacht dat het best wel klein zou zijn binnen, vond ik de ruimte die we nu hadden echt fantastisch. Sowieso om te zien hoe het nu écht gaat worden straks. We liepen direct door de kamer, de keuken, de trapkast, de wc, de meterkast, zo naar boven, door de slaapkamers en de badkamer. Zo'n gevoel is onbeschrijfelijk. De zolder bleef overigens ongewijzigd.

Terug naar beneden, want het was erg koud en we moesten de meubels nog "uittapen" dus we wilden snel aan de slag. Daar kwam ook onze buurman Alexander het huis binnen stappen. Ook hij zag dit voor het eerst, want in zijn huis stonden de binnenmuren nog niet. Met z'n drieëen bekeken we de ruimtes en fantaseerden er op los. Waar de tv kwam en dat soort geneuzel.
Toen toch maar begonnen met uitmeten en plakken. Althans, plakken, die tape plakte natuurlijk voor geen meter aan de stoffige en koude betonnen vloer, maar we moesten het er mee doen.

Lang van tevoren hadden we ons al een indeling voorgesteld, wat ons het beste leek, maar zo langzamerhand maak je daar weer wat wijzigingen in, op basis van wat je ziet en hoort. Zo kregen we steeds meer ideëen en kochten in onze gedachten steeds meer meubels.
Gelukkig waren we zo slim om alle meubels uit te tapen, want nu kwamen we er achter dat onze indeling eigenlijk geen gezicht was en dat we i.p.v. 2 kasten misschien beter 1 kast konden kopen en het op die manier beter konden verdelen door de kamer. Anders zou het een rommeltje worden. Blij was ik, dat we daar nu achter kwamen, want aanstaande vrijdag gaan we weer naar Heerhugowaard en gaan dan definitief de meubels bestellen en als we dit vandaag dus niet hadden gedaan, hadden we waarschijnlijk zeer inefficiënte inkopen gedaan.

Dus, gooiden we de indeling (hoe moeilijk dat ook was met al die niet plakkende tapejes) helemaal om en begonnen opnieuw. Dit maal behaalden we wél het gewenste resultaat en kwamen we tot de conclusie dat we beter een echte lekkere grote hoekbank konden nemen i.p.v. een bank met een extreem lig gedeelte.

Nu komt het helemaal goed, daar ben ik van overtuigd. We hebben alles nu goed op een rijtje staan en weten wat we wel en niet kunnen. Je moet er af en toe even moeite voor doen, maar meten is weten... gelukkig! Want je kunt nog zulke mooie tekeningen maken en alles op schaal neerzetten, maar je weet het pas echt als je het gezien hebt. Ik kijk nu dan ook met een gerust hart uit naar de vrijdag!


(Lees ook dossier: Bouw Havenkom)

Een weekend vol spanning, hectiek, achtervolgingen en cameraploegen

Na verschillende achtervolgingen te voet door Middelharnis en Rotterdam, met de auto door Middelharnis, te water in Rotterdam en ontsnappingen per motor, ben ik eindelijk een beetje tot rust te komen, zij het met een wrange nasmaak.
Dit weekend had ik namelijk opnamen voor een nieuw tv programma, een reality game, waarvan ik in samenspraak met de regie nog niet veel details mag prijsgeven. Het betrof namelijk de opnamen voor een zogenaamde pilot, een versie die waarschijnlijk niet uitgezonden gaat worden, maar waarmee bekeken wordt of aan alle crusiale punten is gedacht en of er nog punten verbeterd moeten worden. De afgelopen 48 uur werd ik dus vrijwel constant vergezeld door een camera- en geluidsman en ook Sander Versluys stond mij bij in barre tijden met een handycam.

Het was een hectisch weekend, waarin ik 's nachts in de straten van Rotterdam iemand op koelbloedige wijze uitschakelde in het spel, waarin ik vooral mijn kansen rustig afwachtte en niet direct als een kip zonder kop op mijn doel af ging, ik hulp had van enkele familieleden en vrienden en vooral veel gelopen heb en weinig slaap heb gekregen. Ook ben ik liters vocht kwijtgeraakt aan al het gezweet. Zo fietste ik bijvoorbeeld van Middelharnis naar Dirksland in een warm en dik motorpak, nou dat kan ik iedereen afraden!

Helaas liet de techniek me een beetje in de steek waardoor ik uiteindelijk het spel op het nippertje toch nog verloor maar wat natuurlijk wel "part of the game" is. Helaas mag ik ook hier geen details over prijsgeven! Het einde, dat zich afspeelde op het water rond en op de Wilhelminapier in Rotterdam, had voor mij dus een ietwat wrange nasmaak en moest mijn tegenstander dus feliciteren met de overwinning waarna zij nog een laatste opdracht te vervullen kreeg.

Ik heb het al met al wel naar mijn zin gehad. Het was spannend, leuk om te doen, interessant en vooral erg intensief want op het moment van schrijven ben ik dood op. Ik wil iedereen bedanken van het team, Sander Versluys (regie), Diëgo (audio), Jeff (camera), Paul (assistent en chauffeur van de crew) en vooral mijn eigen assistenten zoals mijn vader, mijn moeder, Bethina, Marc en natuurlijk Janine die als laatste toch voor de nodige support zorgde!

Ik ben benieuwd naar het uiteindelijke resultaat dat ik waarschijnlijk over een paar maanden op DVD in ontvangst kan nemen. Ik hoop ook dat er nog een avond georganiseerd wordt waarin alle teamleden (dus ook alle mensen achter de schermen) en mijn tegenstanders en medestanders worden uitgenodigd om het uiteindelijke resultaat te komen aanschouwen, dat lijkt me namelijk reuze gezellig!