Ongelooflijk veel leuke reacties

Ik kan er niet omheen, want ik kreeg in de afgelopen dagen ongelooflijk veel leuke reacties op het behalen van mijn motorrijbewijs. Via Hyves, Twitter, sms, telefoon en e-mail werd ik uit allerlei hoeken gefeliciteerd. Zelfs via de post ontving ik een aantal hele leuke kaartjes. Ontzettend bedankt daarvoor, want dat vind ik ongelooflijk leuk!

Als ik nog een tip mag geven aan mijn (al dan niet vrijgezelle) mannelijke lezers: probeer ook eens je motorrijbewijs te halen. Je wilt namelijk niet weten hoeveel dames mij de afgelopen dagen hebben gevraagd of ze een keer achterop mogen!

De examinator sprak de historische woorden...

Na maanden van oefenen in verschillende weersomstandigheden en het afleggen van al twee broodnodige examens, was het vandaag 'de dag des oordeels'. Nu moesten Richard en ik laten zien dat we écht motor konden rijden en dat vonden we beiden best wel spannend!

Moest er voor aanvang van het examen bijzondere verrichtingen nog een band van Richard's motor geplakt worden, zo moest vandaag mijn motor een handje geholpen worden alvorens we richting Roosendaal vertrokken. De vorige leerling had z'n handvat-verwarming aan laten staan en zodoende was de accu leeggelopen. Jaap leek al in geen tijden meer een sportschool van binnen te hebben gezien en liep zich het zweet op het voorhoofd, maar leek er uiteindelijk wel om te kunnen lachen. Helemaal toen ik 'm een handje hielp!

Nadat de motor liep en we nog even op de controlecheck 'BRAVOKK' (Banden, Remmen, Accu, Verlichting, Olie, Koelvloeistof en Ketting) waren geattendeerd, reden we met een lekker gangetje richting Roosendaal, terwijl Jaap zowel Richard als mij nog even fotografeerde.

Hoewel we dachten dat het precies andersom was, bleek Richard direct om 14:00 als eerste zijn examen af te moeten leggen en was er eigenlijk weinig tijd om zenuwachtig te worden. Hij stapte uiterst moedig op zijn motor en reed hopelijk zijn roze papiertje (of pasje tegenwoordig) tegemoet. Zelf was ik wél zenuwachtig. Niet alleen voor mezelf, maar ook voor Ries en naar mate de tijd verstreek voelde ik de kriebel in de buik als maar meer opspelen. Ik had vandaag al een record aantal keren het toilet bezocht, maar ook dat hielp niet.

Na ruim een half uur zag ik Richard's hesje weer oplichten op de parkeerplaats en reed hij gevolgd door Jaap en de examinator de parkeerplaats op. Ik riep nog "En?" voordat hij een gezicht trok van "Nou... ik heb geen idee!" om vervolgens achter Jaap en de examinator aan te lopen, in afwachting van het oordeel.

Hoofdschuddend kwam hij even later de trap op naar boven en voelde ik de moed in mijn schoenen zakken. "Shit, Riz heeft het niet gehaald" dacht ik bij mezelf. Dat had ik absoluut niet verwacht! "Ik was te voorzichtig..." speelde hij mij duidelijk geïrriteerd toe en geef 'm eens ongelijk!

Om 14:55 was het mijn beurt en kreeg ik van Jaap en ook de examinator nog even op het hart gedrukt dat ik lekker door moest rijden. "Als je 80 mag, trap 'm dan maar lekker richting de 100" wist Jaap me nog toe te spelen en na een uitleg over de controle die ik zou moeten doen alvorens ik op de 'brommer' stap, kreeg ik van de examinator groen licht om te vertrekken.

Het zenuwachtige gevoel dat ik al de hele dag bij me droeg was opeens verdwenen en ik zat uiterst relaxt in het zadel. We reden over vele bochtige binnendoor weggetjes en een groot gedeelte door een bosrijke omgeving. Ik had er lekker het gas op zitten en daardoor zag ik ook die ene bocht nog nèt op tijd om adequaat te reageren. "Oeps, dat is een minpuntje" dacht ik nog, maar ach wat gaf het. Meer dan m'n best kon ik niet doen en al zou ik het niet halen, dan deed ik het gezellig samen met Ries nog een keer over.
De rest van de rit bleek ik lekker relaxt doorrijden en terug aangekomen bij de sporthal, deed ik nog een laatste ere rondje over de nabij gelegen rotonde alvorens ik mijn stalen ros op de daarvoor bestemde plaats parkeerde en vol verwachting naar de examinator liep.

De examinator ging mij en Jaap voor en die laatste spelde mij nog een goedkeurend knikje toe, waardoor ik bijna al zeker wist hoe laat het was. Zoals verwacht sprak de examinator niet veel later dan ook de historische woorden "Gefeliciteerd!".

Echt blij kon ik niet zijn, want ik vond het erg jammer dat we niet samen in één keer geslaagd waren. Zo lastig als het met mijn theorie examen verliep, zo makkelijk verliep het tijdens mijn praktijkexamens, maar had ik ook Richard vandaag zijn rijbewijs gegund.

Nog na-pratend over deze middag kleedden we ons weer aan om vervolgens weer huiswaards te keren. Nèt te laat arriveerden we weer bij Rijschool Verolme om nog langs het gemeentehuis te kunnen gaan. Die ambtenaren werken immers maar halve dagen zo lijkt het!

Thuis werd ik in ieder geval hartelijk door mijn eigen vriendinnetje ontvangen en kreeg ik een heerlijke pannenkoek met vanille ijs, chocolade saus en slagroom voorgeschoteld.
Het felbegeerde "Gefeliciteerd" was binnen, nu alleen het papiertje nog...

Als laatste wil ik nog eventjes van de gelegenheid gebruik maken om onder andere Jaap Verolme van Rijschool Verolme, hartelijk te bedanken voor de leuke en leerzame lessen die ik in de afgelopen maanden gekregen heb. Lessen bij Verolme heb ik als zeer prettig ervaren en ik vind het zelfs een beetje jammer dat het nu afgelopen is. Ik zal zijn opmerkingen als: "Over 't nekje van de pijl Richard!" en "Sander, niet te dicht dr'op" toch wel gaan missen!
Uiteraard wil ik ook vrienden en familie bedanken van wie ik vele gelukswensen kreeg toegespeeld via telefoon, sms, Twitter, Hyves en wat zoal niet meer!

Als bonus het laatste filmpje dat Jaap van Richard en mij geschoten heeft, op weg naar ons praktijk examen, vlak bij Roosendaal.

"Speuluh!" werd er in onvervalst Flakkees geroepen...

Zoals iedere maand was er ook deze keer weer een optreden in 't Diekhuus van Middelharnis, georganiseerd door Popstichting Jailhouse. Deze maand zelfs een dubbel optreden en omdat ik van tevoren al eventjes op de Myspace's van de betreffende bands had zitten koekeloeren en luisteren, besloot ik samen met Janine en Noortje te gaan luisteren.

De eerste band trapte om 22:00 af en het podium bleek 'All On Black' niet vreemd gelet op de amicale ontvangst die hun zanger ons gaf. Een klein kalend mannetje, ik had het zelf kunnen zijn, kwam qua lengte niet boven de rest van zijn bandleden uit, maar ook qua stem leek dat vanavond niet te gaan lukken.

Hij moest werkelijk alles uit de kast halen om bij de soms hoge noten te kunnen en het leek alsof hij de avond daarvoor al flink uit zijn dak gegaan was. Zonde, want hoewel het geluid knoerthard afgestemd stond, kon ik vaak zijn teksten niet verstaan.
De muziek van de band stond me wel aardig aan en uiteraard lette ik nog eventjes goed op de drummer die over een flinke dosis energie beschikte. Hij sloeg erg hard op z'n drumkit en net als de zanger leek ook hij werkelijk alles uit te kast te willen halen.

Toch leek All On Black de zaal niet echt helemaal plat te krijgen en leken de eerste woorden van de zanger "Jullie wachten vast allemaal op de hoofdact..." bewaarheid te gaan worden.

Na een uur stapte de volgende band op het podium, daar waar iedereen op leek te wachten. Hoewel ze al eens eerder in 't Diekhuus op het podium hadden gestaan, kon ik ze niet en wist ik dus niet echt wat ik moest verwachten (behalve dan dat wat ik 's middags op internet had gehoord).

De flink getatoeëerde bandleden van 'KinKobra' trapten af met een energiek nummer en de snelle punkrock vloog opzwepend door het kleine zaaltje. Het leek het publiek direct te pakken want opeens was iedereen enthousiast en leek men bevangen door het bijzondere geluid van deze band. Zo veel moeite als de eerste zanger moest doen om iets uit z'n strot te krijgen, zo makkelijk leek het de zanger en gitarist van KinKobra af te gaan. Bijna zonder zijn gezicht noemenswaardig te vertrekken, haalde hij een grote variatie aan toonhoogtes en bleek zijn stemgeluid erg aangenaam.

Meteen werd ook duidelijk dat deze band veel meer uren in het circuit gedraaid had dan de eerste band. Zo speelde de drummer bijvoorbeeld uiterst strak en leek geen slag te missen. Overigens sloeg hij ook nog eens fantastische ritmes en was niet vies van een lickje hier en een lickje daar.

De band speelde lekker verder en wilde zo rond twaalf uur stoppen toen het publiek begon te morren. "Speuluh!" werd er door het publiek in onvervalst Flakkees geroepen en de band kon dan ook niet anders dan gehoor geven.
KinKobra speelde daarop nog zo'n 20 minuten door en leek daar zelf ook wel erg mee in de nopjes. Zelfs toen een of andere halve zool met z'n dronken toeter het podium beklom en de luchtgitaar ter hand nam, leken de mannen nog meer geamuseerd!

Het kan allemaal in't Diekhuus van Middelharnis. Daarom was ook dit weer een zeer geslaagde avond!

Als bonus een filmpje waarin KinKobra een van hun nummer speelt...

Uitbuiken met mijn neef

Kwam een tijd geleden mijn nichtje al eens heerlijk voor mij koken, vandaag wou neef Richard wel een poging wagen. Gisteren at ik nog met 'm bij McDonalds maar vandaag zou hij een gezonde maaltijd voor me klaarmaken. Met het smsje van vanochtend: "Lust je macaroni?" was mijn humeur in ieder geval goed gestemd!

Bij binnenkomst stond Ries al lekker te kokkerellen en roerde de groente alsof z'n leven er vanaf hing. Tante Els was er nog niet, dan zou nog eventjes duren, maar de pan met macaroni werd in ieder geval alvast netjes afgegoten.

Helaas belde tante Els dat ze flink wat later was en dus besloten Ries en ik alvast onze buikjes te verwennen. En hoe! De macaroni smaakte heerlijk, al was de kok zelf niet zo tevreden met zijn creatie.

Desalniettemin lagen we na een bak dubbel vla als toetje, heerlijk achterover in de stoel uit te buiken!

De herinnering blijft

Vroeger interesseerde het me eigenlijk niet. Ik ben er ook niet mee opgegroeid. Eigenlijk niemand in mijn familie heeft er een, behalve mijn nichtje en mijn 'suikerzwager' de laatste jaren, maar verder eigenlijk niemand. Het wordt in onze 'plattelands-cultuur' ook nog steeds een beetje als 'not-done' gezien, maar zelf denk ik daar inmiddels anders over...

Sinds ik een aantal keren met mijn goede vriend Jurien bij zijn huis-tatoeëerder ben geweest, begon mijn interesse in een tatoeage te groeien. Iemand met een tatoeage is niet persé een vreemd persoon, ook niet asociaal of gevaarlijk. In Amerika is het zelfs een beetje vreemd als je er geen hebt en gelukkig slaat de cultuur onder de huidige generatie in Nederland ook een beetje om. Een tatoeage kan iets zijn dat je gewoon graag wilt hebben, maar het maakt het pas écht bijzonder als je er een verhaal bij hebt.

Vanaf vorig jaar juli / augustus ben ik dus zelf eens gaan nadenken over dit 'aandenken voor het leven'. Uiteraard wilde ik niet voor niets een tattoo, maar wilde ik er een die vol stond met symboliek. Het idee werd dan ook in verschillende sessies met Lisette van Wonder of Colour uitgewerkt tot werkelijk waar een prachtig kunstwerk. Niet in kleur zoals ik eerst van plan was, maar met schaduw en diepte. Na maanden van voorbereiden en plannen, was het dan vandaag de dag van de waarheid...

Vanmiddag vertrok ik dan ook samen met Janine en neef Richard richting het Zuid-Brabantse Achtmaal waar we na een uurtje rijden aankwamen. Daar ontving Lisette ons op de gebruikelijke hartelijke manier en de spullen lagen al klaar. Ze liet me de tekeningen nogmaals controleren, alsook de de datum op de verpakking van de naald en zo liet zij mij ook controleren of de rest van de apparatuur steriel verpakt of schoongemaakt was.
Alles bleek in orde en onder het toeziend oog van mijn eigen vriendin en neef tekende ik voor de controles en verklaarde ik niet ziek te zijn of last te hebben van andere klachten.

Terwijl Richard Lisette's vele relikwieën bekeek, zoals haar prijs die ze won op de 'International Tattoo Convention' in Antwerpen, werd mijn arm bloot gelegd en netjes geschoren. Daarna begon het passen en meten van de tekening op mijn arm. Uiteraard waren er al meerdere 'pas-sessies' geweest, maar nu was het allemaal voor het 'echie'.
Lisette maakte een afdruk van de uiteindelijke tekening op mijn arm en na de laatste controle en nog wat geschuif met een ster (waar zowel Richard als Janine over beslisten), nam ik onder toeziend oog van Lisette's huisdieren, plaats op de 'operatietafel'.
Daar lag ik dan. Volledig overgeleverd aan de vaste hand van de tatoeëerder begon ik aan een aantal zwetende uren voor iets dat een aandenken voor het leven moest worden.

Janine keek af en toe tijdens het leren lachend toe terwijl ik het een aantal keren niet kon vermijden om mijn gezicht ietwat te laten vertrekken. Vooral aan de achterkant van mijn arm, bij de triceps en vlak bij de oksel, daar waar veel zenuwen bij elkaar komen, bleek het een erg vervelend gevoel. Gelukkig kreeg ik van Lisette een kleine pauze na ongeveer 1,5 uur, maar daarna ging ze onverbiddelijk verder.

Ondertussen tikte de tijd weg en hield de kat (die waarschijnlijk de koekoek had opgevreten) ons op de hoogte van de uren die verstreken. Ik werd er zo langzamerhand een klein beetje gek van, want tegen het einde van de middag leken er alleen nog vervelende plekjes over te zijn...
Na ongeveer 3 uren bleek de eerste fase van dit 'project' dan eindelijk voltooid. De lijnen waren gezet en hoewel ze nu heel goed zichtbaar zijn wordt de tattoo na genezing van deze ronde nog iets lichter.

In de uiteindelijke tekening wordt de symboliek pas echt zichtbaar. Het ganzen-logo in het midden spreekt voor zich. Het is een bijzondere herinnering aan mijn lieve ome Leen die ons helaas vorig jaar heeft moeten verlaten en waarvoor het logo ook heel speciaal was. Jaren geleden ontwierp ik het eens bij wijze van grap, maar het prijkte op zijn laatste kunstwerk en binnenkort zelfs op zijn grafzerk. Toch staat het ganzen-logo, vergezeld van de tekst 'The Memory Remains' niet álleen voor ome Leen. Ook verwijst het naar opa Arend die alweer bijna 18 jaar geleden overleed en staat het eveneens voor alle 'Ganzen-mannen' uit onze familie.
'The Memory Remains' is daarnaast ook nog een prachtig nummer van Metallica, een band waar ik graag naar luister.
Verder bevat de tattoo een 'P' en een 'L' die voor mijn vader (Pieter Leendert) en mijn ome Leen staan (Leendert Pieter). Ook de letter 'J' is aanwezig, die verwijst naar mijn moeder (Jeanette) en natuurlijk mijn eigen Janine.
In het type-plaatje van de snaredrum zijn de letters 'A', 'J' en 'M' terug te vinden, een verwijzing naar mijn beide opa's (Arend de Gans & Jan Matthijs Visser) en ook mijn eigen officiële naam; Arend Jan Matthijs.
De noten en notenbalken, de snaredrum, de drumsticks en de jaren '50 microfoon mogen denk ik voor zich spreken.

Na dit avontuur besloten we onszelf op een etentje bij McDonalds te trakteren waar ik dan ook even later samen met Richard en Janine aan een heerlijke gezonde maaltijd zat!

Erg leuk om mijn neef en vriendin mee te nemen naar zoiets bijzonders. Een bijzonder aandenken voor het leven, waar ik nog minimaal twee keer voor terug zal moeten.
Let wel, persoonlijk ben ik niet door deze uiterlijke aanpassing veranderd, maar ik zal op deze manier mijn dierbaren en mijn kijk op het leven nooit vergeten...

Wordt vervolgd!

(met dank aan Richard voor de vele foto's van deze heugelijke middag!)

Compleet ondergescheten...

Omdat er veel mensen benieuwd waren naar onze nieuwe auto, besloten we vandaag een rondje langs vrienden en familie te rijden. Uiteraard niet voordat ik de Volvo nog eventjes goed gewassen had en zo stond hij dus al vroeg op de parkeerplaats te blinken.

Als eerste stonden Janine's ouders op het programma. Op de vraag "Rijd jij of rijd ik?" hoefde Janine niet lang na te denken en kroop meteen achter het stuur. Het was haar aller eerste rondje in onze nieuwe bolide en dus straalde ze als kleuter die het eerste rondje op z'n nieuwe driewieler doet.

Ze parkeerde 'm keurig bij haar ouders achter en daarna begon de inspectieronde die in alle nauwkeurigheid door de familie Ihrman werd uitgevoerd. De wagen werd gelukkig goed bevonden en na nog een bakkie leut en een zelf gemaakt koekje, vertrokken we richting Stad aan't Haringvliet, om even bij opa en oma Visser langs te gaan.
Uiteraard pikten we nog even een stop in Melissant mee, waar ook Addie en Mirjam even konden koekeloeren. Addie deed zelfs en proefritje en gaf ruiterlijk toe dat hij wel érg lekker reed. Stiekem zelfs beter dan z'n eigen BMW 3 Touring!

Ook opa en oma vonden het een prachtige wagen en opa beeldde zich zelfs al een achter-kleinkind in een kinderzitje in. "Nou, opa" stelde ik 'm misschien zelfs wat te leur "dat gaat nog wel even duren hoor!".

Onze laatste stop van de dag en gelijk het hoofddoel van deze zondag, was in Den Bommel. Vorige maand was neef Jan-Willem jarig, maar we waren nog niet eerder in de gelegenheid geweest even op bezoek te gaan.
Na ruim 2 gezellige uren besloten terug naar huis te gaan en terwijl we naar de auto liepen en werden uitgezwaaid door de familie Visser, vanachter het keukenraam, begon Janine opeens te proesten en bleef ik met mijn hand voor mijn mond als een standbeeld op de stoep staan...

Niet ver van mij verwijderd zag ik onze eens zo blinkende Volvo staan. Ik kan er vrij kort over zijn, de auto bleek namelijk compleet ondergescheten. Ik dacht zelfs nog eventjes de daders hoog boven in de boom zachtjes te horen grinniken.
Het was ook geen moeilijk doelwit, want die grote zwarte wagen was de enige op de gehele parkeerstrook. Nu heb ik al eens vaker stront op de auto gehad en dat verwijderde ik uiteraard meteen. Als er iets funest is voor je lak dan is het wel vogelstront.
Echter, de hoeveelheid die nu op de auto was achtergelaten sloeg werkelijk alles. Dit was in één keer meer stront dan alle vogelstront die in de afgelopen jaren mijn auto('s) hadden geraakt.
Het was werkelijk bizar. Er leek geen enkel stukje overgeslagen te zijn en zelfs Janine leek er, na eerst hard te hebben gelachen om mijn verwrongen gezicht, ook wat verloren bij te staan.

Neef Jan-Willem aarzelde echter niet en kwam meteen met een emmer sop aanlopen. En dus begonnen we samen, terwijl ome Johan met zijn handen nog op zijn knieën stond te staan van het lachen, met het afpoetsen van de vogelstront.
Het bleek nog een flinke klus want de Volvo was aan werkelijk alle kanten bescheten. Na een tijdje poetsen hadden we zo'n beetje alles gehad en toen droeg ook Christa haar steentje nog bij door de auto nog eventjes met regenwater af te spoelen.

Uiteraard was dit alles een noodoplossing, want vanuit Den Bommel ben ik vrijwel direct doorgereden naar de pomp alwaar de Zweedse tank aan zijn derde wasbeurt van de dag werd onderworpen. De laatste dit keer, want toen hij na afloop opnieuw op de parkeerplaats stond te blinken, vond ik het wel welletjes voor vandaag.

Een wijze les voor een ieder die in Den Bommel op bezoek gaat, parkeert uw auto geenszins onder deze boom!

Als bonus dit keer Janine en haar aller eerste rit achter het stuur van de Volvo!

Een beter initiatief dan een bloemetje!

Gisteravond was het eindelijk zo ver. Tien dagen geleden maakten we de koop van de Volvo V50 1.8 Momentum rond en hoewel het eigenlijk pas morgen de bedoeling was om 'm op te halen, was het gelukkig mogelijk om hem vanavond al vanuit Helmond mee naar huis te nemen. Dat kwam goed uit, want Janine moest vanmorgen werken.

Na het avondeten vertrokken we gisterenavond in de Toyota Aygo richting Helmond, waar we zo'n 1,5 uur later zonder enige moeite aankwamen. Na nog een kort gesprekje gehad en de nodige papieren getekend te hebben, kreek ik een pluche kikker aangeboden. Geheel met pet en klep met daarop natuurlijk wat reclame. "Van ons geen bosje bloemen maar een kikker-knuffel" vertelde verkoper Max met een stoïcijns gezicht. "Er zit een verhaal achter hoor..." ging hij verder en zo doende vertelde hij ons dat van elke auto die Vaartland verkoopt (en dat zijn er zo'n 7.000 per jaar!) er €12,50 aan Stichting Opkikker wordt geschonken. "Vandaar dat u bij ons geen bosje bloemen ontvangt, maar ik hoop dat u hier geen problemen mee hebt". "Uiteraard niet!" Antwoordde ik enthousiast, wetende dat Stichting Opkikker zich inzet voor langdurig zieke kinderen en hen (en hun ouders) een leuke dag probeert te bezorgen. "Ik heb liever dat je dit doet, dan dat je ons een bloemetje geeft" zei ik nog, want bloemetjes zijn leuk, maar die kinderen hebben die leuke dag waarschijnlijk harder nodig dan ik dat bloemetje!

We liepen de auto nog eventjes na, waarna ik in de Volvo en Janine in haar Aygo, weer terug naar Flakkee reed.

Vanochtend was het dus even wennen toen ik vanuit de kamer naar buiten keek en een geheel andere achterkant dan ik gewend ben te zien kreeg.
Nadat ik 'm eventjes afgespoeld had stond hij aardig te blinken op de oprit, maar moest ik daarna al snel richting Den Bommel vertrekken, waar ik 'm even later bij ome Johan en tante Wilma op de oprit plantte.
Neef Jan-Willem, automonteur in hart en nieren, ging het vandaag wagen om mijn pas aangeschafte Parrot MKi9200 in te bouwen. Omdat ik geen MP3 cd's in deze radio kan afspelen, kocht ik juist deze Parrot, die een verbinding met de iPod mogelijk mogelijk maakt en ook nog eens plaats biedt aan een geheugen kaartje tot 32 Gigabyte vol muziek!

Jan-Willem begon met een inspectieronde onder het dashboard. "Waar gaan we 'm open maken" stelde hij zich meerdere malen de vraag en hij zocht dan ook in alle hoeken.

Schroeven werden los gedraaid, zelfs het handschoenenkastje werd verwijderd, maar hoe we ook zochten, we kregen de middenconsole niet los en dat was toch écht nodig om de Parrot te kunnen installeren. Nadat we nog even gebeld hadden met wat Volvo dealers en ook nog het internet hadden afgezocht naar een oplossing, kwamen we tot de conclusie dat het paneeltje dat om de radio zat, eerst losgehaald moest worden. Daarachter zaten namelijk nog twee schroeven die los moesten, voordat de gehele middenconsole kon worden verwijderd.
Wat we ook probeerden, we kregen het niet gemakkelijk los en omdat de console vooral uit niet al te dik aluminium bestaat, was het risico op beschadigen te groot om er zelf aan te knutselen.
We besloten dan ook de operatie te staken en het werk aan de Volvo dealer over te laten.

Helaas is de werkplaats van de dealer op zaterdag niet open en zal ik dit werkje over het weekend moeten tillen. Ookal hebben we nu eindelijk de nieuwe auto, het bellen vanuit de auto en het beluisteren van muziek vanaf mijn iPod zal dus nog even moeten wachten!

Eindelijk weer bewegend beeld

Ongemerkt kijk je toch best vaak naar de televisie. 's Ochtends bij het ontbijt begin ik al met het RTL Ontbijtnieuws en 's avonds zo rond het eten kijk ik opnieuw het nieuws. Vanaf een uur of 20:00 begint het zappen en wellicht kom ik dan zo rond een uur of 20:30 een leuke film tegen, waar ik tot aan bed-tijd samen met Janine naar kijk...

Afgelopen week was een dergelijk ritueel voor ons 'gans onmogelijk' want vorige week donderdag, toen ik de stekker uit de UPC box trok omdat hij om onverklaarbare reden vast liep, verrekte diezelfde box het om weer beeld te tonen. De box liep wel eens vaker vast en eventjes een minuutje zonder stroom deed 'm goed, maar die vlieger ging dus vorige week niet op!

Ik belde direct met UPC. "Hallo, ik heb een probleem. Mijn HD Box geeft geen beeld en geeft in het scherm de melding 'InIt' aan". De UPC-man liep een aantal procedures door. "Misschien ligt het aan uw HDMI kabel?". "Beste man" sprak ik 'm al snel lichtelijk geïrriteerd toe, "ik heb een klein beetje verstand van dit soort zaken en ik kan u vertellen dat er met mijn bekabeling niks aan de hand is. Noch met mijn TV of andere randapparatuur. Ik kan nu met enige zekerheid vertellen dat de UPC box vast staat en geenszins in beweging komt".

Nadat de beste man het met een aantal collega's had besproken kwamen zij tot de conclusie dat de box inderdaad moest zijn vastgelopen. Waarschijnlijk in een 'update-proces'. "Tja" sprak de vriendelijke man mij toe, "ik kan echter pas volgende week dinsdag een monteur inplannen".
Na deze woorden moest ik even 3 keer slikken voordat ik 'm kon vragen of het misschien niet wat eerder kon. "Sorry meneer, dat krijg ik niet voor elkaar met de planning" was het antwoord dat daarop volgde...

Door de rompslomp met bekabeling had ik ook niet echt zin om van alles aan te leggen of door te lussen en dus deden we het gewoon maar een tijdje zonder TV. Een hele goede smoes om 's avonds lekker achter de Playstation te kruipen!

Dinsdagavond zaten we er helemaal klaar voor. Vanavond konden we weer TV kijken, maar de monteur zou tussen 17:00 en 22:00 langs kunnen komen dus dat kon nog wel eventjes duren.
Helaas, de monteur kwam niet opdagen...

Lichtelijk geïrriteerd belde ik om precies 21:59 naar UPC en de vrouw merkte daarom doodleuk op dat de monteur nog 1 minuut had om aan te bellen maar dat dat naar alle waarschijnlijkheid niet meer ging gebeuren. We kregen €25,- 'schadevergoeding' en ze zou een nieuwe monteur inplannen voor donderdagochtend.

Gelukkig was Janine vandaag en dagje vrij en kon ze de UPC monteur gemakkelijk binnen laten.
De monteur had het snel bekeken en verving de box onmiddellijk door de nieuwste HD box die nu op de markt is.

Welke box het ook moge zijn, wij zijn er in ieder geval erg blij mee, want na precies één week zonder hebben we nu eindelijk weer bewegend beeld!

Een deuk in zijn project

Onlangs was ik in opdracht van Websites Nederland nog druk in de weer met een nieuw ontwerp voor Joan's 'MijnBlueMotion' project. De eerste versie van de website moest een betere indeling en professionelere uitstraling krijgen en gelet op de beschikbare (sponsor) uren, ben ik toch nog best wel trots op het eindresultaat.

Joan, bij Websites Nederland de HTML en CSS 'goeroe', bouwde de site daarna zelf en steekt tegenwoordig ieder vrij uurtje in zijn 'levenswerk'. Extra zuur dus als je dan even tegenslag hebt...

Omdat het op het industrieterrein in Stellendam steeds drukker wordt met auto's (alleen al door de snelle groei van Websites Nederland!) is het vaak wat lastig parkeren. Joan's auto stond daarom vandaag misschien op een wat ongelukkige plaats, want door het uitdraaien van een vrachtwagentje uit een van de uitritten, werd 'de zuinigste VW Golf 1.9 TDI van het land' pijnlijk in de flank geraakt. Dat resulteerde dan ook in een fikse deuk en een paar flinke krassen.

Erg zuur want binnenkort staat Joan met zijn project in de Auto Week, maar met een flinke deuk in de zijkant is dat nu niet echt reclame. Hij zal dus uitgedeukt en overgespoten moeten worden, maar dan zal ook de bestickering vervangen moeten worden. Dat wordt dus weer een hele klus en een project opzich!

Joan zoekt overigens nog sponsors voor zijn 'MijnBlueMotion' project. Geïnteresseerd in het nieuwe rijden? Neem dan eens een kijkje op zijn website!

Rijdt wel lekker zuinig, die Dinky Toy...

'Je mist iets pas echt wanneer je het niet meer hebt' is een veel gehoord gezegde. En dat is waar. Want nu ik voor de tweede achtereenvolgende dag met dat 'eijerdopje' van Janine naar m'n werk ga, mis ik toch wel de power van mijn Japans strijkijzer.

Ik zal er mee moeten leren leven. Vanaf komend weekend rijd ik weer in een 'echte' auto, maar tot die tijd zal ik het met de Aygo moeten doen. Ach ik mag eigenlijk blij zijn dat ik niet persé met de fiets naar de zaak hoef! 't Rijdt wel lekker zuinig, die Dinky Toy, dat dan weer wel...

Een plezant Drummers Festival in België

Drummers zijn speciale mensen. Zo speciaal dat ze zelfs meerdere eigen festivals hebben. Er is nooit een basgitaar festival, er is nooit een zangers festival, maar voor die oh zo belangrijke drummers is dat er wel!

Ieder jaar lees ik weer in de Slagwerkkrant hoe leuk dat het Drummers Festival in het Belgische Tessenderlo weer was. Ieder jaar organiseert Adams Muziekcentrale uit het Belgische Diest een festival en nodigt daarbij vele bekende drummers uit.
Uiteraard voor mij weer de uitgelezen kans om een aantal grootheden aan het werk te zien en zo in ieder geval weer veel inspiratie op te doen.

Vanmorgen stond Ralph (nog zo'n drummer) al vóór de klok van half 11 op de stoep. Nadat we eventjes boven hadden 'in-gedrumd' namen we nog een kijkje in onze oefenruimte. Daarna vertrokken we snel richting het Belgische Tessenderlo voor een heerlijk dagje vol kijk en luisterplezier.

Toen we tegen de klok van 13:00 binnen kwamen, was de zaal al behoorlijk gevuld. Op het podium stond de kit van Mel Gaynor (Simple Minds) al te glimmen en niet lang daarna kwam de grote kale drummer zelf het podium op. Na een korte introductie en de toevoeging van bassist Eddie Duffy (eveneens van Simple Minds), begonnen de twee heren bekende ritmes uit het Simple Minds repertoire te spelen. Zelf ben ik geen groot fan van Simple Minds en ken dan ook eigenlijk weinig nummers. Toch waren er flink wat bezoekers die luidkeels het nummer konden noemen wanneer Mel vroeg of iemand het herkende, waarna hij weer achter zijn kit kroop en met volle overtuiging het volgende nummer speelde.

Na deze performance liepen Ralph en ik even verder door het gebouw, maar de grootte van dit festival viel ons een beetje tegen. Er waren wel een aantal 'kraampjes' die leuke producten aanboden (zoals deze Tama Superstar Hyperdrive die ik graag nog eens boven zou willen hebben staan), maar als er in totaal 10 kraampjes waren, dan was het een eind op gok ik.

Boven bleek ook nog wel een afdeling van de Roland V-Drums te zijn, waarvan ik mezelf ook een gelukkige eigenaar mag noemen (van de Roland TD9KX welteverstaan) en er was dan ook aardig wat animo. De jeugd zat vrolijk hun eigen ritmes te timmeren terwijl een demonstrator (het viel me tegen dat Michael Schack niet aanwezig was) zich licht uit de ogen zat te kloppen!

Terug in de zaal was de volgende act begonnen en Ralph en ik zochten een lekker plekje op de tribune en lieten ons wegzakken in een heerlijke bioscoopstoel. Alex Acuña stond op dat moment op het podium en hoewel het eerst leek of hij een beetje in de war was toen hij met zijn rug naar het publiek de cajon bespeelde, herstelde hij zich snel en liet allerlei stijlen voorbij flitsen. Hij leerde ons dat ritme altijd bestaat uit een up- en een downbeat ('heaven and earth' noemde hij het met zijn Spaans - Amerikaans accent).

De van oorsprong Peruaanse Alex Acuña is een Amerikaans drummer en percussionist. Hij verwierf onder andere bekendheid als drummer bij de jazzrock-formatie Weather Report en speelde met artiesten als Elvis Presley en Diana Ross.
Niet alleen op zijn slagwerkattributen bespeelde hij het publiek maar ook op de drumkit wist hij jong en oud te boeien met zijn indrukwekkende syncopische figuren.

Nadat Alex van het podium verdween liet presentator Dom Famularo (waarvan ik ook al eens een clinic heb bijgewoond) ons weten dat eerst Alex en later Mel Gaynor een signeersessie in de hal zouden geven. Uiteraard moest ik een handtekening van Mel Gaynor hebben en zo kocht ik een paar drumsticks om te laten signeren. Ralph volgde het voorbeeld en dus wachtten we geduldig af totdat Mel achter de signeertafel zou kruipen.

Ondertussen werden we in diezelfde hal getrakteerd op een improvisatie van 3 (onbekende) drummers die alles uit de kast haalden om het publiek te entertainen. De zware drumbeats en de hoge felle klanken van de snaredrum, gingen door merg en been in de kleine hal en ook het podium had het zwaar te verduren. Het schoof voortdurend heen en weer en leek bijna te bezwijken onder al het drumgeweld van de drie heren.

Even later kwam Mel aangelopen en signeerde voor jong en oud. Ook de posters moesten voorzien worden van een handtekening en ik keerde dan ook terug met een gesigneerde drumstick én een poster. Alhoewel, de handtekening op de drumstick was meer een uitgeschoten krabbel dan een echte handtekening, maar ik geef het je te doen op zo'n rond stukje hout!

Na lang wachten kondigde 'the Dom' eindelijk het optreden aan waar velen op leken te wachten. De opstelling op het podium was niet alledaags (de drumkit stond een kwartslag gedraaid ten opzichte van het publiek) maar dat was de drummer in kwestie ook niet.
Even later trad daar namelijk de alom geprezen Dave Weckl aan. Ik had al vele verhalen over 'm gehoord, dat het een ongelooflijke arrogante etterbak moest zijn en dat werd wel bevestigd toen hij voor het eerst tot het publiek sprak. Geen glimlach of wat dan ook en eerst beginnen met "I want to make a deal with you people...". Ik voelde de bui al hangen. Dave begon te zeiken dat het als muzikant steeds lastiger wordt om rond te komen en wilde geen rooie opname lampjes zien tijdens zijn optreden. Hij wilde zichzelf niet terugzien op YouTube zonder er maar één cent voor gevangen te hebben. De kwal. Zeker nadat hij 5 minuten later stond te vertellen dat het zo heerlijk was dat je nu zoveel kon leren van drummers via kanalen als YouTube!

Enfin, hij lulde de eerste 20 minuten vol over wat de beste houding was en van welke grootheden hij het vak geleerd had. Daarna sloeg hij zijn eerste noten en hoewel zijn arrogantie in mijn geheugen gegrift staat, was zijn spel daarentegen werkelijk adembenemend! Wat een bijzondere ritmes weet deze man uit zijn polsen te persen en dan de souplesse waarmee het gebeurd! Geen druppeltje zweet kon ik bij 'm herkennen en zijn stokken leken zelfs over de vellen en cymbalen te zweven...

Daarnaast vertelde hij ontzettend veel over het 'drummer zijn' en het laatste half uur bestond uit het beantwoorden van vele vragen. Hij was zelfs bereid om antwoord te geven op vragen als "What breakfast do you take in the morning..." dus dat viel dan op zich weer alles mee. Hij was eveneens niet te beroerd om wat oefeningen te laten zien die we vanuit verschillende posities op verschillende schermen konden volgen. Hoewel hij het deed lijken alsof het de normaalste zaak van de wereld was en iedereen het kon leren, slaakte iedereen bij elke oefening een diepe zucht waaruit op te maken viel dat alle aanwezigen zoiets hadden van "Ja dat zeg je nu wel zo makkelijk maar wat je doet is best bizar!"...

Na deze bijzondere Dave Weckl hielden Ralph en ik deze bijzonder plezante dag voor gezien. De laatste gast van die avond, Sheila E, besloten we niet meer mee te pikken want de reis duurde zo'n 1,5 uur, waarna Ralph ook weer door naar Rotterdam moest rijden.

Als bonus deze keer een filmpje van Dave Weckl, die de pot op kan met z'n anti-YouTube gezever. Mensen zoals ik kopen zijn DVD's juist vanwege YouTube dus wellicht dat hij door dit filmpje een aantal nieuwe klanten in de wacht sleept. Ik hoop het voor 'm want hij is zéker de moeite waard om naar te kijken!

Na een doffe 'flats' verliet hij voorgoed de Sommelsdijkse Haven...

Ik weet nog dat ik ' m voor het eerst bij de dealer in Heerhugowaard zag staan. We gingen een weekendje naar Groningen en een ritje langs een interessante meubelzaak konden we mooi combineren met een bezoekje aan de Honda dealer die maar 500 meter verderop zat. Die grijze Honda Civic Type R uit 2004, dat leek me wel wat...

M'n mond viel open van verbazing toen ik 'm in het echt zag staan. Dit was 'm! Dit was mijn droomauto! Met maar 37.000 kilometer op de teller waren de 200 paarden onder de motorkap nèt warm gelopen. Een buitenkansje, want deze vrij exclusieve auto (in de zin van dat je 'm bijna nooit in het wild ziet) was zéker mijn grote droom.

Wat heb ik er met plezier in gereden. Samen beleefden we vele avonturen en vooral ook heerlijke ritjes! Het top van z'n kunnen ervoer ik onlangs nog toen ik de teugels liet vieren en met een duizelingwekkende 250 kilometer per uur over de weg heen vloog. De rijeigenschappen van deze gedistingeerde racewagen waren zo goed dat dat ook allemaal kon, maar aan alles komt een eind en zo ook aan deze 'levensfase'.

Na zo'n 95.000 kilometer waren de geharde werkpaarden onder kap nog lang niet uitgeput, maar uit financieel-technisch oogpunt leek het mij verstandiger de auto juist nu te verkopen. Met dergelijk kilometrage zou ik er nog goed geld voor kunnen vangen en zo zou er niet al te veel meer bij een nieuwe auto gelegd hoeven worden. Een auto die, zo slim was ik dan wel, gericht is op de toekomst. Eentje waar ik ruimte genoeg in heb en die naast een stuk zuiniger ook nog eens een stuk comfortabeler over het asfalt glijdt. Niet dat ik niet lekker reed in de 'R', integendeel, maar ik ging verlangen naar luxe als cruise control, airco of zelfs climate control...
Al 3 maanden stond hij te koop maar pas toen we een Volvo V50 1.8 Momentum kochten dienden zich een aantal serieuze kandidaten aan.

Vandaag zou één van de meest serieuze kopers komen kijken en omdat de Honda met opgeheven hoofd de Sommelsdijkse Haven moest verlaten, waste ik 'm nog een keer, zowel van binnen als van buiten. Misschien wel voor de allerlaatste keer.
Wat stond hij toch mooi te blinken en voordat ik het goed en wel in de gaten had slaakte ik een diepe zucht. Een auto van dergelijk kaliber zou ik waarschijnlijk niet zo snel meer rijden, maar in het leven moet je nu eenmaal proberen om de juiste keuzes te maken.

Vanochtend was ik al erg vroeg wakker. Ik had geen rust in mijn lijf. Mijn droomauto zou me misschien vandaag wel voorgoed verlaten en ik wilde toch ook zijn velgen nog een keer goed poetsen en zelfs de banden laten blinken voor de nieuwe eigenaar.
Janine vroeg me echter of ik de papieren al opgezocht had en ik antwoordde zoiets als "Nee nog niet maar ik weet waar ze liggen dus ik heb ze zo...". Dus niet. Want in het bakje waar ik verwachtte dat de overschrijvingspapieren lagen, vond ik helemaal niets.
Hoewel Gijs lekker ontspannen van de ochtendgloren genoot, had ik paniek in de tent. "Waar zijn die overschrijvingspapieren nou toch gebleven!?" riep ik al stampend door het huis. Samen met Janine zocht ik uit alle macht naar dat simpele maar oh zo belangrijke papiertje. We haalden alles overhoop, keerden verschillende lades en kasten meerdere keren binnenstebuiten maar vonden niets.
Het zweet stond op mijn hoofd en Janine moest naar school dus zette ik de zoektocht alleen voort. Na bijna twee uren zoeken stond ik op het punt de koper in spe af te bellen maar controleerde toch nog één doosje... Laat dat nu net het goede doosje zijn! Daar was al meerdere keren in gekeken, maar toch niet goed zo bleek. Het deerde niet, want dat dat belangrijke papiertje eindelijk terecht was, was het aller belangrijkste!

Ik kon over tot de orde van de dag en knielde neer bij mijn velgen en liet ze blinken met wat velgreiniger. Toen ik echter bij een van de voorwielen zat, hoorde ik een doffe 'flats' en geschrokken keek ik om me heen. "Het zal toch niet..." dacht ik nog, maar toen ik de aroma naar binnen snoof wist ik hoe laat het was. Ik keek op de auto en ja hoor, uitgerekend in de laatste uren moest er nog een vogel op de Honda schijten!
Opnieuw deed ik een ritje naar de pomp om de auto netjes schoon te spuiten, want ik kon de Civic tenslotte niet met stront verkopen.

De koper was op tijd en zo deden we samen met zijn broer een rondje om en in de auto. Het was een liefhebber, dat bleek wel en geheel volgens verwachting gaf hij me de spreekwoordelijke 'klap op de hand'.
Nadat hij 'live' het geld overschreef, reden we naar het postkantoor en pas toen de beambte daar het vonnis velde drong het pas echt tot me door. De 36-NP-LN en ik waren niet langer met elkaar verbonden en mijn droomauto zou terugkeren naar zijn oorspronkelijke habitat, in de noordelijke contreien en dan wel in Hoorn om precies te zijn.

Toen ik echt de allerlaatste foto nam dacht ik een traan over mijn wang te voelen biggelen maar omdat ik het niet wilde weten veegde ik 'm niet weg en liet 'm maar opdrogen. Onze avonturen samen flitsten in een fractie van een seconde voorbij. Zo'n 58.000 kilometer, bijna 1,5 keer de wereld rond, reden we samen, maar nu was het tijd om van baasje te wisselen.

Even later viel ik van het ene uiterste in het andere. Een uur eerder stond er nog een schitterende racewagen te blinken op onze parkeerplaats achter het huis. Nu was die plaats leeg maar niet voor lang zo bleek, want daar kwam Basje 'De Spaeke' aangereden en plantte zijn Opel op ons grondgebied. Het was als vloeken in de kerk. Wat moest de buurt niet van me denken?! Een Opel op de plaats die eerst toebehoorde aan die fantastische auto. Ik zal 'm nooit vergeten...

Rest mij nog even de nieuwe eigenaar ongelooflijk veel plezierige en veilige kilometers toe te wensen. Laat nog eens wat van je horen Jasper en stuur nog eens wat foto's op!

Toch nog met z'n blije bakkes achter het stuur

Ik had het 'de Schoenen-man van Websites Nederland' al lang geleden beloofd, maar er kwam gewoon niet van. Enkele collega's gingen 'm zelfs al voor maar beloofd is beloofd dus, toen hij van onlangs vroeg "Voor je 'm verkoopt mag ik toch zeker nog wel een rondje rijden?" had ik een belofte in te wisselen...

En uiteraard, beloofd is beloofd en omdat de Honda misschien morgen wel verkocht wordt, was dit de laatste kans voor Koen om eens in een échte auto te rijden. Daarom nam ik hem aan het einde van de werkdag mee voor een rondje in de Civic Type R en hoewel hij eerst twijfelde om achter het stuur te kruipen ("Voor 't zelfde geld rijd ik 'm straks nog net even op een hoop!") zat hij er even later toch achter met z'n blije bakkes!

Normaliter ligt Koen letterlijk in z'n auto en kijkt hij bijna door zijn achterraam opzij, maar ik drukte 'm op het hart dat dat in deze auto niet mocht. "Je moet de auto voelen Koen", zei ik tegen 'm. "Pas dan kun je met genoeg zekerheid het gaspedaal intrappen".

Zo gezegd zo gedaan en wat vond hij het heerlijk om met een flinke snelheid over de Haringvlietsluizen te racen. "Ik denk dat ik er vannacht niet van kan slapen" verduidelijkte hij nog even, toen hij met ietwat trillende benen en een brede grijns weer uitstapte...

Als bonus hieronder een filmpje. Dan geloven z'n vrienden het tenminste ook!

Ons eerste lustrum

Terwijl Gijs van ieder streepje zon lag te genieten en Levi heerlijk over de vloer kroop toen zijn ouders bij ons op bezoek waren, had Janine geen idee wat ik al had uitgespookt.

Vandaag waren we namelijk precies 5 jaar bij elkaar en dat waren we beiden niet vergeten. We zouden er niet veel speciaals aan doen, maar toch was ik gisteren stiekem om een kleinigheidje geweest, terwijl Janine dacht dat ik gewoon thuis zat.

Met een kleinigheidje bedoel ik dan een bon van parfumerie Vive, want die krijgt ze nu eenmaal graag! Vanmiddag haalde ik de bon dan ook van zijn verstopplaats vandaan en legde 'm op haar kussen. Uiteraard mocht ze het pas merken zodra we vanavond in bed zouden stappen en dus legde ik het dekens weer netjes over het bed alsof er niks aan de hand was.

Van het gezicht dat ze vanavond trok heb ik geen foto's, maar ze was er erg blij en vooral verrast mee! Dat worden vast nóg 5 gezellige en liefdevolle jaren erbij!

Alweer 56 jaar

Hoewel de foto wellicht anders doet vermoeden is deze 'hunk' vandaag alweer 56 jaar geworden. Geflankeerd door zijn nichtje wilde hij dan na veel vijven en zessen toch nog wel even voor de camera poseren.

Kom op pa, de camera kan het best aan!

In ieder geval van harte gefeliciteerd met je verjaardag en dat we in de toekomst nog maar vele ritjes op de motor mogen maken!

Er zou een prijs voor gegeven moeten worden

Ik vind het altijd een feestje als we uit eten gaan. Niet dat ik thuis niet lekker eet, integendeel, maar voor een avondje uit ben ik altijd wel te porren. Het liefst eet ik dan gewoon een grote schnitzel of biefstuk en houd ik niet van chique restaurants waar ik mezelf na de maaltijd de vraag moet stellen: "Wat heb ik nou eigenlijk gegeten?...".

Vanavond vierde Annette haar verjaardag zoals altijd, met een etentje voor de familie. Ze werd deze week, een dag voordat haar moeder 63 werd, alweer 39 jaar. Deze verjaardag zou gevierd worden bij eetcafé Huijsman in Rotterdam, zo ongeveer bij Annette om de hoek. Waarom daar? Nou gewoon, omdat ze precies daar de lekkerste Dame Blanche hebben die ik tot nu toe ooit geproefd heb!

Uiteraard begonnen we eerst met een voorgerecht. Zo smulde ik van mijn garnalen in hete olie terwijl de rest van de familie een lekker soepje naar binnen slurpte.
Ook op het hoofdgerecht was het prima kauwen! Zo had ik net als Janine's vader een overheerlijke schnitzel met een bedje van lekkere gebakken champignons.

Maar het was uiteraard het toetje waar ik vooral naar uitkeek. Veel keuze hebben ze niet bij Huijsman, maar dat is ook absoluut niet nodig! Zo stonden er dus opeens vijf overheerlijke Dame Blanches op tafel te prijken en bleek Huijsman zijn titel 'De beste Dame Blanche' te prolongeren met deze verrukkelijke calorieën-bom. Ze zouden er een officiële prijs voor moeten ontvangen!

Ik zat dan ook zichtbaar te genieten, maar niet alleen ik want ook de rest van de familie schoof deze lekkernij met gemak naar binnen. Smullen maar!