Drumbonen & Kaneelstokken

Zijn vorige solo show was erg goed bevallen en smaakte naar meer. Hoewel we hem vorige week nog met zijn Earring-broeders op het podium hadden zien rocken, was het vanavond alweer tijd voor zijn volgende solo. Ditmaal in theater 'Het Kruispunt' in Barendrecht.

Voordat we dus naar Ceasar's solo theatervoorstelling zouden gaan kijken, konden we mooi even een hapje eten bij Barend Beer, dat daar niet zover vandaag ligt. Hoewel de trouwe lezer misschien anders vermoed, was het Janine die het voorstelde en uiteraard kon ik daar geen nee tegen zeggen! We kozen samen voor de mixed-grill, waar we heerlijk van hebben zitten smullen. Uiteraard mocht het toetje niet ontbreken en wist ik al precies ik zou nemen. Dat had ik natuurlijk al even op internet gechecked en dus schoof ik aan het einde van dit (vr)eetfestijn een heerlijke Dame Blanche naar binnen!

Zoals gezegd viel Earring drummer Cesar's eerste solo theatervoorstelling 'Slagdroom' erg bij ons in de smaak. Wat ik heb veel gelachen en geluisterd naar de heerlijke drumsolo's die voorbij vlogen. Ik was daarom maar was benieuwd wat een van mijn grootste drumhelden van zijn tweede show 'Drumbonen & Kaneelstokken' zou bakken...

Hoewel ik erg tegen Cesar en zijn drumwerk opkijk, moet ik deze keer toch ook erg kritisch zijn. Zijn nieuwe show maakte namelijk onze verwachtingen niet waar. Zet me met deze man in één en dezelfde kamer, geef 'm een dikke drumkit en laat 'm uren spelen. Ik luister en zal blijven luisteren. Heerlijk! Daar valt niks op af te dingen...

Gelukkig gooide hij er aardig wat dikke solo's doorheen maar de rest van de show vond ik tegenvallen. Grappen kwamen niet over, vaak was de timing verkeerd (hij kwam als typetje het podium op terwijl daar nog een intro-filmpje bij hoorde wat pas veel later begon te spelen) en hij vergat enkele stukken en moest zich daardoor soms even excuseren en iets terug gaan in zijn verhaal. Wat ik daarnaast nog jammer vond is dat hij, terwijl hij meedrumde op muziek van de Earring, af en toe zijn snelheid aan moest passen. Hij bleek soms sneller en soms wat langzamer dan de rest van de muziek te spelen, maar goed, dat is niet zo gek als je bedenkt dat de band normaal gesproken anticipeert op de snelheid van de drummer en niet andersom!

Toch gun ik Cesar het voordeel van de twijfel, want het was waarschijnlijk de tweede uitvoering van deze show. Die begon namelijk op 13 februari en aangezien we hem de 20e nog bij de Earring zagen, kan hij dus onmogelijk al vaker deze show hebben opgevoerd. Daarnaast wist hij ons te vertellen dat de show in beginsel was geschreven voor 12 jaar en ouder, maar bleek een groot gedeelte van zijn publiek bij de eerste voorstelling die norm lang niet altijd te halen. Daarom moesten er hals over kop aanpassingen gedaan worden en was de inmiddels 62 jarige rocker af en toe een klein beetje de weg kwijt.

Erg leuk om te zien was ook dat Cesar na de show even de tijd nam voor zijn fans en zelfs de aller jongsten op hun wenken bediende. Zo zag ik een de vaders met zijn kroost op de 'grote Earring drummer' afstormen met de vraag of hij een handtekening voor zijn zoontje wilde zetten. Oh ja en dan wilde hij er zelf ook wel een... Natuurlijk!

Ik geloof vast dat wanneer 'Cees' een aantal shows verder is, de foutjes wel grotendeels zijn verdwenen. Gaandeweg wordt er aan zo'n show toch het een en ander bijgeschaafd en is het vooral in het begin een kwestie van uitproberen.

Het drummen zal hij in ieder geval nooit verleren en dus blijf Cesar, ondanks deze tegenvallende avond, nog steeds mijn drumheld...

Je bent nooit te oud om stevig te rocken

Ik kan me de laatste keer dat ik ze in vol ornaat live heb zien spelen nog goed herinneren. Ik greep nèt mis toen Cesar z'n stokken het publiek in smeet en dacht dat ik deze kans niet meer zou krijgen. Een jaar later kwam ik 'm echter opnieuw tegen en signeerde hij een paar stokken en nog niet zo heel lang geleden zat ik zelfs bij 'm thuis in de drumkelder!

Vanavond speelde de Earring weer in Ahoy en ik was blij verrast met het voorprogramma. Ik had nog nooit van 'The New Shining' gehoord, maar na vanavond vergeet ik ze niet gauw meer. Het leek af en toe een mix van U2 en Nickleback en ik moet zeggen dat ik zelden zo'n goed voorprogramma heb gezien. De mannen speelden heerlijke rock en hoewel de meningen over deze band in onze vriendengroep een beetje verdeeld waren, vond ik het erg prettig om naar te luisteren!

Daarna was het eventjes wachten op de mannen van Golden Earring. Zo stond Cesar's kit al de gehele tijd onder een doek op het podium, maar opeens gloeiden er twee bijzondere cirkels op in het donker...

De Earring kwam op en Cesar begroette ons staand vanaf zijn drumstel. Vanaf dat moment gaven de mannen zich voor de volle honderd procent en vlogen de vonken om ons heen. Dat je nooit te oud bent om stevig te rocken, dat werd vanavond maar weer eens bewezen!

Gitarist George Kooymans gaf nog een heerlijke solo prijs en gaf zich helemaal terwijl Cesar er een lekker ritme onder tikte. Bassist Rinus Gerritsen deed even later precies hetzelfde en ook Barry Hay leek niet te stopen als hij de microfoon of zijn gitaar in handen had. Hij pakte er zelfs af en toe een dwarsfluit bij, wat het geheel wel een leuke draai gaf.
Zo werd de Earring zelfs regelmatig bijgestaan door een saxofonist die zorgde voor net dat beetje extra kleur. Janine en Noortje (beiden saxofoon-fan), konden hierdoor hun geluk niet op!
Uiteraard vergeet ik drummer Cesar Zuiderwijk niet. Ook hij sloeg bijna letterlijk de vonken van zijn drumkit af en zoals altijd heb ik heerlijk genoten van zijn energieke doch relaxt ogende drumsalvo's.

Helaas gaat zo'n leuke avond snel voorbij en moesten na in totaal iets minder dan 3 uurtjes rocken alweer de koude buitenlucht in. En tja... wie ze lief heeft laat ze dan krabben!

Als bonus, hoe kan het ook anders, de solo van Cesar!

Dikke motoren in de Jaarbeurs Utrecht

Wat had hij graag mee gegaan vandaag, maar dat mocht helaas niet zo zijn. Voor het eerst en met enige aarzeling ging mijn vader vandaag zonder zijn broertje en Richard zonder zijn vader, naar de Motorbeurs in de Utrechtse Jaarbeurs. Als er één fanatiek was, was ome Leen het wel, maar met mooie herinneringen op zak, besloten we dit jaar toch te gaan...

Het was voor mij al zo'n 3 jaar geleden dat ik voor het laatst meegegaan was en dus had ik er, nu ik zelf ook bijna mijn motorrijbewijs op zak heb, enorm veel zin in.

Nadat ik samen met mijn vader, Richard opgehaald had, reden we naar het station van Barendrecht. Daar namen we de trein, die ons via Rotterdam Centraal op Utrecht Centraal bracht. Ideaal, want na 5 minuten lopen kwamen daarna aan bij de Jaarbeurs en daar bleek het inmiddels, zo rond een uur of half 11, al behoorlijk bedrijvig.

Bij binnenkomst werden we al hartelijk ontvangen en werden we meteen getrakteerd op een aantal schitterende V-Max'en, die allemaal beschikten over een lekkere dikke kont!

Tja, de beurs zelf, te veel om op te noemen. Zo 'bereed' ik een aantal stoere Harley's, zagen we ook vooral veel mooie en snelle racers, maar bleef mijn voorkeur toch uitgaan naar de 'naked bike' en deel die mening met mijn vader. In het bijzonder de Kawasaki Z1000, want wat is dat een schitterende machine en wat zit ie lekker!
Wat ook lekker zit is deze Honda chopper en dan vooral wanneer er een aantal leuke dames bij komen zitten, zo ervoer ook Richard! Over mooie dames gesproken, daar zagen we er vandaag ook heel wat van. Was het niet bij de grootste motor ter wereld, of op de rest van de beursvloer dan was het wel op een uitdagende poster...

Richard had zich vandaag nog een doel gesteld en paste daarom vele soorten helmen, terwijl ik gezellig mee deed. Vele Shoei's, Arai's en weet ik het allemaal niet meer welke merken er voorbij kwamen, maar uiteindelijk koos hij toch voor schitterend exemplaar van 'Shark'. Net als in mijn helm, met een handig zonnevizier, dus laten we hopen dat we deze zomer veel zon krijgen!
Uiteraard werd er nog een gezellig pilsje gescoord en hebben we vooral ook veel gelachen tijdens een aantal hilarische momenten.

Nadat we een plaatjes-draaiende Dennis van der Geest waren gepasseerd vond mijn vader nog een interessante motor. Het leek wel een sneeuwscooter met wielen en hoewel ik, nadat ik er ook even op had plaats genomen, moet constateren dat hij wel erg comfortabel zit, hoop ik toch dat deze Yamaha FZ1 zijn volgende motor wordt (wat die vind ik zelf ook wel erg mooi!)...

Wat hebben we vandaag snelle en vooral mooie motoren gezien. Zo heb ik ongelooflijk veel ideeën opgedaan voor wat er ooit bij ons in het schuurtje moet komen te staan, maar voorlopig moet ik eerst mijn rijbewijs nog halen. Morgenmiddag mag ik weer oefenen, dus wees gewaarschuwd medeweggebruikers!...

Wie (nog) meer foto's wil zien van de Motorbeurs 2010, kan een kijkje nemen in mijn speciale album op Flickr!

Een leuk gebaar van waardering voor mijn werk

Onlangs beschreef ik al eens samen met Jaap, dat het fantastisch is om waardering voor je werk te krijgen. Dat kan op verschillende manier, zo ervoer ik vandaag maar weer eens.

Gisteren bood ik de klant tijdens een bespreking een gebakje aan, maar hij sloeg af en bleek aan de lijn te zijn. Hij vroeg me nog wel even wie er jarig was en toen ik zei dat ik het zelf was, voelde hij zich schuldig dat hij geen kadootje voor me had.

Toen hij vandaag opnieuw op de zaak verscheen, had hij een leuk presentje bij zich. Een toepasselijke mok die, wanneer ik 'm optil, spontaan 'Happy Birthday' begint af te spelen! Mijn omgeving moet nu maar wat blij zijn dat ik geen koffie drink, anders zouden zij waarschijnlijk helemaal gestoord raken van mijn mooie mok! Echter, ik ben blij met een dergelijk gebaar van waardering voor mijn werk!

Een gezellige drukte in onze bescheiden huiskamer

Hoewel ik afgelopen vrijdag mijn verjaardag al vierde voor vrienden, was ik pas vandaag écht jarig. Niet dat ik het merkte toen ik vanochtend uit bed stapte, want het is maar een cijfertje, maar pas deze dag was het echt feest. Daarom trakteerde ik mijn collega's op overheerlijke verse gebakjes en er werden zelfs vingers bij afgelikt!

Eindelijk mag ik dan ook bloggen over mijn verjaardagskadootje dat ik van Janine, haar ouders en haar zus kreeg. Het moet zo'n beetje begin januari geweest zijn dat ik het kadootje al aangeboden kreeg en ik heb het al gebruikt ook!

Een mooie bijpassende en beschermende case doet al een klein beetje vermoeden wat er in zit, en wanneer ik 'm open rits moet het toch helemaal duidelijk zijn!
Ik kreeg een schitterende motorhelm, omdat ik er daarvoor nog een van mijn vader in bruikleen had. Toen ik vorig jaar, samen met mijn vader, eens bij VP Motorsport binnenliep, viel mijn oog direct op de schitterende mat-zwarte helm van Scorpion, met verchroomde details.
Een prima helm die overal bij past qua kleding en motor. Daarbij had hij ook nog enkele interessante technische snufjes. Zo kan uiteraard het vizier lekker open, maar mocht het nu een zonnige dag zijn dan hoef ik niet eens meer een zonnebril op.

Een zonnebril zit altijd wat vervelend in een helm en wanneer het zonnetje opeens achter de wolken verdwijnt, of wanneer je een tunnel inrijdt, wordt het opeens wel erg donker.
Met deze helm is dat verleden tijd, want als ik aan de zijkant van de helm een klein hendeltje overhaal, valt er een zonnenvizier aan de binnenkant van de helm naar beneden en kan ik deze net zo makkelijk weer omhoog schuiven wanneer de zon verdwijnt!
Maar dat is nog niet alles! Met behulp van een ingenieus pompsysteem, kan ik de binnenkant (de wangen) van de helm oppompen, zodat de helm nog wat beter afsluit tegen wind en geluid!

Vanavond vierde ik mijn verjaardag voor (schoon) vaders en moeders, opa, oma's, ooms en tantes en neven en nichten. Omdat ik erg gesteld ben op mijn familie hou ik dit er nog steeds in en vind ik het heerlijk om mijn ooms, tantes, neven en nichten nog regelmatig zo te mogen ontvangen.
Een gezellige drukte dus in onze bescheiden huiskamer en wat kreeg ik weer leuke kadootjes. Zo kreeg ik onder andere nog een aantal flinke kadobonnen die ik kan inleveren de motorsportzaak en die komen heel goed van pas voor bijvoorbeeld een stoere leren jas voor deze zomer!
Vandaag kreeg ik overigens ook een flink aantal leuke kaarten. De ene met een nog gekkere print dan de ander!

Een geslaagde 26e verjaardag dus, op naar de 27e lente, want ik ben toe aan heerlijk (motor)weer!

Wegdromen onder onze mooiste herinneringen

Normaal gesproken, als ik iemand een rondleiding geef door ons huis en we komen bij de slaapkamer aan, zeg ik meestal zoiets als: "This is were the magic happens!". Nu hoef ik de gemiddelde blog-lezer niet uit te leggen wat er zoal in een eveneens gemiddelde slaapkamer gebeurd, maar er zijn een aantal dingen die ik daar graag doe!

Één daarvan is dromen. Dromen in de zin van 'als-ik-later-groot-ben' of dromen over het winnen van de hoofdprijs in de Staats Loterij. Toch is het vaak niet alleen toekomst waar ik over probeer te dromen. Meer dan eens passeren gebeurtenissen uit het verleden mijn gedachten als ik probeer te gaan slapen. Dingen van vroeger, zoals toen ik nog een klein Gansje was, over feestjes en gezellige avonden met vrienden, concerten die ik bezocht heb, of dierbare herinneren aan familieleden die ons zijn ontvallen...

Toen Janine en ik nog in Dirksland woonden, hadden we een hele muur gereserveerd voor fotolijstjes, waarin we de meest uiteenlopende foto's stopten en die om de zoveel tijd vervingen. In ons nieuwe huis hadden we eigenlijk nog niet zoveel plaats om foto's neer te zetten of te hangen, terwijl ik echter een archief met tien-duizenden foto's heb.
Daarom reden we afgelopen woensdag, ondanks de barre weersomstandigheden, toch naar IKEA, om daar de afdeling fotolijstjes leeg te kopen!

Het kopen is echter nog niet zo'n probleem, maar het ophangen en vullen met foto's des temeer!
Gelukkig, nadat ik gisteren het zweet op m'n blote hoofd heb gewerkt, is alles vandaag op z'n plek gevallen. Zo hingen we een paar prachtige foto's uit Amerika in de woonkamer, waar we terugkijken op, New York, een romantisch uitzicht over Yosemite Valley en een prachtig stukje natuur op weg naar Mammoth Lakes.
Het meeste zweet verloor ik echter op de plank die boven het bed gemonteerd moest worden en ookal verliep dat zo'n beetje vlekkeloos, vandaag hadden we de grootste moeite om foto's uit te zoeken. Zoals ik al zei hebben we zo ongelooflijk veel foto's in ons archief, dat het erg moeilijk is om een kleine selectie daarvan te maken.

Toch is het ons aardig gelukt om een aantal mooie en leuke herinneringen op een van de intiemste plekken in het huis te verzamelen. Nu hoeven we alleen nog foto's te bestellen voor de nieuwe lijsten die ons op onze reis naar boven vergezellen, maar vanavond gaan we eerst wegdromen onder onze mooiste herinneringen...

Verwend met vele leuke kadootjes!

Hoewel ik aanstaande maandag pas echt jarig ben, vierden we vanavond mijn 26e verjaardag alvast met vrienden. De woonkamer zat stampvol (we wonen niet zo bijzonder groot) en ik ontving een flink aantal leuke kado's!

Zo kreeg ik bijvoorbeeld van Addie, Mirjam, Cor en Annemarie een geheimzinnig pakketje overhandigd, met een schattig papiertje van Pocahontas. Toen ik, onder het gegrijns van Mirjam en Annemarie, het pakket van z'n papiertje had ontdaan, bleek daar een heus 'Dame-Blanche-doe-het-zelf-pakket' onder te zitten! Het pakket bestond onder andere uit een flinke bak met vanille roomijs, chocoladesaus, slagroom, dubbel vla en appelsap. Precies de dingen die ik zo graag lust!

Verder kreeg ik vanavond nog een handige nek-warmer voor als ik op de motor rijd, een lekker luchtje, een boek over muziektheorie en als klap op de vuurpijl een verzamelbox met maar liefst 4 dvd's van Urbanus! En dan heb ik zelfs nóg niet alle kadootjes genoemd...

Wat ben ik toch verwend op deze gezellige avond!

De kleine Flikweert

Mijn collega Peter werd een week of 10 geleden opnieuw vader van een gezonde zoon: 'Jacob'.

Vandaag stond de trotse vader plotseling met zijn kersverse zoon boven in de studio van Websites Nederland en plantte hem direct naast een van de monitoren. Uiteraard liep een groot deel van de studio leeg om de kleine Flikweert te bekijken. Kreten als "gossie", "ach gut", "ahhhh", en "wat een poepie", vulden de ruimte, maar de kleine Jacob sliep er heerlijk doorheen, terwijl zijn zusje er streng op toekeek dat niemand haar broertje stiekem kneep...

Groeten uit het MagnEETcafé!

Mijn blogs over mijn 'Dame Blance fetisj' zetten trouwe lezers aan tot actie. En dat vind ik leuk!

Zo lag er vandaag een bijzondere verrassing op de deurmat toen ik thuis kwam! Een kaartje met het opschrift "Groeten uit het MagnEETcafé!". Ik herkende het meteen, want zelf heb ik daar ook al eens gegeten met Janine en haar familie.

Ik dacht eerst dat het misschien een marketing actie was, om het eetcafé weer eens onder de aandacht te brengen, maar toen ik de kaart omdraaide, zag ik een aantal bekende namen...
Keuf, Ellen, Sjoerd en Marieke bleken uit eten te zijn geweest en stuurden ons een kaartje om te vertellen dat ze bij het MagnEETcafé een heerlijke Dame Blance serveren. Dat vind ik nou nog eens een leuke spontane actie!

Een bijzondere Dame Blanche

Het zal geen geheim meer zijn dat ik verzot ben op een Dame Blanche en daarom nam Janine vandaag wel een heel bijzonder toetje mee voor de vrijdagavond...

Het bleek een Dame Blanche pudding te zijn en dit keer dus geen ijs zoals ik gewend ben. Normaal gesproken eten we nooit pudding, maar het leek ons een fluitje van een cent toen ik onderop de verpakking keek. Gewoon een kwestie van een stickertje wegtrekken en smullen maar!

Toch kostte het Janine nog enige moeite de pudding uit zijn jasje te laten glijden, maar uiteindelijk lukte dat toch leek het bijna zonde om er van te eten.
Terwijl ik nog wat foto's nam van dit smakelijk ogende toetje, zag ik dat Janine al de restjes uit de verpakking aan het verorberen was en dus begon ik ook maar snel te proeven.

De beelden daarna zeggen genoeg. Een overheerlijk toetje dat wel aan mij besteed is! Verrukkelijk om op deze manier mijn 550e blog te schrijven!

Erg blij met alleen een lullig stukje papier...

Ik dacht dat het het makkelijkste onderdeel voor het behalen van het motorrijbewijs was, maar ik kwam van een koude kermis thuis. Ik nam het gehele 230 pagina's tellende boek door, maakte proef-examens tot vervelens toe, maar pas vandaag slaagde ik er in om het benodigde papiertje mee naar huis te nemen.

Naast het examen bijzondere verrichtingen, waar ik onlangs smetteloos doorheen kwam samen met Richard, moet er ook nog écht afgereden worden in het verkeer. Voordat dat echter mogelijk is, dient een aanstaand motorrijder zijn theorie-certificaat te verkrijgen.

De eerste keer probeerde ik het op 30 december van het vorige jaar, in Goes. Samen met Richard (die toen voor de 2e keer ging) en Janine reden we naar het Zeeuwse stadje, om ergens bij een tennisvereniging een poging te wagen.
Hoewel ik redelijk op de hoogte ben van de verkeersregels, nam ik mijn aangeschafte lesboek van A tot Z door en maakte meerdere proef-examens. Ik slaagde met gemak, dus dan moest het echte examen toch ook een makkie zijn?

Niets bleek echter minder waar, want hoewel je van de 50 vragen er 6 fout mag hebben, strandde ik jammerlijk in Goes, met 7 fouten. Neef Richard slaagde echter wel.
Ik baalde als een stekker en hoewel ik Janine had beloofd die middag met haar te gaan winkelen, besloten we dit, vanwege de donkere wolken die boven mijn hoofd verschenen, maar uit te stellen.

De tweede poging ondernam ik op 11 januari van dit jaar, dit maal in Barendrecht. Opnieuw maakte ik vele proef-examens en evenals de vorige keren slaagde ik ook hier glansrijk voor. Maar het drama duurde voort en zo zakte ik in Barendrecht opnieuw.

Ik was verbijstert en verslagen. Hoe kon ik nu opnieuw voor zoiets simpels zakken? Mijns inziens werden er ook belachelijke vragen gesteld, die er alleen tussen zitten om je op het verkeerde been te brengen en fouten te laten maken. Het CBR heeft namelijk nogal wat goed te maken na een verlies van 8 miljoen euro!

Gefrustreerd liet ik het enkele weken rusten maar omdat we wellicht al snel ons laatste examen zouden kunnen doen, moest ik wel opnieuw naar het CBR om het benodigde onderdeel te halen.
Dat gebeurde dan ook opnieuw op 1 februari en net zoals de vorige keer in Barendrecht.
Het lot wilde dat ik hier echter voor de 3e keer op rij strandde en net zoals de eerste keer, met maar 1 fout te veel. Te veel is te veel, maar je kunt maar beter met 4 fouten te veel eindigen dan met 1. Ook deze keer vroegen ze een paar flinke strikvragen die me waarschijnlijk de das om deden. En mij niet alleen overigens, want van de 20 deelnemers, gingen er slechts 2 naar huis met voldoende aantal punten.

Ik was erg boos op de weg terug naar kantoor. Het scheelde niet veel of ik vrat een stuk uit mijn stuur en toen ik Janine ook nog eens boos opbelde om haar het slechte nieuws mee te delen, kreeg zij zelfs niet eens de kans om iets te zeggen. Ik ratelde aan een stuk door en verwenste het CBR alles wat ik me maar kon bedenken. Ze hadden me wéér te grazen genomen met een aantal smerige klote vragen (excuus voor mijn Frans) en nu moest ik voor de 4e keer €33,50 overmaken, een halve dag vrij nemen en ook nog naar Barendrecht rijden.
Het meest frustrerende is nog wel dat je niet kun leren van je fouten, want je kunt niet zien wat je precies fout gedaan hebt. Wel krijg je op je uitslag brief een overzicht met onderdelen waarin je fouten gemaakt hebt, maar daar schiet je niet echt iets mee op!

Vandaag parkeerde ik dan ook opnieuw mijn auto voor het Centraal Bureau Rijvaardigheidsbewijzen, op de daarvoor bestemde en inmiddels bekende plaats. De dame achter de balie leek mij even te herkennen. Hoe triest.
Het gebouw zat vol met de meest uiteenlopend gekleurde mensen en ik pikte niet één Nederlands woord op tussen alle Turkse en Marokkaanse families. Het lijkt er zelfs op dat wanneer een Turk af moet rijden, hij zijn complete familie mee neemt naar het CBR!

Enfin, eenmaal in het lokaal was ik de rust zelve en ik liet het afhangen van mijn geluk.
De vragen vond ik deze keer een stuk minder moeilijk, maar toch zweette ik flink toen de dame met de uitslag even op zich liet wachten. Ze maakte me nog zenuwachtiger toen ze de tafelnummers ging opnoemen die het helaas niet hadden gehaald. Ze begon bij tafel 1, 3, 5 en ik had tafel 7! Na tafeltje 5 ging ze echter pas weer verder bij 14 en dat betekende dus dat ik dit keer meer geluk had gehad! Met 4 fouten mocht ik naar huis met een examencertificaat!
Overigens was nu meer dan de helft van de examenkandidaten geslaagd, maar oh wat was ik blij. Dat betekende dat ik nu nog maar één examen verwijderd was van mijn felbegeerde motorrijbewijs!

Erg jammer dat ik er maar liefst vier keer over moest doen, maar dat ik het nu heb is het belangrijkste. Dit pand hoef ik voorlopig dan ook niet meer te zien (tenzij ik mijn laatste examen niet binnen 1 jaar haal) en ben ik nu erg blij met alleen een lullig stukje papier.
Nu gaan Richard en ik ons concentreren op het afrijden, dat misschien deze maand of ander begin volgende maand nog wel eens zou kunnen gaan gebeuren.
Het blijft dus nog even spannend!

Sla je slag op Twitter

Ik kan het moeilijk meer ontkennen nu mijn 'Tweets-teller' de 2.100 is gepasseerd. Twitter is niet meer weg te denken uit mijn dagelijks leven. Oké, door de weeks maak ik er vaker gebruik van dan in het weekend, maar ik zou het vervelend én een stap terug in de evolutie vinden, als Twitter van de digitale beeldbuis zou verdwijnen.

Ik volg veel zogenaamde design-blogs via Twitter waar ik meer dan eens mijn inspiratie vandaan haal. Daarnaast blijf ik via Twitter op de hoogte van het laatste nieuws op mijn vakgebied, van de muziekwereld en alles wat mij daarnaast nog interesseert. Het is voor mij een heerlijk medium waar ik heel snel doorheen kan scannen opzoek naar een interessant artikel waar ik wat aan heb of mee kan. Vele Twitteraars Twitteren op het moment dat ze net een boterham naar binnen werken, om hun volgers mee te laten genieten, maar in dat soort berichten ben ik niet of nauwelijks geïnteresseerd. Het gaat mij vooral om de nieuwswaarde en de perfecte informatie-deling die plaats vindt op dit (toch nog) vrij onbekende online platform.
Zelf heb ik mijn favorieten die ik bijhoud op mijn 'Delicious-account' gekoppeld aan Twitter, zodat wanneer ik een interessante link toevoeg, ik deze ook direct met mijn volgers deel. Met zoiets heb ik tenminste wat te bieden en juist daarom heb ik inmiddels al ruim 225 'volgelingen'.

Naast mijn Delicious-account heb ik ook mijn YouTube-channel, mijn Flickr-account en uiteraard ook mijn blog aan mijn Twitter-account gekoppeld. Wanneer ik dus een nieuwe video upload of een blog post, dan verschijnt dat automatisch op Twitter, waardoor mijn volgelingen (en de mensen die er eventueel naar opzoek zijn) mijn blog lezen of mijn filmpje bekijken.
Mijn Twitter-account is daarnaast weer aan mijn Hyves-pagina gekoppeld, waardoor de cirkel weer rond is. Wanneer ik dus een blog plaats, gaat een melding via Twitter naar Hyves en zo bereik ik in één keer een flink aantal mensen.

Tegenwoordig wordt Twitter ingezet voor vele marketingdoeleinden en daar is het in deze blog eigenlijk om te doen. Zo volgde mijn collega Joan vanwege zijn 'MijnBlueMotion-project' de tweets van BOVAG en won hij vorige week een jaar lang gratis pechhulp via Twitter.
Later 're-tweette' (dat betekend dat je een Twitterbericht van iemand anders overneemt en zo aan jouw volgelingen laat lezen) Joan een bericht met de tekst:

"Wie wil er gratis naar de Motorbeurs Utrecht 18-21 feb.? Follow @BOVAG en RT. We hebben 2x 2 entreekaarten twv €17,50 p/st."

Uiteraard had ik daar wel oren naar, daar ik toch al met Riz en mij vader had afgesproken de 19e februari naar Utrecht af te reizen, om daar de gehele dag te kwijlen op de meest bijzondere ijzeren paarden. Het enige wat ik dus hoefde te doen is het account van BOVAG volgen en het bericht re-tweeten (RT).

Zo gezegd zo gedaan en toen ik gisterenochtend mijn Twitter opstartte bleek ik een bericht te hebben ontvangen waarin iemand van BOVAG mij vertelde: "Sander, gefeliciteerd met de 2 kaartjes voor de Motorbeurs. Wil je even je adres DM'en? Sturen we ze meteen op".

Zojuist zag ik daarom bij thuiskomst een enveloppe met een bekend logo uit de postgleuf steken. Het bleek post van BOVAG, dat hadden ze snel geregeld! In de enveloppe trof ik een begeleidend schrijven en, precies zoals afgesproken, twee toegangskaartjes voor de Motorbeurs in Utrecht.

Sla je slag dus nu op Twitter, want BOVAG is niet de enige die zich via dit nieuwe medium (beter) op de kaart probeert te zetten. In ieder geval bereiken ze wel het gewenste resultaat, want de naam BOVAG blijft waarschijnlijk nog heel lang in mijn geheugen gegrift staan, ik heb via Twitter ook nog eens openlijk een bedankje geschreven en gelinkt naar de BOVAG-Twitter en BOVAG wordt ook weer genoemd op deze blog! Een win-win situatie voor beide partijen dus. Waar Twitter al niet goed voor is...