Trillende benen vormen niet langer een obstakel

Hoewel ik er op dit moment niet zo heel erg mee bezig ben vanwege familie omstandigheden en we nog maar moeten zien of de reis wel doorgaat, proberen we toch nog enigszins voorbereidingen voor onze rondreis door Amerika te maken. Uiteraard probeer ik zoals altijd en bij deze reis helemaal, met een flinke lading foto's terug te keren, maar wil ik ook een prachtige film maken om deze trip nooit meer te vergeten. En juist dat laatste, daar schortte het nog aan...

Een gadget-freak ben ik altijd al geweest en fotograferen en filmen doe ik overal waar ik maar kom, maar een rondreis door the States doe je niet vaak en dus moet alles beter dan goed. Onze huidige filmcamera, de JVC Everio, voldeed al tijden niet meer aan onze eisen en het filmen en monteren stond daarom bij mij de laatste tijd dan ook op een laag pitje. Het was een van de eerste camera's met een hardeschijf en een 3CCD chip, een chip die voor elke kleur (rood, groen en blauw) een aparte chip aan boord heeft en de kleuren dus extra goed vastlegd. Echter, de hardeschijf was naar mijn mening de klein en de batterij te snel leeg voor datgene waar ik 'm voor gebruik. Ook het schermpje was te klein, maar de kwaliteit van het beeld was gewoon goed.

Tóch wilde ik graag voordat we naar Amerika zouden afreizen, nog een nieuwe filmcamera meenemen, om de vakantie zo mooi mogelijk vast te leggen. Na even goed zoeken en wat overleg met mijn collega's, kwam ik uiteindelijk bij een model van Sony terecht. Niet vreemd, gezien we thuis ook al veel van Sony hebben.
De keuze viel dan ook op de Sony HDR-XR500 VE, een HD filmcamera die alles bijzonder scherp vastlegd. Ook de lichtgevoeligheid is bijzonder goed bij deze camera en wat te denken de hardeschijf waar maarliefst 50 uur aan filmmateriaal op vastgelegd kan worden. Dat ga ik hopelijk niet redden in Amerika, want dan heb ik zelf niks gezien!

Ook eindelijk weer een camera met een lekker uitklapscherm en wat voor eentje! Op een flink scherm, dat de opnames bizar scherp weergeef, kan ik alles terug vinden. Zelfs waar ik op de meter nauwkeurig geweest ben, want de camera heeft GPS aan boord en zo kan ik op de kaart precies zien, waar ik welke scène geschoten heb. Een erg leuke toevoeging voor straks in the States!
Zelfs het geluid is bijzonder op deze camera want het geluid onder de film wordt zelfs in Dolby Digital 5.1 opgenomen!
Wat ik ook erg fijn vind is dat er voor deze camera een flink aantal uitbreidingsmogelijkheden bestaan. Dat wil zeggen dat er aardig wat accessoires voor te krijgen zijn. Zo heb ik direct een extra accu erbij gekocht (nu kan ik dus 9 uren filmen) en een groothoeklens, die de meest bijzondere beelden vastlegd. Daarbij komt nog eens dat deze camera beschikt over een extreem gestabiliseerd beeld en dat trillende benen, deindende boten en rijdende auto's dus niet langer meer een obstakel vormen.

Voor de leken wellicht wat minder interessant, maar ik ben érg blij met dit nieuwe 'speledingentje'. Morgen beleeft hij de vuurdoop want dan gaat hij direct mee het water op, tijdens een middagje wakeboarden met Chris en Martha.

Nu maar hopen dat Amerika door kan gaan én dat we mooi weer hebben, dan komen de beelden vanzelf wel goed, daar ben ik nu wel van overtuigd...

Nooit meer met piepende oren thuis komen

Ik zit tegenwoordig vaak in de oefenruimte, samen met mijn mede-bandleden. De zolder thuis is voortreffelijk, maar het échte 'live-gevoel' beleef je toch in een muf ruikende oefenruimte. Meestal is vrijdagavond onze vaste oefenavond, maar iedere keer als ik thuis kom dan gonzen mijn oren en ben ik zeker te weten weer een flink aantal gehoorzenuwen kwijtgeraakt.

Of ik dan geen bescherming gebruik? Jazeker wel, ik neem een stel flinke oorkleppen mee naar de oefenruimte, maar omdat ik aan de ene kant zo'n beetje volledig doof ben, de andere kant ook niet 100% meer is en de oorkleppen wel goed (lees: eigenlijk te veel) dempen maar daarmee ook de zuiverheid van de klank wegnemen, leg ik ze vaak algauw weer aan de kant.

Om toch lekker te kunnen spelen én mijn gehoor te beschermen, liet ik onlangs een paar otoplasten aanmeten. Deze gehoorbeschermers worden op maat gemaakt en er gaat een speciaal filter in die ingesteld is op het reduceren van het volume van de muziek. Stemmen daarentegen, worden eruit gefilterd en dus kan ik daarnaast mensen nog prima horen praten.

Vandaag mocht ik ze ophalen, nadat de moeder van collega Jaap, m'n oren de vorige keer flink had volgepurd en er een mal van had gemaakt.
Uiteraard heb ik ze vanavond direct uitgeprobeerd en wat een geweldige apparaten! Je kunt het vergelijken met het volume dichtdraaien van je cd speler, maar de kwaliteit van het geluid blijft hetzelfde!

Vanaf vandaag kom ik dus nooit meer met piepende oren thuis, ook niet meer van een concert, want dan gaan ze gewoon mee. Goedkoop waren ze niet, maar geen gehoor meer hebben is priceless!
Ik wordt nog eens verstandig...

Japanse bodem

We vroegen ons al af waarom het zo lang duurde, want het was immers al weer een hele tijd geleden dat er een paar nieuwe schoenen voor Koen op de zaak werd afgeleverd. Toch was het vandaag weer eens raak en kwam de o-zo-bekende rode TNT-bus (hier zijn ze nog rood!) weer voorrijden.

Koen nam gretig zijn pakketjes in ontvangst en we hoefden niet te raden wat daar in moest zitten.
Het eerste pakketje was snel geopend en toonde ons een paar gloednieuwe Nikes, uit de serie van de 'Nike Air Max 1 Storm'.
Uiteraard was er weinig tijd om bij dit ene paar stil te staan en begon Koen gelijk met het uitpakken van het tweede deel van zijn bestelling. Daarin bleken echter maar liefst twee schoenendozen te zitten, die naast 2 paar schoenen, ook volgepropt zaten met Japanse kranten. De schoenen waren namelijk van een Japanse eigenaar afkomstig en dus bleek dit schoeisel eerst op Japanse bodem te zijn gedragen.

De inhoud van de dozen loog er echter weer niet om toonde ons een paar 'Nike Air Max 1 Shima Shima' en ook een paar 'Nike Air Max 1 Crepe'.
Nu was er bijna geen plaats meer om te werken, maar er stonden nu wel 3 paar Nikes op Koen's bureau te glimmen! En daar was 'De Koenoe' maar wat blij mee!

Een fabuleuze toespraak van 'Uncle Johnny'

De feestelijkheden van vanavond beleefde ik opnieuw met een dubbel gevoel. Nadat ik vanmiddag een bijzondere middag op het water had beleefd met de ene kant van de familie, stond voor vanavond de viering van het 25 jarig jubileum van een andere oom en tante op het programma.

Hoewel uiteraard ook deze kant van de familie mij na aan het hart ligt, vond ik het toch erg moeilijk om ze toe te zingen dat we hopen dat ze nog lang plezier met elkaar mogen beleven, wetende dat het ook wel eens anders kan lopen en dat dat nu zo pijnlijk dichtbij is...

Janine en ik moesten ons nog flink haasten om op tijd op het feestje te komen, maar eenmaal daar aangekomen, bleken we nog ruim op tijd te zijn. Binnen werden de laatste voorbereidingen getroffen en de bedoeling van de ontvangst nog even doorgesproken.
Niet lang daarna rolde er een grote Amerikaanse klassieker door de Voorstraat van Stellendam en kwam netjes tot stiltstand voor 't Wapen van Stellendam, waar een bescheiden erehaag was gevormd.

Oom Johan stapte volledig in stijl uit, mét cowboyhoed en nadat hij samen met tante Wilma nog even poseerde voor de bijzonder oldtimer, kregen ze beiden een warm onthaal en ontvingen vele felicitaties.
Daar hielden ze dan ook een leuke bos rozen aan over en na nog een laatste foto, snelden ook zij zich naar binnen.

Daar zat iedereen al netjes te wachten en begonnen we na het vullen van de glazen en de fabuleuze toespraak van 'Uncle Johnny', waarin 25 jaar huwelijk in vogelvlucht voorbij kwam, begonnen aan de overheerlijke barbeque. Die vond midden in de feestzaal plaats en om de barbeque heen was het al snel een gezellige drukte.

Uiteraard werd het jubilerende bruidspaar ook nog toegezongen met een speciaal geschreven lied en ontvingen ze van ons allemaal een cheque om hen een steuntje in de rug te geven bij de op handen zijnde uitbreiding van de tuin.
Van de kinderen (Jeroen, Jan-Willem en schoondochter Christa) kregen ze nog een mooie lantaarn, die volgens Jan-Willem niet zou misstaan bij de vijver waar straks de koi-karpers in rond gaan zwemmen.

Na al deze kadoos en het lekkere eten, bleef het nog lang gezellig aan de tafels, maar ook aan deze avond kwam weer een einde.
Ondanks dat ik in gedachten nog bezig was met de gebeurtenissen van vanmiddag en het moeilijk vond om actief mee te delen in de feestvreugde, heb ik toch een leuke avond gehad. Ik ben dan ook erg benieuwd naar het resultaat van de nieuwe tuin!

Een fantastische middag met een dubbel gevoel...

Een fantastische middag, maar een met een dubbele betekenis. Een dubbel gevoel...
Aan de ene kant wil je een leuke middag met je familie beleven, maar aan de andere kant weet je dat dit een reden heeft: nog zoveel mogelijk leuke tijden beleven met oom Leen...

Ik heb een tijdje na moeten denken over wat ik in deze blog zou schrijven. Het valt me namelijk erg zwaar. Ik sta op en ga naar bed met de gedachte dat mijn lieve oom Leen steeds zieker wordt. We leven al ruim 2 jaar met de verschrikkelijke wetenschap, maar de laatste tijd zien we het met z'n allen pijnlijk werkelijkheid worden. Je wil zó graag dat het stiekem toch nooit gaat gebeuren en dat de doktoren het tóch mis hadden. Des te pijnlijker is het wanneer je er achterkomt dat het vechten tegen de bierkaai is.
Dus blijft er nog maar één ding over en dat is zorgen dat we een nog zo'n leuk mogelijke tijd met z'n allen beleven. Hoe lang die tijd dan ook nog moge zijn...

Toch probeer ik in deze blog een erg leuke en gezellige middag te omschrijven, want dat was het gewoon. Ookal hadden we allemaal onze eigen gedachten over deze belevenis en hoe moeilijk en dubbel het allemaal is, toch is het een deel van ons leven. Hoe pijnlijk ook.
Het is ook een deel van mijn leven en ik kan er daarom niet omheen op mijn weblog. Zeker niet omdat ik hoop over een tijd deze blog nog eens terug te lezen en te denken aan die ene bijzonder middag...


Oom Jan stelde ons voor om een rondje te gaan varen met zijn bootje, door de havens van Rotterdam. Hij vervoert goederen en mensen van de wal naar het schip en weer terug als dat nodig is. Ik heb hem er al zó vaak over horen praten, maar kon me nooit een idee vormen van zijn werkzaamheden. Dubbel leuk dus, een gezellig middagje met familie én een kijkje in de keuken bij oom Jan aan boort.

Na de Tomassentunnel namen we de afslag Maassluis en hielden we het havennummer 4210 in de gaten. Eenmaal daar aangekomen zagen we de witte Quasqai van oom Jan al staan en we parkeerden onze auto's en liepen richting een piertje.
Daar lag onze schuit voor die middag al rustig te dobberen en bleek tante Janneke al aan boord te zijn. Oom Jan heette ons hartelijk welkom en we liepen gezamelijk richting zijn grote liefde.
Onder toeziend oog van Kapitein oom Jan mochten we aan boord komen en niet veel later stuurde hij ons vakkundig door de havens en leek hij vandaag wel een tourgids, want hij vertelde honderduit en wist antwoord op al onze vragen.

Wij keken ondertussen onze ogen uit en vooral ook mijn vader herkende veel in deze havens omdat hij vlakbij werkt. Hij zag het eens een keer vanaf de andere kant en dat was ook wel eens leuk.
De dames, Janine en Claudia, zaten al snel buiten in het zonnetje en ook mijn 'aangetrouwde neef' Arjan voegde zich daarbij.

Ondertussen was de boot geruisloos van kapitein gewisseld en bleek Ries het roer nu stevig in handen te hebben, terwijl zijn oom Piet en zijn vader en moeder hun ogen uit keken.
Beneden in het ruim was het ook goed toeven trouwens. Daar waren banken en tafeltjes en keken we op waterniveau naar alles wat er voorbij kwam.

Na bijna een uur varen kwam een herkenbare brug in beeld en voeren we opeens door een bekend stukje Rotterdam. Uiteraard werden er veel foto's genomen en er werd zelfs gefilmd. Helemaal toen we nu eens ónder de Eramusbrug doorvoeren, want meestal gaan we er overheen.

Vlak voor de Willemsbrug draaiden we terug, want we waren toch al bijna weer 1,5 uur onderweg en we moesten ook nog terug natuurlijk.
Gelukkig bleef het lekker weer en was het goed toeven op het dek of in het ruim van de Neptunus 9, waar we nog een glimp opvingen van het zomercarnaval dat aan de gang was in de stad.

Zelf mocht ik ook nog even de kapitein uithangen en loodste de boot door de havens alsof ik nooit anders gedaan had, totdat het helaas weer tijd was om aan te meren en het ruime sop te verruilen voor vaste grond onder onze voeten.
Nog even een groepsfoto (helaas zonder mijn eigen vriendinnetje, want iemand moest de foto maken) en nog een foto van de boot voordat we afscheid namen elkaar en in het bijzonder van oom Jan en tante Janneke.

Wat hebben we genoten en zijn blij dat we deze middag met elkaar hebben mogen beleven. Oom Leen was moe, maar had net als ons allemaal een leuke middag gehad en daar was het uiteindelijk toch om te doen.
Bij deze nogmaals ontzettend bedankt oom Jan, voor het beschikbaar stellen van de boot en het kijkje in de keuken dat je ons gunde. Het was een onvergetelijke middag...

Een overvloed en variatie aan cocktails en lekkere hapjes

Vanavond vierden we met een gezellig clubje, de verjaardag van Martha bij haar en Chris (en natuurlijk ook bij Levi!) in de achtertuin. Wat zag de kleine Levi er weer stoer uit vanavond en vooral met z'n nieuwe stoere Nike's stal hij de harten van alle aanwezige dames.

In de heerlijke zitkuil in de tuin van Chris & Martha ontbrak het ons overigens aan niks. Nou ja, het weer was dan niet wat we gehoopt hadden voor een zomers feestje, maar de terrasverwarmer maakte een hoop goed. Ook de overvloed en variatie aan cocktails, versierd met van die grappige parasolletjes, suikkerrandjes en sappige vruchten, gaven het toch een zomers gevoel en ook de lekkere hapjes ontbraken niet! Zelfs ík deed mij tegoed aan een cocktail, wat toch vrij uniek is omdat ik me meestal niet aan de sterke drank waag!

Het bleef dan ook tot na middernacht érg gezellig in de tuin, waar de meeste wilde en sappige verhalen de revu passeerden...

Koninginnen uit het stenentijdperk

Het was weer erg gezellig vanavond tijdens de oefenavond, die dit keer een dag eerder plaats vond dan normaal, van onze nog naamloze band. Iemand misschien een idee?

Helaas moesten we wel onze bassist Barry missen omdat hij andere verplichtingen had en het niet zou gaan redden om met ons mee te spelen. We misten hem dan ook niet alleen vanwege zijn gezellige persoontje, maar ook vanwege zijn muzikale talenten. We moesten het dus vanavond zónder de zware bas-dreunen van ons 'Brie' doen...

Ik had flink geoefend deze week, omdat er een aantal snelle partijen in het nummer 'No One Knows' van Queens of the Stoneage voorkomen en kon hem dan ook nog niet volledig spelen. Niels en Richard waren toch al een stukje verder maar dat kon ik helaas nog niet bijbenen.
Ik had trouwens sowieso de grootste moeite met spelen vanavond. Het ging van mijn kant niet echt lekker, vooral ook omdat ik mijn partijen op een andere drumkit heb geoefend en dan is het toch wel wennen om het op de drumkit in de oefenruimte te spelen!

Enfin, we hebben het beste ervan gemaakt en wat vooral erg belangrijk is, is dat we weer ontzettend gelachen hebben met elkaar. Zo schoten er verschillende lachsalvo's de lucht in wanneer Niels of Richard een bizarre gitaarsolo ten gehore brachten en speelde Niels zichzelf nog het zweet op zijn hoofd op de drumkit!

Als bonus dit keer een filmpje (de beste van de verschillende takes...) waarin we de eerste 3 minuten van het nummer aardig kunnen spelen. Je mist echter meteen de zware basklanken van Barry. We hopen binnen een paar weken met een gelikt filmpje te komen (dan ook met zang eronder?), maar deze keer dus alleen een 'oefen-versie'. Ik zal daarom komende week opnieuw hard moeten oefenen en het nummer proberen nog verder te spelen. Dat wordt weer lange avonden op zolder 'studeren'!





Kijk voor meer filmpjes ook eens in Mijn Filmdossier of op mijn YouTube Channel.

Oma hief euforisch haar mega sorbet de lucht in

Een tijdje terug hadden we de 'generale repetitie', maar vandaag was het pas echt tijd voor de 50 jarige bruiloft van opa & oma Visser. Bijna alle kinderen, kleinkinderen, broers, zussen, neven en nichten waren in de Dolle Beer in Ouddorp neergestreken voor een gezellige samenkomst en natuurlijk om lekker te eten!

Eerst was er gelegenheid tot bijpraten met familie, die zien we ook niet dagelijks namelijk. Daarna kregen we een menu voorgeschoteld waar we konden kiezen uit verschillende voor-, na- en hoofdgerechten. Nou dat is aan deze jongen wel besteed!

Of dat de tijd nu zo snel ging, of de mensen in de keuken het vuur uit hun sloffen liepen, maar het eten stond ook vrij snel op tafel en het werd meteen een stuk stiller aan tafel...
Iedereen genoot van wat er op zijn bord lag! Zo zag ik opa & oma lekker smullen en ook Arjen, die een speciaal menuutje kreeg, zat lekker van z'n kipnuggets te peuzelen!

Mijn vaste blog-lezers raden inmiddels met gemak mijn dessert, want zo deed ik mij (net als mijn vader deze keer) zoals altijd tegoed aan een Dame Blanche (sorry op de foto had ik er al van gegeten, ik kon er niet van afblijven!).

En wat te denken van opa & oma! Beiden namen zij zoals verwacht een sorbet, maar speciaal voor oma lieten we, net als vorige keer, een mega sorbet aanrukken, die beiden met vuurwerk werden geserveerd (zie filmpje).
Oma (gek op ijs!) was er maar wat blij mee, schaterde, en hief euforisch haar mega sorbet de lucht in zodat iedereen hem kon zien. De dolle pret was van haar gezicht af te lezen en weldra begon zij aan haar (in onze ogen) zware missie, want hij móést op! Dat hoef je echter geen 2x tegen oma (kampioen ijs-eter) te zeggen!
Opa genoot overigens, net als de rest van de aanwezigen, ook erg van zijn ijsje, maar had hem iets eerder op dan oma...

Iedereen zat met spanning toe te kijken hoe oma de laatste druppel ijs uit de 'emmer' schepte en vol trots hief ze opnieuw het glas om te laten zien dat ze 'm toch écht 'burgemeester' gemaakt had!

Het was een gezellige middag en avond en ik prijs me gelukkig dat ik nog zo'n lieve en vitale opa en oma heb. Ik hoop dat de 60 jarige bruiloft nét zo gezellig wordt...

Als bonus een filmpje waarop de met vuurwerk versierde toetjes van opa & oma worden binnen gebracht!

50 Jarige bruiloft opa & oma Visser from Sander de Gans on Vimeo.

Lekker veel herrie

Het was weer heerlijk om vanavond met zulke getalenteerde en reeds ervaren muzikanten te spelen, die ook nog eens erg gezellig zijn! Het klikt goed, maar ik als redelijk onervaren drummer, die nog nat is achter zijn oren, zal flink m'n best moeten doen om Richard, Niels en Barry qua niveau een beetje bij te benen. Ik probeer dan ook zo goed mogelijk mijn partijen in te studeren zodat we op onze oefen-avond (vrijdag), er helemaal voor kunnen gaan.

Deze week speelden we echter écht live, in de oefenruimte, waar we lekker veel herrie kunnen maken in tegenstelling tot bij ons op zolder waar we veelal met een koptelefoon op spelen. We speelden net als vorige week het nummer 'Woman' van Wolfmother en zo met de versterkers, akoestische drums en het feit dat we deze week helemaal compleet waren, was toch nog een beetje wennen...

Ook 'No One Knows' van Queens Of The Stoneage kwam aan bod, maar dat zat er duidelijk nog niet helemaal in. Het eerste gedeelte ging prima, maar de moeilijke snelle stukken moesten we voor komende week bewaren.

Vanavond speelden we ook voor publiek! Althans, publiek, Jurien kwam kijken hoe we het er met z'n vieren vanaf brachten en nam ook nog een lekker biertje voor ons mee.

Na 2,5 uur vlammen, en vooral ook lachen, gieren en brullen hielden we het voor gezien. Met piepende oren verlieten we de oefenruimte, met de instelling dat we volgende week weer bij elkaar zouden komen en in de komende week, individueel, onze partijen goed zouden oefenen.

Dat wordt dus thuis weer flink aan de studie, zodat we aanstaande vrijdag weer volledig los kunnen gaan! Ik ben benieuwd...

Een lekkere dikke kont

Vanochtend moest ik om een of andere vage reden toch onverwacht zelf mijn Honda bij dealer Jan van Dijk brengen voor een APK en om even ergens naar te laten kijken. Hoe dan ook, ik kreeg een vrij nieuwe leenauto mee, dit keer wat anders dan de Jazz of de Accord die ik eerder al meekreeg.

Ik reed daarom vanaf Brielle weer terug met een Honda CRV, een auto die m'n vader zou bestempelen als 'busje' maar die ik vooral vandaag even met een ander kritisch oog bekeek. Hoe was het immers gesteld met het comfort, de ruimte, het aanzicht of de rijeigenschappen?

Dat laatste bemerkte ik meteen toen ik op de terugweg al een vrachtwagen in wilde halen. Normaal gesproken schakel ik terug en ben er binnen een mum van tijd voorbij met mijn Type R. Nu moest ik geduldig voorbij 'kruipen'...

Desalniettemin reed hij wel comfortabel en voelde hij aan als een goede, ruimte gezinswagen, maar laten we hem eerst eens van de buitenkant bekijken. Hij oogt namelijk nog best stoer en vind 'm dan ook absoluut niet lelijk. Een grote, brede en stoere neus aan de voorkant en een lekkere dikke kont aan de achterkant, die de enigszins 'chique' lijn van de auto afmaakt. Die kont kan trouwens ook nog open en de ruimte die zich dan openbaart is lekker fors. Je kan er prima al je vakantiespullen in vervoeren, of een paar kinderwagens, drumkits (voor de nodige optredens), of schoonmoeders...

Dan de achterbank. Meteen viel op dat die uitermate makkelijk te bereiken was omdat de achterste deuren bijna haaks open kunnen staan. Gepaard met de 'lekkere hoge instap' (dat mijn vader tegenwoordig als steekwoord gebruikt bij het wel of niet goed vinden van een auto), maakt het dus lekker comfortabel om achterin te klimmen en ook de stoelen die je daar vindt zitten prima. Niet overdreven luxe natuurlijk, maar voor de prijsklasse waarin deze auto zich bevindt hebben ze dit bij Honda prima voor elkaar. De bestuurdersstoelen krijgen overigens ook de klassificatie 'prima', want hoewel ook deze niet echt overdreven luxe zijn, zitten ze (je raadt het al), prima.
Alleen het dashboard vind ik wat saaïg, en omdat de auto pas uit oktober 2008 dateert had ik hier wel meer de lijn verwacht die Honda tegenwoordig doorvoert in zijn assortiment, iets sportiever dus. Helaas.
Wat wel direct bij het instappen opviel is de wat vreemd aandoende handrem. Hij viel mij zelfs zó op, dat ik dacht dat ik een automaat zou gaan rijden, maar de versnellingspook bevond zich op een voor mij bekende plek.

Al met al mag deze CRV toch weer met trots het Honda logo dragen en zou ik 'm voor het comfort en de beschikbare ruimte in overweging nemen, mocht ik daar de behoefte toe hebben.
Vooralsnog ben ik nog steeds gelukkig met mijn eigen stoere racewagen die ik aan het einde van de dag met grote blijdschap weer terug in ontvangst mocht nemen. Gekeurd en wel en een paar kleinigheidjes weggewerkt...

Shakira keek angstig toe wat we nu weer aan het doen waren

Het was al weer een hele tijd geleden dat we voor het laatst in de oefenruimte waren, dat ongeveer op een steenworp afstand van mijn huis te vinden is. Meestal zitten we bij mij op zolder, maar dat komt voornamelijk omdat er in die oefenruimte nog een andere drummer huist en zijn drumkit vind ik niet zo lekker spelen...

Omdat Richard afgelopen week, tijdens een opruim-rondje in zijn slaapkamer, nog een paar vergeten vlaggen van Metallica vond en bedacht dat die niet zouden misstaan in onze oefenruimte, besloten we die vanavond gelijk maar op te hangen zodat we ook konden zien of de oefenruimte er überhaupt nog stond!

Het laantje er naartoe was in ieder geval mooi begroeid met bomen en de entree was dan ook wel erg mooi. Aangekomen bij de oefenruimte bleek Richard al present te zijn en deed de buitenkant pijn aan mijn ogen, want die was opnieuw gewit! Ook de rozen langs de zijkant van de ruimte stonden prachtig te bloeien op deze mooie zomeravond.

Binnen was het toch iets minder, want er stonden nog steeds enkele vuilniszakken van de opruimronde van vorig jaar en een van onze andere 'mede-bewoners' had dus niks meegenomen naar huis. Ook was er weer een flinke berg lege blikjes en flesjes te vinden, die we allemaal weer even netjes in een vuilniszak hebben gestopt en meegenomen.

Na het opruimen zijn we gelijk gestart met het ophangen van een paar vlaggen. Zo kwam er een stoere Metallica vlag uit het Reload-tijdperk op de muur achter de ritmesectie (drums en basgitaar) te hangen en keek Shakira vanaf de andere kant angstig toe wat we nu weer aan het doen waren. Op 2 meter van haar vandaan hing Richard nog een andere bizarre Metallica vlag die gebaseerd is op het nummer 'Sad But True'.
Ook ik greep mijn kans en hing met enige moeite (de punaises bleven moeilijk in de dikke wandbekleding hangen) een Metallica vlag van hun album 'Garage Inc.' op.

Na 3 vlaggen hielden we het weer voor gezien en uiteraard kon ik het niet laten om nog even een potje te drummen terwijl ik Riz, die zijn vroegere collectie Aardschok magazines in de kast aan het opbergen was, zag denken "Moet dit nu echt?!"...

Gelukkig hadden we in een uurtje toch bereikt wat we wilden bereiken. De oefenruimte was wat 'opgefleurt' en weer eens opgeruimd. Aankomende week nog één vlag ophangen en er even een stofzuiger doorheen halen en dan hopen dat we er in de toekomst wat vaker komen. We zullen zien!

Het begin is er!

Onlangs besloten we, na enkele leuke jamsessies, serieuzer stappen te ondernemen en na te gaan denken over een band formatie.
Twee weken geleden kwamen we voor het eerst bij elkaar om de zaken door te spreken en we besloten om voor de eerste oefensessie Wolfmother met 'Woman' in te studeren.

Na thuis druk geoefend te hebben was vanavond onze eerste echte oefenavond en hoewel Richard jammer genoeg niet aanwezig kon zijn vanwege zijn werk, besloten Niels, Barry en ik tóch alvast te oefenen...

Het resultaat voor de aller eerste avond mag er best zijn. Natuurlijk speel je zo'n nummer niet meteen foutloos en hoewel ik me in het begin van de week een beetje op de drums verkeek (ik dacht dat ze moeilijk waren, maar na goed oefenen viel het eigenlijk best wel mee), bleken het juist de snelle gitaar akkoorden die flink lastig waren. Beide heren hadden dan ook aan het einde van de avond een paar flinke blaren op hun vingertoppen staan!

Uiteraard heb ik deze, misschien wel historische, avond op film en geluid opgenomen en als bonus dus dit keer een filmpje van onze beste versie van 'Woman'. Na een paar keer te hebben gespeeld was dit de eerste keer dat we 'm volledig uitspeelden. Absoluut niet foutloos en er valt nog veel te sleutelen en te oefenen (zo beginnen we redelijk rustig maar naarmate het nummer vordert beginnen we door ons enthousiastme steeds sneller te spelen), maar het begin is er!




Kijk voor meer filmpjes ook eens in Mijn Filmdossier of op mijn YouTube Channel.

Al 75 jaar halve meter Jan!

Het is helaas nog mijn enige en ben er dus ook heel zuinig op, en vandaag werd opa Visser (ooit eens halve meter Jan genoemd) alweer 75 jaar.

Ondanks de toch vrij hoge leeftijd kan van een 'bejaarde man' nog absoluut niet gesproken worden! Oké, onlangs was het even schrikken, maar normaal gesproken is hij zo fit als een hoentje en zo sterk als een paard.

Vanavond vierden we dan ook met de kinderen en kleinkinderen het feit dat hij opnieuw een jaartje bij mag schrijven en hopen dat we nog lang plezier met 'm mogen beleven!

Het eerste plezier staat overigens alweer in de planning, want op 18 juli gaan we (opnieuw, want onlangs deden we dat nog met een klein clubje om voor te proeven) met de hele familie uit eten bij de Dolle Beer in Ouddorp, ter ere van de 50 jarige bruiloft en opa's 75e verjaardag.

Opa (ik weet dat je af en toe m'n blog leest!), nogmaals van harte gefeliciteerd met je verjaardag!

"Wat zegt u, ik kan u niet zo goed verstaan!..."

Omdat ik gisteren de halve dag met van die gele zompige doppen in m'n oren heb rondgelopen vanwege het idiote volume van sommige bands tijdens mijn bezoek aan RockWerchter (België), dacht ik dat het slim was om naar de plaatselijke hoortoestellenboer te bellen en te vragen naar gehoorbescherming, speciaal voor dergelijke gelegenheden.


Verkoopster: "Goedemiddag, (...)hoortoestellen!"

Ik: "Ja, goedemiddag, u spreekt met Sander de Gans. Ik heb een vraag over gehoorbescherming, verkopen jullie in-ear-gehoorbescherming die er voor zorgen dat ik niet doof wordt van de muziek bij concerten en optredens?"

Verkoopster: "Wat zegt u, ik kan u niet zo goed verstaan!..."

RockWerchter 2009

We hebben er lang naar toe geleefd maar vandaag was de dag dan eindelijk aangebroken. Samen met Jurien, Richard en Cor vertrokken we redelijk op tijd (nadat we de avond daarvoor allemaal nog wel even doorgezakt waren!), naar het Belgische Werchter, waar de 35e editie van RockWerchter al vanaf donderdag in volle gang was...

Bij Werchter aangekomen stonden de campings, evenals de parkeerplaatsen al bomvol en sloten wij netjes achteraan de lange rij richting de nog beschikbare parkeerplaatsen.
Nadat we daar eindelijk een plaatsje hadden toegewezen gekregen (en nog een wel heel bijzondere Fiat tegenkwamen) probeerden we langs de honderden kraampjes en nóg meer festivalgangers, het festivalterrein te bereiken.

Na een wandeling van enkele kilometers kwamen we daar eindelijk aan en mochten door de poort, waarna we ons vergaapten aan het immense terrein. Meteen vielen ons ook de toiletten op, waar je precies kon zien wie er een grote of een kleine boodschap moest doen, al naar gelang de hoeveelheid papier hij of zij meenam...

Enfin, eerst maar eens even drank- en eetbonnetjes gekocht en ook even een korte broek voor Cor en Jurien gescoord. Met bijbehorende rugzak overigens, om de spullen in te doen. Altijd handig.
Daarna toch een poging gewaagd om het eerste optreden van die dag (voor ons dan, Metro Station was ons al voor geweest met een optreden) mee te pikken en dus liepen we naar voren om alles beter te kunnen zien en horen.
Nou dat laatste was dan ook absoluut geen probleem want het geluid van Mastodon stond ongezond hard en ik zorgde er dan ook voor dat ik snel een setje oordoppen te pakken kreeg zodat ik wél fatsoenlijk kon luisteren. Althans, fatsoenlijk, het was meer herrie dan muziek en de zanger(s) was al helemaal niet te verstaan. Helaas geen hoogvlieger dus.

Na het optreden van Maston, eerst maar eens wat te drinken en te eten gescoord en natuurlijk ook wat zonnebrandcrème opgespoten want de zon stond hoog en brandde fel op onze ontblootte bovenlijven.

Althans, niet voor lang! We zagen tijdens het optreden van Mars Volta namelijk donkere wolken boven het festivalterrein samen komen en kochten snel wat poncho's, voordat ze op zouden zijn.
Enigszins beteuterd keken we naar het weer en hoopten op beter, maar toen het opeens hard begon te waaien en het stof en zand op het terrein, irritant op begon te waaien, kozen we eieren voor ons geld en vonden een plekje onder het afdak van de KBC (een Belgische bank) die daar met zijn eigen mobiele pinautomaat en kassa op het terrein stond. Je kon overigens alleen terecht bij de kassa als je klant van KBC was, maar niemand stuurde ons weg, zeker niet toen het opeens begon te stortregenen. De mensen die in de lange rij voor het pinautomaat of het tabakswinkeltje stonden maakten geen schijn van kans. Niemand trouwens, want wie niet in het bezit van paraplu of poncho was regende zeiknat.

Vanaf ons plekje hadden prachtig uitzicht over de rennende en schuilende festivalbezoekers, terwijl wij lekker gezellig dicht op elkaar, maar hoog en droog stonden.
De regen was heftig maar duurde gelukkig niet lang en dus stonden wij even later al als een van de weinige droge muziekliefhebbers tussen allerlei druipende mede-festivalgangers die koortsachtig nog een droog plekje op hun shirt probeerden te ontdekken, of die even met hele andere, misschien wel belangrijkere zaken bezig waren.

Ook onze magen begonnen te knorren en we besloten weer wat fastfood naar binnen te werken om daarna eens een kijkje te nemen in de 'Pyramid Marquee' zoals hij in de 'volksmond' heet.
Daar zag en luisterde ik voor het eerst naar een optreden van de Ierse band The Script en was vooral ook erg onder de indruk van de lekkere fills en grooves van de drummer.
Even later stonden we al weer buiten om zijdelings nog wat mee te krijgen van The Black Eyed Peas, maar omdat we allemaal niet zo fan van waren, besloten we een welverdient uiltje te knappen onder een van de bomen op het terrein.

Een heerlijk gezicht. Jurien was al snel vertrokken richting dromenland en ook Ries en Cor lagen al snel met hun ogen dicht. Wat een lief gezicht he.
We hadden het wel even nodig maar toch vond ik het wel jammer dat we daardoor het optreden van de Kaiser Chiefs moesten missen. Zelf heb ik er nog wel even van een flinke afstand naar staan kijken, want de muziek was overal te horen, maar de rest lag ondertussen lekker te maffen.
Toen ik bij de jongens terug kwam, zag ik overigens nog wel een meisje met hele grote boobies rondlopen! Of was dit fake?...

Enfin, het liep tegen 21:00 en het was tijd voor Nine Inch Nails. Ik kende de band niet echt maar had van tevoren nog wel wat nummers op internet opgezocht en geluisterd. Niet echt mijn 'cup of tea' en ook niet dat van de rest van de jongens. Af en toe zaten er wel lekkere stukjes tussen, maar de ongelooflijk energieke muziek (de zanger stond na een kwartier al te druipen van het zweet) kon me niet echt boeien. Ook niet omdat het de laatste keer was dat ze zouden optreden in België omdat ze binnenkort het bijltje er bij neer gooien.

Maar na dit op een na laatste optreden, kwam dé band waar we (en nog 80.000 andere mensen) zo'n beetje voor gekomen waren. Het duurde minstens 1,5 uur voordat het podium was opgebouwd en de laatste check's waren uitgevoerd, maar toen, 20 minuten te laat (het zij ze vergeven!) trapte Metallica af voor de laatste 2 uur van RockWerchter 2009.
Wat een overweldigend optreden! Heel anders vergeleken bij het optreden van eind maart in Ahoy. Andere play-list, maar vooral een totaal andere beleving zo in de buitenlucht!
Gigantisch veel licht zorgde voor heftige effecten en een fel verlicht publiek en daarbij trokken de mannen van Metallica (en ik lette natuurlijk vooral weer op Lars!) weer alles uit de kast. Vele klassiekers kwamen weer langs, zoals Sanatarium, Of Wolf and Man, Whom The Bell Tolls, Nothing Else Matters, One en natuurlijk Enter Sandman. Ook nummers van hun laatste album 'Death Magnetic' werden gespeeld zoals Cyanide, Broken Beat & Scarred, All Nightmare Long en The Day That Never Comes, maar je hoorde dat vele aanwezigen juist die nummers veel minder luid meezongen en toch meer voor de échte klassiekers gingen.

Tijdens het optreden werden we veelvuldig getrakteerd op bijzonder vuurwerk, explosies (zoals tijdens 'One') en meters hoge vlammen, die een flinke hitte afgaven. Voor het vuurwerk tijdens Enter Sandman was érg gaaf en een waar spectakel.

Helaas kwam ook aan het optreden van Metallica een einde en sloten zij gepast en zoals altijd om half 2 het optreden af met Seek & Destroy, waarna het festival pas écht afgesloten werd met wederom prachtig vuurwerk en de lange wandeling naar de parkeerplaats weer begon. Tezamen met nog 80.000 andere mensen overigens, want die wilden natuurlijk allemaal tegelijk naar huis!

Dat duurde dus nog minimaal een uur voordat we op de parkeerplaats aankwamen en minimaal nóg een uur voordat we ook daar vertrokken waren en dat terwijl we toch niet zo gek ver van de ingang vandaan stonden!
Toch begrepen we even later wel waarom het zo lang moest duren, want opeens zagen we deze auto in de rij naast ons. Op zich niet zo'n vreemd gezicht, maar wel als ik er bij vertel dat deze meneer vooraan in zijn rij stond, met lichten aan, draaiende motor, maar gewoon in slaap gevallen was! En dat terwijl er een aardige rij met automobilisten achter stond die niet in de gaten hadden wat er allemaal aan de hand was...

Eind goed al goed denk ik want de mensen die achter deze meneer stonden te wachten, hebben we netjes (en lachend) gewaarschuwd en de man in kwestie lekker door laten slapen.
Ben benieuwd hoe laat en hoe hij wakker is geworden! Wij waren in ieder geval pas 5 uur thuis...

Als bonus uiteraard een filmpje van Metallica met Enter Sandman, waarbij de nodige lichteffecten maar vooral ongelooflijk gaaf vuurwerk aan te pas kwam! Kijk én luister!




Kijk voor meer filmpjes ook eens in Mijn Filmdossier of op mijn YouTube Channel.

De Black Jack Blues Band

Nadat ik gisteren de halve Black Jack Blues Band al op de bruiloft van Barry & Nikole had zien optreden, besloot ik een van mijn favoriete plaatselijke bands vandaag ook te volgen naar Oeltgendag in Ooltgensplaat.

Daar maakten ze er weer zoals vanouds een feestje van en deden dat vanaf een vrachtwagentrailer ergens midden in het dorp.

Samen met Richard reed ik naar 'het einde van de wereld', Ooltgensplaat, en zaten we heerlijk in de fel schijnende zon met Niels en Barry's broertje Johnny, te genieten van de vrolijke noten en een paar koude pilsjes. Vooral de gitaarsolo's van Jan en de drumsolo van Peter (zie filmpje), vielen bij ons erg in de smaak.

Als bonus dan ook een filmpje van het laatste nummer voor de welverdiende pauze. Jan geeft er als eerste de brui aan en heeft zin in een biertje en niet veel later volgt de rest van de band. Als de na een tijdje de bassist ook nog het podium verlaat, trakteert de drummer ons op een lekker drumsolo...




Kijk voor meer filmpjes ook eens in Mijn Filmdossier of op mijn YouTube Channel.

De Barry Breur Blues Band

Al een tijd geleden werd ik door Barry uitgenodigd om zijn aanstaande bruiloft mee te vieren, maar het duurde nog tot vorige week donderdag, tijdens onze eerste echte band-bespreking (ja ja, de eerste voorbereidingen voor de te vormen band zijn in volle gang!), totdat ik een echte officiële uitnodiging in mijn handen kreeg gedrukt...

Uiteraard was ik van de partij om 'onze bassist' op een van zijn mooiste dagen bij te staan en mee te delen in de feestvreugde.

Na de openingsdans en de muziek die daarop volgde, werden de voorbereidingen getroffen voor échte muziek! Voor deze gelegenheid was er spontaan een bandje gevormd met een aantal bandleden van de Black Jack Blues Band (van Barry's vader) zoals drummer Peter Resler, gitarist (en vader van Barry) Jan Breur en zanger Ab van de Ree. Daarnaast kreeg de band ondersteuning van gitarist Niels Droger, toetsenist Johnny Breur (broer van...) en een rol als bassist was weggelegd voor Barry zelf! Speciaal voor deze avond werd nu de 'Barry Breur Blues Band' een feit.

Van oefenen was weinig gekomen en dus kregen alle leden ongeveer 2 minuten vantevoren een akkoordenschema in handen gedrukt en moesten dus spelen voor wat ze waard waren!
Dat ging overigens prima! Uiteraard lette ik het meest op Barry en Niels, want wie weet komt het ooit tot de dag dat ik met deze kerels het podium op moet, maar de band als geheel was sowieso leuk om naar te kijken én te luisteren. Voor het 'spontane' spatte er vanaf en het enthousiasme waarmee de mannen speelden was aanstekelijk!

Tussen de nummers door vertrok de drummer plots van zijn drumtroon en het leek alsof hij het helemaal zat was. Niets was echter minder waar want na korte tijd achter de gordijnen verdwenen te zijn klonk er een hels kabaal en kwam Peter met een mini-Harley de zaal in rijden.
Barry is namelijk helemaal gek van (zijn) Harley Davidson en kreeg nu van een aantal vrienden en familieleden een heuse mini-Harley aangeboden. Een échte Barry Davidson, zoals gegraveerd stond in de ijzeren plaat die op het stuur bevestigd was. Barry kon alleen maar glunderen, grijnzen en stamelen en het gezicht van hem en dat van zijn kersverse vrouw spraken boekdelen! Kijk 'm maar eens glunderen!

Uiteraard werd er nog lang gedanst, gedronken en gek gedaan, totdat iedereen verzocht werd om mee naar buiten te gaan. Daar werden een aantal Chinese lampionnen ontstoken die vervolgens als stille getuigen van deze schitterende, gezellige en heugelijke dag, de nacht in zweefden...

Als bonus een filmpje van het laatste nummer dat de Barry Breur Blues Band deze avond speelde en waar Niels zich na afloop nog even aan ACDC's Whole Lotta Rosie waagde...





Kijk voor meer filmpjes ook eens in Mijn Filmdossier of op mijn YouTube Channel.