Moppen en sterke verhalen voerden de boventoon

De lente leek vandaag echt ontketend, want een heerlijk zonnetje scheen op onze winters-witte gezichten. Een mooie dag dus om een aantal feestjes te vieren!

Zo werd schoonzus Annette eerder deze week al precies veertig jaar en dat vierden we vandaag tijdens een gezellige brunch met Janine, schoonmoeders en een aantal goede vriendinnen van de jarige. Dit alles vond plaats in pannenkoekenhuis "De Oude Maas" in Barendrecht, direct aan het water gelegen.
Ik was er persoonlijk nog nooit geweest, maar ik heb na vandaag in dit gezellige restaurantje een prima tussenstop voor een mooie zomerse motorrit gevonden!

Na de heerlijke brunch, die onder andere bestond uit pannenkoeken, harde broodjes en laten we vooral het overheerlijke toetje niet vergeten, spoedden we ons naar huis om vervolgens bij mijn eigen ouders aan te belanden.
Vandaag was het namelijk ook de verjaardag van mijn vader en terwijl Arjen gebiologeerd met een spelletje op de laptop van tante Jeanet bezig was, verrasten wij mijn vader met een aantal welkome kadootjes. Dat bleek echter nog wat lastiger dan gedacht, want we konden kiezen tussen een door mijn vader zogenoemde 'papier-prikkateur' (gewoon een ordinaire perforator, maar dan voor vier gaatjes) of een nieuwe motor....
Het werd uiteraard het eerste, maar vergezeld van nog een aantal andere aardigheidjes, die zoals gezegd een warm welkom genoten.

Ook oma De Gans was van de partij en prikte lekker een vorkje mee van de (hoe ironisch) 'oma frieten', die bij iedereen zonder enige moeite naar binnen gleden.
Een gezellige avond met familie en vrienden volgde, waar moppen en sterke verhalen weer de boventoon voerden. Ach ja, daar zijn verjaardagen toch ook voor...

Oma keek verlangend naar haar sorbet

Vorig jaar hadden we een vervelend jaar, onder andere door de plotselinge ziekte van oma Visser. We maakten er heel wat mee mee, maar gelukkig is oma nu weer aardig op de been en dus trakteerde opa en oma hun kinderen en kleinkinderen vanavond op een gezellig etentje.

Ik keek er al een paar weken naar uit, want wie heeft er nu nog het voorrecht om zulke leuke dingen met zijn grootouders te doen? Opa en oma genieten dan ook met volle teugen dit soort uitjes, wat z'n doorslag heeft op de rest van de familie.

Het was een flinke tafel die vanavond voor ons gereserveerd was in De Dolle Beer in Ouddorp, het lievelings-restaurant van opa en oma. Hoewel we elkaar op regelmatige basis zien of spreken, hadden we elkaar vanavond weer veel te vertellen, of zaten we gewoon lekker te kleuren (alleen ons kleine neefje Arjen dan!).
Het was eventjes wachten, maar daar verschenen onze hoofdgerechten. Oma genoot van haar garnalencocktail die ze zo graag lust en waarschijnlijk al weken naar uitkeek. Ook de rest smikkelde en smulde van zijn voorgerecht zoals bijvoorbeeld het pittig gehakt in bladerdeeg en ook bij Arjen gingen de frietjes en kip-nuggets zonder enige moeite naar binnen.

Toen we alweer een tijdje verder waren en het voorgerecht al redelijk ingedaald was, verscheen het hoofdgerecht ten tonele. Zelf nam ik deze keer iets anders dan biefstuk of schnitzel en koos ik voor een bordje overheerlijke ossehaaspuntjes. Een goed keuze zo bleek achteraf!

Als laatste gang was het tijd voor een overheerlijk toetje, want uiteraard hoort bij zo'n avond een goede afsluiter. Oma smikkelde in het verleden wel eens van een gigantische sorbet, maar deze keer hield ze het iets simpeler. Wel regelde Arjen nog wat vuurwerk op de toetjes van opa en oma en die vonden dat uiteraard schitterend. Op zijn beurt werd Arjen tot zijn grote verrassing ook nog even op een toetje met vuurwerk getrakteerd, terwijl oma al verlangend naar haar sorbet keek en niet veel later de eerste beetjes naar binnen slurpte.
Ook Janine en mijn neven en 'aangetrouwde' nicht hadden een goede keuze gemaakt wat betreft de toetjes. Het zal niemand verbazen dat ikzelf weer eens een Dame Blanche had uitgekozen en die bleek werkelijk overheerlijk! Een goeie voor in het archief dus...

Als blijk van dank werd er door de kinderen nog een mooie bos bloemen aan oma overhandigd en met dit gebaar kwam er helaas een einde aan ons overheerlijke en vooral ook gezellige avondje.

"Maar ik heb nog wel plek voor een ijsje hoor tante Jeanet!"

Bijna wekelijks eten Janine en ik op zaterdagavond frietjes bij mijn ouders en zo ook vandaag weer. Al was er nu één kleine wijziging in de vorm van mijn kleine neefje Arjen, want ook hij prikte vanavond een vorkje mee!

Hij sneed zijn patatjes al zelf en ze gingen er in als koek. Uiteraard at hij niet zoveel als ons en ook zijn frikandel sloeg hij beleefd af. "Mijn buik is vol" sprak hij ons wijselijk toe, "maar ik heb nog wel plek voor een ijsje hoor tante Jeanet!" voegde hij er nog eventjes ondeugend aan toe.
Toen we nogmaals opschepten werd hij ietwat ongeduldig en riep hij met een vertrekkend bekkie "Zijn jullie nu nog niet klaar? Ik heb trek in ijs!" waarop ik uiteraard een bulderlach niet kon onderdrukken.

Zelfs zijn Lego kwam op tafel om hem geduldig aan tafel te laten zitten, maar toen het ijs eenmaal op tafel kwam, had hij geen oog meer voor de kleine bouwsteentjes. Het ijs was immers veel interessanter! Helemaal toen mijn moeder hem nog wat slagroom gaf en meteen daarna niet meer te stuiten was. Het kleine ventje genoot van de heerlijke slagroom en dito aandacht en toen bleek er geen houden meer aan. "Ome Piet ook!" schaterde het ventje en ja hoor, daar moest 'ome' Piet er ook aan geloven. Hij slurpte de hoeveelheid slagroom behendig naar binnen en morste geen druppel.

Vervolgens was ik aan de beurt, maar nu wilde hij zelf bij zijn grote neef de slagroom naar binnen spuiten. Even aarzelde ik nog of dit wel een goed idee was, maar goed, de slagroom was heerlijk, dus waarom niet! Het leverde verschillende lachsalvo's op, sowieso toen ik nog even met mijn slagroom bleef spelen.

Alle gekheid op een stokje, we genoten allemaal van ons ijs én van de slagroom, behalve Janine, want zij begon helaas vanochtend de dag al vroeg met een pijnlijk spoed-bezoekje aan de tandarts...

Al 50 jaar oom Johan en een mini-motorrit

Het zal weinig 'Bommelaers' zijn ontgaan. Nu is Den Bommel niet zo heel groot ook, maar wie kent Johan Visser niet? De rijk gevulde tuin op de hoek van de Ds. C. W. van de Poelstraat bleek bij aankomst (en daar was ik een beetje huiverig voor, gezien mijn vorige bezoekje aan het pittoreske Den Bommel) van top tot teen versierd, maar het was de meters hoge Abraham die vooral in het oog sprong!

Eerlijk is eerlijk maar je zou het 'm niet geven. Mijn altijd goedlachse oom Johan werd vandaag alweer 50 jaar en hoewel je dat ieder jaar moet doen, is 50 worden toch wel een extra bijzondere reden om dat met een leuk feestje te vieren.

De huiskamer was zoals vanouds weer lekker gevuld met familie en opa Visser zat zoals altijd in de bekende stoel. Oma kon er helaas niet bij zijn, want zij zit nog steeds en voorlopig ook nog wel eventjes in het ziekenhuis, totdat de juiste medicijnen hun werk gaan doen.
Daar werd uiteraard druk over gepraat. Het is geen gemakkelijke situatie, maar daar moeten we met z'n allen tóch doorheen.

Buiten was neefje Arjen bijzonder geïnteresseerd in neef Jan-Willem's minibike en trots was hij ook toen hij er voor de camera op mocht poseren. Toen Jan-Willem de minibike even later startte was helemaal het hek van de dam en niet alleen de kleine Arjen leek interesse te hebben in deze mini motor, maar ook zijn vader wou daar wel even een rondje op doen. Zelf kwam ik ook nog aan de beurt en reed een aantal rondjes door de straat totdat de tank zo goed als leeg was.

Een begrijpelijk gevolg was dat het nog lang gezellig bleef op de hoek van de Ds. C. W. van de Poelstraat. Laten we hopen dat er nóg 50 verjaardagen mogen volgen!

Als bonus een kort filmpje waarop te zien is hoe ik voorbij kom scheuren op de minibike en waar bij terugkomst de motor volledig dienst weigert...

Een heerlijk avondje

De afgelopen dagen werd er flink geknutseld aan de Sommelsdijkse Haven. Tot in de late uurtjes werd de hand gelegd aan een paar leuke surprises, om nog maar te zwijgen over de gedichten. Zo maakten we voor oma (Sjaan), een replica van een echte Chanel No. 5 fles en probeerden die tot in detail na te maken en er een persoonlijk tintje aan te geven.
Voor mijn moeder werd een heus boek nagemaakt, met daarin uiteraard een leuk kadootje verstopt.

Op de avond zelf was de spanning al bij het eerste bakkie koffie te snijden. Vooral Arjen kon bijna niet wachten totdat de Sint en zijn Pieten ook bij ons langs de deur kwamen. We zaten er immer helemaal klaar voor!
Nadat de eerst koffie naar binnen gegleden was, ging opeens de deurbel en werd er op de raam geklopt. Opa en Arjan renden naar de voordeur om te kijken wie er aan de deur stond. Er was helaas niemand meer te zien, maar de persoon in kwestie was wel zo aardig om een hele berg kadootjes achter te laten! Die werden dan ook massaal door zowel opa, oma als Arjen met grote spanning de woonkamer ingedragen en toen alles bij elkaar lag, was het een flinke berg.

Daarna kon het feestje beginnen en wat hebben we gelachen om de leuke en soms scherpe gedichten die werden voorgelezen door een ieder. Ook de surprises werkten veelal op de lachspieren en sommigen moesten erg veel moeite doen om uiteindelijk bij het kadootje uit te komen. Zelf werd ik verwend met een voor mij inmiddels bekende pion, die uiteraard te maken had met mijn motorrijlessen. Ik vond 'm zo leuk dat ik 'm niet wilde beschadigen en haalde daarom met uiterste precisie het kadootje uit de surprise. Het bleek een welkome kadobon van VJ Motorsport, zodat ik weer iets voor mijn uitrusting kan kopen. Daar was ik erg blij mee!

Ook de surprises waar Janine en ik voor hadden gezorgd vielen in de smaak en werden, nadat ze eerst goed bestudeerd en de gedichten voorgelezen waren, gretig uitgepakt.
Iedereen kreeg iets wat hij of zij goed kon gebruiken en zo was iedereen aan het einde van de avond maar wat blij met zijn of haar kadootje.

Zo hebben we dus een erg leuk en heerlijk (familie)avondje beleefd!

Als bonus dit keer alle foto's van dit heerlijk avondje en deze zijn natuurlijk ook terug te vinden in het speciale album op mijn Flickr account.

Gaan we ooit nog veel van deze jongen horen?

Vandaag was het dan eindelijk zover. Janine mocht er weer een jaartje bijschrijven en vanavond vierden we het voor familie. Ook al ligt het toch gevoelig in verband met de situatie van mijn oom, die we er graag bij hadden willen hebben maar vanavond de grote afwezige is, besloten we het toch te vieren...

Voordat de familie 's avonds zou komen, kwamen 's middags Arjen en (tante) Bethina al even op visite. Voor die kleine man is het ontzettend moeilijk om te blijven zitten en daar had ik vroeger ook zo'n moeite mee. En nog!

Daarom vroeg ik hem of hij zin had om te drummen en voordat ik klaar was met mijn vraag, rende hij al de kamer door, opweg naar de zolder. Daar sloeg hij dan ook op de bekkens en trommels alsof het een lieve lust was en trommelde ik vrolijk met 'm mee.
Even later ontdekte hij zelfs de microfoon en toen hij zichzelf eenmaal kon horen, zong hij uit volle borst de liedjes die hij op school al geleerd heeft. Schitterend!

Als bonus dan ook een filmpje waarin ik samen met mijn kleine stoere neef even lekker uit m'n dak ga!

Helaas pindakaas, mijn vader viste dit keer achter het net

Vanochtend was het alweer vroeg dag. Nadat ik een avondje was doorgezakt, was ik toch al vroeg wakker en kon ik zoals gewoonlijk de slaap daarna niet meer vatten. Zo kwam het dus dat ik om half 9 alweer achter de computer zat.

Het was vandaag vaderdag en omdat Janine dit weekend met haar moeder, haar zus en een vriendin van haar moeder op Texel zit en zij altijd voor de vaderdagkadootjes zorgt, had ik dit keer dus geen kadootje paraat. Zo ben ik dan ook weer!

Helaas pindakaas en dus viste mijn vader deze keer achter het net. Hij vond het overigens niet erg, hij heeft toch al zo'n beetje alles wat z'n hartje begeert.
Volledig volgens traditie reed ik aan het einde van de morgen richting Stad, naar mijn opa en oma om daar met de rest van de familie vaderdag te vieren.

Opa had zoals gewoonlijk weer veel lol met ons, en vooral met mijn neefje Arjen, die steeds meer kattekwaad uithaalt.
De kinderen (mijn oom, tante en moeder) gaven Opa een mooi presentje voor in de grote achtertuin, dat hij erg waardeerde en Arjen mocht opa helpen met het uitpakken ervan en dat deed hij dan ook met veel genoegen.

Het angstzweet brak me aan alle kanten uit...

Terwijl Marc al zo'n beetje 6 weken de sleutel van zijn huis heeft, heb ik het nog nooit van binnen bewonderd. Het komt er helaas niet van. Dan heeft hij geen tijd, dan heb ik geen tijd, maar vandaag besloot ik toch gewoon eens op goed geluk langs te rijden.

Bij aankomst trof ik echter een alles behalve prettige situatie aan. Het angstzweet brak me aan alle kanten uit toen ik eenmaal bij Marc voor de deur stond. De weg was afgezet, brandweermannen liepen af en aan en er werd op dat moment zelfs een oproerkraaier met een bekend gezicht maar vreemd haar, in de boeien geslagen en achterin de politieauto gezet.
"Wat is hier aan de hand!" hoorde ik mezelf zeggen en ik liep snel door naar de achterkant van het huis, want daar kwam de rook al naar buiten. "Ze wonen er nog niet en of er is al brand!" dacht ik bij mezelf terwijl ik met knikkende knieën dichter bij het huis kwam...

Maar, wat ik daar aantrof was een behoorlijk relaxte Marc die wat stond te lachen in de deuropening van zijn eigen schuurtje. Nu is Marc doorgaans de rust zelve, maar bij deze situatie had ik dat toch niet gedacht!

Eindelijk werd het me duidelijk, ik had hier met een stel grappenmakers te maken, of althans, eigenlijk met serieuze vaklui die hun vak verstaan (gelukkig maar voor de maatschappij!) en zichzelf regelmatig scherp houden, zoals vandaag dus.
Marc zit namelijk weer al een tijd bij de brandweer en laten er vandaag nu net wedstrijden gehouden worden waar Marc zijn huis voor beschikbaar stelde. Het halve dorp was dan ook uitgelopen en het was er een drukte vanjewelste, waar de toezichthouders zoals Marc's zwager Leo nog een hele klus aan hadden om het kleine grut en de grote mensen op een fatsoenlijk en werkbare afstand te houden van het hele spektakel.

Ook de lui van de ambulancedienst kwamen me bekend voor en toen ik wat beter keek was het onder andere Marc's vader Dick die met een grote glimlach gekleed ging in een fluoriserend pak en zo ook zijn bijdrage leverde aan deze "show".
Zelfs Marc's zus Corina zag ik na een tijdje, hevig in shock en ondersteund door de brandweerlieden, professioneel overgevangen worden door haar vader waarna ze opeens geen klachten meer leek te hebben en in blakende gezondheid verkeerde. Zels Marc's vriendin Gaby lag boven op zolder kapot te gaan van de neprook en moest ook uit het huis worden bevrijd!
Bijna de voltallige familie Melissant bleek dus één groot toneelstuk op te voeren, midden in Nieuwe Tonge!

Mijn lieve neefje Arjen stond ook met grote bewondering naar dit alles te kijken en hij pakte mijn hand vast en liet me zien dan een eind verderop, nóg een oefening plaats vond met een Connexxion bus die een fietser aangereden bleek te hebben en waar een ogenschijnlijk onoplettende bestuurder achterop geknald was...

Nogmaals, gelukkig bleek het achteraf gezien allemaal in scène te zijn gezet en probeerden alle deelnemers zo goed mogelijk hun best te doen in deze bijzondere situaties. Petje af voor de mensen die dagelijks te maken krijgen met deze ongemakken en waaraan je je als slachtoffer volledig moet overgeven en op moet vertrouwen, maar met deze deskundige vaklui doe je dat direct, dat heb ik wel weer gezien.

Binnenkort toch nog maar eens langs bij Marc, hopelijk is het dan wat rustiger in en om zijn huis!

Het heerlijk avondje

Ik was vanochtend toch best een beetje zenuwachtig voor haar reactie. Gisteren had ik nog die ene goggle die ze onlangs al mooi vond, telefonisch gereserveerd bij Van Bellen en vanmorgen zou ik hem dan bij een van de medewerkers thuis in Sommelsdijk ophalen.
Ik reed dan ook al op tijd weg met de smoes dat ik mijn auto wilde wassen. Het was ook eigenlijk geen smoes want ik heb het ook echt gedaan, maar ik heb dus ook nog even het kadootje opgehaald. Het was eigenlijk een Sinterklaas kadootje en hoewel het al wel officieel een dag te laat was, gaf het niks. We hadden immers vanavond pas "het heerlijk avondje".

Thuisgekomen verzon ik een verhaaltje in de trant van "Ik kwam Sinterklaas nog tegen en die vroeg of ik je dit wilde geven". Meteen zag ik Janine's ogen gaan fonkelen en toen ze de verpakking van het doosje had gehaald en het doosje opende, zat daar een vrij geheimzinnig pakketje in. Volgens mij vermoedde ze al een klein beetje wat er in zat, maar toen ze hem eenmaal uit het tasje haalde was ze er maar wat blij mee.
Ook ik vind 'm erg stoer want hij past precies bij haar witte broek met dikke goudkleurige ketting. De goggle is (voor als het nog niet opgevallen was) ook wit en afgewerkt met goudkleurige details. Hij werd zelfs gelijk gepast en goed bevonden!

Na een middag met Jurien op pad te zijn geweest, was het dan vanavond tijd voor pakjesavond bij ons thuis. Althans, niet voordat Arjen eerst even met Janine op het drumstel had gespeeld.
Nadat hij lang genoeg had zitten rammen, aten we met z'n allen een stukje amandelletter onder het genot van een bakkie koffie en speelde Arjen ondertussen vrolijk door als Zwarte Piet met Opa of onder de "droogkap".

Ik had vanavond de eer eindelijk eens voor Zwarte Piet te spelen, althans, de "Onzichtbare Piet" want alle kadootjes waren al verzameld in het schuurtje en ik hoefde alleen maar even om het huis heen te lopen en hard op de achterdeur te bonken, zodat Arjen dacht dat Piet voor de deur stond. Natuurlijk was die allang weg toen het rolgordijn omhoog ging, maar had Piet wel alle kadootjes in het schuurtje achtergelaten! Ik droeg alle zakken naar binnen en Arjen wist niet waar hij het eerst naar moest kijken. Hij begon dan ook al vrij direct met het uitpakken van het allereerste kadootje. Zo ging dat vele kadootjes lang en kon hij soms zijn nieuwsgierigheid nauwelijk bedwingen. Ondertussen kon hij nog nèt het geduld opbrengen om naar de gedichten te luisteren, maar pakte daarna al vlug het volgende kadootje.

Er bleven steeds minder kadootjes over, maar Arjen zat in ieder geval goed, want hij kreeg toch wel de meeste kadootjes vanavond. Toch was er nog één groot kado dat al maanden bij mijn ouders op zolder lag opgeborgen. Hij griste het papier weg en daar verscheen een Duplo trein. Hij was dol enthousiast en bracht gelijk een heel lief "dankjewel Sinterklaas" in kleutertaal ten gehore. Wat zal hij morgen lekker spelen!

Op de pannenkoekenboot

Eigenlijk was mijn moeder half oktober al jarig, maar vanwege de nieuwe keuken van mijn ouders kwam het niet van een feestje.

Daar bedacht haar zus(je) (en mijn tante) Bethina iets op door haar een dagje en een nachtje in een kuuroord aan te bieden tezamen met haarzelf en mijn tante Wilma. Als afsluiting zou er nog een verrassing plaats vinden en zo geschiedde vandaag.

Althans, verrassing, ik begreep dat mijn kleine neefje Arjen al via de telefoon aan "Tante Net" had doorgegeven dat we naar de "Tannentoetenboot" zouden gaan dus mijn moeder was al van alles op de hoogte.

We verzamelden vanmiddag dan ook zoals gezegd bij de Pannenkoekenboot in Rotterdam die recht onder de Euromast zijn vaste aanlegplaats heeft.
Al snel hadden Opa en Arjen elkaar gevonden, evenals de rest van de familie. Na niet al te lang in de kou gestaan te hebben, arriveerden ook mijn moeder, Bethina en tante Wilma.
We moesten nog even wachten maar toen konden we gelukkig de boot op want het was toch nog aardig fris! Op gezelligheid hoefden we echter absoluut niet lang te wachten en zo trok opa al snel een biertje open en keek Arjen zijn ogen uit toen we uiteindelijk gingen varen.

Nadat het personeel van de pannenkoekenboot het buffet hadden geopend, ging onze gehele familie op de stapel pannenkoeken af zoals opa die hier de ingrediënten uitzoekt. Of wat te denken van oma en ome Johan of de rest van de hele familie.
Het werd dan ook snel stil op de boot en we hoorden links en rechts alleen nog maar gesmikkel en gesmak. Zoals bij mijn neef Jeroen die er een vreemde combinatie aan ingrediënten op zijn pannenkoek op nahield.

Ondertussen voeren we door de Rotterdamse havens en keek Arjen weer zijn ogen uit naar de vele kranen die op de kade stonden te laden en te lossen. Mijn vader smikkelde echter ondertussen vrolijk door, maar toen was het tijd voor een kadootje want Janine en ik hadden nog een wat leuks voor mijn moeder gekocht.
En terwijl zowel neef Jan-Willem en Christa als de rest van de familie toekeek, pakte mijn moeder haar kadootje uit.

Bethina beleefde op haar beurt nog veel lol in de ballenbak in het ruim van het schip maar het was natuurlijk de bedoeling dat Arjen er veel lol zou beleven. Dat deden ze dan nu maar samen en nadat ze beiden na een tijdje weer uit de ballenbak geklauterd waren, werd het speciale verjaardagstoetje voor mijn moeder gebracht en werd ze door de gehele boot luid toegezongen. Ze was natuurlijk blij verrast en mocht als eerste van de gehele boot aan haar toetje beginnen.
De rest van de boot mocht om de beurt een ijsje samenstellen en zo kwam het dat Jeroen wederom voor de smarties ging. Arend voorzag op zijn beurt mijn oom Johan nog even van een flinke dot slagroom en zo zaten Arjen en Jan-Willem (en ik natuurlijk ook) een tijdje later lekker van ons ijsje te smullen.

Na het ijs eten besloot ik nog even met Arjen in de ballenbak te gaan. Ja u leest het goed, niet alleen Arjen had het naar zijn zin tussen de duizenden gekleurden plastic ballen, maar ook ik vermaakte me wel!

Helaas kwam er aan al dit leuks toch ook weer een eind, maar niet voordat oom Johan (Uncle Johnny voor intimi) zich nog even de "Capo di tuti Capi" van de Maffia waande (zo leek het tenminste).
Nadat we het ruime sop, weer verruilden voor vaste grond onder onze voeten, nam Arjen afscheid van zowel oma als van opa en volgde de rest van de familie zijn voorbeeld en zo ging ieder zijn eigen weg huiswaards.

Al met al was het een heel gezellige middag! Iedereen bedankt en dit zouden we vaker moeten doen!

Het onbewust bezorgen van een nekhernia

Hij was 24 toen hij, eind september 1955, voor het eerst een proefritje maakte met zijn nieuwe Porsche. Vrienden en familie hadden hem al gewaarschuwd dat het een gevaarlijke auto was, maar James Dean deed het toch en stapte in zijn Porsche 550 Spyder.
Ik ben 24 en maakte dit weekend, eind september 2008, voor het eerst een proefritje met een (bijna) nieuwe Porsche. Tot zover zit er weinig verschil in het verhaal, behalve dat het zich 53 jaar later afspeelt. Toch zijn er wel degelijk flinke verschillen in het verhaal te vinden. Zo had James prachtige blonde lokken, waar de wind zo lekker doorheen gewaaid moet hebben in die tijd... en die heb ik helaas dan weer niet. Een ander (klein) verschil is dat hij een 550 Spyder reed, ik een 356 Speedster. Die van hem was echt, die van mij een replica. En er was gelukkig nog een groot verschil. Hij reed zichzelf die 30 september in 1955 dood op een paal en ik ben gelukkig nog steeds "alive and kicking"!

Gert Paul had ook een echte staan, maar daar durft ie zelfs zelf bijna niet mee te rijden vanwege de exclusiviteit en de sublime conditie waarin de Porsche 356 Speedster verkeert. Daarom kocht ie een replica, waarin je (bijna) net zoveel beleving hebt en ook heerlijk kan touren.
Hij vroeg of Addie 'm niet eens na kon kijken en voegde er aan toe dat ik hem dan maar een weekendje mee moest nemen. Tja dat is niet tegen dovenmans oren gezegd (bij mij is dat een nogal vreemde uitspraak, maar enfin).

Donderdag aan het einde van de werkdag haald ik de 356 Speedster replica, met een 2 liter Volkswagen Kever motor, op. Ik reed gelijk even langs Addie om te kijken of ie nog op z'n werk was en verrasste hem met een bezoekje. Die vond 'm natuurlijk helemaal geweldig en was er bijna niet uit te slaan. Ook mijn vader was er zo'n beetje verliefd op en toen ik er mee thuis kwam werd ik direct zo'n beetje de held van de straat. De achterbuurman smeekte me zelfs of ik hem even bij de Albert Hein af wilde zetten, hij leek op slag verliefd op die auto.
's Avonds laat zette ik het dak erop en reed hem bij mijn vader en moeder de garage in. Dan bleef ie lekker warm en droog, want wie weet ging het wel regenen en ik vond het een veiliger plekje dan bij mij thuis op de oprit. Het dakje zit wel wat laag trouwens.

De volgende dag, reed ik 'm tussen de middag even naar de zaak, want daar wilde ze hem natuurlijk ook even zien. Hij glom ook zo mooi en had daarom ook veel belangstelling van mijn collega's. Zelfs Marco waande zich even de James Dean in 1955 en zette er zijn meest zwoele gezicht voor op.
's Avonds reed ik allereerst een rondje met Addie en reden we langs zijn vader die met een glimlach van oor tot oor liet merken dat hij het karretje helemaal geweldig vond en bij hem en zoonlief kwamen gelijk de eerste plannen bovendrijven om zo'n wagentje zelf van een oude kever te maken.
Ook van de visite, die vrijdagavond speciaal voor Janine's verjaardag naar ons huis kwam, reden zo'n beetje alle mannen een rondje mee en stuk voor stuk genoten ze zichtbaar van het ritje.

Zaterdag deed ik eerst een klein rondje met mijn moeder en mijn neefje, die het ook ontzettend naar zijn zin had en grote schaterlachsalvo's liet horen toen we even "hard" reden en ook mijn tante mocht nog even mee, alvorens ik met mijn vader een leuke tourtocht ging maken. Zo reden we langs mijn opa en oma en ook mijn oma De Gans aanschouwde ons nog even toen we langsreden. We leken ook zo op elkaar, petje op, zonnebrillentje en jas tot bovenaan dicht.
We reden door binnendoor weggetjes naar Renesse en reden daar een rondje langs het winkelend puliek, waarvan de (zéker de wat oudere) mannen, hun nek verdraaiden bij het voorbij zien rijden.
Na de rit parkeerde ik hem thuis nog even lekker in het zonnetje, voordat ik 'm weer lekker droog in de garage van mijn ouders parkeerde. Hij stond ook wel erg mooi zo op de oprit, met zijn blinkende stuurtje!

Vandaag maakte ik met Janine ook nog een tochtje, want je moet er wel gebruik van maken natuurlijk en zeker met het weer dat we van't weekend troffen. Opnieuw zette ik koers richting richting Renesse, nadat ik nog even langs Ellen gereden was omdat Keuf en haar vader 'm nog even wilde zien. Het weer was perfect en ik reed tot aan Stellendam in mijn t-shirtje, maar toen werd het toch wat frisser en trok een warme trui aan.
In Renesse bezorgde ik weer vele mensen een nekhernia zoals ik dat al het hele weekend onbewust deed. Vele mensen wezen, of stootte hun vrouw en en keken totdat we aan de horizon verdwenen. Ik heb 'm op een gegeven moment ook geparkeerd en ben verderop een bankje gaan zitten om eens te kijken welke mensen er nu bij zo'n auto stopten om te kijken en foto's te maken. Het maakte klaarblijkelijk niet uit, jong of oud, iedereen werd door zijn oogverblindende schoonheid aangetrokken en ik vond het fantastisch om te zien.

Helaas ga ik 'm morgen weer terugbrengen en zal Gert Paul nog even hartelijk bedanken voor het lenen van zo'n leuke auto. Mijn Honda lijkt hierbij vergeleken opeens een hele hoge instap te hebben en weer heel anders te rijden, zonder dat ik zwaar geronk van achter me hoor komen. Het was een mooie weekend en een geweldige ervaring. We hebben weer lol gehad!

Alweer 24 lentes jong

Al weken hield ze zich in en al die tijd brandde het op haar lippen om het te verklappen. Ik moest haar er zelfs af en toe van weerhouden om het alvast te geven, maar dat wilde ik echt niet. Ik wilde het echt pas op de dag zelf in mijn handen krijgen. Dat laatste lukte echter niet helemaal, maar ach...

Op Valentijnsdag ben ik gewend om kaarten te krijgen. Dat klinkt lekker stoer, maar het zijn doorgaans alleen kaarten voor mijn verjaardag, die op de 15e de dag daarna, plaatsvind. Ook grijpt Janine die dag doorgaans aan om alvast haar kadootje voor mijn verjaardag te geven. Zo ook deze keer weer.

Na het avondeten was ze dan ook onhoudbaar. Ik probeerde nog tegen te stribbelen, maar haar besluit stond vast en zo kwam ze een halve minuut later met een pakje aanlopen dat al die tijd in een kastje verborgen lag. Niet dat ik naar mijn kadootjes opzoek ga, want als ik er per ongeluk eentje tegen kom, dan ga ik er met een grote boog omheen. Het is namelijk absoluut niet leuk om van tevoren al te weten wat je krijgt.

Toen ik het uitpakte kwam er een roze trolly tevoorschijn, je weet wel, zo rugzak op wieltjes en met een uitschuifbare stang. Alleen dan in een hele kleine maat en in de vorm van een grappig varkentje. Was een geintje natuurlijk, want het draaide allemaal om de inhoud. Ik trof een kaart aan met daarin iets beschreven als "een weekendje Arnhem in Hotel (...)". Tof! Daar had ik wel zin in! Zeker omdat het zelfs aankomend weekend al plaats ging vinden. Maar ik was nog niet klaar, want binnenin de kaart zaten ook nog 2 kaartjes voor een voorstelling van Slagerij van Kampen! Helemaal goud dus en ik heb er daarna even een flinke knuffel gegeven, dat was wel het minste wat ik kon doen.

De volgende dag, op dé dag zelf, werd ik verrast door een versierd bureau op de zaak. Stiekem had ik dit al verwacht/gehoopt natuurlijk, omdat dat zoiets als een traditie is geworden, maar dat neemt niet weg dat ik dat ook echt leuk vind. Ik heb het dan ook de hele dag lekker laten hangen. Ook mijn stoel was versierd en zo moest ik op mijn beurt natuurlijk trakteren. Daarvoor stond ik 's ochtends al vroeg bij mijn moeder in de bakkerij en nam wat slagroomgebakjes en moorkoppen mee. Die vonden gretig aftrek, zo was duidelijk te zien aan Keesjan, Angelique en Bjorn (wiens neus zelfs meegenoot). Helaas was Marco ziek en had Ton andere verplichtingen.

Die avond vierde ik dan ook mijn verjaardag voor mijn familie, want nog ieder jaar nodig ik lekker mijn opa en oma's en al mijn ooms, tantes, neefjes en nichtjes uit. Gewoon omdat ik dat gezellig vind en zolang je ze hebt moet je er van genieten. Onze carnaval spullen vonden die avond trouwens gretig aftrek. Zo vond mijn moeder de pruik van Janine erg interessant, even als mijn neefje Arjen. Ook mijn vader zag nog wat leuks liggen, want hillarische momenten opleverde.

De volgende dag maakte ik de balans op van een fijne en een gezellige verjaardag. Wat was ik verwend! Met een weekendje weg en de elektrische barbeque die ik van mijn schoonouders en schoonzus kreeg (inclusief verschillende accessoires). Ook de envelopjes met inhoud kwamen erg goed van pas en die ga ik dan ook binnenkort goed besteden aan, wellicht, een rijvaardigheidscursus. Wordt vervolgd dus...

Een interessante bovenverdieping en Sinterklaasavond

De laatste keer dat ik er was, was Janine nog druk aan het nadenken over de inrichting ervan. Samen met Gert Paul ging zij onder andere op stap om een passende keuken uit te zoeken en te kijken welke meubels er goed bij de ruimte zouden passen. Hij opperde al meer dan eens dat ik langs moest komen om het eindresultaat te bekijken en gisteren dacht ik, kom, laat ik eens een bezoekje brengen aan Gert Paul's nieuwe pand.

op bezoek te gaan. Voorafgaand had ik namelijk begrepen dat hij nogal wat "nieuwe" auto's had gekocht, hij zit namelijk tegenwoordig samen met Na vanochtend eerst eens wat gerommeld te hebben (bakkie gedaan bij Maurice en zijn geluidsset beluisterd door middel van een drumsolo van niemand minder dan Phill Collins en natuurlijk nog even mij auto gewassen), vertrok ik richting Oude Tonge om even bij Gert PaulMaurice in de autohandel. Niet de doorsnee auto's welteverstaan, maar Porsches. Daar zijn ze gek op en ik toevallig ook, makkelijker kan dus niet.
Boven in het pand, houdt hij kantoor. Tenminste, voor een gedeelte. De andere kant is bestemd voor enkele adembenemende auto's. Zoals deze 911 Turbo en zijn Targa 4. Ook aan de andere kant stonden nog wat prachtige exemplaren waar ik mij genoeggelijk aan heb vergaapt. Helaas was de rest van de collectie nog onderweg per boot vanuit de Verenigde Staten.
Toen ik weer bij mij positieven was, moest ik helaas alweer snel afscheid nemen en Janine ophalen om vervolgens naar mijn vader en moeder te gaan. Daar zouden we vanavond Sinterklaas gaan vieren, met de familie Visser (van mijn moeders kant).

Na het eten was het dan zover. De familie stroomde binnen en zoals gewoonlijk stal mijn kleine neefje Arjen van bijna 3 weer de show. Zelfs vanaf de bank wist hij de aanwezigen op zijn hand te krijgen.
Toen was het moment daar. Er werd op het raam geklopt. Iedereen (deed of hij) schrok en ook Arjen keek verschrikt om zich heen. Daarna vroeg iedereen zich hard op af of het Zwarte Piet niet was die op het raam klopte. Opeens bleken er zakken met kadootjes voor de deur te staan en samen met Arjen liep ik naar de voordeur om dit te kunnen bevestigen. Daar waren mijn vader en Bethina de kadootjes al aan het binnen slepen en Arjen kon zijn geluk niet op.

Tijd om die kadootjes maar eens uit te pakken. We kregen allemaal wel iets van de Sint. Sommige kadootjes voorzien van een gedicht, kadootjes waar ook aardig wat knutseluurtjes in zaten en traditionele kadootjes van gewoon lekker scheuren en kijken wat er in zit.
Arjen wist eigenlijk niet met welk kadootje hij wilde spelen (want de Sint bleek hem dit jaar in het bijzonder erg goed gezind), en Opa bleek zich ook wel te kunnen vermaken met Arjen's kadootjes. Zelf kreeg hij later eindelijk ook nog wat kadoos toegestopt en toen was het de beurt aan het aller grootste kado dat zich in de woonkamer bevond. Dat bleek voor mij te zijn!

Een grote doos stond al een tijdje naar me te glimlachen en nu mocht ik het open maken. Ik kon me niet bedenken wat er in zou kunnen zitten en toen ik het papier er af scheurde en de doos opende, begon de ellende. De doos bleek gevuld met verschillende kleine kadootjes waar teksten in zaten die mij naar het uiteindelijke kado moesten leiden. De doos was daarnaast opgevuld met kilo's oud papier en andere rommel en daar wist Arjen zich weer goed mee te vermaken. De papiersnippers vlogen letterlijk door de kamer en belandden menig keer in de wijn van Janine. De kamer lag ermee bezaaid en dat moest natuurlijk wat later tóch even opgeruimd worden. Nadat hij nog even had gekroeld met mijn moeder, mocht Arjen zijn laatste kadootje open maken. Nadat hij een klein stukje had opengescheurd, riep hij direct "BEIN!", waarmee hij doelde op de inhoud van het pakketje, een speelgoed combine. Die wilde hij ontzettend graag hebben, maar hij kreeg de eerste minuten de kans niet om er mee te spelen, omdat de "grote kinderen" het ook érg interessant bleken te vinden. Gelukkig was er aan het einde van de avond toch nog even tijd om er zelf mee te spelen...

De avond werd helaas nog even met een wrange nasmaak afgesloten. Toen Ome Johan en zijn gezin naar huis wilde gaan, ontdekte hij tot zijn grote schrik dat er een videocamera op straat lag. Die bleek van Arend en Bethina te zijn, waar ze doodleuk met de auto overheen gereden waren. Ze hadden niets gemerkt van het alles, behalve dan dat ze dachten dat ze met de auto over de stoeprand reden. Hij bleek bij het uitstappen eerder die avond, uit de auto te zijn gevallen. Helaas, camera overleden. Jammer dat Sinterklaas pas volgend jaar weer terug is...

Tot slot nog even een filmpje van eerder die avond...

Een gezellig Sinterklaasfeest en een fotoshoot met auto's

Nadat ik eerst mijn auto gewassen had (het is immers zaterdag autowasdag), besloot ik samen met mijn neefje, mijn tante en mijn opa en oma naar het Sinterklaasfeest in Nieuwe Tonge te gaan. Daar mijn moeder al sinds enkele jaren de rol van hoofdpiet mag vervullen, reed zij dit keer weer mee op de koets door de straten van het dorp totdat zij aankwamen bij "Ons Dorpshuis" waar het feest "losbarstte".
Daar probeerde opa samen met Arjen en Sint op de foto te gaan, maar Arjen zag zoveel, dat het bijna onmogelijk was het ventje stil te krijgen. Ik, daarentegen, sta puik op de foto mag ik wel zeggen, geflankeerd door Sint en Piet (mijn moeder dus).

Ook Chinella kwam ik nog tegen en haar zoontje Ruben leek meer oog voor de camera, dan voor Zwarte Piet te hebben. Na enkele keren proberen, besloot Arjen toch bij Zwarte Piet op schoot te kruipen, maar niet zonder dat zijn moeder dicht in de buurt was. Zou je trouwens zeggen dat dit twee zussen zijn? Of dit moeder en dochter? Ook de echte Piet kwam nog langs, maar hij zo te zien moest ie niet veel van Zwarte Piet hebben.

Na nog even bij het Sinterklaasfeest te hebben gekeken, vertrok ik richting Melissant, waar ik afgesproken had met Keuf en Addie bij Mijnders Transport, om daar wat foto's te maken van onze auto's, maar niet voordat ze eerst gewassen waren. Gelukkig had ik die van mezelf al gedaan en was die van Addie ook al klaar, maar die van Keuf kon nog wel een wasbeurtje gebruiken! Na een grondige sopbeurt was het dan tijd om in de loods van Mijnders wat mooie plaatjes te schieten, met de volgende resultaten...

1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16 | 17 | 18 | 19 | 20

Foto's uit deze blog mogen niet zonder toestemming voor commerciële doeleinden worden gebruikt