Het zonnetje liet zich van zijn beste kant zien

De strategisch opgestelde taart liet er geen twijfel over bestaan waar wij vanmiddag allemaal voor gekomen waren. Mijn grote kleine drum-vriend werd vandaag alweer twee jaar en had voor de gelegenheid zelfs een eigen drumkit gekregen!

Uiteraard werd hij overladen met vele andere leuke kadootjes en bij ieder pakje wat hij te zien kreeg, werd hij opnieuw enthousiast. Ook bij het zien van het kado dat wij 'm met alle vrienden gaven, stond hij even met zijn ogen te knipperen. "Dit is wel heel groot!" moet hij gedacht hebben en samen met Ellen en de andere kinderen, scheurde hij het papier eraf.
Bij het zien van zijn kado moest hij even bedenken wat het eigenlijk was, maar toen we het hem stiekem toch maar toefluisterden, kwam er een brede glimlach op zijn gezicht. Eindelijk een eigen zwembad en wat voor een!

Uiteindelijk werd ook Levi's taart aangesneden door zijn hoog zwangere mama en dat bleek lekker smullen van kleurige stukken taart! Het was daarnaast erg gezellig met z'n allen terwijl het zonnetje zich van zijn beste kant liet zien in de feestelijke achtertuin van Chris en Martha.
Heerlijk chillen met vrienden is sowieso iets wat ik graag doe, maar sommigen bleken vandaag wel erg relaxt.

Na Levi's verjaardag, belandde ik nog met Janine en Jozien bij Bas en Noortje thuis, waar we genoten van een bescheiden maar erg lekkere barbeque. Ook Fellow genoot van alle heerlijke geurtjes die barbeque-koning Bas de tuin in stuurde en toen het uiteindelijk donker werd, liet Bas zich opnieuw van zijn beste kant zien, door een lekker warm vuurtje te stoken.
Het bleef dan ook nog lang gezellig in de Dirkslandse achtertuin. Totdat de laatste er letterlijk bij neerviel...

Een weekendje Musik Messe Frankfurt

We hadden het al jaren eerder willen doen, maar er was tot nog toe steeds niet van gekomen. Eind vorig jaar voegden we de daad bij het woord en boekten een hotel in de buurt, maar pas vandaag kwam er een einde aan het lange wachten.

Vrijdagmiddag reden we met z'n vieren in een lekker comfortabele BMW richting zuidelijk Duitsland. Jurien had deze week al aardig wat kilometers asfalt met de vrachtwagen gevreten, maar ook nu kroop hij weer zonder morren achter het stuur.

Na iets langer dan vier uren rijden kwamen we aan in ons hotel in Wiesbaden. We bleken over een mooie, schone en ruime hotelkamer te beschikken, die van allerlei gemakken was voorzien.
Voor het slapen gaan dronken we echter nog even een 'biertje', want erg laat zouden we het niet maken. De volgende morgen zou de wekker voor Jurien en mij al vroeg klinken, want de Musik Messe in Frankfurt stond immers voor de deur!

Bij het ontwaken bleek de hotelkamer van Janine en mij een perfect uitzicht op het centrum van Wiesbaden te bieden, daar waar de dames zich deze dag zouden vermaken, terwijl Jurien en ik een immens grote muziekbeurs afstruinden.
We bleken daarnaast in een keurig nette ontbijtzaal te kunnen ontbijten, waarna we vervolgens met de auto naar Frankfurt vertrokken. Daar parkeerden we de auto op de voor de Messe bestemde parkeerplaatsen en werden per bus naar de beurshallen vervoerd.
Omdat we vrij vroeg waren, mochten we nog niet naar binnen, maar na een kwartiertje naast vele mede-beursgangers te hebben gewacht, vlogen de poortjes eindelijk open. Het plezier kon beginnen!

Een van de eerste stops maakten we bij mijn favoriete drumbouwer Tama. Daar probeerde ik verschillende snaredrums, zoals de signature snare van Metallica's drummer Lars Ulrich. Verderop, bij drumbouwer Pearl, stond ik dan weer oog in oog met de drumkit van Nicko McBrain, van Iron Maiden.
Uiteraard keek ik mijn ogen uit tussen de grote verscheidenheid aan drumkits, zoals acrylic-kits, mooie akoestische of de nieuwste elektronische zoals de E-Pro van Pearl. Uiteraard kwam ik ook nog schitterend spul tegen voor de aller kleinste drummers!

Ook Jurien kwam flink aan zijn trekken, onder andere in de grote maar bijzonder drukke Gibson stand, waar ook hij uiteindelijk een aantal exemplaren uitprobeerde. Eigenlijk overal waar Jurien iets interessants zag, nam hij het instrument ter hand en speelde een lekker rifje. Overigens hield hij het niet alleen bij een gitaar maar speelde hij op ook op allerhande snaarinstrumenten, zoals ook viool of contrabas.
Uiteraard kwam ook de ruime keus aan versterkers aan bod, zoals de signature versie van voormalig Guns 'n Roses gitarist Slash, maar ook Orange bleek flink uitgepakt te hebben!

Op het beursterrein waren ook verschillende podia gebouwd, zoals de 'Angora Stage', waar we onder andere de drummers JoJo Mayer en de excentrieke metaldrummer Mike Terrana luisterden en keken. Ook enkele uitzonderlijke gitaristen beklommen de bühne en gave een geweldige show!

Na bijna 8 uren rondslenteren, en een halve centimeter van onze schoenzolen te hebben gelopen, besloten we terug te gaan naar onze hotelkamer, om na een opfrisbeurt weer richting het centrum van Wiesbaden te gaan.
Daar gingen we op zoek naar het eettentje dat de dames die middag voor ons hadden uitgezocht en genoten daar gezellig met z'n vieren, van heerlijke Duitse schnitzels en andere lekkernijen. Pas toen het bijna donker was, verlieten we het pittoresk aandoende eettentje en liepen nog een stukje door de stad, maar onze benen wilden niet meer en we besloten ons bed op te zoeken.

Vanmorgen verschenen we met een ietwat slaperig hoofd aan het ontbijt en we realiseerden ons dat het weekendje waar we zo lang naar hadden uitgekeken, alweer bijna ten einde was.
We lieten het NH Aukamm hotel in Wiesbaden achter ons en zetten koers richting Nederlandse bodem. Bij thuiskomst bleek ook daar het zonnetje nog heerlijk te schijnen en dus genoten we in de achtertuin van de laatste zonnestralen die dit fantastische weekend ons nog te bieden hadden...

Als bonus een dit keer een humoristisch optreden van metaldrummer Mike Terrana die op wel heel eigen wijze een klassiek stuk muziek van zijn razendsnelle drumspel voorziet!

Een schuurfeest voor chique geklede mensen

Een jaarlijks terugkerend fenomeen, dat er eigenlijk gewoon ieder jaar bij hoort, de Kerstparty in de Staver. Met de vriendengroep gaan we al zo lang ik me kan heugen en we slaan eigenlijk nooit over. Nu we al weer een aantal weken in adventtijd verkeren dient het feest, dat meer weg heeft van een schuurfeest voor chique geklede mensen, zich weer aan en dus hesen we ons vanavond in ons aller beste kloffie...

We verzamelden gedeeltelijk bij ons thuis en terwijl de dames zich mooi maakten in onze badkamer, leefden de mannen en ik ons een verdieping hoger nog effe uit.
Daarna vertrokken we richting 'De Keufjes' om daar de rest van de groep te treffen, alvorens we gezamenlijk richting De Staver vertrokken.

Eenmaal binnen was het bier snel gevonden en was het tijd voor wat portretten, voordat we badend in het zweet en beneveld van de drank daar niet meer toe in staat zouden zijn.
In de grote zaal was het 'Crazy Pianos' die de menigte de gehele avond met de voeten van de vloer kreeg maar ook in het aangrenzende 'Prieel', waar enkele DJ's denderende beats door de zaal heen pompten, was het zwingen geblazen.
De gehele avond werden er trouwens weer als vanouds gezellige en minder serieuze foto's genomen en werd er vooral ook veel meegezongen (of iets wat daar op lijkt) met de bekende nummers die de 'Crazy Pianos' voor een uiterst enthousiast publiek speelden.

Over foto's gesproken, die werden naarmate de avond vorderde steeds gekker en uitbundiger en omdat het dan zo gezellig en leuk is, tikt de klok sneller minuten weg dan je eigenlijk zou willen.
Toen de lichten aangingen was dat voor velen weer een tegenvaller en wilden we eigenlijk nog helemaal niet naar huis, maar wat moet dat moet.

Overigens was de terugweg absoluut geen straf, ook al had het die avond gortig gesneeuwd. Zo slim als we waren hadden we allemaal extra (warme) schoenen meegenomen en die werden dus, soms tegelijk met een aantal andere kledingstukken, bij de auto aangetrokken.
Daarna was het een paar kilometer terug naar huis lopen, maar oh wat hadden we een lol met al die sneeuw. Bas kon het zelfs niet laten om met pak en al even lekker met de witte massa te kroelen, dit tot groot vermaak van ons allen.

Het was half vier toen Janine, Bas, Noortje en ik binnenstapte en nog een afzakkertje namen. Een uur later was Bas al lekker vertrokken op z'n luchtbedje en droomde misschien wel over al die mooie vrouwen die hij vanavond gezien had, want eerlijk is eerlijk en ik blijf het zeggen, met de Kerstparty zijn alle vrouwen die avond op z'n mooist!

Uiteraard zijn alle foto's van deze fantastische avond weer terug te vinden in mijn speciale Flickr album of hieronder aan deze blog.

'Het oog wil ook wat' had hij vanavond bijzonder serieus genomen

Een paar maanden geleden had ik nog het genoegen om zelf een aantal nummertjes met hen mee te spelen, maar vanavond speelde een van mijn favoriete Flakkeese bands weer eens in, wat zij noemen hun stamcafé, de dorpstienden in Ouddorp. Gelukkig zijn mijn vrienden ook altijd wel te porren voor een avondje met Coverband Buckle-Up en dus rezen we vanavond af naar het dorp aan de kop van Goeree (Overflakkee).

Ik moet zeggen, mijn complimenten voor drummer Klaasjan. Die kwam meteen zeggen dat hij eindelijk zijn drumkit gepoetst had, nadat ik en vele anderen, herhaaldelijk ons beklag over de dikke laag stof hadden gedaan. "Hij klinkt toch fantastisch?" was het steevaste antwoord van Klaasjan dan en ja daar moesten we hem dan toch allemaal weer gelijk in geven. Toch had hij de uitspraak 'Het oog wil ook wat' vanavond gelukkig bijzonder serieus genomen en hij had er goed zijn best op gedaan om zijn Yamaha goed te laten glimmen!
Uiteraard ook de complimenten voor de rest van de band, want die speelden gaandeweg de avond weer heerlijke meezingers en andere bekende pop- en rocksongs en deden ook nog eens leuk mee met het publiek!

Dat publiek was dan ook in grote getale op het optreden afgekomen, want velen kennen de band zo langzamerhand wel en weten dat het eigenlijk altijd een succesvolle en gezellige avond wordt.
En gezellig was het bovenal! Onder zowel de mannen als uiteraard ook de vrouwen was het goed vertoeven en daarnaast vloeide het gouden sap weer rijkelijk.

Terwijl wij aan het feestvieren waren, speelden de bandleden lekker door en vermaakten zich, ondanks een weigerende versterker in het begin, prima! Lekkere ruige rocknummers, afgewisseld met een wat rustiger repertoire en die kenmerkende insteek was natuurlijk waar veel fans voor gekomen waren.
Diezelfde fans kwamen overigens naarmate de avond vorderde (en de biervoorraad alsmaar verder slonk), aardig op dreef. We zagen van alles om ons heen gebeuren en het werd alsmaar gekker. Er werd uiteraard ook flink gedanst en meegezongen en sommige fans waanden zich spontaan een van de bandleden zelf en namen daarop de luchtgitaar ter hand en voegden zichzelf in gedachten toe als toetsenist (misschien een tippie voor de band?).

Afijn, het kan allemaal bij een optreden van Buckle-Up en dat is dan ook wat ze zo geliefd maakt. Een avondje met de band staat garant voor een feestje en dat maakten ze vanavond dan ook weer bijzonder waar!

Alle foto's van deze avond zijn terug te vinden in mijn speciale Flickr album. Met dank ook aan Klaasjan die mij zijn (beruchte) camera uitleende en waardoor ik bijzonder veel (al dan niet historische) momenten heb vast kunnen leggen!

Hij kwam vervolgens nooit meer thuis...

Afgelopen week blogde ik er al een stukje over. Terwijl wij genoten van een vakantie op het Griekse eiland Kos, kregen we van Jozien de verschrikkelijke mededeling dat haar zwager Nico bij een tragisch ongeval om het leven was gekomen. Een ongelukkige val van zijn fiets, naar aanleiding van een aanrijding met een scooter, werd hem noodlottig en kostte hem zodoende zijn jonge leven.

Omdat het in zo'n moeilijke periode erg belangrijk is dat je mensen om je heen hebt die je steunen, vonden we het belangrijk dat we ook vandaag ons medeleven betuigden.
Nico (hier rechts op archiefbeeld) werd namelijk vandaag in het prachtig gelegen Rotterdamse crematorium Hofwijk gecremeerd en voorafgaand hieraan bezochten wij de condoleance plechtigheid en staken Marijke, Jozien, Jurien en de rest van de familie een hart onder de riem.

Het was erg druk met familieleden, vrienden en bekenden. Alles herinnerde ons er maar weer aan onze zaakjes ook nu al toch maar goed voor elkaar te hebben en vooral nu te genieten en dat niet uit te stellen tot later.
Het leven kan voor iedereen plotseling tot een einde komen. Zo vertrok Nico 's morgens nog op de fiets naar zijn werk, maar kwam vervolgens nooit meer thuis.

Nico werd helaas maar dertig jaar...

Een spannend feestje met een dubbele afloop

Na enkele jaren studeren en zelfs een verblijf van 3 maanden in Zuid Afrika, mag zij zich officieel Juf Jozien laten noemen en uiteraard moest dat gevierd worden. Toevalligerwijs bracht het Nederlands elftal het tot de finale van dit WK 2010 en moest de laatste wedstrijd precies op dit feestje spelen. Geen probleem dacht Jozien, dan combineren we dat toch gewoon!

En zo waren er onder andere gisteren een aantal pittige voorbereidingen om het feest tot een succes te maken maar toen de gasten vandaag het scherm zagen hangen wilde niemand meer naar huis voor het voetbal spektakel.

Vroeg op de middag was er hier en daar al wat oranje te bekennen en zelfs in al het lekkers dat in overvloed voor handen was, leek de nationale kleur terug te komen. De gezelligheid zat er al vroeg in en het werd alsmaar drukker gaandeweg het verloop van de middag in de avond.
Het was duidelijk dat familie De Wit het nationale elftal een hart onder de riem stak terwijl er toch ook echt een feestje werd gevierd! Het feestterrein was netjes afgeschermd voor de wind en dus kon er volop genoten worden van het zonnetje.
Jozien verklaarde aan het begin van de avond het buffet voor geopend en een ieder liet het zich dan ook goed smaken. De rij voor het buffet werd alsmaar langer, maar er was lekkers in overvloed en dus kon iedereen zijn buikje rond eten.

Uiteraard gaf Jozien niet alleen iets weg, maar werd ze ook overladen met kadootjes en daar glunderde ze iedere keer opnieuw van. Ondertussen werd het overigens nog steeds drukker en steeds meer vrienden en familie voegden zich bij het feestgedruis.
Bas en ik vonden onze weg naar de schommel, terwijl het Oranje-gevoel steeds heftiger werd bij zowel jong als oud. Helaas dacht ik ook een potje te kunnen voetballen, maar kwam ik ongelukkig terecht waardoor mijn grote teen een andere kant op ging dan ik voor ogen had. Het gevolg was dat ik de WK finale met een zak ijs op mijn voet moest kijken en op de vraag of ik misschien toch niet even naar de dokter moest gaan was het antwoord simpel. Wie wil nou de WK finale, waarin zijn eigen land speelt, missen?

Ook de dames hulden zich bijna volledig in het oranje en die kleur was even later ook het enige dat nog telde toen iedereen zich op een stoel nestelde en gespannen naar het scherm keek.
Helaas kan ik verder niets vrolijks over deze finale melden en weten we inmiddels allemaal dat Nederland het in deze historische wedstrijd, na twee maal verlenging met 1 punt verschil moest afleggen tegen rivaal Spanje. Hoewel het feestje een absolute herinnering waard is, bleef de feestruimte na het fluitsignaal wel heel snel, heel leeg achter en kwam er een vrij abrupt einde met een dubbel gevoel aan dit uitermate geslaagde feestje!

Als bonus alle foto's van dit feestje, die ook terug te vinden zijn op mijn Flickr account.

Het dak ging er af bij Quartier

De spanning hing al dagen in de lucht, maar vandaag was het eindelijk zo ver. Na de heerlijke overwinning op Brazilië (waar ik helaas geen foto's van heb omdat ik mijn camera niet bij me had!), was het vandaag de bedoeling de winst te pakken van Uruguay en zo in de WK finale te geraken.

Collega Koen had zich vandaag goed voorbereidt. Hij was niet alleen uitgedost in een shirt met de alom bekende kleur, maar ook zijn schoenen had hij er op afgestemd. Zelfs speciale polsbandjes mochten niet ontbreken bij de goedlachse MC Koenoe zoals hij bij zijn collega's bekend staat.

's Avonds stonden Jurien en Jozien al op tijd bij ons voor de deur en niet veel later parkeerden zij hun fietsen aan de haven van Middelharnis, terwijl wij ondertussen de auto parkeerden. Keuf en Ellen kwamen toevallig ook net aanlopen en toen ten slotte ook Chris en Martha zich nog lieten zien was het feestje compleet.

De stemming zat er bij Quartier al goed in en hoewel het ongelooflijk druk was, bleek het toch wel erg gezellig zo knus op elkaar! Van ellende moest ik de wedstrijd, staand vanaf een stoel volgen op een van de beschikbare schermen.
Vanwege de drukte was het dan ook alleen mogelijk om op je plek te blijven staan, zitten of springen en wat waren Jurien en ik opgelucht toen het fluitsignaal voor de rust klonk. Vanwege de grote drukte voor het toilet waren renden we naar buiten en zochten een plekkie uit om het bezinksel van alcohol te lozen.

Toen we terugkwamen konden we gelukkig nog onze plekken van tijdens de eerste helft terug innemen en ik aanschouwde een zenuwachtig publiek dat op het begin van de laatste 45 minuten zat te wachten.

Het bleek een ontzettend spannende wedstrijd te worden, die evenals de vorige wedstrijd tot op de laatste minuut voor het zweet in de handen zorgde. Toch kwam Nederland ook nu weer op voorsprong en hoewel de Uruguayanen in het allerlaatste gedeelte van de wedstrijd nog een tweede doelpunt wisten te scoren, konden ze het niet voorkomen dat Oranje zichzelf met 3 doelpunten naar de finale schoot. Drie tegen twee, een mooie score dacht ik zo en daar dachten meer mensen over!

Het dak ging er af bij Quartier en ook buiten bleef het nog lang gezellig met alle feestende mensen. Hoewel menigeen flink van de alcoholische versnaperingen had gelurkt en van tevoren al wist dat de volgende werk-ochtend een flinke opgave ging worden, leek het niet op te wegen tegen het geluksgevoel van vanavond. Nederland in de finale, dat wordt misschien wel een historische laatste wedstrijd!

Je bent nooit te oud om stevig te rocken

Ik kan me de laatste keer dat ik ze in vol ornaat live heb zien spelen nog goed herinneren. Ik greep nèt mis toen Cesar z'n stokken het publiek in smeet en dacht dat ik deze kans niet meer zou krijgen. Een jaar later kwam ik 'm echter opnieuw tegen en signeerde hij een paar stokken en nog niet zo heel lang geleden zat ik zelfs bij 'm thuis in de drumkelder!

Vanavond speelde de Earring weer in Ahoy en ik was blij verrast met het voorprogramma. Ik had nog nooit van 'The New Shining' gehoord, maar na vanavond vergeet ik ze niet gauw meer. Het leek af en toe een mix van U2 en Nickleback en ik moet zeggen dat ik zelden zo'n goed voorprogramma heb gezien. De mannen speelden heerlijke rock en hoewel de meningen over deze band in onze vriendengroep een beetje verdeeld waren, vond ik het erg prettig om naar te luisteren!

Daarna was het eventjes wachten op de mannen van Golden Earring. Zo stond Cesar's kit al de gehele tijd onder een doek op het podium, maar opeens gloeiden er twee bijzondere cirkels op in het donker...

De Earring kwam op en Cesar begroette ons staand vanaf zijn drumstel. Vanaf dat moment gaven de mannen zich voor de volle honderd procent en vlogen de vonken om ons heen. Dat je nooit te oud bent om stevig te rocken, dat werd vanavond maar weer eens bewezen!

Gitarist George Kooymans gaf nog een heerlijke solo prijs en gaf zich helemaal terwijl Cesar er een lekker ritme onder tikte. Bassist Rinus Gerritsen deed even later precies hetzelfde en ook Barry Hay leek niet te stopen als hij de microfoon of zijn gitaar in handen had. Hij pakte er zelfs af en toe een dwarsfluit bij, wat het geheel wel een leuke draai gaf.
Zo werd de Earring zelfs regelmatig bijgestaan door een saxofonist die zorgde voor net dat beetje extra kleur. Janine en Noortje (beiden saxofoon-fan), konden hierdoor hun geluk niet op!
Uiteraard vergeet ik drummer Cesar Zuiderwijk niet. Ook hij sloeg bijna letterlijk de vonken van zijn drumkit af en zoals altijd heb ik heerlijk genoten van zijn energieke doch relaxt ogende drumsalvo's.

Helaas gaat zo'n leuke avond snel voorbij en moesten na in totaal iets minder dan 3 uurtjes rocken alweer de koude buitenlucht in. En tja... wie ze lief heeft laat ze dan krabben!

Als bonus, hoe kan het ook anders, de solo van Cesar!

We zullen haar missen...

We vierden vanavond niet alleen haar verjaardag (die eigenlijk al 3 weken geleden plaats vond), maar ook haar afscheid, want Jozien gaat voor 3 maanden op avontuur naar Zuid Afrika. Daar zal zij namelijk stage gaan lopen op de primary school 'Herbert Hurd' in Port Elizabeth.

Vanavond kreeg ze dan ook enkele kado's die haar ons niet zouden doen vergeten. Zoals een boek met foto's van al haar familie en vrienden, voorzien van leuke teksten en wensen. Ook kreeg ze van de vriendengroep een 'Hollands-overlevingspakket' waar echte Hollandse producten in voor kwamen zoals chocolade vlokken, maar ook een leuk zakcentje voor onderweg.

Uiteraard was het erg gezellig vanavond, met goede vrienden en vriendinnen en bleef dat tot laat in de avond voort duren. Iedereen was het er mee eens dat we Jozien de komende maanden vreselijk gaan missen en er werd dan ook heel wat afgerookt!

Wie Jozien en haar reisgenoten wil volgen, kan de volgende website tussen zijn favorieten plaatsen. Op deze website zullen zij een reisverslag proberen bij te houden. Ook kun je eens een leuke, lieve krabbel achterlaten op Joos' Hyves.

Joos, we zullen je erg missen, maar we wensen je ongelooflijk veel plezier!

In de boeken als een legendarische avond

Een aantal jaar geleden kwamen we er wekelijks met een hele grote groep en hadden we zelfs onze eigen bierbak. Nu komen we al tijden niet meer in Discotheek De Kreek en komen we er alleen nog om Jozien gezelschap te houden als ze achter de bar staat. Toch hadden we vanavond een goede reden om weer eens als vanouds, helemaal los te gaan!

Jozien stond vanavond voor de laatste keer achter bar 4 in De Kreek, maar ze absoluut geen benul van datgene waar wij al weken naar uitkeken. Achter Jozien's rug om was namelijk besloten om deze laatste avond weer eens als vanouds en met een grote groep te beleven. Veel vrienden van Jozien werden opgetrommeld om allemaal rond een uur of 12 voor De Kreek te verzamelen en zo geschiedde...

Toen we dan ook om 12 uur langs bar 4 liepen zagen we aan Joos' gezicht dat ze het schitterend vond dat er 'nog wat' vrienden langs kwamen, maar toen de stoet met vrienden aan bleef houden, barstte ze in tranen uit. Met haar mond vol tanden stond ze ons aan te staren en scheen ze het fantastisch te vinden dat we haar laatste avond in De Kreek met haar mee wilden vieren.
Vrijwel direct heb ik dan ook met wat vrienden onze oude bierbak van zolder gehaald en op de bar gelegd en die zette Jozien maar wat graag vol met verse biertjes.

Toch kwam daarna nóg een verrassing, want ze hoefde haar laatste avond niet met ons vanachter de bar te vieren, want de DJ nam het woord en bedankte Jozien namens al het personeel voor haar inzet van de afgelopen jaren en verklaarde haar voor haar laatste avond vrij.
Dat betekende dat het feestje los kon barsten en dat deed het dan ook.

Ik schat in dat we met een mannetje of 30 bij bar 4 stonden en dat we dus eigenlijk alle beschikbare ruimte zo'n beetje voor onszelf hadden. Het was daarom ook érg gezellig en naarmate het later werd (en het werd ook laat!), werd het zelfs steeds gezelliger!
Daarom verwijs ik dan ook naar mijn speciale Flickr album van deze avond, waarin alle 225 foto's terug te vinden zijn, of bekijk gewoon de ingesloten gallery onderaan deze blog!

We waren het er allemaal over eens, deze avond was er weer een zoals we die 'vroeger' altijd beleefden en kan weer de boeken in als een legendarische avond!

Sweet Goodbyes

Ik ben nooit een overdreven groot fan geweest, maar toen de band vorig jaar oktober aangaf te gaan stoppen, vond ik dat wel erg jammer.
Ze waren groot in de Nederlandse muziekscene en vooral de manier hoe ze op jonge leeftijd opeens bekend werden en met ons zijn meegegroeid, intrigeerde me. Ze zijn immers ongeveer even oud als ik...

Al heel lang geleden wist Jozien nog kaartjes te regelen voor het aller laatste concert van Krezip in de Heineken Music Hall in Amsterdam.
Uiteraard gingen Janine en ik daar graag naartoe, want zo'n grote Nederlandse band voor de allerlaatste keer zien, wie wil dat nou niet?

Vandaag vertrokken we dan ook zo tegen de klok van 3 richting Amsterdam en eenmaal geparkeerd in de parkeergarage van Villa Arena, belandde we al gauw op een terrasje en dronken een lekker glas bier of Cola, met het uitzicht op de Amsterdam ArenA. Omdat we ook ongelooflijk honger hadden maar bij het eerste terrasje niets bijzonders op de kaart konden vinden, besloten we het in een restaurantje onder de vleugelen van de Ajax tempel te proberen. Daar bestudeerden we opnieuw met volle aandacht de menukaart en vonden wel iets dat ons aanstond.

Dat lieten we ons dan ook goed smaken, maar de Dame Blanche (waar ik dit keer vreemd genoeg geen foto van kan terug vinden!) was niet wat ik er van had verwacht. Voor medeliefhebbers van dit heerlijke toetje, ga niet naar de ArenA om je geluk te be-proeven, want je komt bedrogen uit. Geen slagroom, goedkoop vanille ijs en veel te veel chocolade saus.

Enfin, uiteindelijk kwamen we rond 19:00 bij de Heineken Music Hall aan, dat om de hoek van de ArenA ligt. Binnen gekomen kregen we direct een flyer uitgedeeld met de kans om een live DVD en CD inclusief t-shirt van deze avond te bestellen. We bedachten ons geen moment en bestelden in de hal van de HMH de laatste liveshow van Krezip, die vanavond werd opgenomen, op DVD. Als het goed is ligt ie 24 juli op de deurmat, dus het resultaat laat nog even op zich wachten.

Ik was al eens eerder in de HMH geweest tijdens een seminar van Apple, maar hoewel er nog niet zo gek veel mensen binnen waren, zag ik bij binnenkomst dat de zaal toen een stuk kleiner was. We besloten in plaats van op de tribune, lekker tussen het publiek op de grond te gaan staan en zochten een tactisch en mooi plekje op. Niet te gek ver naar voren (daar is het altijd dringen geblazen) en dicht bij de uitgang (voor de wc) en de bar.
Ondertussen liep de zaal vol en besloten de meisjes erbij te gaan zitten. We moesten immers nog de hele avond op onze voeten blijven staan!

GEM trapte om 20:15 af met het voorprogramma en warmde de zaal op met enkele bekende en onbekende energieke nummers. Na een half uur spelen hielden zij het voor gezien, wensten ons veel plezier met Krezip en verlieten onder luid applaus het podium, waarna een pauze van 15 minuten begon. Die pauze werd goed benut en achter een doek dat ons het zicht op het podium ontnam, begonnen de voorbereidingen voor de hoofdact van vanavond. Op de achtergrond werd muziek van onder andere Kings of Leon gedraaid maar toen ik goed luisterde hoorde ik in de verte de soundcheck van Bram's drumkit.

Niet lang daarna, om 21:00 gingen de lichten van de zaal voor de 2e en laatste keer deze avond uit en zagen we de schaduwen van de bandleden van Krezip op het alles aan het zicht onttrekkende doek verschijnen. De eerste dreunen werden uit de speakers gepompt en het publiek werd uitzinnig. Gitaarakkoorden volgden evenals de klanken van de toetseniste. Het doek viel en het aller laatste optreden van één van Neerlands grootste bands begon...

Krezip speelde alle hits van de afgelopen twaalf jaar en hoewel ze nog niet zo lang geleden moeder geworden is had Jacqueline nog steeds de energie die we van haar gewend zijn.
Stevige rocknummers werden afgewisseld met de bekende ballades die akoestisch, elektronisch en soms met de piano begeleid werden. Ook een eerbetoon aan Michael Jackson, in de vorm van 'Billy Jean' werd op geheel eigen wijze ten gehore gebracht.
Jacqueline had ook een flinke gardarobe meegenomen en wisselde dan ook een aantal keren van outfit. Maarliefst 4 keer verscheen ze met iets nieuws op het podium, de ene creatie nog kleurrijker dan de andere. Ze leek alles te geven, klom overal op, zelfs op de bassdrum waar Bram zijn enorm lage dreunen uit toverde, en dat allemaal op hakken!

Het allermooiste werd voor het laatste kwartier bewaard want opeens verschenen er enorme ballen in de zaal die gevuld waren met lucht en die zich gemakkelijk hoog in de lucht lieten stuiteren (wellicht afgekeken van Metallica?). Ze veranderden ook constant van kleur en dat op de maat van de muziek. Het decor zelf toonde ook de meest vrolijke en bonte kleuren, wat het concert enorm opvrolijkte.

Helaas kwam er na ruim 1,5 uur spelen tóch een einde aan dit aller laatste optreden van Krezip. Duidelijk geëmotioneerd sloten zij het concert af met het nummer Sweet Goodbyes dat ze voor deze gelegenheid niet beter hadden kunnen kiezen.
Na een ongelooflijk applaus, gejuich en glillende en jankende tienermeisjes boog de voltallige band onder de neerdalende flikkerende confetti nog een keer voor hun fans.
Het doek viel, het applaus hield nog even aan, maar toen de lichten van de zaal aangingen wist iedereen dat het nu toch echt afgelopen was. Met gemengde gevoelens, aan de ene kant een geweldig concert gezien, aan de andere kant het idee dat dit toch écht de laatst keer was, keerde iedereen huiswaarts...

Als bonus deze keer dan ook echt het aller, aller laatste liedje dat Krezip live heeft gespeeld. Totdat ze een comeback maken dan, laten we het hopen, want eigenlijk is het ongelooflijk zonde van zoveel muzikaal talent.
Krezip met Sweet Goodbyes...




Kijk voor meer filmpjes ook eens in Mijn Filmdossier of op mijn YouTube Channel.

Een gelukkig 2009!

Iedereen die ik niet gesmst of gebeld had omdat ik geen zin had in al die rompslomp, wil ik via deze weg als nog een gezond, voorspoedig en gelukkig 2009 toewensen! Lekker makkelijk zo toch?

Wij hebben het heugelijke feit in ieder geval met een leuk clubje vrienden, gezellig gevierd en hebben er zojuist ook nog een glaasje champagne op gedronken (de glaasjes waren snel vol!). Ook Addie's vuurwerkpakket was mooi om te zien, evenals dat van de rest van Sommelsdijk en omstreken.

Kan een vakantie nog beter beginnen?

Hoe kon mijn vakantie vandaag beter beginnen met het prachtige weer. Janine en ik mogen nu lekker gaan genieten van twee weken vakantie, waarin niets moet en alles mag. De eerste week blijven we lekker thuis en maken we wat uitstapjes, maar genieten we verder van ons nieuwe stekkie. Voor de tweede week staat Hagesteijn ingepland, een plaatsje dicht bij Utrecht waar we midden in een 5000 vierkante meter grote tuin, een blokhut met een hottub hebben gehuurd. Lekker rustig!

We besloten onze vakantie vandaag goed te beginnen. Nu het weer perfect en onze tuin ook eindelijk af was, leek het ons tijd om de barbeque (BBQ) eens uit de doos te halen. Helaas hadden we de BBQ nog nooit kunnen gebruiken terwijl ik hem op mijn verjaardag in februari al van mijn schoonouders en schoonzus had gekregen. Vandaag zagen we dan eindelijk onze kans en grepen 'm met beide handen beet.

Net voordat ik met Jurien naar onze oh zo geliefde Feedback zou gaan, hielp ik Janine nog even een handje met het in elkaar zetten van de BBQ. Het bleek niet zo heel moeilijk, gewoon even in het boekje kijken, je gezonde verstand gebruiken en met de juiste spullen voor de dag komen. Het duurde dan ook niet lang voordat hij in elkaar stond en Janine hem voor de eerste keer uitprobeerde.

Later op de dag, het was al avond, kwamen Jurien en ik terug van de muziekwinkel en was Jozien al bij ons neergestreken. De tafel was al gedekt en we konden dan ook direct aanschuiven. Niet lang daarna gingen dan ook de allereerste stukken vlees op de splinter nieuwe BBQ en ik moet zeggen dat het echt een heerlijk apparaat is. Hij bakt heerlijk en er is plaats genoeg om alle spullen neer te zetten of attributen op te hangen.
Ook Jozien probeerde hem eigenhandig nog eventjes uit, terwijl de rest ietwat hongerig toe leek te kijken.

Later die avond, toen alles zo'n beetje op was, speelden Jurien en ik nog wat met de gitaar en bijbehorende gadgets die die middag gekocht waren. Heerlijk in het donker met de tuinverlichting aan. Janine en Jozien keken foto's van hun vakantie in Noorwegen.
Niet veel later kwamen Addie, Mirjam, De Deugd, Corinda en Lianne neergestreken in onze tuin en deden we met z'n allen nog een biertje en een wijntje in Quartier.

Kan een vakantie nog beter beginnen?