Van NYC naar Niagara Falls, Canada

Vanochtend pikten we al vroeg onze huurauto op in downtown Manhatten. Helaas hadden ze geen Chevrolet Trailblaizer meer beschikbaar en moesten we het doen met een Nissan. Hoewel ik het vrouwtje duidelijk maakte dat ik toch graag een Amerikaan gereden had en ze me vertelde dat ik $150,- kon bijbetalen voor een Chevrolet Tahoe (groter en luxer dan de Trailblazer), besloot ik het toch met de Japanner te doen. Dat is tenminste vertrouwd nietwaar?

Omdat GPS in Manhattan niet werkt vanwege de hoge gebouwen, moesten we even goed opletten hoe we het schiereiland verlieten, maar dat was zo voor elkaar. Het viel me ook alles mee dat verkeer daar en het duurde dan ook niet lang voordat we Manhattan via de 'Lincoln tunnel' verlieten, waar we deze week al meerdere keren doorheen gekomen waren (het lijkt echt nèt de Maastunnel van Rotterdam!).

Nadat we door de tunnel waren probeerden we de navigatie aan de praat te krijgen, maar wat Janine ook probeerde, ze kreeg 'm niet aan de gang. Ik besloot de auto langs de weg te zetten, maar ook ik kreeg 'm niet zo snel aan de praat en dus reden we op hoop van zegen maar een richting op.
Even later hebben we bij een benzinepomp nogmaals en nu op het gemakkie, goed naar de navigatie gekeken en kreeg ik de GPS eindelijk aan de praat. Helaas pikte hij het adres van bestemming niet op omdat er alleen een kaart van de VS aanwezig was en niet van Canada. Op goed gelukt selecteerde ik Niagara Falls en daar gingen we.

Het rijden verliep prima. De Nissan lijkt een dikke V6 te bezitten en heeft dan ook flink wat power in zich. Precies iets voor mij! Het is een comfortabele, vrij nieuwe auto met alles erop en eraan. Cruise control, automaat, climate control, lekker ruim en heerlijke stoelen. Met mijn benen languit kon ik dan ook tijdens de rit genieten van een bijzonder groen Amerika.

We stopten nog even bij de Walmart, waar we met verbazing het assortiment aanschouwden. Een ongelooflijk grote supermarkt waar zelfs kleding voor je hond te koop is!
De rest van de reis verliep overigens prima, ware het niet dat de navigatie vervelend bleef doen. Hij leek niet op te laden en gaf dus na een paar uur aan dat de accu leeg was en weldra zou uitvallen. We zochten dan ook een benzinestation op in de hoop daar een nieuw kabeltje te kopen en te hopen dat het daar aan lag. Helaas hadden ze echter geen kabeltje dat paste, maar lachte ik me wel mijn knieën uit mijn broek toen ik de tank van de Nissan volgooide. Omgerekend betaal je hier nog geen €0,50 per liter!

Na zo'n 8 uren rijden (inclusief zoeken en aanmodderen) bereikten we toch (vooral ook op aanwijzingen van de uitstekende navigator naast mij!) Niagara Falls en reden we over de bijzondere 'Rainbowbridge' naar de Canadese grens. In de verte zagen we de dampen van de waterval al opstijgen (rechts onderin op de foto) en niet veel later konden we de grens oversteken nadat we waren gecontroleerd op verstekelingen door een niet al te aardige douanebeambte.

Na even zoeken en nog wat verkeerd te zijn gereden bereikten we het Best Western Hotel dat de beschikking bleek te hebben over 'Free high-speed internet access'. Nou dat high-speed kunnen ze er wel vanaf halen, maar gelukkig heb ik hier in tegenstelling tot in Hasbrouck Heights tenminste verbinding.
We bekeken onze (opnieuw ruime) kamer en krabbelden wat vrienden op Hyves, alvorens we genoten van een heerlijke maaltijd. Zojuist hebben we nog een duik genomen in het zwembad op de binnenplaats en gaan we zo dadelijk slapen want morgen gaan we de watervallen bezoeken.

We keep in touch (als de internetverbinding het tenminste toelaat)!

Een volle en drukke dag in downtown Manhattan

Na een lange vermoeiende reis ploften we gisteravond tegen half 8 plaatselijke tijd (er is 6 uur verschil met Nederland) en na het betalen van maar liefst $160,- aan de taxichauffeur die ons van JFK Airport naar het hotel buiten Manhattan in Hasbrouck Heights - New Jersey bracht, eindelijk neer op onze riante tweepersoonsbedden (er staan er 2 in onze kamer!) van het Holiday Inn. We konden niets meer en zijn dus meteen naar bed gegaan zodat we de volgende morgen vroeg op konden staan.

Dat deden we vandaag dus ook en na een stevig Amerikaans ontbijt reden we met de bus in zo'n 3 kwartier naar het busstation in downtown Manhattan. Vanaf daar reden we verder met de taxi tot aan 'Ground Zero', waar me direct al een bijzonder bordje opviel. Hoe wel de hekken langs de 'construction site' ons het zicht op Ground Zero enigszins ontnamen kon ik even later vanaf een loopbrug toch een aantal plaatjes schieten van de plaats waar op een kleine 2 weken na, zich 8 jaar geleden een verschrikkelijk drama voltrok. Op dit moment zijn daar nog een aantal stille getuigen van terug te vinden (het viel me overigens op dat er zeer weinig aandacht aan besteed wordt rond deze bouwplaats), waar nu druk gewerkt wordt aan een aantal nieuwe wolkenkrabbers.

Daarna liepen we naar de oever van de Hudson rivier waar we in de verte het 'Statue of Liberty' zagen staan. Dichterbij komen duurde te lang en helaas was het ook nog eens flink bewolkt. Daarom kochten we wat te drinken bij Janine's favoriete winkel en genoten ondertussen van een klein parkje terwijl even daarna de zon doorbrak.
Een mooi moment om ons door de typisch New Yorkse straten per taxi naar het 'Empire State Building' te laten rijden, waar we overigens netjes aan de voet van het imposante gebouw werden afgezet.

Niet alleen van buiten bleek het een bijzonder gebouw, want zodra je binnen staat word je geconfronteerd met een en al pracht en praal. Overigens waren we niet de enige die na bijna een uur wachten op de 86e verdieping stonden, maar gelukkig was er plaats genoeg en genoten we samen van de prachtige uitzichten op onder andere 'Central Park' (groene strook achteraan), het 'Chrysler Building', daar waar ooit het WTC stond, of keken we gewoon naar beneden, naar de ontelbare straatjes en herkenbare gele taxi's.

Nadat we het Empire State Building hadden verlaten, liepen we nog even door 's werelds grootste winkel ' Macy's' en vervolgden we onze weg daarna via Broadway naar 'Time Square', dat gedomineerd werd door taxi's en één grote advertentie leek.
Daar was het ook waar we minimaal 2 uur in de Billabong winkel vertoefden en niet alleen omdat ze daar Metallica fan bleken en ik een leuk en lang gesprek heb gehad met de manager, over hoe hij het hedendaagse Amerika ervaarde, maar vooral omdat ik er een bijzonder mooie Oakley zonnebril gekocht heb en we ook nog een tas vol kleding mee naar buiten namen omdat de prijzen daar bijzonder gunstig zijn!

We vervolgden onze weg naar de 'Apple Store' dat zich onder de grond bevindt en waar het ongelooflijk druk was. Ook deden we 'Niketown' aan waar men zo ongeveer alles uit het Nike assortiment over 4 verdiepingen had uitgesmeerd en waar we veel bijzonder gave schoenen bekeken en uiteindelijk ook zelf met 2 paar de winkel uitliepen! Spotgoedkoop daarzo!

Bepakt en bezakt genoten we nog even van het vlakbij gelegen 'Central Park'. Een werkelijk schitterend en bijzonder park, dat erg divers en uitgestrekt is en een bijzonder contrast vormt met de rest van de imposante stad.
Onze voeten wilden bijna niet meer en we namen snel een taxi naar Time Square waar uitstapten bij het 'Hard Rock Café' en waar we tussen de relikwieën van onder andere The Beatles en Linkin Park genoten van een heerlijk diner.

Uiteraard kon ik het Hard Rock Café van NYC niet verlaten zonder een souvenir in de vorm van een paar stoere drumsticks mee te nemen en eenmaal buiten bleek Time Square nog imposanter nu het donker geworden was.

Toch besloten we snel terug naar ons hotel te gaan en namen een taxi naar het busstation waar we jammer genoeg ruim een uur op de bus moesten wachten, die ons uiteindelijk weer terugbracht tot vlak bij ons hotel.

Onze voeten voelen we niet meer, maar we hebben het gered. We hadden precies 1 dag om Manhattan te leren kennen en dat is ons buitengewoon goed gelukt! Bijna alles wat we wilden zien, op Soho, Little Italy, Chinatown en Brooklyn Bridge na, hebben we ook daadwerkelijk gezien.

Nu snel naar bed, want morgen moeten we hier alweer weg. Dan pikken we onze huurauto op en moeten we zo'n 700 kilometer afleggen naar Niagara Falls, net over de Canadese grens!

Als bonus vandaag een filmpje vanaf het Empire State Building, waarvandaan we uitkijken in de richting van downtown Manhattan, waar ooit het WTC stond...

De koffers zijn gepakt en we hebben er zin in!

De afgelopen week ontvingen Janine en ik veel gelukswensen van familie, vrienden en collega's. Soms zelfs hartverwarmend zoals deze lieve kaart van een een trouwe bloglezer, die ons nog even een fijne vakantie wenste. Erg leuk allemaal!

De afgelopen dagen nog eventjes gedag gezegd bij familie en ook vrienden kwamen langs, zelfs toen we onze koffer eigenlijk nog moesten pakken! Maar dat was allerminst erg, want we hebben ze erg graag over de vloer...

Nu zijn de koffers gepakt. Het wachten is op onze taxi (mama en (schoon)zus Ihrman) die ons naar Schiphol zal brengen. Daar zullen we om 13:30 plaatselijke tijd (LT) opstijgen met een KLM Boeing 777-200 die ons om 15:30 LT in New York, veilig aan de grond probeert te zetten op JFK Airport. Je lijkt er dus snel te zijn, maar schijn bedriegt. Het is zo'n 9 uren vliegen en er is 6 uur tijdsverschil. Om 22:30 LT in Nederland landen we dus echt in New York.

Wanneer we van de oostkust naar de westkust vliegen, doen we daar ook een uur of 6 over met het vliegtuig en wordt het nog eens 3 uur vroeger dan in Nederland. Vanaf vrijdag 4 september zitten we aan de westkust van de VS en wel in San Fransisco. Daar is het dan 9 uren vroeger dan in ons eigen kikkerlandje.

Wie (globaal) wil weten wat we zoal gaan uitspoken in de Verenigde Staten kan mijn blog teruglezen waarin ik onze reis beschrijf. Verder staat er nog niet veel vast, behalve dan dat we inmiddels al wel tickets hebben voor Alcatraz Island, de wereld beroemde en beruchte (oud)gevangenis waar ik zeer benieuwd naar ben.

De koffers zijn gepakt en we hebben er zin in! Lieve mensen, tot over 2,5 week en blijf deze blog volgen!

Hij ziet in alles een telefoon

Van zo'n beetje alles wat hij in zijn handen krijgt, denkt Jaap dat je er mee kunt telefoneren. Zo ook van deze speakerset.

Ik was wel gewillig mee te doen in deze fantasie, maar misschien lag het netwerk eruit, want wat ik ook probeerde, ik kreeg geen gehoor aan de andere kant van de lijn...

Kleine cowboys

Wat was het heerlijk weer vandaag, echt lekker strand weer. Toen Martha en Chris ons dan vroegen of we ook nog naar ''t Hoad' (havenhoofd van Middelharnis) kwamen, hoefden we daar dan ook niet lang over na te denken.

Op 't Hoofd troffen we echter de voltallige familie De Boed en voegden ons daar bij. Later werd de groep nog aangevuld door Marten, Lenny en diens zusje. Uiteraard waren de kleine cowboys er ook bij, waaronder Levi (die weer veel aandacht te verwerken had) en ook Milo (van Marten en Lenny), die op zijn beurt Levi weer een interessant verschijnsel vond, omdat die het zich wel érg gemakkelijk had gemaakt!

Erg leuk dus met die kleine gasten, want zeg nou zelf, bij een foto zoals deze kun je toch alleen maar glimlachen?

We zullen haar missen...

We vierden vanavond niet alleen haar verjaardag (die eigenlijk al 3 weken geleden plaats vond), maar ook haar afscheid, want Jozien gaat voor 3 maanden op avontuur naar Zuid Afrika. Daar zal zij namelijk stage gaan lopen op de primary school 'Herbert Hurd' in Port Elizabeth.

Vanavond kreeg ze dan ook enkele kado's die haar ons niet zouden doen vergeten. Zoals een boek met foto's van al haar familie en vrienden, voorzien van leuke teksten en wensen. Ook kreeg ze van de vriendengroep een 'Hollands-overlevingspakket' waar echte Hollandse producten in voor kwamen zoals chocolade vlokken, maar ook een leuk zakcentje voor onderweg.

Uiteraard was het erg gezellig vanavond, met goede vrienden en vriendinnen en bleef dat tot laat in de avond voort duren. Iedereen was het er mee eens dat we Jozien de komende maanden vreselijk gaan missen en er werd dan ook heel wat afgerookt!

Wie Jozien en haar reisgenoten wil volgen, kan de volgende website tussen zijn favorieten plaatsen. Op deze website zullen zij een reisverslag proberen bij te houden. Ook kun je eens een leuke, lieve krabbel achterlaten op Joos' Hyves.

Joos, we zullen je erg missen, maar we wensen je ongelooflijk veel plezier!

De Nokia N97, géén iPod killer

Er gingen 7 weken voorbij en nóg kreeg ik 'm niet geleverd. Er bleken wat probleempjes te zijn die moesten worden opgelost en na een half uur rondbellen van Vodafone naar de koerier en weer terug, bleek dat ik alsnog 5 werkdagen op mijn nieuwe telefoon moest wachten. Met de nadruk op het feit dat ik volgende week naar de Verenigde Staten ga en ik dan uiteraard graag mijn telefoon zou willen hebben, kreeg ik gisteren te horen dat het allemaal automatisch ging en zij er niets aan konden doen om het proces te versnellen. Een valse start dus.

Nog geen uur later ging de telefoon. De koerier, of we een afspraak konden maken voor het afleveren van mijn nieuwe telefoon en of dat dan vanmorgen kon, tussen 8:00 en 13:00 uur.
Uiteraard stond ik hier positief tegenover en wachtte vanochtend net zo lang totdat ik mijn nieuwe telefoon in mijn handen gedrukt kreeg. Hij werd immers onder zware veiligheidsmaatregelen persoonlijk afgeleverd. Er werden foto's gemaakt van het ondertekende contract, mijn legitimatiebewijs en zelfs van de voorkant van mijn pinpas. Ook moest ik het astronomische bedrag van maarliefst één eurocent betalen om te controleren of mijn rekeningnummer wel geldig was.

En toen... eindelijk, hij lag op tafel. Meteen viel de mooi en strak vormgegeven verpakking op en ook de binnenkant was strak, maar was wat mij betreft ook wel wat aan de magere kant.
De vormgeving van de telefoon viel wél bij mij in de smaak. Hoewel mijn collega al een witte versie heeft, heb ik voor een zwarte gekozen. Een kleurkeuze is uiteraard persoonlijk.
Ook de uiteindelijke grootte viel mee en hoewel hij toch een stuk groter is als mijn oude Nokia N95, blijft hij qua afmetingen wat mij betreft toch binnen de perken.

Eerst eens kijken of deze telefoon mijn huidige simkaart (mijn abonnement gaat pas op 9 september over van Debitel naar Vodafone) pakt, want volgens Vodafone was de telefoon voorzien van een SIMlock. De klep op de achterkant van de telefoon is niet zo gemakkelijk te verwijderen. Althans, het voelt wat fragiel aan en ik was blij dat ik hem zonder iets te slopen open kreeg.
Enfin, SIMkaart geplaatst, accu erin en opstarten maar! Tot mijn grote verbazing was van een SIMlock geen sprake en liep de telefoon als een zonnetje. Een helder scherm en een fijn toetsenbord.

Na een tijdje spelen en instellen moest de telefoon toch even aan de lader om de nodige energie op te doen zodat ik er de avond mee door kon komen. Doorgaans gaat de accu van een telefoon in het begin sneller leeg, omdat alles nog uitgeprobeerd wordt, maar naarmate je de telefoon gebruikt zoals het hoort, gaat de accu lekker lang mee.

Uiteraard ben ik erg blij met mijn nieuwe mobiele vriend, maar mijn conclusie is helaas keihard. De Nokia N97 is géén iPhone killer. De menu's zijn wat mij betreft veelal niet echt gebruiksvriendelijk te noemen en waar je bij een iPhone alles qua instellingen of wat dan ook vindt, daar waar je het verwacht, is dat bij Nokia wel even anders. Ook qua snelheid en touchscreen is Nokia er niet in geslaagd de iPhone te overtreffen evenals in de vormgeving van de software en dan ook met name de Ovi Store, die bij lange na niet zo lekker werkt als de App Store van Apple.

Helaas, voor de échte Nokia fans is dit waarschijnlijk de kers op de slagroom, maar ik als Apple freak en in het bezit van een iPod (waar je alleen niet mee kunt bellen zoals dat met de iPhone wel kan), wordt ik niet bijzonder warm van dit vlaggenschip van Nokia. Begrijp me niet verkeerd, ik vind het een fijne telefoon, maar je moet niet gaan vergelijken.
Toch heb ik ook iets ontzettend leuks ontdekt op deze telefoon, wat er zelfs standaard al op stond. Vanaf nu kan ik ook live-beelden uitzenden via mijn telefoon en ze op deze site vertonen. Hierover echter later pas meer...

Meer dan een leuke reactie alleen

Uiteraard doen we voor iedere klant onze uiterste best om hen online succesvol te maken, zoals de slogan van Websites Nederland dan ook luidt. Veelal hoor je leuke reacties van klanten, die bijvoorbeeld binnen een paar uur na het online gaan van hun nieuwe webshop, al een order hebben ontvangen of andere leuke reacties van klanten die ontzettend tevreden zijn over hun nieuwe online oplossing.

Soms gaat de klant nèt even iets verder dan alleen een leuke reactie geven op het feit dat de samenwerking zo lekker is verlopen. Zo ook vandaag, toen we opeens door Combi Ned, een van onze klanten getrakteerd werden op maarliefst 2 taarten, om ons te bedanken voor de leuke samenwerking.
Die traktatie werd uiteraard met gejuich ontvangen en het aansnijden van de taart volgde spoedig op de bezorging.

Met veel belangstelling werd de taart in gelijke stukken verdeeld. Iets grotere stukken dan normaal, want er waren immers nog wat collega's op vakantie. Niet vervelend dus, want zo hadden wij meer te snoepen!
Niet alleen ik vond 'm erg lekker smaken maar ook de rest van mijn collega's werkten de calorieënbom met veel genoegen naar binnen. Alleen dat laatste stukje perzik... veel te gezond, dus dat laten we dan maar lekker liggen!

Uiteraard streven we er naar om het iedere klant zó naar de zin te maken dat ze taart opsturen, maar hopelijk komt het ook niet te vaak voor, want dan kunnen we straks allemaal niet meer door het trapgat...

Lees ook eens Jan's versie van dit verhaal op zijn weblog...

Stinkende Monopoly biljetten

Ooit al eens échte dollars gezien of in je handen gehad? Ik in ieder geval nog nooit en was dus reuze benieuwd naar dat papieren geld wat steeds minder waard blijkt te worden. Een gunstige koers maakt het voor Nederland interessant om inkopen te doen met dollars en omdat we volgende week door The States gaan trekken, bestelden we alvast wat contanten...

Deze week hoorde ik zelfs op het nieuws dat er op 90% van de dollar biljetten sporen van cocaïne te vinden zijn, omdat er zoveel dealers en snuivers in Amerika rondlopen. Zelf moest ik natuurlijk ook even de proef op de som nemen (dat heb ik van de week geleerd van mijn collega Jan), maar ik werd er niet echt high van!

Overigens is het wel vreemd geld om te zien en te ruiken! Het ruikt heel anders dan Euro biljetten en het lijkt ontzettend veel op Monopoly geld. Ik hoop dan ook maar dat deze biljetten echt zijn en dat de bankmedewerkers vandaag niet nog even een spelletje gespeeld hebben, want dan komen we in Amerika bedrogen uit...

Terry Bozzio in Paradiso Amsterdam

Voor het eerst sinds lange tijd was hij weer in Nederland en toen ik het las in de Slagwerkkrant moest ik dan ook wel snel een kaartje voor Janine en mij reserveren. Ik had al vaak van de beste man gehoord en wat bijzondere filmpjes over hem en zijn maarliefst 62-delige drumkit op YouTube gezien, maar nu ik de kans had, wilde ik 'm wel eens in het echt bezig zien.

Vanavond na het eten reden we dan ook naar Amsterdam en parkeerden de auto niet ver van het Leidseplein en Paradiso vandaan. Ik was daar overigens nog nooit geweest, maar gelukkig had ik van tevoren al op internet gezien hoe het gebouw eruit zag en zo hadden we het dan ook snel gevonden.

Binnengekomen in de zaal zag ik het bizar grote drumstel van Terry Bozzio al staan. Hoe kan het ook anders. Ook verbaasde ik me over de grootte van Paradiso, want ik was er nog nooit geweest, maar had me voorgesteld dat het op z'n minst vier keer groter zou zijn. Absoluut niet erg, want zo'n knus zaaltje heb ik liever als bijvoorbeeld een stadion.
Uiteraard kon ik het niet laten om Terry's drumkit van dichtbij te bekijken en ik vergaapte me dan ook aan de vele toms en cymbalen.

Even daarna besloten we naar boven te gaan en daar een mooi plekje op te zoeken, want van bovenaf hadden we prima zicht op het podium. Overigens liep ik eerst nog even wat verder om van dichtbij wat foto's te maken en probeerde ook even vanaf de achterkant zo goed mogelijk zicht te krijgen op dit bizarre instrument of eigenlijk instrumenten. Ik had zicht op ongelooflijk veel toms, cymbalen en ook pedalen en was dan ook benieuwd of hij het allemaal zou gebruiken.

Het publiek zat er inmiddels helemaal klaar voor en toen de lichten doofden en ik op mijn plaats zat kwam Terry op en maakte een buiging. Hij leek iets te willen gaan zeggen tegen zijn publiek maar bedankte de geluidsman die haastig nog even de microfoon bijstelde en nam direct plaats op zijn drum-troon.
Daar speelde hij de meest bijzondere drumpartijen die ik ooit gehoord heb. Wat een techniek en wat een bijzondere hoeveelheid aan klanken! Nu is het wel leuk om te weten dat alle toms net even wat hoger of lager gestemd zijn en dat hij dus hele melodieën op zijn drumkit kan maken. Hij maakt hier dan ook gretig gebruik van en zijn roffels zijn dan ook meer regel dan uitzondering.
Een bijzonder strak spel en hij gebruikte volgens mij inderdaad bijna elk onderdeel van zijn kit. Zelfs zijn xylofoon kwam aan bod en de schijnbaar verlegen Terry leek nèt voor de pauze pas wat tegen zijn publiek te durven zeggen. "Ik heb nu een deel gedaan en ik neem even 10 minuutjes pauze, als jullie dat dan ook doen ben ik daarna weer terug en speel ik nog meer"... en toen was het pauze...

Uiteraard stormde het publiek in de pauze op de drumkit af om hem wat beter te kunnen aanschouwen en ach, ik deed het dat ook, waarom niet, ik was er nu toch en wilde 'm ook wel eens van heel dichtbij bekijken!

Na de pauze liet Terry weer flink wat bijzonder stukken horen en liet hij ook zien wat een perfectionist hij is. Een aantal keren onderbrak hij zijn spel want de klank van sommige toms was niet goed meer. Dan dook hij pardoes onder zijn drumkit en her-stemde de tom even snel.
Wat een bijzonder perfectionistische muzikant. Hij schijnt zelfs tot een half uur voordat de deuren open gaan zijn drumkit nog te stemmen, zodat hij zo min mogelijk verlies van klank heeft als hij begint te spelen.

Het zal allemaal wel dacht ik, want volgens mij hoorde niemand het verschil, maar de meester hoef je natuurlijk niet tegen te spreken! Gelukkig duurde het niet lang en speelde hij daarna de sterren weer van de hemel. Het publiek luisterde en keek het hele optreden ademloos hoe deze virtuoos als een dolle op de bühne tekeer ging.

Zelf had ik het wat ruiger verwacht, maar het was vooral heel melodieus en beheerst. Roffels en fills waren uitstekend en super strak, hij is een meester in het accentueren en hoe bedien je in vredesnaam met maar 4 ledematen zo ongelooflijk veel muziekinstrumenten in je eentje!
Gelukkig waren de laatste stukken wat ruiger van aard en over het algemeen heb ik toch ontzettend genoten. Keer op keer viel ik weer in verbazing hoe ontzettend knap Terry Bozzio (die vroeger overigens als drummer bij Frank Zappa speelde) is met zijn spel. Dit is échte topsport en dat bewees hij des temeer toen hij van zijn kruk afstapte. De zwarte broek van de beste man was doorweekt bij billen en knieholten. Dat zegt toch genoeg...

Het was bijzonder om hem eens te zien en te horen spelen en als bonus uiteraard een filmpje van dit bijzondere optreden. Het filmpje is een compilatie van verschillende stukken en zeker de moeite waard om helemaal te kijken en te luisteren. Als lijkt het makkelijk, geloof me, wat deze man doet is extreem knap!

Alle foto's van deze bijzondere avond zijn uiteraard terug te vinden in een speciaal Flickr album!


PS: Inmiddels heeft ook Slagwerkwereld melding gemaakt van het optreden van Terry Bozzio en mijn foto's en een citaat in de online editie verwerkt (met mijn toestemming uiteraard)! Bekijk hier het volledige artikel op Slagwerkwereld.com.

SanderDeGans.nl, alweer 2 jaar lekker gezellig...

Wat gaat de tijd toch hard! Ik weet nog hoe ik mijn blog begon, in de voortuin (lees: stoep) van ons appartement in Dirksland, postte ik mijn eerste blog. Vooral uit nieuwsgierigheid, omdat ik als internet-freak toch ook wel eens de 'wereld van het bloggen' wilde ontdekken.

Of ik het ooit serieus bij zou gaan bijhouden was nog maar de vraag. Vaak is zoiets de eerste periode leuk, vooral als je net als ons kort daarna op vakantie gaat en zo het thuisfront op de hoogte kan houden. Toch bleek ik ook daarna niet te kunnen stoppen en blogde in de afgelopen 2 jaar soms een hele maand, iedere dag weer. Af en toe postte ik ook minder blogs in een maand tijd, maar stoppen gebeurde niet.

Vooral door de vele leuke reacties die ik op mijn blogs krijg, kan ik gewoon niet stoppen met schrijven. Aan de ene kant voel je je dan verplicht naar je lezers toe, maar aan de andere kant vind ik het voor mezelf ook erg leuk om terug te lezen wat ik bijvoorbeeld in september 2007 allemaal beleefd heb. En al die verhalen zelfs in woord en beeld!

Na 2 jaar is mijn blog dan ook uitgegroeid tot iets wat ik niet meer kan wegdenken. Ik heb over allerlei zaken al geschreven. Belevenissen, avonturen, vakanties, anekdotes, leuke herinneringen maar ook moeilijke tijden deelde ik met mijn lezers. In die 2 jaar tijd schreef ik dan ook, inclusief deze blog, 446 blogs en zal ik waarschijnlijk ergens in oktober van dit jaar mijn 500e bijdrage schrijven. Ook het aantal foto's en filmpjes liegt er niet om, want in die 446 blogs verwerkte ik maarliefst 3.543 foto's en plaatste ik ook 91 filmpjes.

Ik hoef tegenwoordig ook eigenlijk niks meer te vertellen, want iedereen weet alles al. Vaak wordt ik bij de eerste zin van het verhaal over een belevenis al afgekapt met de historische woorden: "Ja dat weet ik al, dat heb ik op je blog gelezen ja...". Soms vervelend, soms erg handig, want zo blijft er meer tijd over om naar andermans verhalen te luisteren.
Het is ook te merken in de bezoekersaantallen, want die groeiden in deze 2 jaren gestaag mee. Zo werden er in het 2e blogjaar maarliefst 27.750 pagina's van mijn blog bekeken en ben ik tegenwoordig goed voor zo'n 1.800 bezoekers per maand! Zeker nu mijn blog aan allerhande zogenaamde sociale netwerksites is gekoppeld (zoals bijvoorbeeld mijn Hyves en mijn Twitter) nemen veel mensen even een kijkje wanneer ze zien dat ik weer een nieuwe blog gepost heb. Misschien toch eens aan reclame gaan denken? Wie wil banneren moet maar eens contact opnemen!

Vandaag dus alweer 2 jaar SanderDeGans.nl en ik ben nog lang niet uitgeblogd. Over 10 dagen maken we bijvoorbeeld een rondreis door de Verenigde Staten, dat moet toch wel bijzondere verhalen opleveren?

Als je het leuk vindt, blijf dan vooral mijn blog lekker volgen. Op naar het 3e jaar lees- en schrijfplezier!

Zo vader, zo dochter

Net als Janine's vader, vindt ze ook zelf alles wat groeit en bloeit interessant. Vooral bloemen en planten. Haar zus kent zelfs de Latijnse namen van velen en haar vader brengt heel wat uurtjes door in zijn kas, samen met zijn cactussen, die zijn grote hobby zijn.

Zo vader, zo dochter, want ook bij ons staat er nu een kas in de tuin! Niet zo'n grote als bij mijn schoonouders, want dan zou ons tuintje vol zijn, maar een bescheiden miniatuurtje siert nu onze achtertuin. Maarliefst 6 cactussen sieren het 'glazen huisje' en nu het zo warm is groeien ze lekker door.

Zó lekker zelfs, dat er vanochtend eentje in bloei stond! Erg bijzonder, want dat gebeurd niet zo vaak. Sommige soorten bij mijn schoonvader in de kas, bloeien maar 1 dag per jaar en als je dan toevallig nèt weg bent, mis je het hele spektakel.
Gelukkig voor ons stond de bloem vanochtend prachtig in bloei en kwam hij bleek hij zelfs uit het 'dak' te zijn gegroeid. Een prachtig verschijnsel, want zo zie je dat zoiets prikkelbaars, tegelijkertijd ook erg bijzonder kan zijn!

Gelukkig zagen we het op tijd, want vanavond hing hij er weer slapjes en verloren bij...

Haar hartje sliep nog

Voor het laatst zag ik haar bij oma De Gans en dat was toch weer al een aardig tijdje geleden. Als je haar dan eventjes een paar maanden niet ziet, dan groeit zo'n kindje toch best hard!

Vandaag trof ik mijn nicht Sylvana met haar man André én hun dochter Tequise, toen ik bij ome Leen op bezoek was. Ze lag heerlijk te slapen in de kinderwagen, want ze was waarschijnlijk moe van het huilen dat ze net bij haar overgroot-moeder had gedaan. Hoe ik haar ook over haar wangetje wreef of onder haar voetjes kietelde, ze werd maar niet wakker.

Toen ik de hoop al opgegeven had, opende ze haar oogjes en keek verwonderd in het rond, naar al die lachende hoofden die om haar wagentje gebogen stonden. Gelukkig kon er een klein ogenschijnlijk lachje vanaf, maar het leek alsof haar hartje nog steeds sliep.

Kleine meisjes worden groot, maar met deze voortgang moet ze op voor haar rijbewijs, voor je het goed en wel in de gaten hebt!

Een geslaagd weekendje Poldersbos

Het was al weer lang geleden dat we af en toe een fantastisch weekendje Ouddorp beleefden, in het huisje van familie De Jager op het Poldersbos. Wat hebben we daar altijd veel lol gehad als we daar weer eens met onze vriendengroep bleven slapen of toen we er zelfs 2 weken in de zomervakantie verbleven. Sjoerd vond het tijd worden voor 're-visited-versie' en besloot om zijn verjaardag én zijn afstuderen eens goed en ouderwets te vieren.

Helaas werd ik gedwongen te kiezen tussen het bedrijfsuitje van Websites Nederland en een weekendje met vrienden uit. Het werd het laatste en gelukkig heb ik het eerste ook een klein beetje mee kunnen maken, dankzij de blog van collega Jan.

Vrijdagavond ging ik met Janine en Richard al even langs, maar bleven nog niet slapen. Zaterdag vertrokken we echter al op tijd richting Ouddorp, want het prachtige weer was aanlokkelijk.
Ook Keuf, Ellen, Johan, Jirga, Chris, Martha en Levi streken al vroeg op de dag in het poldersbos neer en dus besloten we ook nog even de bijzondere wandeling naar het strand te maken.

's Avonds kwam ook de rest van de vriendengroep op visite en was er de gelegenheid om mee te eten van het overheerlijke vlees op de barbeque.
Uiteraard gingen de biertjes met dit warme weer als eveneens warme broodjes over de toonbank en besloten we zelfs de avond, toen een groot deel helaas alweer naar huis was, met een aantal rondjes kaartje blazen. Dit leverde uiteraard hilarische momenten op en het werd alweer bijna licht toen we eindelijk op bed lagen.

Een geslaagd weekendje Ouddorp weer! Ookal zijn we wat rustiger geworden in de loop van de jaren, ik heb er weer ontzettend van genoten! Helaas ben ik door al die gezelligheid wel vergeten om meer foto's te maken, maar de foto's die beschikbaar zijn kunnen bekeken worden in mijn speciale Flickr album of onderaan deze blog.

Sjoerd en uiteraard ook Marieke, nogmaals ontzettend bedankt voor het gezellige weekendje! Moeten we toch weer vaker doen!

Tijd om te vervangen

Er werd al een tijdje over gesproken, maar nu de Websites Nederland film in de maak is en we de beelden terug zaten te kijken, was het overduidelijk. De vlaggen voor het pand waren nodig aan vervanging toe!

Omdat je ze elke dag ziet, valt het niet zo op, behalve dan dat ze na loop van tijd gaan rafelen en dat het teken is dat je ze moet vervangen. Echter, als je de oude en de nieuwe naast elkaar ziet hangen, dan is het overduidelijk dat er veel viezigheid in de lucht hangt! Zou dat voor te maken hebben met het langs razende verkeer?

Enfin, met wat noeste arbeid hangen ze nu weer alle 3, prachtig wit te wapperen. En dat staat een stuk beter op de film!

Henk, eat your heart out!

Dat deed me toch pijn vanochtend! Omdat het gisteravond zó gezellig was, lag ik vanochtend pas om 5 uur op bed. Op zich niet zo erg, maar wel als Jurien al om 9 uur belt en je dus net aan het slapen bent. "Ik sta over 5 minuten voor je deur!" klonk het door de telefoon, maar ik wist op dat moment nog niet wat er aan de hand was. Ik dacht dat het een doordeweekse dag was en ik me bij hoge uitzondering, grandioos had verslapen! Pas toen Janine me vertelde dat het zondag was, drong het tot me door. "Oh ja, ik ging met Jurien mee naar tattoo-artist Lisette in het Brabantse Achtmaal...

Ik weet niet eens of het verantwoord was om al met de auto op pad te gaan, maar we zijn zonder kleerscheuren aangekomen in Achtmaal, waar op dat moment al een wielerronde aan de gang was.
Het was op één dag na precies een jaar geleden dat ik voor het laatst samen met Jurien bij haar langsgeweest was, maar er was nog weinig veranderd.
De altijd hartelijke Lisette heette ons weer van harte welkom en na wat koffie, cola en onze verhalen over gisteravond, ging ze aan de slag.

Uiteraard werd er eerst weer wat geschetst, uitgemeten en getekend, terwijl ik ondertussen vrienden maakte met hond Spekkie. Daarna begon Lisette aan de uitbreiding van Jurien's 'Mahori tribal' en na een tijdje zweten was het eindresultaat verbluffend. De tribal wordt overigens steeds groter maar ook steeds bijzonderder, zeker nu de sterren op zijn schouders er als het ware in vallen.

Toen bedacht Jurien dat hij wel een ster op zijn pols wilde hebben en vroeg Lisette of dat ook nog even kon. "Ach ja..." zei ze, "je bent er nu toch en jou kennende moet ie er toch op, dus dat doen we nu meteen wel even" (let wel, dit alles zei ze in een zwaar Brabants dialect!).
Uiteraard werd er dus eerst weer getekend en gemeten, maar toen hij eenmaal naar Jurien's zin was, ging opnieuw de naald er in. Lisette zette de buiten en de binnenlijn van de ster en kleurde alvast een stukje in, maar daarna liet ze ook Jurien zelf nog een stukje tatoeëeren. Een aparte ervaring vond ie, maar toen was ik aan de beurt!

Ook ik mocht namelijk een stukje van de ster op Jurien's pols tattoeëeren! Een hele eer, dus ik trok snel een paar handschoenen aan. Na instructies van Lisette ging ik aan de slag en leek ik wel een volleerd tattoeerder. Ik dacht nog: "Henk Schiffmacher, eat your heart out!".
Gewoon inkt aan het naaldje, pedaaltje indrukken, tekenen en af en toe wat wegvegen zodat je kunt zien of je nog binnen de lijntjes blijft.

Nee, ik vertel het nu zo stoer, maar zo was ik helemaal niet! Het zweet stond op m'n hoofd en niet alleen daar! Wat een taak is dat! Daar moet je ongelooflijk vaste handen voor hebben, maar met die ongelooflijke kater die Jurien en ik allebei hadden, was dat sowieso niet te doen. Het is vooral ook eng omdat als je een fout maakt, het niet zo snel te herstellen is en dus is alles wat je doet is zo definitief.

Het was wel erg leuk en speciaal om eens een keer gedaan te hebben, maar ik liet het dus maar weer snel aan de échte professional over. Die maakte het tot een perfect einde en de ster stond er dus aan het einde van de rit haarscherp op, zónder een uitschieter van ons!

In de boeken als een legendarische avond

Een aantal jaar geleden kwamen we er wekelijks met een hele grote groep en hadden we zelfs onze eigen bierbak. Nu komen we al tijden niet meer in Discotheek De Kreek en komen we er alleen nog om Jozien gezelschap te houden als ze achter de bar staat. Toch hadden we vanavond een goede reden om weer eens als vanouds, helemaal los te gaan!

Jozien stond vanavond voor de laatste keer achter bar 4 in De Kreek, maar ze absoluut geen benul van datgene waar wij al weken naar uitkeken. Achter Jozien's rug om was namelijk besloten om deze laatste avond weer eens als vanouds en met een grote groep te beleven. Veel vrienden van Jozien werden opgetrommeld om allemaal rond een uur of 12 voor De Kreek te verzamelen en zo geschiedde...

Toen we dan ook om 12 uur langs bar 4 liepen zagen we aan Joos' gezicht dat ze het schitterend vond dat er 'nog wat' vrienden langs kwamen, maar toen de stoet met vrienden aan bleef houden, barstte ze in tranen uit. Met haar mond vol tanden stond ze ons aan te staren en scheen ze het fantastisch te vinden dat we haar laatste avond in De Kreek met haar mee wilden vieren.
Vrijwel direct heb ik dan ook met wat vrienden onze oude bierbak van zolder gehaald en op de bar gelegd en die zette Jozien maar wat graag vol met verse biertjes.

Toch kwam daarna nóg een verrassing, want ze hoefde haar laatste avond niet met ons vanachter de bar te vieren, want de DJ nam het woord en bedankte Jozien namens al het personeel voor haar inzet van de afgelopen jaren en verklaarde haar voor haar laatste avond vrij.
Dat betekende dat het feestje los kon barsten en dat deed het dan ook.

Ik schat in dat we met een mannetje of 30 bij bar 4 stonden en dat we dus eigenlijk alle beschikbare ruimte zo'n beetje voor onszelf hadden. Het was daarom ook érg gezellig en naarmate het later werd (en het werd ook laat!), werd het zelfs steeds gezelliger!
Daarom verwijs ik dan ook naar mijn speciale Flickr album van deze avond, waarin alle 225 foto's terug te vinden zijn, of bekijk gewoon de ingesloten gallery onderaan deze blog!

We waren het er allemaal over eens, deze avond was er weer een zoals we die 'vroeger' altijd beleefden en kan weer de boeken in als een legendarische avond!

Na een half decennium weer eens bij elkaar

Al maanden, zo niet jaren spraken we er al over, dat we na bijna 5 jaar na onze diploma uitreiking weer eens bij elkaar op bezoek moesten gaan. Helaas kwam het er iedere keer niet van. Onze agenda's waren te vol of een van ons belde op het laatste moment af omdat er wat tussen kwam.

Toch kwamen Remco en ik vandaag na een half decennium (dat klinkt zo lekker dramatisch lang) weer eens bij elkaar. Remco werkt ook bij een internetbedrijf en speelde tot voor kort ook drums in een band. Nu is hij druk met een nieuw project en heeft hij de drumstokjes ingewisseld voor een basgitaar, maar ook de gewone slaggitaar is hem niet vreemd. Daarnaast is hij veel actief in de dj-scene, waar hij een flinke naam opgebouwd heeft als dj Eric Carmeo en zijn eigen mixen tegenwoordig zelfs via verschillende kanalen weet te slijten.

We hebben dus behoorlijk wat raakvlak en hij nam daarom zijn bas-, slaggitaar en zelfs zijn eigen collectie drumstokken mee. We speelden wat bij ons thuis op zolder en verkasten daarna naar de oefenruimte, waar we helaas de basset niet geheel naar wens aan de praat kregen.
Ook bezochten we nog wat andere, gezamenlijke klasgenoten waaronder Anco die samen met Kimberly, binnenkort zijn nieuwe huis betreedt.

De tijd ging snel en helaas was de middag te kort om écht even lekker te jammen. Binnenkort ga ik dan ook richting Zoetermeer om het nog eens dunnetjes over te doen bij Remco thuis en bij hem in de oefenruimte.

Als bonus een filmpje waarop Remco zijn kunsten op mijn Roland TD9KX vertoont...

Kat en't bakkie

Vorig jaar zagen we heb al eens in zo'n design winkeltje staan, maar toen we de prijs zagen vonden we dat toch nèt iets te gortig. Ik bedoel, het ziet er enig uit, maar om er flink wat geld voor neer te tellen vonden we niet zo'n goed idee.

Onlangs zagen we toch onze kan schoon, toen we op de verpakking van Gijs' lievelingseten lazen dat je er ook voor kon sparen! Voor 200 streepjescodes kreeg je 'm gratis thuisgestuurd, dus dat werd sparen geblazen!

Maar toen ik eens even ging rekenen kwam ik er al gauw achter dat het wel even zou duren voor we ze alle 200 bij elkaar hadden gespaard. In een doos kattenvoer zitten namelijk 8 blikjes en Gijs eet er 2 per dag. Het zou dus 4 dagen kosten voordat er een doosje kattenvoer leeg was en dus zou het (4 x 200) 800 dagen duren voordat we alle streepjescodes verzameld hadden. En 800 dagen is gewoon dik 2 jaar!

Totdat een collega van Janine's zus uiteindelijk uitkomst bood. Zij had ook al eens gespaard, maar toen ze eindelijk veel streepjescodes gespaard had, kreeg je ze het artikel opeens kado en mochten wij nu haar (ruim) 200 streepjescodes hebben! Geweldig!

Vandaag werd hij dan ook bezorgd en uiteraard direct in gebruik genomen. Nu staat hij op het voor Gijs zo bekende plekje. En Gijs zelf? Die moest er heel eventjes aan snuffelen, maar eten is eten, dus het zal 'm spreekwoordelijke worst zijn waar het uit komt...

Noeste arbeid

De afgelopen weken hadden we het er maar druk mee. Zo heeft Janine de gehele schutting in de olie gezet en vonden we het tijd om ook iets met het schuurtje te doen. Het hout was helemaal grijs gekleurd en we hadden het nog niet eerder behandeld. Olie was een optie, want dat zou volgend jaar opnieuw flink verkleurd zijn, maar de buurman kwam met een ander idee. "Waarom verven we het niet zwart?"... Tja waarom ook niet!

Dus ging ik driftig aan de slag om de waslaag van het hout af te spuiten met de hogedrukspuit van buurman Sjaak. Volgens Sjaak werd ik er niet nat van, maar toch was er weinig meer droog toen ik er mee klaar was. Het kostte me nog redelijk weinig tijd en na 2 avondjes had ik het volledige schuurtje kaal gespoten.

Daarna kwam Janine in actie, want verven was haar klusje, dat kan ze als geen ander. Hoe warm het ook was, ze ging als een dolle tekeer, want ze wilde snel resultaat zien. Afgelopen dinsdag verfde ze dan ook, met een voldaan gevoel, het laatste stukje hout zwart.

Erg blij zijn we met het eindresultaat van deze noeste arbeid. Nu alleen de schuurdeur nog wit verven, dan is het helemaal compleet, maar dat komt binnenkort nog wel. Ook het groen in de punt moet nog overgeschilderd worden met een donkere groen en in september komen de schilders de witte gedeelten oververven omdat bij alle schuurtjes in de straat de verf er nu al af bladerd.

Eens kijken wie ons voorbeeld in de straat nog meer gaat volgen. Wij vinden onze 'authentiek-look' in ieder geval een stuk mooier dan die ongeverfde schuurtjes, dus buren, kom op en steek de handen uit de mouwen!