'De toekomst van het internet'

Ongeveer zes keer per jaar organiseren we vanuit Websites Nederland en iBoom een zogenaamde IQ avond. Tijdens deze avond verteld een van onze collega’s iets over zijn of haar vakgebied, of een ander interessant onderwerp, waarmee we op deze manier ons gezamenlijke kennislevel op peil houden.

Vanavond had ik de eer eens een presentatie te verzorgen en ik besloot dat het niet direct te maken moest hebben met mijn eigen vakgebied(en), maar dat ik het vooral algemeen moest houden.
Ik wilde het daarnaast persoonlijk ook graag iets anders insteken dan voorgaande IQ avonden en dus betitelde ik mijn presentatie: 'De toekomst van het internet en ons vakgebied'.

Mijn bedoeling was om iedereen na te laten denken over de toekomst van zijn of haar vakgebied binnen Websites Nederland en iBoom. "Probeer eens vijf of tien jaar in de toekomst te kijken en mail mij dan hoe jij denkt dat die toekomst er uit ziet" mailde ik mijn collega's en de meest uiteenlopende reacties kreeg ik terug. De avond diende namelijk niet alleen om te informeren, maar vooral ook om te discussiëren over dit onderwerp, om zo voorop te lopen en op deze manier leidend op ons vakgebied te blijven.

De kreatine zat vanavond lekker vol en voordat ik mijn luisteraars een kijkje in de toekomst probeerde te gunnen, nam ik ze eerst mee terug de geschiedenis in, aan de hand van een tijdlijn waarin ik de meest interessante ontwikkelingen op het gebied van technologie en (mobiel)internet liet zien. Uiteindelijk kwamen we op de vraag hoe de toekomst (voor het gemak 2020) eruit zou kunnen zien en daar leek iedereen bijzonder in geïnteresseerd.
Ik nam een aantal visies van mijn collega's, aan de hand van een 'mindmap' met de gehele groep door en liet hen daar ook over discussiëren met elkaar. Het werd in feite één grote brainstormsessie en dit leverde uiteindelijk een aantal interessante ideeën voor de toekomst op!

Uiteraard gaf ik als laatste ook mijn eigen visie op de toekomst, maar we kwamen allemaal tot de conclusie dat het erg moeilijk en bijna ondoenlijk lijkt om al vijf jaar serieus vooruit te kijken.
Bedenk namelijk maar eens dat onder andere YouTube pas in 2005 gelanceerd werd (het allereerste filmpje al eens gezien?). Had je dat tien jaar geleden kunnen voorspellen?

De reacties na afloop van deze avond waren positief. Iedereen was overtuigd van het nut om onzelf constant te verbeteren en in te springen op de laatste technologische ontwikkelingen op ons vakgebied. Tijdens de borrel na afloop van de presentatie werd dan ook nog lang gediscussieerd over wat we in de toekomst allemaal zouden kunnen verwachten…

Ze bleken enorme entertainers

Een tijd geleden besloten we ons geluk eens op een veilingsite met hotelkamers te zoeken en nadat we een paar achter het net visten, hadden we toch opeens raak. We boekten een nachtje in Kasteel De Essenburgh in Hierden en gisteren maakten we daar onze intrede...

Bij een kasteel denk ik eerder aan twee torens met een grote ophaalbrug ertussen en kantelen vol boogschutters en groot leger met ijzer bekleedde ridders met meters lange zwaarden. Dit bleek helaas een kasteel van een heel nader kaliber te zijn...

Binnen in het gebouw hing er wel een apart sfeertje, dus dat beloofde wat, maar eenmaal bij onze kamer aangekomen, bleek dat gewoon een kamer in een moderne zijvleugel met systeemplafond te zijn. Onze hotelkamer bleek een klein hokje met net genoeg ruimte voor een niet al te breed tweepersoonsbed en een klein badkamertje, dus ons ridder-en-jonkvrouw-gevoel verdween al snel als sneeuw voor de zon.

We besloten meteen het centrum van Harderwijk te verkennen, dat op steenworp afstand van Hierden ligt. Daar, op het marktplein, besloten we een kroeg in te duiken voor een kopje koffie, een biertje en een bittergarnituurtje, om vervolgens bij 'The Swinging Piano's' even verderop te belanden. Daar hadden we immers een tafel voor twee besproken en deden ons te goed aan erg lekker eten en een goede Dame Blanche voor in de boeken.
Tijdens het eten speelde een meneer op een piano, verschillende bekende nummers en zong ze uit volle borst mee. Even later loste zijn collega hem af en kroop hij achter de drums. Een grote fout bleek achteraf, want de beste man hield niet bepaald ritme en maakte van ieder nummer, hoe gevoelig ook, een carnavalsnummer door er keer op keer een onvervalst 'hoempapa-ritme' onder te spelen...

De volgende morgen lieten we na een goed ontbijt, Kasteel Essenburgh al weer achter ons en zetten koers naar het Dolfinarium waar we Janine en ik beiden al in lange tijd niet geweest waren.
Daar zagen we een zeeleeuwenshow, waarbij een duizend kilo wegende zeeleeuw ons trakteerde op een bommetje (zie filmpje onderaan!), bekeken de grappige bruinvisjes die duidelijk familie van de dolfijnen waren, was het erg koud tijdens een zeehondenshow in een stadje waar ene C. Leeuw bleek te wonen en dat overvallen werd door een stel klungelige piraten. Uiteraard zagen we ook een adembenemende show met dolfijnen en bekeken ze even later onder water, maar dan vanachter het glas. Een stukje verder zagen we daar enorme walrussen voorbij glijden, die we even later ook nog op het droge aan het werk zagen. Ze bleken enorme entertainers te zijn en hadden de lachers dan ook al snel op de hand.

Vlak bij de uitgang waanden we ons op de valreep nog even een woest piraten duo en poseerden nog even met een wel hele vriendelijke zeeleeuw.
Ons uitje was hiermee ten einde en keerden daarom met een voldaan gevoel weer terug naar huis...

Het klonk als een scène uit een horrorfilm

Vorig jaar ontwierp ik nog hun nieuwe corporate website, maar eind vorig jaar kwamen ze met een nieuw vraagstuk. Ze bleken naarstig op zoek naar een aantal gedreven voormannen en uitvoerders en vroegen ons iets ludieks te bedenken. Tja, dan ben je bij ons wel op het goede adres!

Na wat brainstormen met onder andere mijn collega van de video-afdeling Jeroen, nodigden we de klant opnieuw uit in de 'creatine' van Websites Nederland, om daar ons plan door te spreken. Echter, nog voordat de klant het pand verliet, ontdekten we aan de grote glimlach dat we op het goede spoor zaten...

Er ging een tijdje voorbereidend werk aan vooraf, maar een aantal weken geleden was het tijd voor twee bijzonder leuke, maar vooral ook intensieve draaidagen voor twee interactieve wervingsvideo's die onderdeel uitmaakten van de personeelswervingscampagne.
Voor Verheij Integrale Groenzorg uit Sliedrecht bedachten we namelijk 'De Week Van Verheij', waarin je als aanstaande werknemer alvast een week met je toekomstige collega's op stap kunt.

Voor zowel de voorman als voor de uitvoerder moest een script geschreven worden om de kijker, of beter gezegd, de 'belever' het gevoel te geven dat hij al met zijn nieuwe collega's aan het werk was. Door vóór het bekijken van de video je naam en de naam van je partner of vriend(in) in te vullen, moest de film uiteindelijk nóg persoonlijker worden, maar dat zou in een later stadium technisch opgelost worden.

Zoals gezegd gingen Jeroen en ik onlangs twee dagen met de échte groenverzorgers van Verheij Integrale Groenzorg op pad en ervoer ik zelf hoe het is om voorman of uitvoerder te zijn. Ik moest in deze productie namelijk de rol van de kijker op me nemen, om het gehele plan goed ten uitvoer te kunnen brengen.

Zo moest ik onder andere, gehuld in Verheij-kledij, samen met Jeroen een hoogwerker in. Hij gewapend met camera, ik met een kettingzaag. Op grote hoogte namen we de 'kettingzaag-scène' op, dat wel erg klinkt als een scène uit horrorfilm, maar dat het zéker niet was.
Vervolgens stuurde ik de afgezaagde takken door de versnipperaar, uiteraard met de hete adem van cameraman Jeroen in mijn nek, die alles zorgvuldig vastlegde.
Ik speelde zelfs de rol van blad-blazer en blies het parkeerterrein als een volleerd groenverzorger, behendig schoon (al bleek dat nog stukken lastiger dan ik dacht!).

Beide draaidagen kregen we overigens bijzonder goede steun van een groot aantal medewerkers van zowel de buiten- als van de binnendienst van Verheij, die zich erg bereidwillig toonden om mee te werken aan deze ludieke productie.

Vandaag ging de campagne 'Beleef de week van Verheij' pas echt van start met de lancering van de 'Werken Bij Verheij' website, waar naast de interactieve wervingsvideo's voor voorman en uitvoerder, ook alle andere vacatures terug te vinden zijn. Daarnaast is mogelijk de actiesite te delen met je sociale netwerk, door de integratie van de 'I like' butten van Facebook, de 'Share' button van LinkedIn en de button voor het posten van een tweet die linkt naar de wervingssite.

Nieuwsgierig geworden naar het resultaat? Kijk dan snel op www.werkenbijverheij.nl!

Als bonus hieronder het uiteindelijke filmpje waarin ik zelf, als kijker, mijn nieuwe baan als voorman beleef...

Ik was totaal verrast...

De huiskamer zat vanavond weer aardig vol, want in navolging van mijn verjaardagsfeestje met mijn familie, vierde ik het feit dat ik mijn 28e levensjaar in ging, vanavond met mijn aller beste vrienden.

Iedereen druppelde zoals altijd op verschillende tijdstippen binnen, maar opeens stond Noortje daar met een groot, mysterieus, rond pakketje in de kamer. Ik had werkelijk geen enkel idee wat dat zou moeten zijn en was dan ook totaal verrast. Dit had ik niet verwacht!
Het bleek een gezamenlijk kado van bijna alle aanwezigen te zijn, maar zelfs toen ik het in mijn handen kreeg had ik nog geen idee wat het precies zou moeten zijn.

Toen ik het geheimzinnige pakketje van zijn pakpapier ontdeed, kon ik een kreet van opwinding maar moeilijk onderdrukken. Het bleek namelijk een mooie 'bekkentas' te zijn, waarmee ik de bekkens (je weet wel, die 'gouden' schijven) van mijn drumkit gemakkelijk en vooral veilig kan vervoeren en die precies bij de set past waarvan ik eerder deze week al een deel van kon ophalen. Fantastisch dus en helemaal omdat ik hier totaal niet op gerekend had!

Verder werd ik nog verwend met een aantal financiële bijdrages voor de rest van mijn drumkoffer-set en een heuse Rock 'n Roll vloermat, die een pittig plekje op onze muzikale zonder zal krijgen. Hoeveel beter had mijn verjaardag dit jaar kunnen verlopen? Ik denk eigenlijk van niet!

Het bleef dan ook lang gezellig vanavond. Erg lang zelfs, want de eerste visite kondigde zich om 20:30 terwijl de laatste de deur om 03:30 achter zich dicht trok...

Nog ietwat onwennig over zijn eigen kunsten

De laatste tijd bemerk ik een gezellige trend binnen onze vriendengroep. Naast dat we regelmatig met wat vrienden, zo niet de gehele vriendengroep uit eten gaan, krijgen we om de paar weken wel iemand thuis te eten of worden we zelf uitgenodigd en dat blijkt altijd erg gezellig! Een prima ontwikkeling dus, die vanavond een nieuw hoofdstuk beleefde.

We werden door Marinus (Keuf) en Ellen uitgenodigd om te komen eten en dat sloegen Janine en ik uiteraard niet af. Vanavond om een uur of half 7 stapten we dan ook hun huis binnen en begonnen de avond vanaf de bank met een stokbroodje vooraf.
De koks bleken echter meer in hun mars te hebben, want de tafel bleek sierlijk gedekt en even later verscheen er carpaccio op tafel.

Nog ietwat onwennig over zijn eigen kunsten, proefde Keuf eerst even voor of het toch wel lekker geworden was, maar dat bleek achteraf niet nodig, want het voorgerecht bleek overheerlijk.
Dat stemde uiteraard iedereen goed en toen kwam de keukenprinses pas echt in hem los.
Hij werkte zich bijna letterlijk het zweet op zijn voorhoofd op het hoofdgerecht, want het was de eerste keer dat hij dit maakte. Erg gewaagd dus om mensen uit te nodigen terwijl je het nog nooit klaargemaakt hebt, maar we hadden alle vertrouwen dat het goed moest komen.

En dat deed het dan ook! Een heerlijke pasta vulde een tijdje later mijn bord en toen ik Keuf vol verwachting zag kijken hoe ik mijn eerste hap naar binnen werkte, kon ik het complimentje moeilijk voor me houden. En waarom zou ik? Hij had immers prima zijn best gedaan het was hem nog verdomd goed gelukt ook! Ik heb geen enkel idee hoe dit gerecht heet, maar lekker was het zéker!

Na een lekker ijsje als toetje, ploften we opnieuw op de bank en keken een romantische komedie. Normaal niet echt het genre dat ik als eerste uit zou kiezen, maar hé, er waren meisjes bij he! En, ik moet zeggen, het bleek eigenlijk best een leuke film te zijn.

Al met al een zeer geslaagde en gezellige avond dus in Huize Keuvelaar. Volgende keer bij ons. Wanneer? Nog geen flauw idee, want gezien de verwachtingen zal ik dan wellicht eerst moeten leren koken?!

Vroeger, toen je nog moest wachten op je zoekresultaten...

Het is inmiddels alweer dik een half jaar geleden dat hij het pand van Websites Nederland voor het laatst verliet, maar we hebben toch nog steeds regelmatig contact. Zo zocht ik hem al eens een keer op bij zijn nieuwe werkgever en bekeek onder andere zijn werkplek, maar eind vorig jaar werd ik opnieuw uitgenodigd, toen bekend werd dat hij nogmaals ging verhuizen.

Niet alleen persoonlijk zal Joan over een niet al te lange tijd naar een ander stekkie verhuizen, maar ook met zijn baan als front-end developer bij internetbureau Mangrove uit Rotterdam schoof hij een pandje op. Bijna letterlijk overigens, want het was de overkant van de straat waar ze een nieuw pand betrokken.
Omdat ik nog steeds leuk contact heb met Joan en ik inmiddels ook kennis heb aan een aantal andere Mangrovers, besloot ik naar aanleiding van de uitnodiging, samen met Janine naar het 'Grootsche Openingsfeest' in Het Schieblok aan het Rotterdamse Hofplein te gaan.

Het begon al goed, want bij het parkeren wist ik niet precies of ik wel moest betalen en toen ik een 'betaalpaal' had gevonden, bleek die alleen op chipknip te werken. Helaas.
We namen de gok en liepen vervolgens over de rode loper het band binnen. Daar werd ons direct een bijzondere mix uit de 'Ketel 1' kar aangeboden, maar we sloegen beiden beleefd af en namen de lift naar de zesde verdieping. Bij binnenkomst in de gigantische open ruimte, trof ik meteen een bekende aan. Het bleek 'Sjoerd', directeur van het Grafisch Lyceum Rotterdam, waar ik een leuke kennis aan heb. Altijd gezellig die man weer even te spreken!

Vervolgens liepen we het pand door, langs 'na-tafelende' heren, op zoek naar Joan, die we een aantal blokjes verderop tussen de enorme drukte aantroffen. Het bleek dan ook geen twijfel dat dit zijn eigen plekje was en na een korte introductie over zijn 'team Awesome', schalde opeens de stem van Oscar van Veen, managing partner bij Mangrove, door de speakers.
Een in de feeststemming gedrenkte inleiding, leidde tot een speech van Sander de Kramer, onder andere oprichter van de daklozenkrant. Die kende Roel, Robert en Oscar, oprichters van Mangrove, al vanaf het begin en haalde daarom een aantal leuke anekdotes aan.
Vervolgens was het de beurt aan een van Nederlands bekendste internetjournalisten, Francisco van Jole, die een interessante opsomming gaf van wat er in de afgelopen 15 jaar, want zo lang bestaat Mangrove ondertussen, met het internet is gebeurd. Overigens luisterde zelfs Rita Verdonk ondertussen aandachtig naast ons mee.
Kun je jezelf bijvoorbeeld voorstellen dat er 15 jaar geleden maar één zoekmachine bestond, waar je een zoekopdracht én je e-mailadres moest invullen en die de resultaten binnen 24 uur naar je toe mailde? Je moest dus gewoon wachten op je zoekresultaten!

Na alle officiële speeches was het eindelijk de beurt aan misschien wel dé beste straatmuzikanten van ons land: Convoi Exceptional. Wauw, wat maakten zij het feestgedruis los! De menigte in het pand leek allemaal een glimp van deze straatartiesten op te willen vangen, die met hun opzwepende ritmes, aangevuld met een heerlijk saxofoon geluid (ook Janine kwam dus aan haar trekken!), de bezoekers op hun hand kregen.
Het was dan ook een erg gezellige avond, maar voordat we weer zouden vertrekken, vroeg ik Joan nog even een rondleiding te geven. Die leidde langs vele Apple schermen (volledig in mijn straatje uiteraard), bijzondere bouwwerken en naar een heuse 'denkkamer' waar brainstormsessies als vanzelf los leken te komen.

Bij de in-/uitgang, nadat we Roel, Robert en Oscar nog even succes gewenst hadden met hun werkelijk schitterende pand, probeerde Joan ons nog van een mossel van de Mosselman (die op zijn beurt geflankeerd werd door Mangrove's Art director Nozzman) te laten lurken, maar dat bleek niet aan ons besteed. We wensten Joan daarop veel succes op zijn nieuwe werkplek, die daarop al snel weer in het feestgedruis verdween, op weg naar de afterparty.

Zo keerden wij huiswaarts en voor diegenen die nog nieuwsgierig zijn, het bleek goed gegokt.
De parkeerboete bleef uit...

Er werd flink van de bokkenpootjes-vulling gesnoept...

Ja hoor, het was weer zo ver! Mijn levenskalender wees vandaag een nieuw jaar aan en dat betekend onder andere: trakteren!
Zo maakte Janine als traktatie voor mijn collega's, een overheerlijke 'Arretjescake', een van haar (vele) specialiteiten. Die werd dan ook uiterst goed en gretig ontvangen bij Websites Nederland! Omdat ik nogal wat stukken had, kon ik zowel 's ochtends als 's middags trakteren en sommigen presteerden het zelfs om maar liefst drie stukken van deze calorieën-bom te verorberen.

Bij thuiskomst viel ik met mijn neus in de boter, want naast dat ik een flink aantal kaarten had ontvangen, was ik nog maar net binnen of Janine vroeg mij eens achterin de auto te gaan kijken. Daar trof ik tot mijn grote verbazing een wel hele mooie en bijzondere verjaardagstaart aan! De taart, die mij exact vertelde hoeveel jaren ik inmiddels onderweg ben en voorzien van het welbekende logo, werd vanavond met enige voorzichtigheid, nauwkeurig in gelijke stukken gesneden en gedeeld met de aanwezige ooms, tantes, opa, oma's, ouders, schoonouders neven en nichtje.

Er werd flink gesnoept van de stukken taart met 'bokkenpootjes-vulling' en bleek ongelooflijk lekker, maar het kon niet op tegen de gezelligheid die de gehele avond de huiskamer vulde.
Overigens werd ik enorm verwend, want mijn hele familie droeg een steentje (lees gerust: een flinke steen) bij aan het verjaardagskado, waar ik een paar dagen geleden alvast een deel van heb gekregen.

Ik kan dus weer terug kijken op een bijzonder geslaagd en gezellig verjaardagsfeestje. De overige stukken taart gaan morgen weer mee naar de zaak, dus over een tijdje zijn een groot deel van mijn collega's vast en zeker weer aan de lijn. Ik voorlopig nog even niet, want aanstaande zaterdag doe ik mijn verjaardag nog eens dunnetjes over met mijn allerbeste vrienden!

Een verlanglijstje hoort er nu eenmaal bij

Volgende week dinsdag mag ik weer een jaartje wegstrepen op mijn persoonlijke leeftijdskalender en hoewel de meesten het ouder worden misschien als minder prettig ervaren, ben ik blij dat ik weer een jaar met volle teugen van het leven heb genoten!

En bij jarig zijn, hoort uiteraard een verlanglijstje (toch wel een van dé hoogtepunten van een verjaardagspartijtje, nog steeds!). Vroeger koos je uiteraard voor de meest spannendste hebbedingetjes of de duurste doos Lego, maar die leeftijd ligt inmiddels alweer jaren achter me.

Nee ik ben meer van de praktische kadootjes en gelukkig doet mijn visite daar maar al te graag aan mee. Zo ben ik in de afgelopen jaren al verwend met onder andere een elektrische barbeque, velerlei klus-gerij, een schitterende iPod en diverse spullen voor het motorrijden.

Voor dit jaar stond er opnieuw een wel heel praktisch kado, of liever gezegd kado's, op mijn verlanglijstje, want nu we met onze band 5th Suspect op het punt staan ons eerste optreden te gaan geven, heb ik natuurlijk wel een mooie kofferset nodig om mijn drumkit veilig in te vervoeren. Van Janine mocht ik daarom een paar weken geleden al een deel van de 8-delige kofferset bestellen en het toeval wil dat we afgelopen week bericht kregen dat het een en ander al bij Feedback was afgeleverd.

Vandaag pikten we de drie geleverde koffers alvast op en dat bleek al bijna een auto vol!
Want naast een 10 inch koffer voor mijn kleinste tom en een 14 inch koffer voor mijn snaredrum, had ik uiteraard ook een koffer voor mijn 22 inch bassdrum nodig!
De stevige nylon kofferset vangt alle schokken die de ketels tijdens het vervoeren te verduren zouden kunnen krijgen netjes op en de binnenkant van de koffers is zelfs gevoerd met lekker zacht materiaal zodat de mooie 'Brushed Platinum Grey' finish van mijn Tama Superstar Hyperdrive goed beschermd wordt.
Omdat mijn drumkit wat afwijkende maten toms heeft, was het nog even de vraag of alles goed zou passen, maar dat blijkt na wat uitproberen gelukkig geen enkel probleem.

Toch ontdekte ik nóg een voordeel van deze kofferset want toen ik, nadat ik de 10 inch en 14 inch koffer een boven had gebracht, weer beneden kwam, bleek mijn 22 inch koffer opeens tot aan de rand toe gevuld met... Janine!
Mijn eigen meisje was in de bassdrumkoffer gekropen en ontdekte zo geheel op eigen initiatief (ik zweer dat ik haar niet gedwongen heb!) de ideale plaats voor mij om haar even op te bergen als ik haar zat ben.

Gelukkig kan ik nu al melden dat dat nooit voor zal komen, want het zou wel erg vreemd zijn als ik thuis met een bassdrum op de bank zou zitten en mijn vriendin netjes in de kast in een koffer opgeborgen zit!

Een zeer geslaagd 'studiereisje'

Krap vier maanden geleden had ik nog nooit van hen gehoord. Ik herkende wel een aantal bekende grote hits, maar bij het horen van de bandnaam ging vooralsnog geen lichtje branden. Daar kwam verandering in toen ik bij 5th Suspect ging spelen. Toen moest ik hun muziek tot in den treuren draaien om mijn drumpartijen te kunnen spelen.

Voor vanavond stond daarom een bijzondere avond gepland. Hoewel de rockers al tegen de vijftig lopen, zou ik samen met Janine, The Cult voor het eerst in onze eigen geschiedenis, live zien optreden, in het mooie Paradiso in Amsterdam.

Onze avond begon in het door ons beiden geliefde Hard Rock Cafe. Geflankeerd door onder andere de bijzondere saxofoon van Herman Brood en de gitaar van Eddy van Halen, namen wij een aantal pittige kippenpoten als voorgerecht. Daarna bestelde ik een van mijn favoriete hoofdgerechten van het wereld beroemde café, 'Twisted Mac, Chicken & Cheese', terwijl Janine zich tegoed deed aan een 'Legendary 10 Oz. Burger'.

Hoewel onze magen al flink gevuld waren, mocht een toetje uiteraard niet ontbreken en bestelde ik mijn favoriete toetje, dat veel lijkt op een Dame Blanche, maar hier 'Sinful Hot Fudge Sundae' heet.
Ondertussen kreeg ik een berichtje van onze zanger bij 5th Suspect, Robin, dat hij en zijn vriendin nog een tweetal kaarten hadden weten te scoren en eveneens onderweg waren naar Paradiso. Gezellig!

Nadat we afgerekend hadden liepen we naar buiten en gingen een klein stukje verderop Paradiso binnen. Een schitterende ambiance, dat vroeger als kerk gediend heeft en dat is nog goed te zien aan onder andere de glas-in-lood ramen boven het podium of de grote stenen plaquettes aan de muur waarop de voorgangers die in deze kerk gediend hebben, worden beschreven.
Het duurde niet lang voordat het voorprogramma ten tonele verscheen en ook van hen had ik nog nooit gehoord. Desalniettemin vond ik 'Masters Of Reality' erg goed en had ik nog weinig zulke goede bands als voorprogramma gezien en gehoord.
De zanger van de band bleek een grote verschijning en had wel iets weg van een grizzlybeer, maar ik was ook enigszins geïmponeerd door het voorkomen van de drummer, want die was ook flink groot en breed. Een filmpje van Masters Of Reality heb ik overigens op mijn YouTube kanaal geplaatst.

Nadat Masters Of Reality onder luid applaus en na ontvangst van een bos tulpen uit hand van The Cult zanger 'Ian Astbury het podium verlieten, werd het podium vliegensvlug geprepareerd voor de hoofdact en werd de drumkit van drummer John Tempesta onder een groot zwart doek vandaan getoverd.

Hoewel het programma al minstens 30 minuten uitgelopen was, lieten de heren van The Cult nog even op zich wachten, maar gelukkig niet 'vervelend lang'. Na een korte intro-tune betraden de heren het podium en kregen meteen al een warm onthaal. Het allereerste nummer kwam mij al niet bekend in de oren en dat is ook niet zo vreemd, want zo verschrikkelijk veel ken ik ook nog niet van The Cult.
Gitarist Billy Duffy speelde al meteen de sterren van de hemel, maar Robin en ik vergaapten ons vooral aan zanger Ian Astburry die in vergelijking met het videomateriaal dat ik van The Cult in m'n bezig heb, een flinke pens gekregen had. Ach, het mag nu ook wel, de heren lopen inmiddels al krap tegen de vijftig!

Om het optreden kort samen te vatten, het was fantastisch! Voor aanvang was ik nog een beetje bang dat vooral Astburry flink onder invloed zou zijn, nu hij al een paar dagen in Amsterdam verbleef, maar niets was minder waar. Ze speelden de sterren van de hemel en bleken in uitstekende (muzikale) vorm.
Het hele optreden werd ook door de rest van het publiek zéér gewaardeerd, afgezien van de paar sukkels die moesten menen af en toe een biertje het podium op te gooien...

Erg leuk ook dat The Cult maar liefst zeven van de negen nummers speelden die wij met 5th Suspect óók spelen, zoals onder andere 'She Sells Sanctuary', 'Love Removal Machine', 'Rain' en 'Firewoman'. Al met al een zeer geslaagd 'studiereisje' dus, met als klap op de vuurpijl twee originele, door drummer John Tempesta gesigneerde én zelfs bespeelde drumsticks die ik bij de merchandise wist te bemachtigen. Dat is, na zo'n fantastische avond, nog eens een mooie aanvulling op mijn verzameling!

Alle foto's van Masters Of Reality en The Cult in Paradiso zijn uiteraard terug te vinden in mijn speciale Flickr album. Als bonus dan ook een opname van The Cult met 'She Sells Sanctuary' die wij overigens met 5th Suspect ook spelen!

Zijn voeten komen nog niet eens bij de bassdrumpedalen

Het begon allemaal toen ik met mijn handen een ritme op de keukentafel sloeg. Meteen reageerde de kleine man en sloeg zijn eigen, nog onregelmatige ritme. De eerst volgende keer dat hij bij ons op visite was, zette ik 'm achter de drumkit en het ventje leek volledig in z'n element.
Nu weet hij het al als hij hier is en zie ik het aan dat smoeltje als hij even lekker uit z'n dak wil gaan. En zo geschiedde ook vanavond weer...

Zijn voeten komen nog niet eens bij de bassdrumpedalen, maar de kleine Levi weet al goed wat hij met twee houten stokken moet doen. Vanavond sloeg hij weer alsof het een lieve lust was en hij waande zich al een echte artiest op het podium met uitzicht op een uitzinnige menigte.
Hij vond het allemaal schitterend en wilde eigenlijk na een kwartier nog steeds niet stoppen, maar zijn papa en ik vonden het toch de hoogste tijd om weer even met mama te gaan kroelen, want dat is eigenlijk wat je op die leeftijd gewoon nog lekker veel moet doen.

Zouden wij hem over een jaar of tien staan aan te moedigen als hij met zijn eerste schoolband de bühne betreed en de sterren van de hemel speelt?...