Eens in de zoveel tijd is er een seminar van Apple, waarbij ik het ze moet nageven dat het "opgeilen" van de bezoeker altijd erg goed lukt. Ik kom er dan altijd weer opgewonden vandaan, als ik alle nieuwe software of hardware weer gezien heb. Het duurt ook meestal niet even een uurtje maar je kunt er gerust een halve of zelfs een hele dag van maken.Dat was ook dit keer weer de bedoeling maar dat pakte even anders uit dan we van tevoren hadden gedacht. Achteraf bleek het zo gek nog niet...
Dit keer vond het plaats in de Heineken Music Hall in Amsterdam en omdat we besloten hadden de eerste paar uur van het seminar niet bij te wonen (het leek ons niet interessant genoeg), vertrokken we pas rond een uur of 10 in de ochtend.
Tussendoor moest er nog even een broodje genuttigd worden bij een van de vele tankstations op de route en toen we daarna onze weg vervolgden en al redelijk snel in de buurt van Amsterdam kwamen, kreeg Bjorn de geniale ingeving om even langs de nabij gelegen Porsche en Audi dealer te gaan omdat we toch ruim op tijd waren. Nou dat hebben we geweten!
Op de parkeerplaats voor de deur zagen we al enkele prachte exemplaren zoals een fel rode 911 turbo. Toen hoorde ik achter mij een prachtige roffel aan komen rollen. Het bleek om een fonkel nieuwe, witte Audi R8 te gaan die langzaam voorbij schoof maar waarvan het geluid je tot in je diepst weggestopte zenuwen deed prikkelen. Wat een prachtige wagen! En ongelooflijk stoer ook! Ik had hem al eens op de IAA in Frankfurt mogen bewonderen, maar het geluid had ik nog nooit gehoord. Verderop stond trouwens nog een belachelijk luxe S8, iets waar ik zelf, als ik het geld al had, nooit in zou gaan rijden.
Goed, Audi hadden we snel gezien, want zoals je dat als klein jongetje al ervaart, een Porsche doet (bijna) ieders hart sneller kloppen. Zo ook deze fel oranje GT3 RS (die we overigens ook al eens op straat in Frankfurt waren tegengekomen), die eigenlijk eerder op het circuit thuis hoort dan op de openbare weg. Of wat te denken van deze vreselijke aso-bak (maar wel een hele gave), een Cayenne GTS.
Toch ook maar even naar binnen gelopen, waar zich nog meer mooie exemplaren bevonden en hoewel Ton nog niet eens over een roze papiertje nádenkt zag hij deze bolide wel degelijk zitten. Zelf werd ik er ook wel erg vrolijk van, vooral van het geweldige interieur, maar de witte Cayman leek mij ook wel te staan zo dacht ik. Bjorn zag wel wat in deze cabrio dat overigens weer niets voor mij zou zijn. Toch waren we het er wel over eens, dat áls we er een zouden kopen, het toch een Targa 4 S zou zijn, in het Cosmic Grey, zoals ook Gert Paul 'm heeft.
Nadat we misselijk waren geworden van de prijskaartjes (ik zie mezelf waarschijnlijk nooit een auto van bijna 2 ton aanschaffen), besloten we met beide benen aan de grond naar de HMH te gaan en nadat ik voor mijn Feyenoord-mindend vrienden nog ff een foto had gemaakt van het door hun zo mooi genoemde "Joden-hok", liepen we regelrecht op ons doel af.
Ons plan was eerst een seminar over videobewerking van een uur te volgen en daarna nog 2 workshops te doen over video- en geluidbewerking. Helaas bleek je voor de laatste 2 allang ingeschreven te moeten zijn en waren we dus eigenlijk alsnog te laat. Nadat we dan ook nog maar langs wat summier ingerichte standjes met dikke camera's (hier bij een Hasselblad, de Ferrari onder de camera's waarvoor je standaard zo'n €26.000 neertelt) waren gelopen, besloten we toch al weer terug te gaan richting Oude Tonge.
Alleen kreeg deze terugreis plotsklaps weer een interessante wending. Op de heenreis waren we al langs Utrecht gekomen (vanwege het feit dat we ongeveer vanuit Papendrecht onze weg vervolgden nadat we uit Oude Tonge waren vertrokken), waar we ons vergaapten aan het pand van Hessing. Als er ergens dure auto's zouden staan, stonden ze daar en dus namen we de afslag en reden na een paar honderd meter de parkeerplaats op. Hier zagen we al grote merknamen op het pand prijken, zoals Maserati, Bentley, Rolls Royce en Lamborgini en nadat we eerst even wat bijzondere exemplaren op de parkeerplaats hadden staan bewonderen, waagden we de stap naar binnen.
Na sportief de trap te hebben genomen, zag ik bij binnenkomst direct een indrukwekkende gespierde Amerikaan staan. Een 2e handsje, zo bleek, die overigens alleen mij erg aansprak. Bjorn en Ton vonden er niets aan zo gaven ze eerlijk toe. Helaas, maar 20 meter verderop stond iets wat we alle 3 erg mooi vonden. De mooiste Maserati ooit als je het mij vraagt, de Gran Turismo. Gelukkig was er nog een potentiële koper die de "naastgelegen" Quatroporte nog even startte en een hels motorgeluid ten gehore bracht.
Nadat we verder liepen en we ons ondertussen vergaapten aan het indrukwekkende pand pal aan de snelweg, kwamen we bij de afdeling Rolls Royce. De gemiddelde auto was hier voorzien van een prijsklaartje dat maarliefs zo'n 7 à 800.000 euro aangaf... SLIK!... en na wat navraag bij de verkoper bleken er maar liefst 30 exemplaren per jaar van deze "schepen" verkocht te worden! Wat een ongelooflijke bakbeesten zijn dat en als je al geen hekel had aan notenhout in je dashboard, dan zou je het nu spontaan krijgen. Niet dat ik ze al mooi vond, want ik vind ze bijna afschuwelijk. Nee, als ik dan toch de patser uit zou moeten hangen, doe mij dan maar een Bentley, hoewel... nadat ik eens in de Continental GT Speed heb mogen zitten in Frankfurt vind ik hem persoonlijk eerder stoer dan overdreven patserig... oké wel een klein beetje dan.
Na nog even met een half oor (voor diegenen die me kennen is dit een woordgrapje) naar een potentiële Bentley-koper geluisterd te hebben, die aangeraden werd door de verkoper om "morgen" even naar de Bentley-fabriek te vliegen om precies de goede kleur uit te zoeken met het gewenste interieur, kwamen we bij de échte afdeling. Sportauto's zijn mijn ding, die verkies ik boven, bijvoorbeeld, een auto als een Bentley en hoewel ik toch liever een Aston Martin (mijn lievelings auto) zou kiezen als het dan toch mocht, vind ik een Lamborgini nog altijd indrukwekkend. Zoals deze witte LP640, waarmee je lekker zonder dakje in de zon kan rondrijden. Of wat te denken van dit oranje monster, de directe concurrent van de Ferrari 430 Scuderia, die luistert naar de chique Italiaanse naam "Superleggera". Wat een machine, vooral het interieur is ook erg indrukwekkend.
Saillant detail, we zagen een Lamborgini Gallardo eigenaar die in werkelijkheid stond te wachten tot zijn auto klaar was, per ongeluk aan voor een verkoper en ontdekten de pijnlijke waarheid nadat we hem vroegen of er nou veel Lambo cabrio's werden verkocht en hij antwoordde met iets "Nou, ik zou het niet weten want ik werk hier niet!". Wat zou die man gedacht hebben? "Wat moeten die snotneuzen nou hier...?".
Daarna zijn we maar direct vertrokken richting ons eigen vervoermiddel, die dag de Volvo S40 van Bjorn, een dikke 4 cilinder. Ja dan sta je écht opeens weer met beide benen op de grond! Raar vond ik het trouwens wel dat ze daar je Bentley gewoon door de wasstraat heen halen! Ach ja, ik zie eigenlijk ook niet voor me dat iemand met een dergelijke auto, deze op zaterdag met het sponsje staat af te wassen...
Als bonus dan nog maar even een blik op de Apple seminar van die dag, daar waar het eigenlijk allemaal om draaide...
