De overgang van het oude naar het nieuwe jaar vier ik graag met veel vrienden en of familieleden. Ook dit jaar gingen we vrolijk het nieuwe jaar in en dit keer in Dirksland bij Bas en Noortje thuis, waar de tafel bij binnenkomst al rijkelijk gevuld voor ons lag...
Het was bijna een Ouddorpse verjaardag, de vrouwen aan de ene kant van het huis, de mannen aan de andere kant. Het was er echter niet minder gezellig op! Al voor dat de klok 12 uur geslagen had werd al wat vuurwerk afgestoken en werden er zo op het randje van 2009 ook nog even wat records op de Wii gebroken. Ondertussen werd er lekker gesnoept en gegeten van al het lekkers dat onderling was klaargemaakt.
Vlak voor 1 januari werden de bubbels ingeschonken en nadat we gezamenlijk luidkeels hadden afgeteld van 10 terug naar 1, proostten we allemaal te gelijk op een nieuw gezond en gelukkig jaar (en werd er daarna natuurlijk druk gekust!).
Direct vlogen de eerste vuurpijlen om onze oren en togen ook wij naar buiten, waar het vuurwerk dat Jurien en Bas 's middags nog hadden gekocht, de lucht in werd geschoten. Ook kon het niet uitblijven dat er nog even een vuurtje werd gestookt en terwijl de buurman druk bleef met het afsteken van zijn vuurwerk, kwamen overal vandaan mensen aangelopen die alles hadden verzameld wat ze niet meer wilden hebben. Dat ging uiteraard meteen op de brandstapel en zo bleef het vuur nog lang aan. Overigens een pluimpje voor de brandweer en politie. Hoewel de brandweer uitgerukt was en rond het vuur kwam staan, verzekerde de politie die een paar minuten later arriveerde, dat ze het vuur lekker lieten branden als we er niet te veel gekkigheid meer opgooiden...
Uiteraard werd aan de laatste oproep weinig gehoor gegeven, maar zowel de politie als brandweer hebben we niet meer teruggezien.
Het was weer een memorabele avond, die tot diep in het nieuwe jaar duurde!
Hoewel we nog vol zaten van de vorige dag, brak vandaag de tweede kerstdag aan. Deze besloten we dit jaar bij mijn schoonouders te vieren en dus toog ik vanmiddag samen met Janine en mijn eigen ouders richting Ouddorp.
Daar binnen gekomen bleek de voet van de gezellig verlichte kerstboom, bezaaid te zijn met kadootjes en hoewel dat geen verrassing was (we hadden immers een paar weken van tevoren lootjes getrokken) verbaasde ik mij toch over de hoeveelheid en de afmetingen. Door dat laatste, zo had ik met Sinterklaas wel geleerd, moet je jezelf niet laten misleiden. Vaak hebben de 'inpakkers' slim gehandeld om jou op een zijspoor te brengen en is niet alles wat het lijkt.
Janine's zus Annette kreeg als eerste de eer om een kadootje uit te pakken en kreeg als eerste kadootje een magazine dat te maken had met haar hardloop perikelen. Daarna kreeg Janine een kado en die werd al direct misleid door de omvang van het pakketje. De inhoud was er echter niet minder om en ze haalde er maar liefst 3 kadootjes uit, waaronder een kookboek voor pannenkoeken (daar ben ik zelf ook heel blij mee!) en Wii Fit Plus, een nieuw spelletje voor de Nintendo Wii. Ook voor mij werd goed gezorgd en ik kreeg de nieuwe dubbel cd van Rammstein in luxe verpakking en een bon voor Bol.com die bij mij altijd wel van pas komt. Later kwamen ook mijn moeder, mijn schoonmoeder, mijn vader en ook Janine's vader aan bod. Die laatste kreeg een kado wat hem op zijn lijf geschreven is en ik maakte dan ook een bijzondere, typerende foto.
Als klap op de vuurpijl kregen zowel Janine als ik nog een extra kadootje uitgereikt waar we niet alleen verrast, maar ook erg blij mee waren! Een bon van Vive en een bon van VJ Motorsport was aan ons beiden wel besteed!
Toen was het tijd om aan tafel aan te schuiven en die lag inmiddels bezaaid met een, zo bleek wat later, een heerlijk door Annette bereidde amuse met zalm of ham. Het hoofdgerecht bestond uit een pan overheerlijk suddervlees, met aardappeltjes, spruitjes met spek en zelfgemaakte appelmoes, maar het zag er zo lekker uit dat ik helaas vergeten ben een foto te nemen.
Het toetje daarentegen heb ik wel vastgelegd. De zusjes bereidden 'gezusterlijk' de door Janine gemaakte crème brûlée door nog wat extra's toe te voegen, wat het overheerlijke toetje alleen maar ten goede kwam. Iedereen zat dan ook tijdens de laatste gang te smullen en te smekken en de bakjes en borden werden bijna afgelikt zo lekker was het!
Met een bakkie koffie na eindigde onze tweede en laatste kerstdag alweer. Een dag die wederom als geslaagd kan worden beschouwd. Nu nog even de bergen oliebollen doorstaan met oud & nieuw en dan gaan we maar weer eens op de weegschaal staan en kijken we hoeveel er af moet. Een voornemen voor het nieuwe jaar is in ieder geval afvallen, iets wat ik me altijd na de feestdagen voorneem. Dit keer is het me echter wel serieus, want anders ben ik straks te zwaar om in 2010 te gaan parachutespringen...
Ik moet eerlijk toegeven, ik zag wel een beetje tegen de kerst- of feestdagen op. Het zijn voor onze familie verdrietige tijden, waarin je de dierbaren die deze feesten niet mee kunnen vieren, nog een beetje extra mist. Het overlijden van mijn ome Leen is nog zo kort geleden, dat ik eigenlijk geen zin had om echt feest te vieren. Want zoals we traditiegetrouw de kerst doorbrengen, zal het nooit meer het zelfde zijn...
Bijna zo lang als ik het me kan heugen, vierden we de eerste of tweede kerstdag met ome Leen, tante Els, Richard, Claudia en later ook Arjan. We aten de lekkerste gerechten en lachten ons de tranen over de wangen. Dit jaar mocht dat helaas niet meer hetzelfde zijn, nadat ome Leen ons in oktober is ontvallen.
Hoewel het moeilijk was om te bedenken hoe we deze kerst door zouden komen, besloten we toch de kerst te vieren zoals we dat altijd deden. Het gemis is groot, maar de wereld draait door. De tijd staat niet stil en ons leven gaat weer verder. We moeten elkaar steunen en elkaar vooral niet uit de weg gaan. Tot mijn grote blijdschap vierden we de kerst dan ook bijna als vanouds...
Toen ik samen met Janine bij mijn ouders kwam, werd er in de keuken al druk gewerkt aan het kerstdiner. Zo waren tante Els en Claudia al druk bezig met de sausjes en de sla en kwam Arjan af en toe even kijken of zijn aanwijzingen voor het bereiden van de knoflooksaus, wel naar behoren werden uitgevoerd. Arjan scheen namelijk (en na vandaag blijkt dat dan ook) een zwarte band op het gebied van 'knoflooksaus-bereiden' te hebben. De rest van de gasten, waaronder bijvoorbeeld ook mijn oma die er dit jaar ook een keer bij was, wachtten geduldig af totdat de gerechten klaar waren, of hielpen zo nodig een handje mee.
Als eerste kwam het voorgerecht, dat door Janine was gemaakt, op tafel. Het bleek tomatensoep óf Scampi's te zijn (sorry, ik was al aan de Scampi's begonnen voordat ik een foto had genomen!). Dat liet iedereen zich dan ook goed smaken! Zoals het een echt diner betreft, werd het voorgerecht opgevolgd door het hoofdgerecht, bestaande uit van alles en nog wat. Onder andere zalm, stokbrood met kruidenboter of knoflooksaus, kalkoen, draadjesvlees en spruitjes vulden de tafel.
Ondanks de afwezige(n), beleefden we onder het genot van een digitaal haardvuurtje, toch nog veel plezier zo met z'n allen bij elkaar. Het was niet zoals we dat al die jaren gewend waren, maar we probeerden er het beste van te maken, waar we naar mijn mening goed in geslaagd zijn.
Na het toetje, bestaande uit heerlijke ijstaarten en niet te vergeten de voortreffelijk, door Richard, Claudia en tante Els bereide Tiramisu, moest zelfs bij bijna iedereen de broekriem wat losser gedaan worden!
Om met deze eerste kerstdag nog eens extra stil te staan bij het zo vreselijk missen van mijn lieve ome Leen, vader, broer, zwager en vriend, deze keer als bonus een schitterend filmpje wat door mijn nichtje Claudia werd gemaakt. Een collage foto's van haar vader of mooie momenten met hem, kracht bijgezet door een prachtig nummer, dat ze zelf ingezongen heeft. Ome Leen zoals hij was en zoals we hem voor altijd zullen blijven herinneren...
Wat gaat dat hard. Het werkjaar is alweer ten einde. Vandaag was de laatste werkdag van 2009 en traditiegetrouw wordt dat ook goed gevierd. Zo werd er 's ochtends nog even van alles schoongemaakt (ladenblokken uitsoppen, computers stofzuigen, koelkast schoonmaken etc.) en sloten we daarna af met een heerlijke Chinese maaltijd en uiteraard de nodige kadootjes!
Pieter dacht dat hij de Beertender van vorig jaar moeilijk kon overtreffen en zorgde dit jaar dan ook voor maarliefst twee kadootjes! Allereerst werd ons een goede fles Johnny Walker Green Label whiskey overhandigd en daarna kregen we allemaal, naast een persoonlijk bedankje, een kleurig ingepakt pakketje overhandigd.
Toen de speeches ten einde waren en iedereen zijn kadootje in ontvangst had genomen, ontdeden we zo allemaal tegelijk het pakketje van het gezellig papiertje. Tot onze grote verbazing bleek het een externe hardeschijf van Hitatchi te zijn, met een grootte van wel 2 Terabyte (voor de onwetenden, dat is heel erg veel ruimte, zo'n 2.000 gigabyte of 2 miljoen megabyte)! Nou dit overtrof de Beertender dan zéker wel! Gelukkig was ik onlangs nog zo slim geweest om er niet zelf een te kopen, want ik wilde er sowieso graag eentje hebben als back-up schijf voor al m'n foto- en videomateriaal.
Gejuich vulde de meetingroom bij het uitpakken en dat is het dan ook zeker waard. Een prachtige afsluiter zo op de laatste werkdag van het jaar! Nu snel de externe schijf aansluiten en 800 gigabyte back-uppen, zodat deze schijf bij mijn ouders in de kluis kan. Mocht ons huis dan nog eens affikken, dan 'hebben we in ieder geval de foto's nog'!
Dat ik erg zuinig ben op mijn auto, soms bij het vervelende af, is bij menig mens uit mijn omgeving reeds bekend. Soms valt hoongelach mij ten deel als ik uit bezorgdheid maar even een blik uit het raam werp, wanneer ik een bepaalde situatie niet helemaal vertrouw (zoals voetballende jeugd vlak bij de Honda). Zo gebeurde ook vandaag weer...
Ik keek toevallig uit het raam toen ik aan het werk was, toen mij een beangstigend gevoel bekroop. Ik zag drie jongens over het industrieterrein lopen. Ze hadden vakantie en verveelden zich een beetje, zo leek. Toch vonden ze nog een beetje voldoening in de gevallen sneeuw van afgelopen dagen en dus bleef een van de drie jongens een beetje achter en ik zag hem een hand vol sneeuw pakken...
Met het zweet al bijna op mijn voorhoofd, liep ik naar het raam. Ik had een voorgevoel dat ik niet kan uitleggen. Enkele van mijn collega's, die ook uit het raam keken, begonnen al te ginnegappen. "Ohjee Sander, kijk maar uit dat er niks met je auto gebeurd!" en hun woorden waren nog niet uitgesproken of ik zag de achterste jongen een sneeuwbal richting zijn vrienden gooien...
Pats! De sneeuwbal spatte uit elkaar, maar niet op een van de pubers die voorop liepen. De bal maakte voordat hij uiteenspatte een rare draai en vloog precies op mijn auto. De jongens keken achteloos naar de Honda die aan de kant van de weg geparkeerd stond en liepen door. "Oeehhhhh, dat wordt knokken" hoorde ik mijn collega's nog lachend in mijn richting roepen, maar ik stoof ondertussen al naar beneden, want ik had iets gezien wat mij totaal niet aan stond.
Ik liep naar de auto en zag dat ik het van boven vandaan al goed gezien had. De sneeuwbal was waarschijnlijk niet helemaal van sneeuw geweest want op de plaats van de inslag zat nu een fikse deuk in mijn achterklep. Ik riep de jongens ietwat geïrriteerd terug. "He! Kom es terug!" waarop zij gelukkig meteen terug kwamen lopen. "Jullie gooien nu wel een sneeuwbal op mijn auto, maar nu zit er wel een deuk in!". Ietwat verontwaardigd kwamen de jongens aanlopen, waarop één van hen meteen te kennen gaf "Ja ik was het meneer".
Ik vroeg de jongens mee naar binnen te gaan en schreef de gegevens op van de dader. Hoewel hij een kop groter was dan ik bleek hij toch een stuk jonger te zijn. Dat begreep ik uit het antwoord dat hij mij gaf toen ik hem naar zijn identiteitspapieren vroeg. "Ik ben nog geen 14 meneer, dus die heb ik niet" stamelde de duidelijk aangeslagen puber. Opeens bedacht ik me dat ik de jongens ook wel wat op hun gemak moest stellen. Ze hadden het immers niet expres gedaan. Het had mij ook kunnen overkomen. Daarom zei ik ze, nadat ik de broodnodige gegevens genoteerd en gecontroleerd had, "Jongens, het is jammer maar ja jullie deden het vast niet expres. Ik zal contact met je ouders opnemen om het via de verzekering vergoed te krijgen".
De jongens dropen daarop af en ik belde meteen de vader van het ventje maar eens op. Deze bleek gelukkig uiterst vriendelijk en meewerkend en direct daar achteraan belde ik JD Repair wat achter de zaak zit, zodat er een schaderapport opgemaakt kon worden. Tot mijn grote verbazing bedroeg de schade zo rond de €900,-, maar dat is ook niet gek eigenlijk als je bedenkt dat de achterklep niet alleen even uitgedeukt, maar ook overgespoten moet worden. De laklaag was ook gespleten en dus bleek de schade van een lullig sneeuwballetje groter dan verwacht. Ik hoop dan ook dat het snel opgelost is, want zeker nu hij te koop staat, wil ik 'm graag netjes houden!
Vandaag wordt Richard alweer 24 jaar en hoewel er een flink pak sneeuw op de weg ligt, waagden we de weg naar Stad aan't Haringvliet om onze felicitaties over te brengen.
Even later kwam ook Claudia's vriend (en dus zoiets als mijn schoon-neef) Arjan binnenvallen. Hij had net een ongelooflijke berg vuurwerk binnen gekregen en had nu nog een of ander gevaarlijk apparaat op zak en ook nog een stadionfakkel.
Die laatste besloot hij eventjes te ontsteken, als voorproefje op oud-jaars-avond en dus trotseerden we de kou en liepen eventjes naar buiten om te kijken hoe het hem verging.
De rook was een beetje onprettig, alsmede het felle licht (waardoor we later bij terugkomst in de woonkamer dachten dat de gordijnen groen waren), maar we hebben weer eventjes gelachen!
Als bonus een filmpje waarin Arjan een demonstratie geeft van het ontsteken van een stadionfakkel!
Terwijl de sneeuwpoppen her en der als paddenstoelen uit de grond schoten, de ene nog groter dan de andere, zat ik boven op zolder achter mijn computer, toen ik opeens een doffe klap hoorde. Ik dacht nog "Janine laat vast iets vallen", maar op dat zelfde moment hoorde ik van beneden Janine roepen "Ben jij dat?"... Toch maar even uit het raam kijken dachten we precies op datzelfde moment!
Er bleek een auto op de stoep te staan, die nèt voor onze voortuin stil stond. Ik snapte er even niets van, maar toen ik beter keek, wist ik wat er aan de hand moest zijn. De auto bleek op een van de betonnen bulten, die bij ons op de stoep liggen, gereden te zijn. Die bulten liggen er zodat vrachtwagens die bij ons de straat in draaien, niet de stoep aan diggelen rijden (wat al twee keer eerder gebeurde). Een aantal jongens uit de buurt hadden grote sneeuwballen over de gehele breedte van de weg gelegd en de chauffeur van de auto probeerde ze te ontwijken door bij ons over stoep te rijden. Helaas zag hij door de sneeuw, de bulten niet meer liggen en reed zijn Renault Senic tot half op zo'n bult.
Ik trok de voordeur open, nog steeds in mijn 'net-uit-bed-pak' en vroeg de meneer "Gaat het?". "Nee natuurlijk niet!" antwoordde hij zichtbaar geïrriteerd. Tot overmaat van ramp kreeg ik direct daarna zijn nog geïrriteerdere (is dat een woord) vrouw over me heen: "Had je die jongens die dit gedaan hebben niet even kunnen waarschuwen?!?! Had je die sneeuwballen niet even weg kunnen halen?!?! Je had er wat van moeten zeggen!"...
Ik wist niet wat me overkwam. De mevrouw in kwestie begon een potje oud Hollandsch tegen me te schelden, waar de honden geen brood van lusten. Voordat ik de deur (nu ook ik) geïrriteerd dicht smeet, zei ik nog met een gemaakte glimlach "Ja maar mevrouw, ik zit boven in mijn pyjama, dan gelooft u toch zeker niet dat ik naar buiten ga om 'bal-dadige jeugd' terecht te wijzen?" Waarop de chauffeur me op de valreep nog merkbaar bijgedraaid en uiterst beleefd vroeg om de ANWB te bellen. "Ik zal kijken wat ik kan doen" antwoordde ik terug en deed toen de voordeur lekker dicht.
Wat was ik kwaad. Mij een beetje uit lopen schelden terwijl ik nog de intentie had behulpzaam te zijn. Janine vroeg me wat er was en ik zei haar dat deze mensen lekker in de sneeuw konden zakken. Helpen ging ik ze niet...
Totdat ik even later eens over mijn hart streek en mijzelf aankleedde en naar buiten liep. De mevrouw keek niet naar me om, maar de meneer was uiterst aardig en sociaal geworden in de tussentijd en vroeg mij op een uiterst beleefde manier of ik de spullen die in de auto lagen, naar zijn huis wilde brengen met mijn auto. In de auto lagen namelijk een berg tassen en koffers van zijn gasten uit Afrika, die hij bij een kennis in Hellevoetsluis af zou gaan zetten, maar zo konden ze niet verder. De auto was met geen mogelijkheid in beweging te krijgen. Ik gaf gehoor aan de man's 'smeekbede' en niet lang daarna zaten alle 'opvarenden' lekker warm bij de kachel, mét hun spullen. De auto werd even gelaten voor wat hij was en de meneer zou morgen wel even de Renault garage bellen. Ik vond het prima, ik was allang blij dat hij niet de voortuin ingereden, of nog erger, door de voorgevel gekomen was!
Janine en ik besloten daarop een rondje te gaan lopen. We trotseerden de kou en lieten de bewoonde wereld voor wat het was, totdat we bij de Vlietberg aankwamen, waar jong en oud aardig wat sneeuwpret beleefde met sleeën of sneeuwballen gooien. Op de hoek van de straat kwamen we Chris, Martha en de kleine Levi tegen (de laatste lag heerlijk te slapen en had geen besef van het winterse weer), waarmee we wat dichter naar de berg toe liepen. Daar herkenden we wat mensen die net een kite op lieten en waarachter druk gesnowboard werd. Een schitterend gezicht en het ging best aardig met de wind en de verse sneeuw. Er werden zelfs nog wat sprongen gemaakt, alleen bleek de landing wat lastiger dan verwacht...
Toch keerden we al snel weer huiswaarts, want zo midden in de polder was het aardig fris. We liepen met Chris en Martha mee en dronken nog wat lekkers bij het haardvuur en maakten er zodoende nog een gezellige middag van.
Naast een klein ongelukje was de sneeuwpret toch aardig compleet vandaag. De sneeuw mag dan ook wat mij betreft nog wel eventjes blijven liggen, maar of dat in ons land ook mogelijk is wordt de komende dagen vast duidelijk!
Als bonus een filmpje waarin Richard van der Welle het snowkiten even demonstreert. Toch leuk dat dit zo net buiten de deur kan!
Vanavond besloten we eindelijk weer eens wat bandjes te gaan bekijken, nadat dat (helaas) toch weer al een tijdje geleden was. Gelukkig werd ik door Jailhouse per post op de hoogte gehouden van wat er zoal speelde en zo zag ik dat vanavond de lokale band 'Midsum' zijn afscheidsconcert gaf. Tijd om daar maar eens even te gaan kijken!
De band speelde dit jaar nog de grote tent aan het einde van de Flakkeese Dagen '09 helemaal plat met een geweldige cover van Zombie (The Cranberries), die op aandringen van het publiek wel twee keer gespeeld werd. Daarom was ik dus uiterst benieuwd hoe de band, bestaande uit een groot aantal jonge leden, vanavond zou presteren.
Tot grote blijdschap bleek er ook een voorprogramma te zijn, met daarin de band She-May. De band, bestaande uit 3 dames en een heer, rockte de boel goed bij elkaar. Vooral de drumster had de slag goed te pakken en sloeg de gehele band naar een hoger niveau, om nog maar te zwijgen over de gitariste die aardig wat kekke solo's weggaf. Om even bij de drumster te blijven, mijn hemel wat was die meid lang. Zelf ben ik wat klein van stuk en dus torende ze hoog boven mij uit en leek er geen eind aan te komen toen ze achter de drumkit plaats nam. Zoals gezegd stond ze heel goed haar mannetje, samen met de rest van de bandleden overigens. Enkele leuke covers kwamen voorbij zoals 'Open Your Eyes' van de Guano Apes, maar ook de eigen geschreven nummers waren erg leuk om naar te luisteren. Zoals bijvoorbeeld hun nummer 'Wallet', waar de girl-power van af droop!
Na de erg goede warming-up kwam uiteindelijk tegen 23:00 de hoofdact op het podium. Het was zoeken naar een plekje voor alle leden van Midsum, want ze waren in grote getale aanwezig. Direct veranderde ook het publiek en opeens stond het tot strak tegen het podium aan, vol met vrienden en familie, dat was duidelijk te zien. De mensen die bij het voorprogramma wat op de achtergrond bleven, drukten nu hun neus duidelijk vooraan.
Dat was het dan misschien ook wat het voor mij (en mijn meegekomen vrienden, die dezelfde mening delen) minder leuk maakte. De band speelde, waarschijnlijk mede door de jonge leeftijd van de bandleden, eigenlijk een beetje voor hun eigen publiek zo leek het. Familie en vrienden kenden hun nummers waarschijnlijk door en door, maar de door Midsum eigen geschreven nummers leken de rest van het publiek niet te raken. Ook de covers waren minder goed uitgevoerd dan verwacht en hoewel ik misschien wat hoge verwachtingen had van deze band, sloegen ze vanavond, juist bij hun afscheidsconcert, naar mijn mening de plank een beetje mis. Een gemiste kans, want juist de allerlaatste indruk moet goed zijn om als goede herinnering te boek te komen staan , maar daar slaagden zij dus helaas vanavond niet in.
Toch hebben we een leuke avond gehad, want She-May wist ons wél te raken. Helaas voor Midsum, want nu de band uit elkaar is, is de kans voor de band in deze setting verkeken...
Als bonus een filmpje waarin She-May laat zien wat ze waard zijn. Een cover van het nummer 'Open Your Eyes' van Guano Apes.
Nadat zijn geboorte en de tijd daarna al niet onopgemerkt voorbij ging op deze blog, werd hij afgelopen dinsdag alweer precies één jaar. Toch moest hij nog tot vandaag wachten totdat dit uitbundig gevierd kon worden...
Stijn wist niet waar hij kijken moest toen alle kado's binnen stroomden. Hij liep heen en weer te dartelen (het ventje liep al voor de 11e maand!) en kon alleen maar kijken en wijzen. Toen de kadootjes van hun papier werden ontdaan en eindelijk open gingen, inspecteerde hij ieder onderdeeltje op geheel eigen wijze.
Het duurde niet lang of er kwamen nog meer kleintje kijken, zoals Levi en Milow, die beiden nog wat jonger zijn dan Stijn. Dat werd dus een gezellige middag, zo met vrienden, vriendinnen en mini-vriendjes onder elkaar!
Toen ik vanmorgen voor het eerst naar buiten keek, moest ik eens goed in mijn ogen wrijven. Zag ik dat nou goed? Ik dacht eerst dat m'n auto gewoon keihard opgevroren was, maar toen ik wat beter keek, zag ik dat zo'n beetje alles onder een witte laag verdwenen was!
Buiten gekomen bleek dit de eerste sneeuw van deze winter te zijn en hoewel er nog niet bijzonder veel gevallen was, was het wel een leuk gezicht. Zelfs mijn auto lag onder een mooie wit dekentje!
Het is bijna zo ver. Na maanden van concepten, overleg, vormgeven en programmeren, is de nieuwe website van Websites Nederland bijna af. Uiteraard mag een pagina met de WN'ers niet ontbreken en dus hadden we vandaag een heuse fotoshoot.
Ik moest mij even voorbereiden, maar daarna was het tijd om los te gaan. Uiteraard was het niet alleen voor mij, maar kwamen alle WN'ers zoals ook Joan en Koen voor de lens.
Benieuwd naar het resultaat? Bekijk dan binnenkort de nieuwe website!
Het is heerlijk om 's avonds geen verplichtingen te hebben zodat ik lekker kan doen waar ik zelf zin in heb. Meer dan eens heb ik echter wel iets te doen, ik heb ook zoveel leuke hobbies...
Toch is er af en toe een avond die ik volledig besteed met het zogenaamde 'bankhangen'. Lekker lui onderuitgezakt naar een film op tv kijkend, onder het genot van een beker appelsap en een kleine vernapering. Is er dan nog iets lekkerders dan (naast het kroelen met mijn Janine) kroelen met een hevig knorrende Gijs? Dat is pas relaxen!
Na de gezellige avond van gisteren, was ik vanochtend voor mijn doen niet bepaald vroeg wakker. Ik stapte eveneens niet alleen uit het bed, want de kater liep gelijk mee. Het was dus iets te wild gegaan gisteravond, zo bemerkte ik, maar ik werd meteen vrolijk toen ik de olijke maar duffe gezichtjes van onze twee 'slapies' zag.
Bas en Noortje waren namelijk blijven slapen. Dan konden ze allebei wat drinken en hoefde ze niet met de taxi mee. Prima geregeld dus! Bas werd echter pas echt een beetje wakker toen hij op de bank zat en Gijs even lekker warm tegen 'm aan kwam liggen. Een schattig gezicht om de twee al kroelend op de bank te zien hangen en zo constateerde ik dat Bas nog niet van een kater verlost was. Wel kwamen we een beetje bij toen we aan konden schuiven aan de ontbijttafel, waar de meisjes flink hun best op hadden gedaan. We verorberden de warme croissants en harde broodjes alsof we al weken niet gegeten hadden en waagden ons daarna aan een potje boogschieten op de Wii.
Het bleef echter niet bij een potje en dus was het al half de middag toen we besloten ons eerst maar eens fatsoenlijk aan te kleden. Nadat we een rondje buiten hadden gelopen en we bij het terug in huis komen bijna inkakten omdat het daar zo lekker warm was, besloten we ons geluk te beproeven bij de Hoezemoos en sloten de gezellig dag af met een heerlijk etentje.
We aten ons buikje (meer dan) vol en terwijl Noortje, Bas en Janine afsloten met een theetje of een Amaretto koffie, kon ik het uiteraard niet laten om mij aan de Dame Blanche te wagen. Ik kon zelf de chocoladesaus uitgieten en in combinatie met de overheerlijke slagroom en het zachte vanille ijs, was het toetje weer puur genieten. Een prima afsluiter van een gezellig weekend!
Er is één feest in het jaar waar ik sowieso altijd naar uit kijk. Dat is het kerstbal in De Staver, meestal in het 2e weekend van december. Op dat feest zijn namelijk de dames altijd zo mooi, want die willen er altijd op hun best uitzien in hun schitterende glitterjurken en dat lukt ze dan ook allemaal elk jaar opnieuw!
Oi, oi, oi, wat was het weer een gezellig feestje vanavond. Zoals reeds voorspeld waren de dames vanavond prachtig in gala en was een ieder in opperbeste stemming. Toch was dit kerstbal anders dan anders, want ik heb zeer weinig foto's weten te maken. Ik had het veel te druk met het lullen met bekenden en een van de hoofdredenen van het tegenvallende aantal foto's is dat Jurien (en Jozien) afwezig was. Die neemt vaak in het begin van de avond de camera over en legt alles vast wat los en... tja... ook vast zit.
Vanavond nam ik dus maar een klein aantal van de meestal zo vele foto's waar ik dan mee thuis kom. Uiteraard had ik een aantal leuke en gezellige, maar ook hele vreemde foto's. Ondanks het kleine aantal foto's, was de avond zelf er echter niet minder om! Volgend jaar weer?
Hij vertelde het me het blijde grote nieuws al een weekje geleden, maar sinds dit weekend mag ik er pas echt publiekelijk over praten. Toevallig kwam Sinterklaas ook nog eens lang dit weekend en leverde een pakje voor Addie & Mirjam af. Tijd om dat eventjes af te geven.
Vol verwachting pakte Mirjam het kadootje uit en de glimlach verscheen op haar gezicht toen daar een lekker zachte knuffelbeer uit tevoorschijn kwam. Daar kan het kleine Vroegindeweijtje straks lekker mee kroelen!
Tot aan zo'n beetje 13 juni 2010 staat deze knuffelbeer echter nog eventjes lekker warm bij de kachel en gaan papa en mama (in spé) Vroegindeweij zich in allerijl voorbereiden op dat wat komen gaat. Ik ben in ieder geval hartstikke blij voor ze en zoals iedereen om hen heen kan ook ik niet wachten tot die kleine er is!
Één ding heb ik ze al beloof, de eerste drumles voor de kleine dreumes is al geregeld!
Ik besloot de kadobon die ik gisteren van de oude Klaas gekregen had, maar gelijk goed te besteden. Binnenkort, wanneer we ons examen voor de bijzondere verrichtingen hebben gehaald, zullen we beginnen met het echte motorrijden. Dan moeten we de snelweg op richting Breda en wanneer het dan donker en guur weer is, wil ik graag wat opvallen. Niet zodat de mensen naar me zwaaien, maar meer voor de veiligheid.
Bij VJ Motorsport in Sommelsdijk kocht ik dan ook een opvallend motorhesje, dat niet om je lijf heen 'flubbert' zoals de meeste simpele vestjes dit doen, maar gewoon lekker strak blijven zitten en je er dus geen last van hebt. Daarna belde ik mijn vader op, of hij misschien wat te doen had vanmiddag. Of hij geen zin had om even lekker een middagje te kwijlen bij Motoport Rockanje. Daar had hij wel oren naar en dus haalde ik 'm snel op en reden we naar ons snoepwinkeltje.
Daar aangekomen, viel ons gelijk op dat er nog meer motoren stonden dan de vorige keer en viel mijn vaders oog gelijk op een Suzuki Intruder. Persoonlijk vind ik het een lelijk ding, maar toen ik eventjes plaats nam had ik toch wel in de gaten dat deze motor erg comfortabel zat. Het was meer een zetel dan een zadel en ik dagdroomde mezelf al rijdend in het lekkere warme zonnetje, over de kronkelweggetjes door de Italiaanse Dolomieten...
Zelf zou ik graag eens op de motor zitten waar ik de vorige keer al een beetje verliefd op ben geworden en dus haalde een aardige verkoper de parelmoer witte Kawasaki Z1000 uit het rijtje. Wat een schitterende details bevatte deze motor toch, zoals de spiegeltjes, de handrem en de koppeling en dan nog maar niet gesproken over de Akrapovic uitlaten. Hij zat in ieder geval heerlijk en ook hier droomde ik weer een beetje op weg, totdat mijn vader een vrij serieus gesprek met de verkoper begon. Plotseling vroeg hij wat zijn oude motor waard was, omdat hij misschien wel eens een Street Bike model wilde kopen en dan had hij het vooral over de Yamaha FZ1 waar hij en ik de vorige keer al eens op zaten. Dapper vroeg ik de verkoper of hij misschien een actie had, zoiets als "2 halen, 1 betalen" maar daar trapte de beste man helaas niet in.
Een eigen motor blijft daarom voorlopig nog even toekomstmuziek en moet ik vooral lekker blijven dromen, als we onszelf weer pijnigen in ons snoepwinkeltje...
De afgelopen dagen werd er flink geknutseld aan de Sommelsdijkse Haven. Tot in de late uurtjes werd de hand gelegd aan een paar leuke surprises, om nog maar te zwijgen over de gedichten. Zo maakten we voor oma (Sjaan), een replica van een echte Chanel No. 5 fles en probeerden die tot in detail na te maken en er een persoonlijk tintje aan te geven. Voor mijn moeder werd een heus boek nagemaakt, met daarin uiteraard een leuk kadootje verstopt.
Op de avond zelf was de spanning al bij het eerste bakkie koffie te snijden. Vooral Arjen kon bijna niet wachten totdat de Sint en zijn Pieten ook bij ons langs de deur kwamen. We zaten er immer helemaal klaar voor! Nadat de eerst koffie naar binnen gegleden was, ging opeens de deurbel en werd er op de raam geklopt. Opa en Arjan renden naar de voordeur om te kijken wie er aan de deur stond. Er was helaas niemand meer te zien, maar de persoon in kwestie was wel zo aardig om een hele berg kadootjes achter te laten! Die werden dan ook massaal door zowel opa, oma als Arjen met grote spanning de woonkamer ingedragen en toen alles bij elkaar lag, was het een flinke berg.
Daarna kon het feestje beginnen en wat hebben we gelachen om de leuke en soms scherpe gedichten die werden voorgelezen door een ieder. Ook de surprises werkten veelal op de lachspieren en sommigen moesten erg veel moeite doen om uiteindelijk bij het kadootje uit te komen. Zelf werd ik verwend met een voor mij inmiddels bekende pion, die uiteraard te maken had met mijn motorrijlessen. Ik vond 'm zo leuk dat ik 'm niet wilde beschadigen en haalde daarom met uiterste precisie het kadootje uit de surprise. Het bleek een welkome kadobon van VJ Motorsport, zodat ik weer iets voor mijn uitrusting kan kopen. Daar was ik erg blij mee!
Ook de surprises waar Janine en ik voor hadden gezorgd vielen in de smaak en werden, nadat ze eerst goed bestudeerd en de gedichten voorgelezen waren, gretig uitgepakt. Iedereen kreeg iets wat hij of zij goed kon gebruiken en zo was iedereen aan het einde van de avond maar wat blij met zijn of haar kadootje.
Zo hebben we dus een erg leuk en heerlijk (familie)avondje beleefd!
Als bonus dit keer alle foto's van dit heerlijk avondje en deze zijn natuurlijk ook terug te vinden in het speciale album op mijn Flickr account.
Het is weer woensdag en dat betekend dat ik weer het laatste nieuws over de 'oppepertjes' brengen mag. Helaas heb ik deze week niet veel nieuws te melden, want hoewel ik gehoopt had dat ze weer flink gegroeid waren, valt het me op dat de plantjes niet bijzonder doorgeschoten zijn ten opzichte van vorige week woensdag.
Wél zijn er weer wat nieuwe groene puntjes die boven de donkere grond hun kopje naar boven steken, dus ik hoop dat ik volgende week wat meer nieuws te melden heb!
Ondanks dat ze al heel veel heeft meegemaakt en onlangs zelfs haar lieve zoon is verloren, geniet ze nog steeds van wat het leven haar te bieden heeft. Zo lijkt ze zelfs 20 jaar jonger wanneer haar achter-kleinkind Tequise in haar buurt is!
Hoewel ze vandaag 89 jaar oud wordt, maak je haar nog niets wijs. Van harte gefeliciteerd Oma De Gans!
Sander de Gans zag het levenslicht in 1984 en houdt zich bezig met het bedenken en uitwerken van Concept, Productvisie en Design voor internet trajecten bij internetbureau Mangrove in Rotterdam. In zijn vrije tijd is hij drummer bij (hard)rockband 5th Suspect. Woont samen met zijn vriendin Janine en hun altijd luie huistijger Gijs. Houdt daarnaast van muziek(maken), reizen, motorrijden, snowboarden en zijn vrienden.
De overgang van het oude naar het nieuwe jaar vier ik graag met veel vrienden en of familieleden. Ook dit jaar gingen we vrolijk het nieuwe jaar in en dit keer in Dirksland bij Bas en Noortje thuis, waar de tafel bij binnenkomst al rijkelijk gevuld voor ons lag...
