Zo'n toffe hut had ik vroeger wel willen hebben

Een extra dagje vrij en tja, wat doe je dan in ons geval? Dan zoek je een leuke babyzaak (of zaken) om alvast wat inspiratie op te doen en misschien wel iets leuks mee naar huis te nemen...

We besloten naar Breda te gaan en daar troffen we op een kleine vierkante kilometer wel minstens drie verschillende zaken aan. We zagen heel veel mooie spullen, van een hele stoere lederen Recaro autostoel (met ingebouwde speakers waar je je iPod op kunt aansluiten!), tot aan deze ongelooflijk ruige houten bike.
Sommige zaken leken een oneindige keuze aan kinderkamertjes te hebben (er waren wel 41 modellen!), met af en toe wel hele bijzondere exemplaren, maar ook bedstedes die ieder kind wel zou willen hebben volgens mij. Althans, zo'n toffe hut had ik vroeger wel in m'n slaapkamer willen hebben!

En tja, dan die kinderwagens. We werden stiekem toch wel een beetje verliefd op die ene. Hij oogde zo stoer, hij reed lekker en was lekker stevig en hoog. Nog maar eens uit elkaar halen en weer in elkaar zetten dan en vooruit, nóg maar een keertje! Uiteindelijk zat er maar één ding op. Deze moest mee naar huis, was Janine (en ik stiekem ook hoor) was er niet meer bij weg te slaan...

De Joolz kinderwagen moest overigens besteld worden en zal naar alle waarschijnlijkheid over tien weken de straat in rijden...

Hij neemt zijn taken als 'grote broer' uiterst serieus

We blijven nog even in de kindersferen, want afgelopen maandag mochten we een nieuweling in de vriendengroep verwelkomen. Evenals Paco en Ineke onlangs, kregen ook Chris en Martha nu een dochter. Met enige geplande hulp kwam het meisje maandagochtend op de wereld en na een nachtje in het ziekenhuis mochten moeder en dochter lekker mee naar huis, waar de kleine Levi stond te springen om met zijn zusje Lot te kroelen...

Het was overduidelijk toen we vanavond eventjes stiekem om een hoekje gingen kijken. Hier was iets bijzonders aan de hand! Lotte Noa, of 'Lot' zoals haar roepnaam luidt, groette ons al direct bij binnenkomst. Toen ik daarna omkeek en mijn hoofd opnieuw omdraaide, zag ik nog nèt dat ze haar tong naar me uit stak! Om vervolgens net te doen alsof ze van niks wist... De kleine schurk!

Zelf mocht ik ook eventjes met Lot kroelen en haar broertje Levi vond het schitterend. Die week overigens geen moment van haar zijde, want toen ook Janine het kleine meisje nog even van dichtbij mocht bewonderen, hield hij alles nauwlettend in de gaten. Hij neemt zijn taken als 'grote broer' dus uiterst serieus en dat is een goed teken, want als het een échte Looy wordt, dan moet hij straks nog vele vriendjes bij haar vandaan gaan houden!

Met een enorme grijns en ietwat waterige ogen

Vandaag precies drie weken geleden zagen we hem (of haar) voor het eerst. Wauw, wat was dat spannend! Er verscheen een klein springerig 'dingetje' op de monitor en dat waren de eerste beelden van ons kindje. Meteen daarna werd een vervolgafspraak gemaakt voor de twaalf weken echo. Nu, drie weken later, was het dan zo ver...

Ze hadden ons bij de verloskundig al min of meer voorbereid op het feit dat het verschil tussen ruim negen en ruim twaalf weken, een behoorlijk verschil zou zijn. Daar was dan ook niets van gelogen! Voor onze ogen verscheen deze keer zoveel meer dan die 'springerige garnaal' van een paar weken geleden. Het was in 3 weken tijd enorm gegroeid en de contouren van een echt mensje bleken nu duidelijk zichtbaar.

Het was, net zoals bij de eerste echo, naar hartenlust aan het spartelen in mama's buik en het rekte zich zelfs even helemaal uit! Er waren armpjes en beentjes te onderscheiden en je zag naast de ruggenwervel, zelfs de kaken al. Opnieuw had ik pas na een paar minuten in de gaten dat ik met een enorme grijns en zelfs ietwat waterige ogen naar een televisiescherm stond te kijken.
Het maakt namelijk nogal wat in je los, zo'n klein mensje in wording.

Het kleintje is nu zo'n 6,5 centimeter groot, net zo groot als je duim ongeveer. Helaas is het nu best een tijdje wachten voordat onze volgende ontmoeting bij de twintig weken echo gepland staat. Maar liefst acht weken duurt het, totdat we 'het' weer zien en tot die tijd zullen we het dus moeten doen met de foto en natuurlijk onderstaand filmpje...

Van zo'n bekkie Fleur je toch helemaal op?

Ook Addie en Mirjam vonden het leuk nieuws toen we ze een aantal weken geleden kwamen vertellen dat Fleur er een speelkameraadje bij krijgt. Ze weten inmiddels goed hoe het is om zelf een kleintje te hebben, dus werden we , nadat we een bakkie koffie en een koek genuttigd hadden, met allerhande wijze raad weer heengezonden.

Om hun felicitaties kracht bij te zetten, kwamen ze vanmiddag even op bezoek en namen de kleine Fleur uiteraard gezellig mee. De kleine meid kan al goed staan en loopt al als een van de beste aan je hand of langs de tafel. Los lijkt ze vooralsnog even niet aan te durven, maar ik geloof vast en zeker dat dit kleine ondernemertje niet lang meer op zich laat wachten.

Ze kwam ons allerliefst een kadootje overhandigen. Het bleek een schitterend setje kleding voor de baby te zijn. Een shirtje, een broekje en ook een rompertje kregen we van de kleine meid (en natuurlijk haar vader en moeder) kado, maar het bleek nog niet alles!
Fleur had nog een pakketje en ze gaf het speciaal aan mij. We pakten het dan ook samen uit en tot mijn grote verrassing haalde ik een mooi beschilderd houten trommeltje, inclusief twee stokjes tevoorschijn! Hier gaat ons ukkie vast z'n eerste drumervaring mee opdoen en ik was er uiteraard dolblij mee.

Fleur was er zelf ook wel mee in haar nopjes, want hoewel ze er eerst wat onwennig naar keek toen ik het trommeltje even aan haar gaf, had ze er later, toen papa haar een handje hielp, op z'n zachts gezegd schik in!

Zeg nou zelf, van zo'n bekkie Fleur je toch helemaal op?

Dat deed hij dus beter dan ik!

Mijn internetverbinding trok het bijna niet meer. Mijn mailbox ontplofte. Vele retweets, replies, mentions en direct messages via Twitter. Vele likes, reactions en messages via Facebook. Heel veel krabbels, berichten, reacties en respects via Hyves. Berichten via LinkedIn en ook mijn blog bleef niet onaangeroerd. Het was duidelijk, de aankondiging dat er een klein Gansje in ontwikkeling was, bleek voor veel mensen een erg leuke verrassing!

En bij al het bovengenoemde bleef het niet. We ontvingen stapels kaarten en niet alleen vanwege de aanstaande baby. Er waren zelfs lieve reacties van dito mensen die mij op een wel erg leuke en creatieve manier succes wensten met mijn nieuwe baan bij het Rotterdamse internetbureau Mangrove!

Maar het kon nóg gekker! We werden in de afgelopen dagen namelijk al door veel familie en vrienden, ontzettend verwend met vele leuke kadootjes! We kregen zelfs een leuk presentje van een trouwe bloglezeres en vandaag, dé dag voor de moeders werden we opnieuw verrast.
Toen we vanmorgen nog op bed lagen, hoorden we opeens een kraaiend geluidje, dat we vrijwel meteen herkenden als de kleine Levi. Echter, toen ik eindelijk uit bed gekropen was en de gordijnen opzij geschoven had, was er niemand meer te zien, maar toen we beneden kwamen hier er een wel heel lief klein tasje aan de voordeur.
Het bleek inderdaad Levi te zijn die heel schattig alvast aan de moeder van zijn aanstaande vriendje of vriendinnetje had gedacht. Dat deed hij dus zelfs beter dan ik (want ik stond vandaag uiteraard met lege handen)!

Ik wil iedereen ongelooflijk bedanken voor de vele leuke en fantastische reacties via social media, mail, de ouderwetse brievenbus en ook voor alle kadootjes die we in zo'n korte tijd al hebben gekregen!

Joepie! Ik word papa!

Het zou een titel van een leuk boek voor aanstaande vaders kunnen zijn, maar niets is minder waar. Als alles goed gaat word ik namelijk aan het begin van de laatste maand van dit jaar nog papa! En Janine is uiteraard de moeder...

Hoewel we het al een tijdje graag willen, kreeg ik het toch wel even warm toen Janine me eind maart een zwangerschapstest onder m'n neus hield. "Euh... Wat betekend dat streepje?" hoorde ik mezelf vanaf een afstandje stamelen. "Wat denk je?!" vroeg Janine op haar beurt en een historisch moment was daar.

Je wilt niet weten hoe moeilijk het was om de afgelopen weken m'n kaken stijf op elkaar te houden. Het liefst was ik op het dak geklommen om het er van af te schreeuwen, maar ik moest nog even netjes mijn geduld bewaren.
Afgelopen woensdag waren we getuige van ons kleine wondertje, toen we de eerste afspraak voor een echo bij de verloskundige praktijk in Dirksland hadden. Terwijl Janine op de tafel lag en een vernuftig apparaat op haar buik gedrukt kreeg, stond ik met open mond en ongelooflijk brede glimlach naar het beeldscherm te kijken.

Daar zag ik een drummertje in spé. Het lag heerlijk in het vruchtwater te spartelen en had het klaarblijkelijk goed naar de zin. Een wezentje van 2,6 centimeter ontwikkeld zich langzaam in Janine's buik en op het moment van schrijven is het al weer ruim tien weken oud. Als de mensen het bij verloskundige praktijk Nathalia goed uitgerekend hebben, dan zouden we voor het eerst op 27 november 2011 kennis mogen maken met ons kindje en daar heb ik nu al ongelooflijk veel zin in!

Trots ben ik op Janine die, ondanks dat ze zo'n beetje de hele dag door misselijk is en een innige relatie met de wc pot heeft, zich er dapper doorheen slaat. Hopelijk verdwijnt de misselijkheid over een paar weken en gaat ze (of we) een mooie zwangerschap tegemoet.

Vanaf nu mag iedereen het dus weten: IK WORD PAPA! Nu hopen dat alles goed blijft gaan en uitkijken naar de tweede kennismaking met ons ukkie. Die vindt over enkele weken plaatst bij de tweede echo...

Papa 'Brie' stond met twinkel-oogjes langs de zijlijn...

Hoewel ze eigenlijk pas een paar dagen later verwacht werd, kwam ze na een vrij pittige bevalling dus een aantal dagen te vroeg aan in de grote mensen wereld. Gelijk had ze want ze wordt uiteraard vanaf het begin af aan al lekker vertroeteld...

Op 25 maart kwam het eerste kindje van Barry en Nikole ter wereld en hoewel we al heel snel een schattig kaartje in de bus vonden, besloten we beiden eerst eventjes een beetje bij te laten komen van de bevalling, alvorens wij ons hoofd om een hoekje zouden steken.

Vanavond was het dan eindelijk zo ver en zouden we de kers verse 'Robin' voor het eerst te zien krijgen!

Het was over duidelijk dat er een feestje werd gevierd op de geboorte van de kleine 'Breur' en na eerst wat verhalen over de bevalling te hebben gehoord, begaven we ons direct naar boven om het kleine wonder te aanschouwen. Daar lag ze dan en hoewel ik de laatste tijd zo'n beetje rondom in de kleine mensjes zit verbaasde ik me deze keer opnieuw hoe klein zo'n mensje is.
Robin toonde gelijk haar goede wil en liet zich van haar beste kant zien. Trotse papa 'Brie' stond met twinkel-oogjes langs de zijlijn toe te kijken en vond ik het een wel aandoenlijk gezicht, die kleine meid in dat 'grote' bed.

Brie verschoonde vakkundig en met uiterste precisie de luier van zijn kleine wonder en niet veel later zat ik met een uiterst relaxte baby op schoot waar ik even later met grote zorgvuldigheid een flesje melk bij naar binnen goot. Dat ging overigens zonder enige moeite want Robin leek het heerlijk te vinden en zoog aan de nep-tepel alsof het een lieve lust was.

Het boertje mocht ze uiteindelijk bij papa op zijn brede schouders laten en zo kon ik genieten van een heerlijk stukje cake met slagroom en roze muisjes, waarna ook Janine nog de gelegenheid kreeg om een tijdje met Robin te kroelen.

Heerlijk zo'n kleine meid en hoewel ik het allang had gedaan, wens ik Barry en Nikole nog een lang en gelukkig leven met deze schat van een meid!

Vol verwachting

Hij vertelde het me het blijde grote nieuws al een weekje geleden, maar sinds dit weekend mag ik er pas echt publiekelijk over praten. Toevallig kwam Sinterklaas ook nog eens lang dit weekend en leverde een pakje voor Addie & Mirjam af. Tijd om dat eventjes af te geven.

Vol verwachting pakte Mirjam het kadootje uit en de glimlach verscheen op haar gezicht toen daar een lekker zachte knuffelbeer uit tevoorschijn kwam. Daar kan het kleine Vroegindeweijtje straks lekker mee kroelen!

Tot aan zo'n beetje 13 juni 2010 staat deze knuffelbeer echter nog eventjes lekker warm bij de kachel en gaan papa en mama (in spé) Vroegindeweij zich in allerijl voorbereiden op dat wat komen gaat. Ik ben in ieder geval hartstikke blij voor ze en zoals iedereen om hen heen kan ook ik niet wachten tot die kleine er is!

Één ding heb ik ze al beloof, de eerste drumles voor de kleine dreumes is al geregeld!

Kroelen met Levi

De mensen die vaker mijn blog lezen krijgen misschien de indruk dat ik tegenwoordig meer met andermans baby's kroel dan met mijn eigen Janine, maar ik kan u gelukkig meedelen dat er aan de Sommelsdijkse Haven nog genoeg gekroeld wordt!

Vandaag mocht ik dan eindelijk met Levi kroelen. Ik had 'm vlak na z'n geboorte al een paar keer in het ziekenhuis bezocht maar nu Martha afgelopen woensdag naar huis mocht, kon ik lekker met 'm op de bank zitten en niet meer in de vreemde babykamer in het ziekenhuis, met al die andere kinderen en enge slangetjes (en dito zusters!).

Het ventje is nog zó klein dat hij gemakkelijk op Chris' hand past. Ook Janine moest er natuurlijk eventjes lekker mee kroelen en wie had ooit gedacht dat we Cor nog eens met zo'n lief klein baby'tje in z'n armen zouden zien zitten?

Het leek er dan ook op dat ie het ook wel een beetje eng vond toen Levi wat geluidjes maakte!..

Trots gaf ik 'm z'n flesje...

Nadat ik samen met Paco naar een teleurstellende wedstrijd van Keuf en z'n zaalvoetbal-maten had zitten kijken, ging ik nog even met Paco mee naar huis, in de hoop nog even mijn grote, kleine vriend te kunnen zien.

Gelukkig kwam ie na een kwartier nog even uit z'n bedje en gaf ik 'm trots zijn flesje, waar ie volgens Ineke de hele nacht heerlijk op geslapen heeft. Een heerlijk ventje die Stijn...

De kleine Spruijt

Vandaag kwamen Paco & Ineke op de koffie, om mijn verjaardag nog te vieren. Natuurlijk namen ze m'n grote kleine vriend Stijn mee, die volledig ingepakt in de maxicosi werd binnengedragen.

Eenmaal uitgepakt en liggend op de bank, keek het lieve ventje zijn ogen uit en stonden zijn mooie blauwe ogen geen moment meer stil. Helemaal niet toen ik 'm even later oppakte en in m'n armen nam, want die bolle vreemdeling had hij natuurlijk nog niet zo vaak gezien. Alleen toen ik 'm voor de eerste keer kwam bewonderen, maar toen sliep hij jammer genoeg.

Ik kon het niet laten om veel foto's te nemen en vooral de foto van (een verbouwereerde) Stijn en mijzelf werkt op m'n lachspieren. Zijn luier verschonen sloeg ik even af, maar weldra werd hij wel klaargemaakt voor zijn flesje, dat Janine vol overgave en geduld aan 'm gaf.

En Stijn? Die lurkte het flesje met volle teugen leeg. Totdat zijn oogjes van al dat gelurk te zwaar werden...