Een voorproefje op Prinsjesdag

Hoewel oma De Gans al lang en breed lekker warm in Eb en Vloed bij de kachel zit, stond haar huisje in Stad aan't Haringvliet nog steeds vol met spulletjes. Een aantal familieleden werkten de afgelopen tijd koortsachtig door om alle spulletjes vóór 15 december te ordenen, te bewaren of weg te gooien, maar het echt grove werk was toen nog steeds niet gedaan...

Afgelopen zaterdagmiddag sloopte ik samen met mijn vader alle vloerbedekking en gordijnen uit het huisje en dat bleek nog een hele klus. Gelukkig waren we samen en was het in een middagje geklaard, maar daardoor oogde oma's oude huisje wel heel erg leeg toen we vanavond opnieuw de gang in stapten. Al het afval moest vanavond aan de straat worden gezet, zodat dat morgen opgehaald kan worden en dus staken we vanavond opnieuw de handen uit de mouwen.

Samen met neef Richard en mijn vader, sjouwden we alle spullen zoals de kast en de bank het huis uit en werden alle rollen vloerbedekking ook aan de straat gezet. Richard en ik namen ook alvast een voorproefje op Prinsjesdag 2011 en probeerden de laatste hoeden mode uit, en beleefden veel plezier aan oma's oude lamp.

Na een uur sjouwen stonden alle spulletjes buiten in de vrieskou en voelde het toch wel een beetje vreemd om door oma's lege keukentje of slaapkamer te lopen.
Bijna negentig jaar woonde ze in Stad aan't Haringvliet en dit was haar laatste plekje op 'haar' dorpje.

Terwijl pa nog even vakkundig de gordijnrails en het stoeltje uit de douche verwijderde, namen Ries en ik afscheid van oma's laatste Stadse optrekje. Met weemoed dachten we misschien samen in gedachten wel terug aan die jaren met opa en oma 'op Stad' en beseften we dat we weer een hoofdstuk verder waren.

Niet getreurd, want het hoofdstuk gaat verder in Oude Tonge en we hopen dat we daar nog lang van oma mogen genieten!

Stadse iconen en relikwieën van weleer

Ik neem het mezelf al jaren voor om eens op de 'Stadse Dag' te gaan kijken, op het dorp waar ik mijn 'roots' heb liggen. Het is er echter nooit echt van gekomen, want meestal zijn wij dan precies op vakantie. Gelukkig gaan we dit jaar par morgen het land uit en dus zag ik mijn kans schoon om vandaag mijn eigen belofte waar te maken.

Samen met Richard, al zijn gehele leven inwoner van Stad aan't Haringvliet, liepen we vanmiddag naar de Voorstraat waar het dorpsfeest al in volle gang was. Ik kwam zelfs mijn voormalige dokter Maas en sinds enkele jaren 'collega blogger' tegen, die ik vroeger steevast aanriep met "Ha Dokkie!". Hij is een van de initiatiefnemers van deze culturele dag en paradeerde breed glimlachend met zijn kleindochter door dé straat van het oude dorpje.

Er was van alles georganiseerd en in het begin van de middag waren het nog de kinderen die de overhand hadden, maar later bleken er zelfs boerka-dragers in de Stadse kleuren in de belangstelling te staan.
Wat echter een leuk terugkerend fenomeen is, zijn de foto's van weleer die achter de verschillende ramen in de voorstraat zijn gehangen. Veelal oude foto's van lokale helden zoals Mel Dale, maar deze keer vooral ook uit mijn tijd. Zo kwam ik mezelf meer dan eens tegen op foto's uit mijn jeugdjaren en ook Richard bleek goed vertegenwoordigd tussen al deze historische beeltenissen achter de ramen.
Zelfs mijn tante Bethina vond ik terug op een foto uit haar vervlogen jeugdige jaren en wat te denken van oma Visser tussen al haar klasgenoten, die nog aangeduid werd onder de naam Sjaan Maliepaard en bijna onherkenbaar voor mij was. Overigens vond ik ook een foto van oma De Gans terug, die tussen alle koorleden juist wél gemakkelijk voor mij te herkennen bleek.

Erg leuk vond ik ook de schilderijen van 'Piet de Kapper' en zijn 'Marie' die tentoongesteld stonden in wat eens hun etalageramen waren.
Wie kent ze niet? Ze zijn een van de weinige, op dit moment nog levende Stadse iconen, waar iedereen mee opgegroeid is en waar de jongere generatie nog wekelijks de verhalen over hoort vertellen. Wie kan zich indenken dat er nog niet zo heel lang geleden in de florijnen-tijd een knipbeurt voor 90 hele centen bij Piet de Kapper nog werkelijkheid was. De foto die naast de schilderijen stond te pronken deed me denken aan mijn eigen jeugd, waarin ik weliswaar nooit bij Piet om een knipbeurt ben geweest, maar wel regelmatig mijn zakgeld spendeerde aan de lekkerste snoepjes voor één hele gulden.

Opeens werd ik ruw uit mijn dagdroom gewekt door een voor mij volstrekt onbekend persoon, die mij op de man af vroeg of ik ook over deze dag weer ging bloggen. Het bleek een trouwe volger die regelmatig mijn verhalen leest en luistert naar de naam Erwin.
Ik vind het altijd fantastisch om nieuwe mensen te ontmoeten en vooral op deze manier. Tijdens het 'praatje pot' dat we maakten werd duidelijk dat ik eigenlijk niks meer hoefde te vertellen, want "hij had het toch allemaal al gelezen"...
Even later trof ik diezelfde fanatieke bloglezer zelfs innig verstrengeld met de voor mij wel degelijk bekende Stadtenaar Klaas Put, die ik heel af en toe bij gelegenheden zoals deze weer eens tegen kom en dan gelijk een gezellig praatje maak.

Wat ik in ieder geval zeker weet, is dat als er over 20 jaar nog steeds een Stadse dag bestaat, dan niet alleen Piet en Marie Bakelaar nog steeds in de schijnwerpers zullen staan, maar dat ook Broer Driesse's Zundapp inmiddels een plaatsje tussen de Stadse relikwieën heeft weten te bemachtigen…

Op pad voor een steigerhouten tuinmeubel

De lente is begonnen en dan begint ons tuintje weer te knipogen. De eerste blaadjes ontspruiten aan de takken en de eerste plantjes beginnen hun koppie boven de grond uit te steken. Het is dus dé ideale periode om er voor de tuin op uit te gaan en omdat we eigenlijk vanaf het begin dat we in dit huis wonen een steigerhouten tuinmeubel willen hebben, besloten we dat het vandaag de ideale dag was om daar voor op uit te trekken.

Janine had er vorige week al een gezien bij het zo'n beetje gereïncarneerde 'Hochem' in Dirksland gezien. Daarom besloten we daar eerst eventjes langs te rijden en gelijk even te kijken wat deze 'nieuwe' toko te bieden had. Tussen alle planten en tierelantijnen ontdekten we inderdaad een 'white washed' steigerhouten tuintafel, inclusief een bankje. Het meubel bleek door 'Grenen & Zo' uit Stad aan't Haringvliet vervaardigd te zijn en dus maakten we een afspraak om daar eventjes langs te komen.

's Middags liepen we dan ook een oude loods aan de haven Stad binnen en zagen werkelijk allerhande meubels. Tussen alle kasten, banken en tafels vonden we dan ook een tuinmeubel dat ons wel erg aan stond. De aardige en uiterst hulpvaardige 'Willem' nam ons bij de hand en vertelde ons van de verschillende opties. Zij maakten alles op maat en je kon het zo gek niet bedenken. Daarop liet Willem ons de bescheiden werkplaats zien en vertelde vol passie hoe de meubels gemaakt worden.

Opeens bedacht ik me dat mijn ome Leen vroeger hier in deze werkplaats moet hebben gewerkt, toen 'Leen Roos' nog in dit pand zat. Het bleek zijn aller eerste werkplekkie geweest te zijn en in gedachten zag ik 'm druk in de weer als timmerman...

Toch keerden we onverrichte zaken weer huiswaarts, maar uiteraard wel met een prijslijst opzak. We denken er nog even over na, want we willen immers op korte termijn ook een zolder in het huis laten maken. Daarom heb ik direct ook maar even van de gelegenheid gebruik gemaakt en ons huidige, eigenlijk nieuwe tuinmeubel op Marktplaats en Speurders gezet. Wie dus nog opzoek is naar een mooi, compleet en degelijk tuinset, moet vooral even deze twee advertenties bekijken. Voordat we dat verkopen komt er in ieder geval nog geen nieuw meubel, maar dit 'avontuur' krijgt zéker een vervolg!

Shit! Nu hebben ze me een keer...

Zoiets zei ik tegen Janine toen we vanavond over de Stadse dijk terugreden van een bezoekje aan de muziekwinkel in Roosendaal en aansluitend een bezoekje aan mijn Oom Johan en Tante Wilma.

Het was natuurlijk al pikkedonker zo na elf uur en ik zag in de verte wel enkele vreemde lichten schijnen, maar had geen idee wat het was. Totdat de lichten recht op mij schenen en ik opeens een wit met rood en blauw gestreept busje uit het donker kon ontwaren.
Ik had geen idee hoe hard ik reed, maar dát ik te hard reed leek me een feit. Janine hoopte nog dat het alleen een alcoholcontrole betrof, maar toen ik meneer agent gewapend met lasergun op me af zag lopen, wist ik dat ik deze keer de dans niet kon ontspringen.

Het digitale schermpje gaf een waarde van 124 aan, wat dus betekende dat ik 124 kilometer per uur reed, op een weg waar je eigenlijk 80 mag. Dat zijn dus aardig wat kilometertjes te hard, maar de heren waren de rotste niet en gaven me nog 4 kilometer korting.
Wat het "geintje" moest gaan kosten wilden de heren dan nog even over nadenken, dus dat zou ik later nog te horen krijgen. De blaastest die volgde voerde ik gehoorzaam uit, want alcoholcontroles kunnen er niet genoeg zijn, dat vind ik heel belangrijk.

Dat ik dus goed té hard gereden heb is een feit. 40 Kilometer overschrijding is natuurlijk ook véél te hard, maar je hebt het echt niet in de gaten als je lekker naar huis rijdt en je hebt toevallig ook nog een snelle auto. Het enige jammere is dat dit in mijn ogen niets te maken heeft met het bevorderen van de verkeersveiligheid. Het is voor de agentjes té makkelijk om hier te scoren, want je rijdt al gauw te hard op zo'n weg. Ze zouden hier eens in het dorp moeten komen staan en de mensen pakken die veel te hard door de smalle straten rijden, waar ook kinderen spelen en fietsen. Dat doen ze dan helaas te weinig.

Maar te hard is te hard en daarom beken ik schuld...

Op bevroren geboortegrond

Ik was vandaag weer eens even op mijn geboortegrond. Op bevroren geboortegrond welteverstaan.

Nadat ik samen met Janine nog even bij Van Bellen geweest was, reden we langs Stad aan't Haringvliet, waar ik van kleins af aan tot en zo'n beetje mijn 14e jaar heb gewoond. Mijn moeder had gebeld dat ze daar ging schaatsen en mijn vader ging mee.
Hier woont overigens nog steeds een behoorlijk deel van mijn familie en komt er dan ook nog regelmatig. Niet vreemd overigens, ik woon er maar 5 kilometer vandaan ook...

Voordat we naar de ijsbaan liepen, parkeerde ik de auto bij oom Leen en tante Els voor de deur. Oom Leen stak net zijn hoofd tussen de gordijnen door, dus liep ik even bij ze binnen.
Zij waren zich net klaar aan het maken om ook naar de ijsbaan te gaan en omdat ik geen schaatsen had kreeg ik de schaatsen van mijn neef aangeboden als alternatief.

Op de schaatsbaan aangekomen trok tante Els als eerste haar witte kunstijzers aan waarna ik snel volgde. De schaatsbaan lag er overigens prachtig bij en mijn moeder had er daarom ook al menig rondje op zitten. Mijn vader en overigens ook Janine, bleven lijdzaam toekijken vanaf de kant. Lijdzaam ja, want het was bere koud en ze trotseerden de bijna Siberische temperaturen om ons te blijven supporten.

Ondertussen vermaakte ik mezelf prima met oom Leen die ook de schaatsen ondergebonden had en ik kwam tijdens mijn rondjes ook vele oude bekende Stadtenaeren tegen. Leuk om iedereen weer eens te zien en dat in een niet alledaagse omgeving.

Als bonus een filmpje waar ik oom Leen achtervolg, terwijl hij een rondje over de ijsbaan doet...





Kijk voor meer filmpjes ook eens in Mijn Filmdossier of op mijn YouTube Channel.

Welk merk frikandellen?

We sponsoren met de zaak al een tijd mijn oude voetbalclubje uit Stad aan't Haringvliet, v.v. SNS, met reclame langs het veld en de website die we voor hun ontwikkelden.
Nu, in navolging van de twee nieuwe hoofdsponsoren van v.v. DBGC, sponsoren we op dezelfde manier de Don Bosco Grijsoord Combinatie (dan is DBGC een stuk makkelijker!) uit Oude Tonge. Want zeg nou zelf, als ze daar de bal iets te hard op het doel schieten en hij gaat over, dan bestaat er een grote kans dat hij door het dakraam bij mij op m'n bureau beland. Ok, iets overdreven, maar het is even om aan te geven dat ze wel heel erg dicht bij ons zitten.

En daarom prijkt er vanaf nu een flink reclamebord langs de zijlijn, die direct bij binnenkomst en vanuit de kantine enorm goed zichtbaar is, zo constateerde ik zelf toen ik even een kijkje ging nemen. In mijn vakantie waren de borden namelijk geplaatst die wij voor Lambert Kozijnen en voor onszelf maakten. Lambert Kozijnen is namelijk ook één van de nieuwe hoofdsponsoren, naast Keukencentrum Tieleman. Ook de nieuwe website van DBGC werd door ons ontwikkeld.

Zelf behoren wij als Quest Media volgens de website vanaf nu tot de "Founders BTC (Beleids Technische Commissie). Betekend dit nu dat ik mag meebeslissen welk merk frikandellen er tussen de kadetjes gaan?