'Fire To Inspire'

Nadat ik de vorige clinic bij Feedback, van niemand minder dan Virgil Donati, aan me voorbij had laten gaan vanwege verplichtingen aan de band (de band gaat voor hè!), besloot ik deze clinic zéker mee te pakken! Niemand minder dan Oscar Kraal, als drummer bekend van onder andere Anouk en Candy Dulfer, was vanavond te gast bij Feedback Rotterdam, met zijn 'Fire To Inspire Tour'.

Met endorsements op zak van onder andere Yamaha drums, Vic Firth (bekend van de drumsticks) en Seinheiser (microfoons en hoofdtelefoons), gaf Oscar samen met zijn partner in crime een demonstratie van Steinberg's 'Cubase', dé opname software uit de muziekwereld. Helaas was het vanavond echter erg druk rondom Rotterdam en kwam ik zo'n 20 minuten later binnen dan de aanvangstijd van 19:00. De presentatie was dan ook al in volle gang en moest dus noodgedwongen half in invallen.

Bij binnenkomst hoorde ik dan ook een vriendelijk ogende meneer, vol passie vertellen over de mogelijkheden van 'Cubase'. Hij liet wat loopjes horen en wat opnames die Oscar net live ingespeeld bleek te hebben. Nou daar wilde ik dan wel meer van horen!

Oscar zelf was ook veel aan het woord. Zo vertelde hij onder andere over zijn studio ervaring, waarin je als zogenaamde sessie-drummer uiteraard speelt in 'dienst' van de producer. Een tikje nèt voor of na de tel blijkt echter in de studio geen enkel probleem te zijn, want met Cubase trek je dat allemaal recht in de post-production. Terwijl de drummer dus het liefst nog een extra take zou willen doen, blijkt hij echter niet verder nodig, want de heren achter de knoppen doen de rest! Op de vraag of Oscar zijn zin wel eens door dreef tijdens zo'n opname, antwoordde hij vrij resoluut: "Als drummer dien je te luisteren naar de producer. Dat is de opdrachtgever en hij weet precies hoe hij het wil hebben" en daarmee was het duidelijk.

Ook vertelde hij over zijn ervaring op het podium, met onder andere Anouk. Zo hoort hij (en vaak ook de andere bandleden) eigenlijk vrijwel altijd een 'clicktrack' over zijn in-ear-monitoren. Hierdoor weet iedereen op welke tel hij in moet vallen en zo blijft de hele band dus lekker strak spelen.

Gelukkig werd er niet alleen gesproken (al was dat enorm interessant), maar sloeg Oscar er verschillende keren lekker op los. Uiteraard werd dat tegelijkertijd opgenomen en vervolgens nogmaals afgespeeld. Daarbij werd veel verteld over de verschillende en ogenschijnlijk eindeloze mogelijkheden van Cubase. Ook de ruime keuze aan effecten werd gedemonstreerd en dat leverde af en toe verrassende resultaten op.

Als laatste beantwoorde Oscar vragen als "Welke vellen gebruik je?" of "Speel je wel eens op een elektronische drumkit? Dan hoef je ook niet met al die microfoons te slepen." De drummer nam voor iedereen de tijd en zelfs na afloop van de clinic was het geen enkel probleem om hem een aantal vragen te stellen.

Helaas was het al met al wel wat kort, want toen ik net een uurtje binnen was, bleek de clinic al afgelopen. Desalniettemin ging ik met een voldaan gevoel en geïnspireerd door de meester zelf, met vele nieuwe ideeën terug naar huis.

Uiteraard zijn alle foto's van deze clinic terug te vinden in mijn speciale Flickr album. Als bonus een compilatie van een aantal inspirerende momenten van de 'Fire To Inspire Tour'...

Onnavolgbare ritmes in de 013

Hoewel ik al vaak over 'm gelezen had, verdiepte ik me tot dusver nooit echt in zijn werk, totdat ik nieuwsgierig gemaakt werd door mijn lijfblad de Slagwerkkrant. Al surfend kwam ik via YouTube een groot aantal interessante filmpjes tegen, die mijn gedachten op hol brachten. "Deze man moét ik zien!" dacht ik en ik vroeg Janine of ze gezellig met me mee wilde gaan. De rest is geschiedenis...

De 013 in Tilburg was vanavond hét strijdtoneel voor één van de grootste drummers op aarde. In de 'Dommelsch zaal' zou een van de meest gevraagde sessie-drummers (die samen werkte met onder andere Paul Simon, Eric Clapton, Steely Dan, James Taylor, Al DiMeola, Chick Corea, Al Jarreau, Simon & Garfunkel, onze eigen Alain Clark en honderden andere) vanavond zijn kunstjes vertonen en ik was bijzonder benieuwd!
Bij binnenkomst was het in de hal al knetter druk met mede-drummers en die kunnen allemaal maar over één ding praten en aan één ding denken. Ook de Slagwerkkrant, die mede organisator van dit evenement was, bleek goed vertegenwoordigd met een heuse stand en niet veel later liep ik voor het eerst de zaal binnen, waar Steve's drumkit al stond te blinken...

"Wat Steve Gadd speelt, klopt mathematisch voor geen meter" werd hij van tevoren aangekondigd, "maar zijn spel is tot op de milliseconde doordacht en elke klap is tot in details doordacht..." en zo kwam besteeg de grootmeester het podium.

Steve begon met het nummer 'Crazy Army' en hoewel er vooraf was aangekondigd dat er geen foto's gemaakt mochten worden, werd dat toch gedaan. Waarom eigenlijk niet? Het lijkt tegenwoordig een doodzonde als je een foto of filmpje van je favoriete artiest maakt, maar tijdens de vragenronde kwamen er veel vragen als "Steve, ik zag in een van je filmpjes op YouTube...", dat volgens mij zoveel wil zeggen als "Toen ik je op YouTube zag, dacht ik dié moet ik zien!".

Enfin, onder luid gejuich gaf Mr. Gadd een laatste klap en besloot daarmee de eerste solo van première voorstelling van "Mission from Gadd". Door de dreigende aswolk uit de alom bekende IJslandse vulkaan, moest Steve helaas de eerste 4 shows afzeggen en waren wij de gelukkigen die hem als eerste mochten zien tijdens deze tour.

Na 'Crazy Army' liet Steve het publiek meeklappen op eens van zijn onnavolgbare ritmes en datzelfde publiek had er duidelijk schik in, getuige het applaus na afloop.
Aansluitend liet hij het publiek aan het woord en kon iedereen die een brandende vraag had, zich wenden tot een van de twee microfoons die in de zaal aanwezig waren.
Steve beantwoordde in alle openheid de vragen, soms 'naakt' vanaf het podium, maar meer dan eens vertrouwd vanachter zijn drumkit.
Af en toe werd hem gevraagd een bekend stuk langzaam voor te spelen en dat leek hij met het grootste plezier te doen. De mooiste vraag van de avond was wel van diegene die vroeg of hij na 'die simpele' solo die hij deed, nu eens iets 'ingewikkelders' wilden spelen. "Hoe ingewikkeld wil je het hebben!?" tekende zijn gezicht op dat moment af en zonder enig morren gaf hij zich opnieuw voor meer dan honderd procent.

De 1,5 uur waren snel voorbij en voor ik het wist bedankte hij zijn sponsoren en het publiek en verdween hij weer net zo snel als hij opgekomen was. Persoonlijk had ik er meer van verwacht. Meer speelminuten en misschien met nog wat gastmuzikanten (had voor Janine ook leuk geweest), maar dat zat er dus helaas niet in. Dat neemt niet weg dat het juist wel eens interessant is om zo'n ongelooflijk briljante drummer eens de hemd van het lijf te kunnen vragen.

Helaas heb ik dit keer geen filmpje gemaakt, maar voor een indruk van Steve Gadd's 'Crazy Army' of andere hoogstandjes is er genoeg te vinden op YouTube!

Drumbonen & Kaneelstokken

Zijn vorige solo show was erg goed bevallen en smaakte naar meer. Hoewel we hem vorige week nog met zijn Earring-broeders op het podium hadden zien rocken, was het vanavond alweer tijd voor zijn volgende solo. Ditmaal in theater 'Het Kruispunt' in Barendrecht.

Voordat we dus naar Ceasar's solo theatervoorstelling zouden gaan kijken, konden we mooi even een hapje eten bij Barend Beer, dat daar niet zover vandaag ligt. Hoewel de trouwe lezer misschien anders vermoed, was het Janine die het voorstelde en uiteraard kon ik daar geen nee tegen zeggen! We kozen samen voor de mixed-grill, waar we heerlijk van hebben zitten smullen. Uiteraard mocht het toetje niet ontbreken en wist ik al precies ik zou nemen. Dat had ik natuurlijk al even op internet gechecked en dus schoof ik aan het einde van dit (vr)eetfestijn een heerlijke Dame Blanche naar binnen!

Zoals gezegd viel Earring drummer Cesar's eerste solo theatervoorstelling 'Slagdroom' erg bij ons in de smaak. Wat ik heb veel gelachen en geluisterd naar de heerlijke drumsolo's die voorbij vlogen. Ik was daarom maar was benieuwd wat een van mijn grootste drumhelden van zijn tweede show 'Drumbonen & Kaneelstokken' zou bakken...

Hoewel ik erg tegen Cesar en zijn drumwerk opkijk, moet ik deze keer toch ook erg kritisch zijn. Zijn nieuwe show maakte namelijk onze verwachtingen niet waar. Zet me met deze man in één en dezelfde kamer, geef 'm een dikke drumkit en laat 'm uren spelen. Ik luister en zal blijven luisteren. Heerlijk! Daar valt niks op af te dingen...

Gelukkig gooide hij er aardig wat dikke solo's doorheen maar de rest van de show vond ik tegenvallen. Grappen kwamen niet over, vaak was de timing verkeerd (hij kwam als typetje het podium op terwijl daar nog een intro-filmpje bij hoorde wat pas veel later begon te spelen) en hij vergat enkele stukken en moest zich daardoor soms even excuseren en iets terug gaan in zijn verhaal. Wat ik daarnaast nog jammer vond is dat hij, terwijl hij meedrumde op muziek van de Earring, af en toe zijn snelheid aan moest passen. Hij bleek soms sneller en soms wat langzamer dan de rest van de muziek te spelen, maar goed, dat is niet zo gek als je bedenkt dat de band normaal gesproken anticipeert op de snelheid van de drummer en niet andersom!

Toch gun ik Cesar het voordeel van de twijfel, want het was waarschijnlijk de tweede uitvoering van deze show. Die begon namelijk op 13 februari en aangezien we hem de 20e nog bij de Earring zagen, kan hij dus onmogelijk al vaker deze show hebben opgevoerd. Daarnaast wist hij ons te vertellen dat de show in beginsel was geschreven voor 12 jaar en ouder, maar bleek een groot gedeelte van zijn publiek bij de eerste voorstelling die norm lang niet altijd te halen. Daarom moesten er hals over kop aanpassingen gedaan worden en was de inmiddels 62 jarige rocker af en toe een klein beetje de weg kwijt.

Erg leuk om te zien was ook dat Cesar na de show even de tijd nam voor zijn fans en zelfs de aller jongsten op hun wenken bediende. Zo zag ik een de vaders met zijn kroost op de 'grote Earring drummer' afstormen met de vraag of hij een handtekening voor zijn zoontje wilde zetten. Oh ja en dan wilde hij er zelf ook wel een... Natuurlijk!

Ik geloof vast dat wanneer 'Cees' een aantal shows verder is, de foutjes wel grotendeels zijn verdwenen. Gaandeweg wordt er aan zo'n show toch het een en ander bijgeschaafd en is het vooral in het begin een kwestie van uitproberen.

Het drummen zal hij in ieder geval nooit verleren en dus blijf Cesar, ondanks deze tegenvallende avond, nog steeds mijn drumheld...

Terry Bozzio in Paradiso Amsterdam

Voor het eerst sinds lange tijd was hij weer in Nederland en toen ik het las in de Slagwerkkrant moest ik dan ook wel snel een kaartje voor Janine en mij reserveren. Ik had al vaak van de beste man gehoord en wat bijzondere filmpjes over hem en zijn maarliefst 62-delige drumkit op YouTube gezien, maar nu ik de kans had, wilde ik 'm wel eens in het echt bezig zien.

Vanavond na het eten reden we dan ook naar Amsterdam en parkeerden de auto niet ver van het Leidseplein en Paradiso vandaan. Ik was daar overigens nog nooit geweest, maar gelukkig had ik van tevoren al op internet gezien hoe het gebouw eruit zag en zo hadden we het dan ook snel gevonden.

Binnengekomen in de zaal zag ik het bizar grote drumstel van Terry Bozzio al staan. Hoe kan het ook anders. Ook verbaasde ik me over de grootte van Paradiso, want ik was er nog nooit geweest, maar had me voorgesteld dat het op z'n minst vier keer groter zou zijn. Absoluut niet erg, want zo'n knus zaaltje heb ik liever als bijvoorbeeld een stadion.
Uiteraard kon ik het niet laten om Terry's drumkit van dichtbij te bekijken en ik vergaapte me dan ook aan de vele toms en cymbalen.

Even daarna besloten we naar boven te gaan en daar een mooi plekje op te zoeken, want van bovenaf hadden we prima zicht op het podium. Overigens liep ik eerst nog even wat verder om van dichtbij wat foto's te maken en probeerde ook even vanaf de achterkant zo goed mogelijk zicht te krijgen op dit bizarre instrument of eigenlijk instrumenten. Ik had zicht op ongelooflijk veel toms, cymbalen en ook pedalen en was dan ook benieuwd of hij het allemaal zou gebruiken.

Het publiek zat er inmiddels helemaal klaar voor en toen de lichten doofden en ik op mijn plaats zat kwam Terry op en maakte een buiging. Hij leek iets te willen gaan zeggen tegen zijn publiek maar bedankte de geluidsman die haastig nog even de microfoon bijstelde en nam direct plaats op zijn drum-troon.
Daar speelde hij de meest bijzondere drumpartijen die ik ooit gehoord heb. Wat een techniek en wat een bijzondere hoeveelheid aan klanken! Nu is het wel leuk om te weten dat alle toms net even wat hoger of lager gestemd zijn en dat hij dus hele melodieën op zijn drumkit kan maken. Hij maakt hier dan ook gretig gebruik van en zijn roffels zijn dan ook meer regel dan uitzondering.
Een bijzonder strak spel en hij gebruikte volgens mij inderdaad bijna elk onderdeel van zijn kit. Zelfs zijn xylofoon kwam aan bod en de schijnbaar verlegen Terry leek nèt voor de pauze pas wat tegen zijn publiek te durven zeggen. "Ik heb nu een deel gedaan en ik neem even 10 minuutjes pauze, als jullie dat dan ook doen ben ik daarna weer terug en speel ik nog meer"... en toen was het pauze...

Uiteraard stormde het publiek in de pauze op de drumkit af om hem wat beter te kunnen aanschouwen en ach, ik deed het dat ook, waarom niet, ik was er nu toch en wilde 'm ook wel eens van heel dichtbij bekijken!

Na de pauze liet Terry weer flink wat bijzonder stukken horen en liet hij ook zien wat een perfectionist hij is. Een aantal keren onderbrak hij zijn spel want de klank van sommige toms was niet goed meer. Dan dook hij pardoes onder zijn drumkit en her-stemde de tom even snel.
Wat een bijzonder perfectionistische muzikant. Hij schijnt zelfs tot een half uur voordat de deuren open gaan zijn drumkit nog te stemmen, zodat hij zo min mogelijk verlies van klank heeft als hij begint te spelen.

Het zal allemaal wel dacht ik, want volgens mij hoorde niemand het verschil, maar de meester hoef je natuurlijk niet tegen te spreken! Gelukkig duurde het niet lang en speelde hij daarna de sterren weer van de hemel. Het publiek luisterde en keek het hele optreden ademloos hoe deze virtuoos als een dolle op de bühne tekeer ging.

Zelf had ik het wat ruiger verwacht, maar het was vooral heel melodieus en beheerst. Roffels en fills waren uitstekend en super strak, hij is een meester in het accentueren en hoe bedien je in vredesnaam met maar 4 ledematen zo ongelooflijk veel muziekinstrumenten in je eentje!
Gelukkig waren de laatste stukken wat ruiger van aard en over het algemeen heb ik toch ontzettend genoten. Keer op keer viel ik weer in verbazing hoe ontzettend knap Terry Bozzio (die vroeger overigens als drummer bij Frank Zappa speelde) is met zijn spel. Dit is échte topsport en dat bewees hij des temeer toen hij van zijn kruk afstapte. De zwarte broek van de beste man was doorweekt bij billen en knieholten. Dat zegt toch genoeg...

Het was bijzonder om hem eens te zien en te horen spelen en als bonus uiteraard een filmpje van dit bijzondere optreden. Het filmpje is een compilatie van verschillende stukken en zeker de moeite waard om helemaal te kijken en te luisteren. Als lijkt het makkelijk, geloof me, wat deze man doet is extreem knap!

Alle foto's van deze bijzondere avond zijn uiteraard terug te vinden in een speciaal Flickr album!


PS: Inmiddels heeft ook Slagwerkwereld melding gemaakt van het optreden van Terry Bozzio en mijn foto's en een citaat in de online editie verwerkt (met mijn toestemming uiteraard)! Bekijk hier het volledige artikel op Slagwerkwereld.com.

Één jaar drummer

Het lijkt gisteren maar toch mag ik mijzelf vandaag precies 1 jaar drummer noemen. Een echte mijlpaal dus. Vorig jaar kocht ik op 8 maart mijn eerste echte drumkit, de Yamaha Gigmaker en timmer er sinds die dag hevig op los. Niet alleen tijdens mijn vrije uurtjes, maar ook tijdens de lessen van Gert Zweerus die ik nu ook al een jaar lang volg en niet snel oversla.

Als ik het eerste filmpje nog eens terug kijk van de allereerste drumpartij die ik op mijn Gigmaker ten gehore bracht, schaam ik me vierkant in het rond en vind ik het alleen leuk om te zien dat ik in een jaar tijd al veel geleerd heb.

De buren vragen zich de laatste tijd misschien af waarom ik niet meer drum, maar niets is minder waar, want ik drum weldegelijk maar alleen horen de buren dat niet meer. Af en toe speel ik ook nog op mijn akoestische kit, maar veelal kruip ik even lekker achter mijn elektronische set en zet mijn koptelefoon op zodat alleen ik de fouten hoor die ik speel.

Als bonus dan ook een filmpje waarin ik laat zien dat mijn nieuwe kit stil is voor mijn medemens maar dat ik zelf met volle overtuiging kan genieten van mijn eigen geproduceerde drumbeats. Ik speel in het filmpje een stuk uit Lonely Day van System Of A Down dat ik al eens eerder ten gehore bracht op mijn akoestische kit.





Kijk voor meer filmpjes ook eens in Mijn Filmdossier of op mijn YouTube Channel.