It's where the pros go...

Dat is tenminste wat foto winkel Calumet als slogan heeft bedacht. Onlangs was ik al op mijn vrije zaterdag in de Rotterdamse vestiging om een workshop stilleven & productfotografie bij te wonen, vandaag was ik aan de beurt voor de workshop reportage- & studioflitsen in de vestiging in Amsterdam.

Hoewel ik vanochtend al voor 8 uur vertrok, kwam ik na bijna 2,5 uur, toch pas 10 minuten na 10 uur aan op de Keienbergweg in Amsterdam. Hoewel ik 10 minuten te laat was, had ik toch eigenlijk nog niets gemist, want toen ik de lesruimte binnen stapte was men net begonnen aan het voorstel-rondje.

Nadat iedereen zich netjes had voorgesteld en vertelde wat hij of zij zoal deed en van deze workshop verwachtte, ging het pas echt beginnen.
We kregen eerst aardig wat theorie voor onze kiezen, dat erg nuttig en interessant bleek te zijn. Opeens moesten we dan ook de theorie in de praktijk uitproberen en liepen we naar buiten om daar de "leraar" (in het dagelijks leven natuurlijk een fotograaf) op de spreekwoordelijke korrel te nemen. Hier leerden we bestaand licht en flitslicht te combineren.
De sessie ging vervolgens binnen, midden in de winkel verder en daar vroeg de leraar ons om hem nogmaals op de korrel te nemen, maar dan met andere instellingen. Iedereen gaf gehoor aan zijn vraag en schoot er driftig op los.

Ook vroeg hij ons om bepaalde truckjes eens uit te proberen, zoals het nemen van een lange sluitertijd en dan in of uit te zoomen. Ik had dit zelf al meerdere malen uitgeprobeerd en hier gaf het ook wel weer een geinig effect. Zelf werd ik overigens ook nog even gretig op de korrel genomen, waarna ik mijn revanche nam en zelf ook nog wat leuke effecten ten uitvoer bracht.
Dat ging zo eventjes door, totdat ons gevraagd werd weer terug te keren naar de lesruimte.

Hier kregen we nóg meer theorie op ons bord en werden we enigszins voorbereid op de middag in de studio. Gelukkig kregen we daarvoor nog wat lekkers voorgeschoteld en dat is toch iets wat ze bij de workshops van Calumet prima voor elkaar hebben!

Na het eten was het eindelijk zo ver, want voor dit onderdeel was ik toch wel een klein beetje gekomen, de studio. Ik wilde graag wat meer ervaring opdoen in de studio en zien wat nu wel en juist niet kan.

Allereerst hier weer een kleine intro over de gebruikte flitsset en verschillende hulpmiddelen die voorhanden waren. Daarna was het al gauw tijd om een model (in dit geval een van mijn medecursisten) op een kruk te zetten en te gaan experimenteren.
Ook andere cursisten stonden model en wisselden elkaar af terwijl de rest er na hartelust op los schoot en men het eelt op zijn of haar wijsvinger met de minuut zag groeien.
Ook de leraar zelf nam nog plaats op de kruk en liet ons het verschil tussen hoofdlicht en invullicht zien en met name welke effecten dit gaf. Hij beet ondertussen zijn lip kapot op de grote hoeveelheid lastige vragen die we op hem afvuurden, waardoor hij al gauw de kruk weer verliet en een andere cursist het modellenwerk liet opknappen.

Toch kon hij het, toen we even later van achtergrond wisselden, niet laten om zelf weer plaats te nemen om ons lekker te laten fotograferen en uitproberen en was ik al best een beetje trots op dit resultaat.

Met een van mijn medecursisten en de volgende opstelling behaalde ik nóg mooiere resultaten en was ik niet meer te stoppen in mijn enthousiastme over studiofotografie.
Ook deze opstelling probeerden we nog uit en hierbij mocht ík nu model staan en presenteer ik met trots deze prachtige foto's van mijzelf in een ogenschijnlijk magisch licht (met dank aan Cynthia van Rocyka Fotografie)

Ook glamour-fotografie kwam nog aan bod, waarbij we probeerden een portret te maken van de leraar zoals je die wel eens in van die glossy glamour magazines tegenkomt. Dat deden we met de volgende opstelling, waar ik uiteindelijk ontzettend trots was op deze prachtig uitgelichte foto van de held van de dag.
Weer anderde cursisten (we waren met 10 personen) werden ook voor deze tak van fotografie op de kruk gepositioneerd en we probeerden nog wat trucjes uit met een extra lamp die we op de achtergrond lieten schijnen. Ook met het resultaat van dit model was ik erg tevreden en wat te denken van dit volgende model die ook als glamour-girl op de kruk moest plaatsnemen.

Als laatste studioitem probeerden we nog een ringflitser uit, waarmee je echt geweldige effecten kunt bereiken wanneer je iemand portretteert. Zelf ontkwam ik ook niet aan de ringflitser, maar kan alleen het resultaat laten zien aan de hand van een foto die ik maakte van het beeldschermpje op de camera waarmee gewerkt werd.

Als laatste, kregen we op de ballustrade, uitkijkend over de winkel, nog uitleg over het gebruik van flitslampen op lokatie en werden we aansluitend gevraagd wat we van deze cursus vonden.
We hadden allemaal nog wel wat verbeterpuntjes aan te dragen, maar toch waren we allemaal geloof ik wel dól-enthousiast over deze enerverende en leerzame dag. Zelf heb ik in ieder geval veel geleerd en ben ik blij dat ik ook deze workshop weer gedaan heb. Ik heb er veel ideeën en nieuwe inzichten aan overgehouden!

Helaas ging de terugweg niet veel sneller dan de heenweg en deed ik er weer bijna zo'n 2,5 uur over om thuis te komen. Gelukkig had ik genoeg muziek bij me en werd ik onderweg getrakteerd op deze R8 waar ik even mee op trok vanaf het stoplicht (als het er op aangekomen was, had ik het zéker af moeten leggen!) en werd ik uitgelachen door een bestuurder in een Lamborgini toen ik dacht 'm wel even bij te kunnen houden op de A29 vlak voor Barendrecht. Ik moest me natuurlijk ook wel een beetje inhouden, want er zit nog post aan te komen van het CJIB dus ik was gewaarschuwd!

Een geluid dat je tot in je diepst weggestopte zenuwen deed prikkelen...

Eens in de zoveel tijd is er een seminar van Apple, waarbij ik het ze moet nageven dat het "opgeilen" van de bezoeker altijd erg goed lukt. Ik kom er dan altijd weer opgewonden vandaan, als ik alle nieuwe software of hardware weer gezien heb. Het duurt ook meestal niet even een uurtje maar je kunt er gerust een halve of zelfs een hele dag van maken.
Dat was ook dit keer weer de bedoeling maar dat pakte even anders uit dan we van tevoren hadden gedacht. Achteraf bleek het zo gek nog niet...

Dit keer vond het plaats in de Heineken Music Hall in Amsterdam en omdat we besloten hadden de eerste paar uur van het seminar niet bij te wonen (het leek ons niet interessant genoeg), vertrokken we pas rond een uur of 10 in de ochtend.
Tussendoor moest er nog even een broodje genuttigd worden bij een van de vele tankstations op de route en toen we daarna onze weg vervolgden en al redelijk snel in de buurt van Amsterdam kwamen, kreeg Bjorn de geniale ingeving om even langs de nabij gelegen Porsche en Audi dealer te gaan omdat we toch ruim op tijd waren. Nou dat hebben we geweten!

Op de parkeerplaats voor de deur zagen we al enkele prachte exemplaren zoals een fel rode 911 turbo. Toen hoorde ik achter mij een prachtige roffel aan komen rollen. Het bleek om een fonkel nieuwe, witte Audi R8 te gaan die langzaam voorbij schoof maar waarvan het geluid je tot in je diepst weggestopte zenuwen deed prikkelen. Wat een prachtige wagen! En ongelooflijk stoer ook! Ik had hem al eens op de IAA in Frankfurt mogen bewonderen, maar het geluid had ik nog nooit gehoord. Verderop stond trouwens nog een belachelijk luxe S8, iets waar ik zelf, als ik het geld al had, nooit in zou gaan rijden.

Goed, Audi hadden we snel gezien, want zoals je dat als klein jongetje al ervaart, een Porsche doet (bijna) ieders hart sneller kloppen. Zo ook deze fel oranje GT3 RS (die we overigens ook al eens op straat in Frankfurt waren tegengekomen), die eigenlijk eerder op het circuit thuis hoort dan op de openbare weg. Of wat te denken van deze vreselijke aso-bak (maar wel een hele gave), een Cayenne GTS.
Toch ook maar even naar binnen gelopen, waar zich nog meer mooie exemplaren bevonden en hoewel Ton nog niet eens over een roze papiertje nádenkt zag hij deze bolide wel degelijk zitten. Zelf werd ik er ook wel erg vrolijk van, vooral van het geweldige interieur, maar de witte Cayman leek mij ook wel te staan zo dacht ik. Bjorn zag wel wat in deze cabrio dat overigens weer niets voor mij zou zijn. Toch waren we het er wel over eens, dat áls we er een zouden kopen, het toch een Targa 4 S zou zijn, in het Cosmic Grey, zoals ook Gert Paul 'm heeft.

Nadat we misselijk waren geworden van de prijskaartjes (ik zie mezelf waarschijnlijk nooit een auto van bijna 2 ton aanschaffen), besloten we met beide benen aan de grond naar de HMH te gaan en nadat ik voor mijn Feyenoord-mindend vrienden nog ff een foto had gemaakt van het door hun zo mooi genoemde "Joden-hok", liepen we regelrecht op ons doel af.
Ons plan was eerst een seminar over videobewerking van een uur te volgen en daarna nog 2 workshops te doen over video- en geluidbewerking. Helaas bleek je voor de laatste 2 allang ingeschreven te moeten zijn en waren we dus eigenlijk alsnog te laat. Nadat we dan ook nog maar langs wat summier ingerichte standjes met dikke camera's (hier bij een Hasselblad, de Ferrari onder de camera's waarvoor je standaard zo'n €26.000 neertelt) waren gelopen, besloten we toch al weer terug te gaan richting Oude Tonge.

Alleen kreeg deze terugreis plotsklaps weer een interessante wending. Op de heenreis waren we al langs Utrecht gekomen (vanwege het feit dat we ongeveer vanuit Papendrecht onze weg vervolgden nadat we uit Oude Tonge waren vertrokken), waar we ons vergaapten aan het pand van Hessing. Als er ergens dure auto's zouden staan, stonden ze daar en dus namen we de afslag en reden na een paar honderd meter de parkeerplaats op. Hier zagen we al grote merknamen op het pand prijken, zoals Maserati, Bentley, Rolls Royce en Lamborgini en nadat we eerst even wat bijzondere exemplaren op de parkeerplaats hadden staan bewonderen, waagden we de stap naar binnen.

Na sportief de trap te hebben genomen, zag ik bij binnenkomst direct een indrukwekkende gespierde Amerikaan staan. Een 2e handsje, zo bleek, die overigens alleen mij erg aansprak. Bjorn en Ton vonden er niets aan zo gaven ze eerlijk toe. Helaas, maar 20 meter verderop stond iets wat we alle 3 erg mooi vonden. De mooiste Maserati ooit als je het mij vraagt, de Gran Turismo. Gelukkig was er nog een potentiële koper die de "naastgelegen" Quatroporte nog even startte en een hels motorgeluid ten gehore bracht.
Nadat we verder liepen en we ons ondertussen vergaapten aan het indrukwekkende pand pal aan de snelweg, kwamen we bij de afdeling Rolls Royce. De gemiddelde auto was hier voorzien van een prijsklaartje dat maarliefs zo'n 7 à 800.000 euro aangaf... SLIK!... en na wat navraag bij de verkoper bleken er maar liefst 30 exemplaren per jaar van deze "schepen" verkocht te worden! Wat een ongelooflijke bakbeesten zijn dat en als je al geen hekel had aan notenhout in je dashboard, dan zou je het nu spontaan krijgen. Niet dat ik ze al mooi vond, want ik vind ze bijna afschuwelijk. Nee, als ik dan toch de patser uit zou moeten hangen, doe mij dan maar een Bentley, hoewel... nadat ik eens in de Continental GT Speed heb mogen zitten in Frankfurt vind ik hem persoonlijk eerder stoer dan overdreven patserig... oké wel een klein beetje dan.

Na nog even met een half oor (voor diegenen die me kennen is dit een woordgrapje) naar een potentiële Bentley-koper geluisterd te hebben, die aangeraden werd door de verkoper om "morgen" even naar de Bentley-fabriek te vliegen om precies de goede kleur uit te zoeken met het gewenste interieur, kwamen we bij de échte afdeling. Sportauto's zijn mijn ding, die verkies ik boven, bijvoorbeeld, een auto als een Bentley en hoewel ik toch liever een Aston Martin (mijn lievelings auto) zou kiezen als het dan toch mocht, vind ik een Lamborgini nog altijd indrukwekkend. Zoals deze witte LP640, waarmee je lekker zonder dakje in de zon kan rondrijden. Of wat te denken van dit oranje monster, de directe concurrent van de Ferrari 430 Scuderia, die luistert naar de chique Italiaanse naam "Superleggera". Wat een machine, vooral het interieur is ook erg indrukwekkend.

Saillant detail, we zagen een Lamborgini Gallardo eigenaar die in werkelijkheid stond te wachten tot zijn auto klaar was, per ongeluk aan voor een verkoper en ontdekten de pijnlijke waarheid nadat we hem vroegen of er nou veel Lambo cabrio's werden verkocht en hij antwoordde met iets "Nou, ik zou het niet weten want ik werk hier niet!". Wat zou die man gedacht hebben? "Wat moeten die snotneuzen nou hier...?".
Daarna zijn we maar direct vertrokken richting ons eigen vervoermiddel, die dag de Volvo S40 van Bjorn, een dikke 4 cilinder. Ja dan sta je écht opeens weer met beide benen op de grond! Raar vond ik het trouwens wel dat ze daar je Bentley gewoon door de wasstraat heen halen! Ach ja, ik zie eigenlijk ook niet voor me dat iemand met een dergelijke auto, deze op zaterdag met het sponsje staat af te wassen...

Als bonus dan nog maar even een blik op de Apple seminar van die dag, daar waar het eigenlijk allemaal om draaide...

"Grüß Gott, können wir vielleicht ein Fahrad leihen?.."

Met deze woorden stapten we vanochtend vol goede moed fietsenzaak "Hummel" binnen, op advies van Fraulein, die we inmiddels kennen als Eveline (en haar man Max). Of we dus een fiets konden huren, een mountainbike, want vandaag waren we van plan een lekker stukje te fietsen, zoals we dat thuis ook wel eens doen. Het zag er in ieder geval goed uit in die zaak, ze hadden zelfs Cube's te koop staan (mijn lievelingsmerk wat MTB aangaat) en zelfs full-suspension fietsen (die aan de achterkant dus ook vering hebben). De man van de fietsenzaak liet ons er een paar proberen en binnen een kwartier stonden we eigenlijk met 2 goede fietsen buiten. Hij had er zelfs nog even klik-pedalen aangeschroefd zodat we onze eigen schoenen in de pedalen konden klikken.

Eenmaal onderweg, reden we weer door prachtige, Bob Ross achtige landschappen, afgewisseld door verschillende dorpjes, maar veelal over mooie bosweggetjes (waar we af en toe wat verdwaalde koeien tegen het lijf fietsten), of langs het water dat uit de bergen vandaan kwam. Vaak namen we ook even de moeite om een foto te maken of wat te filmen.
Gelukkig zijn we wel snel dit dorpje uit gefietst en ik hoef denk ik niet te vertellen waarom ik daar zo blij mee was. Ook probeerden we nog een steile bergweg te bedwingen, maar Janine ging daar helemaal op stuk (hij was ook wel erg zwaar ook). Dus besloten we op minder dan de helft van die bergweg, terug te fietsen en dat ging een stuk beter!

Toen werd het tijd om wat te gaan eten en nadat we een terrasje gevonden hadden, konden we even bijkomen (natuurlijk met een bordje Kaisersmarnn). Toen we daar weg gingen, had daar toevallig nog iemand zijn auto voor de deur geparkeerd. Overigens vond Janine hem niet mooi (ik zie eerlijk gezegd ook liever die gele GT3 van gisteren, maar ik kon het toch niet laten om er even bij te kijken/kwijlen). Nadat we weer over smalle bergweggetjes waren terug gefietst, hebben we de fietsen weer netjes ingeleverd. Met een voldaan gevoel, keerden we terug naar het appartement, waar Janine vandaag zelf macaroni maakt.

Een ding heb ik vandaag wel geleerd, in Oostenrijk hebben ze veel... heel veel lef!

PS: er was gelukkig niks aan de hand met de R en sorry voor de soms slechte fotografie, maar het meeste komt van de Nokia N95 vandaan...