Toch even wennen om zo in de schijnwerpers te staan

Met de op handen zijnde Flakkeese Dagen en met het oog op de toekomst daarna, was het noodzaak om met een aantal goede promofoto's van mijn band 5th Suspect op de proppen te komen. Ook mijn bandleden waren meteen enthousiast en een fotograaf was al snel gevonden.
Er werd een afspraak gemaakt met Jasper Hof en doorgesproken welke sfeer we ongeveer wilden hebben. Daarna begon het spotten van een goede locatie voor de shoot en ook die was vrij snel gevonden! En toen was het opeens al zo ver...

Omdat ons debuut met de band met rasse schreden dichterbij komt, kreeg ik voor mijn verjaardag al een bijna complete kofferset voor mijn drumkit, zodat ik die straks zonder kleerscheuren kan vervoeren. Gisteren breidde ik de set nog wat uit met een tweetal nieuwe cases en dus kon ik vandaag pas écht goed mijn verjaardagskado uitproberen.

Mijn complete drumkit moest vandaag namelijk mee naar de photoshoot en dus was ik vanochtend al vroeg in de oefenruimte te vinden. Het was sowieso al een kleine volksverhuizing om mijn bijna complete set cases naar de oefenruimte te krijgen, maar nu moest alles nog gevuld worden.
Het afbreken ging uiteraard voorspoedig en toen ook mijn nieuwe 'statievencase' tot de rand toe gevuld en uitermate geschikt leek, was de oefenruimte opeens akelig leeg, maar de Volvo tot aan de rand toe gevuld! Helaas moest mijn grootste 'floortom' het nog even zonder beschermjasje doen en mocht naast mij plaatsnemen op de voorstoel. Met recht een VOLvo dus!

Vanmiddag kwamen we met z'n allen bij elkaar bij de oude C1000 in Dirksland, waar de photoshoot moest plaatsvinden. Daar kon alles uiteraard eerst weer uitgeladen worden, maar toen dat eenmaal gebeurd en alles weer opgetogen was, kon het hele spektakel pas echt van start gaan.
Terwijl de wachtenden elkaar wat vermaakten met live muziek of sterke verhalen, stonden anderen ondertussen soms wat onwennig en soms alsof ze nooit anders gedaan hadden, voor de camera. Toch was het voor iedereen wel even wennen om zo in de schijnwerpers te staan, maar we genoten met volle teugen.

Af en toe moest er even flink gesjouwd worden, maar alles uiteraard voor het goede doel. Het was dan ook vooral heel erg gezellig en goed voor de 'teambuilding' en dat is uiteraard ook wat waard.
Om die teambuilding nog eens even extra te benadrukken besloten we, nadat we toch de hele middag bezig geweest waren, met z'n allen de plaatselijke chinees te bezoeken, inclusief aanhang. Opnieuw was het erg gezellig met elkaar en we waanden ons al een serieuze rockband van wereldformaat, toen het leek alsof het gehele restaurant alleen voor ons beschikbaar was...

De resultaten van de photoshoot zijn terug te vinden in het speciale fotoalbum voor de band en binnenkort ook op onze website en sociale netwerken. Benieuwd naar ons optreden op de Flakkeese Dagen? Op zaterdag 16 april spelen we daar van 21:40 tot 22:20 en let op, want er zullen video-opnamen van ons optreden worden gemaakt, die uiteraard later weer op bovengenoemde media weer terug te vinden zijn!

Zowel de gitarist als bassist sprongen menig gaten in de lucht

Nadat ik door een samenloop van omstandigheden al twee maanden het maandelijkse uitje naar Jailhouse had moeten missen, was ik vastbesloten om het vanavond niet aan mijn neus voorbij te laten gaan. Zeker niet toen ik zag dat 'Black Canvas' en 'Second7', twee lekkere rockbands, vanavond het podium zouden beklimmen.

Black Canvas zag ik ooit één keer eerder, zo'n twee jaar geleden op het Spuiplein van Middelharnis tijdens Koninginnendag. Daarna heb ik ze niet meer gezien en dat kan ook goed kloppen, want ze zijn er een tijdje tussenuit geweest. Vanavond maakten ze dan ook een spannende come-back in Jailhouse en er bleek een flinke band-wissel te hebben plaatsgevonden. Guido de Jong, voormalig drummer van onder andere Mucho Maestro en Moscow Express (vorig jaar nog op de Flakkeese Dagen) bleek nu de drumkruk van Black Canvas te bezetten en ook zangeres Amber van Opijnen is een nieuw gezicht in de band.

In hun eerste optreden na bijna twee jaar van afwezigheid, speelden ze een aantal lekkere rockcovers en gooiden ze aan het einde van hun optreden hoge ogen met het nummer 'Moulin Rouge', toen een viertal schaars geklede dames het podium bestegen en de microfoon ter hand namen. Niet alleen Jurien vond dat natuurlijk schitterend, maar de enkele meters lege ruimte voor het podium die steevast bij ieder optreden ontstaat, was opeens rijkelijk gevuld met publiek!

Vervolgens bevolkte de vierkoppige band Second7 het Jailhouse podium en zij speelden naast uiteraard veel eigen werk, ook enkele leuke en verrassende covers. Niets ten nadele van Black Canvas, maar Second7 was duidelijk de betere band van deze avond en dat kon ook niet anders als headliner natuurlijk. Wederom dan ook een pluimpje voor de programmering.
Hoewel een groep aanhangers van Black Canvas inmiddels de zaal jammerlijk verlaten hadden, was het overige publiek niet minder enthousiast over deze band. Ook ik genoot met volle teugen van hun energieke optreden en ik genoot ook vooral van de prachtig klinkende en vooral ook blinkende drumkit van de drummer, die overigens een heerlijk partijtje sloeg.

De algemene indruk van Second7 was daarom ook erg lovend en zelfs 'Kade' (met zijn nieuwe-ouwe witte lederen jack) zag dat het goed was. Dit kwam ook vooral mede dankzij het enthousiastme waarmee de band optrad. Zowel de gitarist als bassist sprongen menig gaten in de lucht en zanger Rashid sprong zelfs meerdere keren het publiek in om lekker met een aantal fanatiekelingen mee te dansen. Zulke kleine details maken een optreden tot het succes, want als de band niet enthousiast is, wordt het publiek dat ook niet.

Nadat ze de laatste noten hadden gespeeld verdienden ze dan ook een daverend applaus en ik zag meerdere mensen, naast mijzelf, even later met Second7's debuutalbum onder hun arm de zaal uit lopen. Zo'n goeie band verdiend het dan ook om op zo'n avond nog even wat extra van de merchandise mee te pikken, want de nummers die ze speelden konden mijns inziens (en volgens vele anderen die ik die ik vanavond sprak) zo de ether in!

Opnieuw dus een heerlijk avondje live muziek in Jailhouse en ik kijk nu alweer uit naar een hopelijk gezellig avondje met The Germaphonics die op 19 februari in Jailhouse te zien zijn.
Alle (enigszins gelukte) foto's van vanavond zijn weer terug te vinden in mijn speciale Flickr album en uiteraard in het fotoarchief van Popstichting Jailhouse zelf.

De vijfde verdachte

Nadat ik één keer eerder een aantal foto's schoot en een blog schreef over onze band, is het nu tijd voor een vervolg. Zéker nu we eindelijk een bandnaam en een duidelijk doel voor ogen hebben. Hoewel de concurrentie niet misselijk is (vanwege het grote aantal aanmeldingen zullen we helaas eest nog uitgekozen moeten worden), is het de bedoeling om tijdens de Flakkeese Dagen 2011 ons debuut op het podium te maken en wel onder de naam "5th Suspect". Daarvoor moet er echter nog flink geoefend worden en bij dat woord voegden we vanavond de daad.

Ik pikte voor aanvang eerst bassist Kade op en zijn buurman en collega drummer Klaasjan besloot daarop ook mee te gaan.
Nadat we in voorgaande weken de oefenruimte al stevig onder handen hadden genomen, bleek gitarist Leon de verlichting ook nog even vernieuwd te hebben, waardoor mijn drumkit ongelooflijk mooi tot z'n recht kwam. Hij blonk als een malle, maar terwijl ik me vergaapte aan mijn eigen instrument, sloot Kade zijn nieuwe bas-versterker aan en liet de oefenruimte op z'n grondvesten trillen. Al snel kwam ook Leon binnengestormd en pakte snel zijn koffer vol effectpedalen uit, om vervolgens op de basdreunen van Kade mee te spelen.
Zelfs de iPad werd vanavond aangesloten en toen even later ook gitarist Henk en onze zanger Robin de oefenruimte betraden, waren we compleet en kon het spelen beginnen.

Er werden nog even wat teksten uitgezocht en instrumenten gestemd, alsmede enkele stoere plaatjes geschoten, maar daarna ging de 'show' van start.
Er werd vanavond heerlijk gespeeld en ook Robin leek in z'n element. Toch was er na een tijdje hard werken ook tijd voor een rustpauze voor onszelf en de instrumenten en discussieerden we ondertussen over alles wat maar enigszins met muziek te maken had. Uiteraard kwamen ook de nodige dorstlessers weer boven tafel, maar we gunden onszelf die rustpauze niet al te lang, want we kwamen vooral om muziek te maken!
En zo knalden al snel de eerste noten weer door de ruimte en speelden we alsof het een lieve lust was.

Na een paar uren oefenen hielden we het echter voor gezien. We borgen daarop onze dierbare instrumenten netjes op en het 'natafelen' kon beginnen. Dit ontaard meestal in het nuttigen van de nodige (al dan niet) alcoholische versnaperingen en het vertellen van sterke verhalen (beiden érg rock-'n-roll), maar is desalniettemin een even belangrijk onderdeel van een oefenavond, want de muziek kan nóg zo goed zijn, als de gezelligheid ver te zoeken is zal het echter nooit een succes worden.

5th Suspect is dus eindelijk een feit. De band is compleet, heeft een naam en zelfs een eigen website. Overigens heb ik als social-media-verslaafde uiteraard meteen het een en ander aan sociale netwerken opgezet. Zo hebben we nu een Twitter account, beschikken we over een eigen Facebook en ook een eigen Hyves pagina, hebben we een eigen video kanaal op YouTube en zijn de foto's van vanavond (overigens met grote dank aan Klaasjan die ook nog veel foto's geschoten heeft) zelfs al op Flickr beschikbaar.
Als je 5th Suspect dan ook op de voet wil blijven volgen, is het wijselijk om je op minimaal één van deze kanalen te abonneren, zodat je als een van de eersten het laatste nieuws over de band te weten komt.

Als bonus deze keer een van de filmpjes die ik vanavond van onze oefensessie maakte. In het filmpje spelen we een cover van The Cult getiteld: 'Lil' Devil'.
De overige filmpjes van vanavond zijn uiteraard terug te vinden op ons YouTube kanaal of op onze website.

'Meng-ongelukje'

Al een paar keer eerder constateerden we een vervelende lekkage in de oefenruimte en hoewel Leon en ik de vorige keer al het dek op geklommen waren om het probleem te verhelpen, bleek dat onlangs toch niet voldoende te zijn geweest. Sowieso waren er een aantal puntjes die we even moesten bijwerken en dus was een zaterdagje klussen in de oefenruimte onontkoombaar...

Samen met gitarist Leon deed ik vanmorgen al de nodige inkopen bij de Gamma en vervolgens sloot bassist 'Kade' (Ton) zich bij het clubje klussers aan. Als eerste namen we het lekkage-probleem onder handen en kropen tussen kieren en gaten en zaten uiteindelijk van top tot teen onder het hooi en stof. Heldhaftig als hij is, klom Leon met gevaar voor eigen leven nog even het dak van de hooischuur op om een aantal pannen goed te leggen en verbazingwekkend (ik stond al te filmen) verliep dat allemaal zonder problemen.

Hopelijk blijft het vocht nu buiten, maar veel tijd om daar bij stil te staan namen we niet, want de volgende klus kwam al weer om de hoek. De, lang geleden, door een 'meng-ongelukje' gecreëerde baby-roze & -blauwe muren, pasten niet echt bij het rock imago van de band en dus trokken we een aantal verse blikken verf open en gingen aan de slag.
Het baby-blauw werd vervangen door spier-wit en het roze maakte plaats voor een strakke antraciete kleur.

Na een dagje klussen hadden we duidelijk eer van ons werk en als het straks opgedroogd is en we de details nog hebben bijgewerkt, kunnen we ons volledig op de muziek richten en zullen de felle kleuren ons niet meer afleiden!

Tijd om de oefenruimte op z'n grondvesten te laten schudden

Ik lul al een tijdje de oren van ieders kop over het feit dat ik na Buckle Up & Friends nu eindelijk plaats heb mogen nemen op de drumkruk van een heuse eigen band. Althans, band in oprichting, want we zijn momenteel druk bezig met het opbouwen van het repertoire.
Met de band, die nu overigens nog geen naam kent, zullen we voornamelijk covers van de populaire rockband uit de jaren '80 / '90 'The Cult' en eigen nummers spelen. Vanavond was alweer de derde avond dat we bij elkaar kwamen...

Gitarist Leon was vanavond, nog voordat de eerste noten door de oefenruimte klonken, druk bezig met zijn batterij aan effect-pedalen, die hij onlangs keurig netjes in een handige koffer verwerkte. Ook bassist Ton moest nog even het een en ander instellen en uitproberen, want zijn nieuwe basgitaar maakte vanavond zijn debuut.

Voor zanger Robin en ik als drummer, zat er dus niets anders op dan even geduldig te wachten totdat de rest klaar was om de oefenruimte op z'n grondvesten te laten schudden.
Gelukkig hoefden we niet heel lang te wachten en even later stonden (of zaten) we hard te rocken en hadden we er, terwijl er ondertussen al wat bier en boterletter genuttigd was, bovenal ook veel plezier in!

De 'drive' is er, het klikt en de contouren van de band worden na drie avonden nu al duidelijk zichtbaar. De mannen zijn allen een stuk 'ervarener' dan ik, maar uiteraard doe ik mijn stinkende best ze bij te kunnen benen! Binnenkort maar eens een opname maken en op YouTube knallen?

'Het oog wil ook wat' had hij vanavond bijzonder serieus genomen

Een paar maanden geleden had ik nog het genoegen om zelf een aantal nummertjes met hen mee te spelen, maar vanavond speelde een van mijn favoriete Flakkeese bands weer eens in, wat zij noemen hun stamcafé, de dorpstienden in Ouddorp. Gelukkig zijn mijn vrienden ook altijd wel te porren voor een avondje met Coverband Buckle-Up en dus rezen we vanavond af naar het dorp aan de kop van Goeree (Overflakkee).

Ik moet zeggen, mijn complimenten voor drummer Klaasjan. Die kwam meteen zeggen dat hij eindelijk zijn drumkit gepoetst had, nadat ik en vele anderen, herhaaldelijk ons beklag over de dikke laag stof hadden gedaan. "Hij klinkt toch fantastisch?" was het steevaste antwoord van Klaasjan dan en ja daar moesten we hem dan toch allemaal weer gelijk in geven. Toch had hij de uitspraak 'Het oog wil ook wat' vanavond gelukkig bijzonder serieus genomen en hij had er goed zijn best op gedaan om zijn Yamaha goed te laten glimmen!
Uiteraard ook de complimenten voor de rest van de band, want die speelden gaandeweg de avond weer heerlijke meezingers en andere bekende pop- en rocksongs en deden ook nog eens leuk mee met het publiek!

Dat publiek was dan ook in grote getale op het optreden afgekomen, want velen kennen de band zo langzamerhand wel en weten dat het eigenlijk altijd een succesvolle en gezellige avond wordt.
En gezellig was het bovenal! Onder zowel de mannen als uiteraard ook de vrouwen was het goed vertoeven en daarnaast vloeide het gouden sap weer rijkelijk.

Terwijl wij aan het feestvieren waren, speelden de bandleden lekker door en vermaakten zich, ondanks een weigerende versterker in het begin, prima! Lekkere ruige rocknummers, afgewisseld met een wat rustiger repertoire en die kenmerkende insteek was natuurlijk waar veel fans voor gekomen waren.
Diezelfde fans kwamen overigens naarmate de avond vorderde (en de biervoorraad alsmaar verder slonk), aardig op dreef. We zagen van alles om ons heen gebeuren en het werd alsmaar gekker. Er werd uiteraard ook flink gedanst en meegezongen en sommige fans waanden zich spontaan een van de bandleden zelf en namen daarop de luchtgitaar ter hand en voegden zichzelf in gedachten toe als toetsenist (misschien een tippie voor de band?).

Afijn, het kan allemaal bij een optreden van Buckle-Up en dat is dan ook wat ze zo geliefd maakt. Een avondje met de band staat garant voor een feestje en dat maakten ze vanavond dan ook weer bijzonder waar!

Alle foto's van deze avond zijn terug te vinden in mijn speciale Flickr album. Met dank ook aan Klaasjan die mij zijn (beruchte) camera uitleende en waardoor ik bijzonder veel (al dan niet historische) momenten heb vast kunnen leggen!

Maar met alleen de looks kom ik er natuurlijk nooit...

Vorige week zette ik met enige moeite mijn nieuwe drumkit in onze 'studio' in huis, maar omdat ik het de buren écht niet aan kan doen om even lekker los te gaan op mijn nieuwe 'slag-ijzer', besloot ik 'm toch zo snel mogelijk naar de oefenruimte over te brengen. Ik moet er immers ook aan kunnen wennen en op deze manier kon ik 'm mooi in mijn nieuwe band uitproberen...

Onze gitarist Leon was zo vriendelijk me vandaag een handje bij de verhuizing te helpen en binnen no-time stond de Superstar Hyperdrive van Tama, netjes opgesteld in de oefenruimte.
De totale aanblik in de oefenruimte was schitterend, maar met alleen de looks kom ik er natuurlijk nooit, dus hoog tijd om er nog eventjes achter te kruipen en flink te oefenen!

De vrijdag van de Flakkeese Dagen 2010

Dit weekend was het net als vorig jaar weer tijd voor een fantastisch muziekfestival op eigen bodem. De door Popstichting Jailhouse georganiseerde 'Flakkeese Dagen' zijn tot in de wijde omstreken bekend en ik leefde er dan ook al een tijdlang naartoe. Heerlijk twee dagen lang alleen maar naar bandjes kijken en gezellig doen. Dat is toch fantastisch?

Voordat ik vanavond de eerste van de twee avonden ging beleven, ging collega Joan met mij mee naar huis. Hij zou vanavond z'n allereerste editie van de Flakkeese Dagen gaan beleven.
We aten een heerlijk bord macaroni dat Janine in allerijl voor ons had klaargemaakt. Met de door zijn 'MijnBlueMotion-project' inmiddels landelijk bekende VW Golf 1.9TDI, reden we vervolgens naar het festivalterrein aan de Edison in Middelharnis.

Daar stond net 'Shadow Alliance' klaar om af te trappen. De mannen van de ze band speelden een flinke heavy metal setup maar de 'fantasy'-achtige zang was het die mij deed afknappen. Ook Joan had z'n bedenkingen maar het moet gezegd worden, de super snelle riffs van de gitaristen denderden goed door de half lege zaal. Enfin, toch niet echt mijn smaak.

Ondertussen voegde Bas, Noor en Cor en Annemarie zich ook bij ons en samen keken we na een korte pauze naar 'The Complet'. Een leuke band naar mijn mening die leuke en vooral ook verrassende muziek speelden. Wie had gedacht dat deze rock- / popband het nummer 'Freestyler' van Bom Funk MC ten gehore zou brengen? Of een rockversie van het Flakkees Volkslied (waar ook nog steeds een versie van Richard en mij van in de maak is...)?
Hoewel de muziek goed in elkaar zat en ook de drummer een aardig potje kon slaan, was er een belangrijk onderdeel dat miste. De lead-singer ontbrak. Af en toe zong de drummer een nummer en af en toe de gitarist. Er ontbrak een 'zekere' factor in deze band, die het daarmee bij mij nèt niet tot een groot succes maakte.

Aansluitend speelde 'Way Beyond' in de kleine tent en omdat ik deze band al een paar keer eerder heb zien spelen had ik zo m'n vooroordelen. Die bleken echter nog waarheid ook, want hoewel de muzikanten hun werk prima uitvoeren en de muziekkeuze ook leuk en verrassend is, is het juist de zang die deze band roemloos ten onder doet gaan naar mijn mening. Jammer, want potentie is er zeker!

Daarna weer op een drafje naar de grote tent, want daar stond inmiddels 'Lemon Crush' al start klaar. Deze rockformatie, die flink succesvol was in de jaren '90 en onder andere bij de Scorpions in het voorprogramma heeft gestaan, kon mij zeker boeien! Lekkere rauwe stem, lekkere rock nummers. Dat was overigens niet bij iedereen zo, want zo om mij heen hoorde ik af en toe geluiden opgaan van mensen die het dan weer niet zo goed vonden, maar ieder zijn mening natuurlijk. Uiteraard lette ik vooral ook goed op de drummer (die overigens een aantal flinke tatoeages bezat) en die ramde de boel lekker bij elkaar! Deze band is er dus zéker eentje om te onthouden.

In de kleine tent stonden de mannen van de 'Black Jack Blues Band' inmiddels al te trappelen en wij ook, want deze band heb ik al zo vaak gezien en me nog nooit verveeld dus hier had ik zin in!
De band maakte de verwachtingen méér dan waar en speelde een aantal erg leuke nummers, waaronder de cover van Jailhouse Rock door Elvis Presley. Gitarist Jan Breur pompte weer een aantal complexe maar oh-zo-lekkere gitaarsolo's door zijn versterker de zaal in en ook bassist 'Kade' (waar komt die naam eigenlijk vandaan?) ging heerlijk uit z'n dak en dat had invloed op het toch al heftig meedeinende publiek.
Uiteraard zong Ab weer met zijn imposante verschijning de nummers aan elkaar en speelde Peter lekker relaxt een flink potje bluesritmes op zijn drumkit. De nog verse gitarist Frans was wat minder uitbundig maar zeker niet ongemerkt aanwezig.

De op een na laatste band die die avond in de grote tent speelde was 'Kinksize'. Ik had deze band nog nooit gezien of gehoord maar ze verrasten me alleszins. Zo speelden ze onder andere 'Pinnballwizard' van The Who en dat deden ze erg goed! Ook meende ik nog een aantal covers van Golden Earring te ontdekken en speelde de zanger net als Barry Hay af en toe mee op de dwarsfluit. Leuk om naar te luisteren en ook om naar te kijken, want de mannen brachten het showtje goed!

De vrijdagavond werd daarna in de kleine tent alvast afgesloten met de gruntende mannen van 'Worst Case Scenario' die, zoals ze zelf zeggen, met hun Post-Hardcore nummers een aardige bak met herrie de tent in slingerden. Persoonlijk niks voor mij, want ik was meer benieuwd naar de volgende act die de vrijdag van de 21e editie van de Flakkeese Dagen zou afsluiten.

De mannen van 'The Moscow Express' kregen deze eer. Vorig jaar stonden de heren nog in een iets andere setting als 'Mucho Maestro' op hetzelfde podium, maar ze knalden daardoor dit jaar niet minder hard! Het was bijna moeilijk om ze op de gevoelige plaat vast te leggen met mijn huis-tuin-en-keuken-cameraatje, want de energie van de bandleden leek eindeloos. Dansend en springend bewogen zij zich op hun eigen geproduceerde ritmes voort en liet de zaal uit hun handen eten.

Een waardige afsluiter dus voor de vrijdagavond van het de Flakkeese Dagen 2010. Vanavond veel verschillende bands gezien, de ene beter dan de andere. Morgen een nieuwe dag met andere, goede en interessante bands!

Als bonus een klein stukje 'Jailhouse Rock' door de Black Jack Blues Band.

"Speuluh!" werd er in onvervalst Flakkees geroepen...

Zoals iedere maand was er ook deze keer weer een optreden in 't Diekhuus van Middelharnis, georganiseerd door Popstichting Jailhouse. Deze maand zelfs een dubbel optreden en omdat ik van tevoren al eventjes op de Myspace's van de betreffende bands had zitten koekeloeren en luisteren, besloot ik samen met Janine en Noortje te gaan luisteren.

De eerste band trapte om 22:00 af en het podium bleek 'All On Black' niet vreemd gelet op de amicale ontvangst die hun zanger ons gaf. Een klein kalend mannetje, ik had het zelf kunnen zijn, kwam qua lengte niet boven de rest van zijn bandleden uit, maar ook qua stem leek dat vanavond niet te gaan lukken.

Hij moest werkelijk alles uit de kast halen om bij de soms hoge noten te kunnen en het leek alsof hij de avond daarvoor al flink uit zijn dak gegaan was. Zonde, want hoewel het geluid knoerthard afgestemd stond, kon ik vaak zijn teksten niet verstaan.
De muziek van de band stond me wel aardig aan en uiteraard lette ik nog eventjes goed op de drummer die over een flinke dosis energie beschikte. Hij sloeg erg hard op z'n drumkit en net als de zanger leek ook hij werkelijk alles uit te kast te willen halen.

Toch leek All On Black de zaal niet echt helemaal plat te krijgen en leken de eerste woorden van de zanger "Jullie wachten vast allemaal op de hoofdact..." bewaarheid te gaan worden.

Na een uur stapte de volgende band op het podium, daar waar iedereen op leek te wachten. Hoewel ze al eens eerder in 't Diekhuus op het podium hadden gestaan, kon ik ze niet en wist ik dus niet echt wat ik moest verwachten (behalve dan dat wat ik 's middags op internet had gehoord).

De flink getatoeëerde bandleden van 'KinKobra' trapten af met een energiek nummer en de snelle punkrock vloog opzwepend door het kleine zaaltje. Het leek het publiek direct te pakken want opeens was iedereen enthousiast en leek men bevangen door het bijzondere geluid van deze band. Zo veel moeite als de eerste zanger moest doen om iets uit z'n strot te krijgen, zo makkelijk leek het de zanger en gitarist van KinKobra af te gaan. Bijna zonder zijn gezicht noemenswaardig te vertrekken, haalde hij een grote variatie aan toonhoogtes en bleek zijn stemgeluid erg aangenaam.

Meteen werd ook duidelijk dat deze band veel meer uren in het circuit gedraaid had dan de eerste band. Zo speelde de drummer bijvoorbeeld uiterst strak en leek geen slag te missen. Overigens sloeg hij ook nog eens fantastische ritmes en was niet vies van een lickje hier en een lickje daar.

De band speelde lekker verder en wilde zo rond twaalf uur stoppen toen het publiek begon te morren. "Speuluh!" werd er door het publiek in onvervalst Flakkees geroepen en de band kon dan ook niet anders dan gehoor geven.
KinKobra speelde daarop nog zo'n 20 minuten door en leek daar zelf ook wel erg mee in de nopjes. Zelfs toen een of andere halve zool met z'n dronken toeter het podium beklom en de luchtgitaar ter hand nam, leken de mannen nog meer geamuseerd!

Het kan allemaal in't Diekhuus van Middelharnis. Daarom was ook dit weer een zeer geslaagde avond!

Als bonus een filmpje waarin KinKobra een van hun nummer speelt...

Op de 2e plaats...

Toen Richard en ik al redelijk laat het Diekhuus van Middelharnis binnenstapten, omdat daar om 22:00 de band '2nd Place Driver' zou spelen, was het verbazingwekkend rustig in het toch al kleine zaaltje. Alle instrumenten stonden al te glimmen in het sfeerlicht, maar zou er nu zo weinig publiek op deze band (die al bekendheid genoot bij MTV en TMF, speelde op festivals als Lowlands, Eurosonic en Parkpop, en optrad in Paradiso, 013 en de Melkweg) zijn afgekomen?

Gelukkig zwol het publiek alsnog aan en trapte de band rond een uur of kwart over tien af met een solo van de bassist van de band (die voor de verandering niet op een bas, maar op een gitaar speelde). Toen uiteindelijk de voltallige band het podium beklom en ik om me heen keek, zag ik dat de zaal alsnog lekker vol gelopen was en kon '2nd Place Driver' lekker van start gaan.

Tijdens het goede optreden van deze band, die veel energie nummers met meer dan eens een dikke vette electrobeat eronder ten gehore bracht, stond 'collega' drummer Klaasjan van coverband 'Buckle-Up', een gat in de ozonlaag te flitsen met zijn toestel en legde met groot plezier de avond op de gevoelige plaat vast, wat waarschijnlijk wel allemaal in het fotoboek van Stichting Jailhouse terug te vinden zal zijn.

Hoewel het publiek, inclusief ikzelf, de nummers niet kende en veelal voor het eerst hoorde, ging de zaal toch aardig los op de springerige electro-rock. De gitarist sprong ook het vuur uit z'n sloffen op het podium en wisselde zijn gitaar af en toe in voor de synthesizer.
Ook de drummer zat een flink potje te zweten achter zijn drumkit, maar kon de snelle ritmes prima bijhouden en bleek een aardig potje te kunnen rammen!
Voor zangeres Roos leek het wel lente te zijn en leek zij het dartelende lammetje in de weide, maar wel eentje met een hele goede stem! Hoewel het pas haar tweede optreden was met de band, bracht ze menig mannelijk toeschouwer in extase en rockte ze zo hard dat de drummer af en toe de onderdelen van zijn drumkit weer wat dichter bij elkaar moest schuiven.

Een erg leuke band die zeker de moeite waard is om een keertje live te gaan bekijken. Zo staan ze onder andere in maart in de Tilburgse 013, maar kijk voor hun actuele 'gigs' eens op hun Myspace of Hyves pagina.

Na afloop doken we nog Quartier in, waar veel vrienden en vriendinnen al wat zaten te drinken. Ook daar was het gezellig en werd het nog gezelliger toen we tegen de klok van 1:00 Le Bateau binnen stapten, samen met onder andere Keuf, Cor, Ellen (waar Keuf weer niet van af kon blijven, maar ja ze gaan toch trouwen!), Ralph en Antoinette. Erg leuk en bij toeval kwam ik ook weer eens een oude bekende tegen, die ik al lang niet gezien of gesproken had. Net op tijd, want over 2 dagen vertrekt ze naar Azië en Australië om daar een jaar rond te gaan toeren. Spannend!

Als bonus een filmpje van '2nd Place Driver' met het nummer 'Waiting Game', live in 't Diekhuus...

De girl-power droop er van af

Vanavond besloten we eindelijk weer eens wat bandjes te gaan bekijken, nadat dat (helaas) toch weer al een tijdje geleden was. Gelukkig werd ik door Jailhouse per post op de hoogte gehouden van wat er zoal speelde en zo zag ik dat vanavond de lokale band 'Midsum' zijn afscheidsconcert gaf. Tijd om daar maar eens even te gaan kijken!

De band speelde dit jaar nog de grote tent aan het einde van de Flakkeese Dagen '09 helemaal plat met een geweldige cover van Zombie (The Cranberries), die op aandringen van het publiek wel twee keer gespeeld werd. Daarom was ik dus uiterst benieuwd hoe de band, bestaande uit een groot aantal jonge leden, vanavond zou presteren.

Tot grote blijdschap bleek er ook een voorprogramma te zijn, met daarin de band She-May. De band, bestaande uit 3 dames en een heer, rockte de boel goed bij elkaar. Vooral de drumster had de slag goed te pakken en sloeg de gehele band naar een hoger niveau, om nog maar te zwijgen over de gitariste die aardig wat kekke solo's weggaf.
Om even bij de drumster te blijven, mijn hemel wat was die meid lang. Zelf ben ik wat klein van stuk en dus torende ze hoog boven mij uit en leek er geen eind aan te komen toen ze achter de drumkit plaats nam. Zoals gezegd stond ze heel goed haar mannetje, samen met de rest van de bandleden overigens. Enkele leuke covers kwamen voorbij zoals 'Open Your Eyes' van de Guano Apes, maar ook de eigen geschreven nummers waren erg leuk om naar te luisteren. Zoals bijvoorbeeld hun nummer 'Wallet', waar de girl-power van af droop!

Na de erg goede warming-up kwam uiteindelijk tegen 23:00 de hoofdact op het podium. Het was zoeken naar een plekje voor alle leden van Midsum, want ze waren in grote getale aanwezig. Direct veranderde ook het publiek en opeens stond het tot strak tegen het podium aan, vol met vrienden en familie, dat was duidelijk te zien. De mensen die bij het voorprogramma wat op de achtergrond bleven, drukten nu hun neus duidelijk vooraan.

Dat was het dan misschien ook wat het voor mij (en mijn meegekomen vrienden, die dezelfde mening delen) minder leuk maakte. De band speelde, waarschijnlijk mede door de jonge leeftijd van de bandleden, eigenlijk een beetje voor hun eigen publiek zo leek het. Familie en vrienden kenden hun nummers waarschijnlijk door en door, maar de door Midsum eigen geschreven nummers leken de rest van het publiek niet te raken. Ook de covers waren minder goed uitgevoerd dan verwacht en hoewel ik misschien wat hoge verwachtingen had van deze band, sloegen ze vanavond, juist bij hun afscheidsconcert, naar mijn mening de plank een beetje mis.
Een gemiste kans, want juist de allerlaatste indruk moet goed zijn om als goede herinnering te boek te komen staan , maar daar slaagden zij dus helaas vanavond niet in.

Toch hebben we een leuke avond gehad, want She-May wist ons wél te raken. Helaas voor Midsum, want nu de band uit elkaar is, is de kans voor de band in deze setting verkeken...

Als bonus een filmpje waarin She-May laat zien wat ze waard zijn. Een cover van het nummer 'Open Your Eyes' van Guano Apes.

Koninginnen uit het stenentijdperk

Het was weer erg gezellig vanavond tijdens de oefenavond, die dit keer een dag eerder plaats vond dan normaal, van onze nog naamloze band. Iemand misschien een idee?

Helaas moesten we wel onze bassist Barry missen omdat hij andere verplichtingen had en het niet zou gaan redden om met ons mee te spelen. We misten hem dan ook niet alleen vanwege zijn gezellige persoontje, maar ook vanwege zijn muzikale talenten. We moesten het dus vanavond zónder de zware bas-dreunen van ons 'Brie' doen...

Ik had flink geoefend deze week, omdat er een aantal snelle partijen in het nummer 'No One Knows' van Queens of the Stoneage voorkomen en kon hem dan ook nog niet volledig spelen. Niels en Richard waren toch al een stukje verder maar dat kon ik helaas nog niet bijbenen.
Ik had trouwens sowieso de grootste moeite met spelen vanavond. Het ging van mijn kant niet echt lekker, vooral ook omdat ik mijn partijen op een andere drumkit heb geoefend en dan is het toch wel wennen om het op de drumkit in de oefenruimte te spelen!

Enfin, we hebben het beste ervan gemaakt en wat vooral erg belangrijk is, is dat we weer ontzettend gelachen hebben met elkaar. Zo schoten er verschillende lachsalvo's de lucht in wanneer Niels of Richard een bizarre gitaarsolo ten gehore brachten en speelde Niels zichzelf nog het zweet op zijn hoofd op de drumkit!

Als bonus dit keer een filmpje (de beste van de verschillende takes...) waarin we de eerste 3 minuten van het nummer aardig kunnen spelen. Je mist echter meteen de zware basklanken van Barry. We hopen binnen een paar weken met een gelikt filmpje te komen (dan ook met zang eronder?), maar deze keer dus alleen een 'oefen-versie'. Ik zal daarom komende week opnieuw hard moeten oefenen en het nummer proberen nog verder te spelen. Dat wordt weer lange avonden op zolder 'studeren'!





Kijk voor meer filmpjes ook eens in Mijn Filmdossier of op mijn YouTube Channel.

Lekker veel herrie

Het was weer heerlijk om vanavond met zulke getalenteerde en reeds ervaren muzikanten te spelen, die ook nog eens erg gezellig zijn! Het klikt goed, maar ik als redelijk onervaren drummer, die nog nat is achter zijn oren, zal flink m'n best moeten doen om Richard, Niels en Barry qua niveau een beetje bij te benen. Ik probeer dan ook zo goed mogelijk mijn partijen in te studeren zodat we op onze oefen-avond (vrijdag), er helemaal voor kunnen gaan.

Deze week speelden we echter écht live, in de oefenruimte, waar we lekker veel herrie kunnen maken in tegenstelling tot bij ons op zolder waar we veelal met een koptelefoon op spelen. We speelden net als vorige week het nummer 'Woman' van Wolfmother en zo met de versterkers, akoestische drums en het feit dat we deze week helemaal compleet waren, was toch nog een beetje wennen...

Ook 'No One Knows' van Queens Of The Stoneage kwam aan bod, maar dat zat er duidelijk nog niet helemaal in. Het eerste gedeelte ging prima, maar de moeilijke snelle stukken moesten we voor komende week bewaren.

Vanavond speelden we ook voor publiek! Althans, publiek, Jurien kwam kijken hoe we het er met z'n vieren vanaf brachten en nam ook nog een lekker biertje voor ons mee.

Na 2,5 uur vlammen, en vooral ook lachen, gieren en brullen hielden we het voor gezien. Met piepende oren verlieten we de oefenruimte, met de instelling dat we volgende week weer bij elkaar zouden komen en in de komende week, individueel, onze partijen goed zouden oefenen.

Dat wordt dus thuis weer flink aan de studie, zodat we aanstaande vrijdag weer volledig los kunnen gaan! Ik ben benieuwd...

Het begin is er!

Onlangs besloten we, na enkele leuke jamsessies, serieuzer stappen te ondernemen en na te gaan denken over een band formatie.
Twee weken geleden kwamen we voor het eerst bij elkaar om de zaken door te spreken en we besloten om voor de eerste oefensessie Wolfmother met 'Woman' in te studeren.

Na thuis druk geoefend te hebben was vanavond onze eerste echte oefenavond en hoewel Richard jammer genoeg niet aanwezig kon zijn vanwege zijn werk, besloten Niels, Barry en ik tóch alvast te oefenen...

Het resultaat voor de aller eerste avond mag er best zijn. Natuurlijk speel je zo'n nummer niet meteen foutloos en hoewel ik me in het begin van de week een beetje op de drums verkeek (ik dacht dat ze moeilijk waren, maar na goed oefenen viel het eigenlijk best wel mee), bleken het juist de snelle gitaar akkoorden die flink lastig waren. Beide heren hadden dan ook aan het einde van de avond een paar flinke blaren op hun vingertoppen staan!

Uiteraard heb ik deze, misschien wel historische, avond op film en geluid opgenomen en als bonus dus dit keer een filmpje van onze beste versie van 'Woman'. Na een paar keer te hebben gespeeld was dit de eerste keer dat we 'm volledig uitspeelden. Absoluut niet foutloos en er valt nog veel te sleutelen en te oefenen (zo beginnen we redelijk rustig maar naarmate het nummer vordert beginnen we door ons enthousiastme steeds sneller te spelen), maar het begin is er!




Kijk voor meer filmpjes ook eens in Mijn Filmdossier of op mijn YouTube Channel.

Riemen vast!

Vanavond gaf Buckle Up weer een weergaloos optreden in de Dorpstienden te Ouddorp. Uiteraard ging ik (samen met een clubje vriendjes en vriendinnetjes) even kijken, want ik was toch in de buurt en het is toch zéker een van mijn favoriete bands van ons mooie (en muzikale!) eiland!

Ze speelden weer erg lekkere nummertjes van onder andere Krezip, Amy Whinehouse, Anouk, Queen, Rihanna, U2 en Madonna. De indrukwekkende playlist van deze band staat dan ook garant voor een heerlijk avondje rockmuziek!

Als bonus dan deze keer een filmpje waarin Buckle Up een liedje van Janis Joplin met Piece Of My Heart vertolkt...

Metallica in Ahoy, een concert om nooit meer te vergeten!

We hebben er wel enige moeite voor moeten doen en ook ons geduld werd ook aardig op de proef gesteld, maar vandaag was het dan eindelijk zo ver. Nadat we allebei al een heel weekend een beetje zenuwachtig waren voor wat komen gaan zou, vertrokken Jurien en ik vanavond naar Ahoy Rotterdam om daar als een van de minder dan 10.000 gelukkigen, het eerste concert van Metallica in Rotterdam sinds 17 jaar mee te maken.

Bij aankomst, zo rond 18:30, was de zaal nog aardig leeg, maar de avond zou ook pas om 19:00 beginnen met het voorprogramma. Eerst maar eens onze plaatsen opzoeken, want nu het podium in het midden stond zoals gebruikelijk bij de "Death Magnetic Tour" van Metallica, zouden we prima plaatsen moeten hebben gezien de vak indeling van Ahoy.
Dat bleek inderdaad toen we onze stoelen gevonden hadden, op de hoek bij een gangpad en met een prima uitzicht op het podium dat niet gek ver bij ons vandaan lag.

Daar viel overigens mijn oog al direct op een doek, midden op het podium, die voor mij niet onbekende vormen aftekende. Hier was het mij allemaal sowieso om te doen, de drumkit van Lars Ulrich van Metallica stond daar in het midden van het podium, zij het nog verdekt, opgesteld. Vanaf dat moment ging mijn hart nóg sneller kloppen dan hij het hele weekend al gedaan had.

Na een tijdje gingen de lichten uit en was het tijd voor de eerste band. Ik had er zelf nog nooit van gehoord, maar The Sword begon dus met spelen die avond. Het publiek leek dezelfde mening als ons te delen, want de muziek was al even slecht als het geluid dat uit de speakers kwam en ik ging bijna vrezen voor het geluid van deze avond. Ik hoorde absoluut niet wat er gezongen werd (nu is er van grunten toch weinig te verstaan!) en ik kon zelfs niet volgen wat er tussen de nummers door werd gezegd. De muziek van The Sword was trouwens ook niet mijn genre, dus ik was blij toen ze na bijna een half uur het podium al weer verlieten.

Tijd voor de volgende band! Nu zou het de beurt zijn aan het veel beter bekende Machine Head, dat er om bekend staat ook een hoop herrie te kunnen produceren. De drumkit van deze band werd ook vanonder een laken vandaan getrokken, toen de technici het podium prepareerden en nog een laatste soundcheck uitvoerden.
Niet lang daarna betraden de mannen van Machine Head het podium en had ik een prima uitzicht op de drummer die ik daardoor goed in de gaten kon houden. Ook van dit optreden kwam een enorme bak met herrie, maar dit was toch ook niet helemaal mijn ding.
Het geluid was al wel een stuk beter, maar nog steeds niet het geluid wat ik van Metallica hoopte te horen. De muziek was al wel een stuk interessanter dan die van The Sword, maar het wachten was natuurlijk op de échte mannen!

Na geloof ik zo'n 3 kwartier naar Machine Head geluisterd te hebben, stormden direct na de laatste noten een hele berg mensen het podium op en beklommen enkele acrobaten de zwieberige ladders naar hun werkplek hoog boven de bühne. Ook Lars' drumkit, waar ik inmiddels alweer een paar uur naar zat te staren, werd eindelijk van z'n jasje ontdaan en glom als een paling in een emmer snot.
Inmiddels was de zaal ook volgelopen en kon de échte show eindelijk beginnen!

In het pikkedonker klonk de instrumentale intro waarmee een optreden van Metallica altijd gestart wordt, namelijk "The Ecstacy Of Gold" (terug te vinden op het album S&M waar het ook het eerste nummer betreft). Toen de laatste klanken van deze intro vervlogen, bleef het nog even stil en donker, maar direct daarop volgde een bijzondere lasershow. Toen ik goed keek, zag ik Lars achter zijn drumkit plaatsnemen en vuurde hij zijn eerste slagen op zijn drumkit af. Een spotlight sprong aan en daar verscheen James die het publiek aan de andere kant van het podium begon toe te zingen. Hij wisselde overigens regelmatig van podiumzijde tijdens de nummers, want er stonden over het podium heen zo'n 8 à 10 microfoons opgesteld.

Na een paar nummers hielden de mannen even stil en spraken het inmiddels uitzinnig geworden publiek toe. Daarna gingen ze onverminderd verder met vele bekende klassiekers, afgewisseld met nieuwe nummers die live nóg beter uit de verf leken te komen dan wanneer er muziek van een cd uit onze speakerset rolt.
De energie waarmee de mannen speelden was aanstekelijk en ik focuste mezelf meer dan eens op Lars en zijn drumspel, zelfs tot ergernis van Jurien omdat ik steeds alleen foto's van het midden van het podium stond te maken. Nogal logisch, dáár gebeurde het!
Natuurlijk moesten de Tallica-boys af en toe even adem halen, of van gitaar wisselen tussen de nummers door en zo nam Lars even de tijd voor wat interactie met het publiek of het uitspugen van zijn glas Appelsientje.

Bij het volgende nummer kwamen de lichtbakken opeens naar beneden zakken en varieerden van stand, zodat er bijzondere lichteffecten op het podium ontstonden.
De klassieker "One" wordt steevast afgetrapt met een enorm kabaal van explosies en mitrailleurvuur, maar dit keer bleef het niet alleen bij geluid. Uit het podium spoten meters hoge vlammen de lucht in en de warmte was direct in de zaal te voelen. Tijdens het nummer zagen we de meest bijzondere lichteffecten en spoten de vlammen zelfs tussen de versterkers door, meters de lucht in! Geweldig!

Lars' drumkit werd gelukkig om de paar nummers een kwartslag gedraaid, zodat iedereen de drumkit van alle kanten kon bewonderen. Wij kwamen dus ook aan de beurt en dat was natuurlijk kaasie voor mij!
Terwijl James en Kirk lekker samen stonden te spelen en Robert het publiek aan de andere kant vermaakte, had ik natuurlijk vooral oog voor de fantastisch ogende Tama-kit van Lars. Laatst genoemde had er overigens zelf erg veel schik in, zo leek, want er ging geen nummer voorbij zonder gekke bekken of gebaren om het publiek op zijn hand te krijgen, volledig in stijl zoals we dat van 'm gewend zijn.
Ook James deed zijn best het publiek te vermaken en stond meer dan eens boven op een rij versterkers om zijn geweldige gitaarspel kracht bij te zetten.

Ondertussen kwam ik megabytes te kort, want ik schoot foto na foto, zoals die waar nog net wat vlammen hoog boven het podium vervliegen en de mannen van Metallica prachtig worden uitgelicht. Opnieuw schoot ik vele foto's van Lars om er maar zeker van te zijn dat ik hem er écht goed op had staan, terwijl James zich ondertussen goed in de schijnwerpers liet zetten op de hoeken van het rechthoekige podium.
Maar natuurlijk genoten Jurien en ik van de vele fantastische nummers die opgevoerd werden en zelf één van mijn meest favoriete nummers, die ze bijna nooit spelen, speelden ze vanavond. Ik had het gehoopt, maar nooit verwacht en dus leek het wel of ze vanavond speciaal voor mij "Turn the Page" (van het Garage Inc. album) speelden. Ik voelde het kippevel voor de zoveelste keer deze avond opkomen terwijl ik maar actiefoto's van één van mijn favoriete drummers bleef maken. Die probeerde op zijn beurt meer dan eens wat van zich te laten horen en boven het uitzinnige publiek uit te schreeuwen, maar dat was natuurlijk onmogelijk.

Na een tijdje namen ze afscheid, maar iedereen begreep dat het nog niet afgelopen kón zijn. Ze hadden immers hun favoriete afsluiter "Seek and Destroy" (van het album Kill 'em All) nog niet ten gehore gebracht! Toen de lichten dan ook doofden en Lars drumkit voor de laatste maal een kwartslag draaide, gilde het publiek het uit van geluk. De mannen kwamen terug en trakteerden ons op nog een serie geweldig rockende nummers!

Totdat James inderdaad het laatste nummer aankondigde en een beroep deed op al onze overgebleven energie. We moesten beloven dat we hem met dit laatste nummer álles zouden geven en om die afspraak te verzegelen, vroeg hij of de lichten in de zaal aan mochten.
Tijdens Seek and Destroy rockte iedereen nog één keer alsof zijn of haar leven er vanaf hing en kwamen in deze grande finale, gigantische zwarte strandballen voorzien van het Metallica logo, uit de hemel naar beneden! Het podium lag bedolven onder de zwarte ballen en het werd een bijzondere en uitzinnige afsluiter waarin ook de mannen van Metallica het prima naar hun zin hadden, want ze schopten de ballen al rennend van het podium af terwijl ze nog steeds goed bleven spelen.

Helaas kwam ook aan dit nummer een einde, maar bleven de Metallica mannen toch nog even genieten van hun roem en de uitzinnige menigte. Althans, even... ik schat dat ze met z'n vieren nog zo'n kwartier op het podium bleven staan terwijl James, Robert en Kirk duizenden plectrums het publiek in smeten en Lars twee handen vol drumsticks onder het publiek wist te verdelen. Helaas viste ik achter het net, maar mijn avond was volmaakt.

Nog vol van het concert en met veel adrenaline liepen Jurien en ik niet veel later richting de auto. Het zat er helaas alweer op, maar wat hadden we genoten! Of wij ook ooit op zo'n podium zouden komen betwijfelden we, maar oh wat zouden we dat graag willen. Wie weet... Misschien... Ooit...

Kijk voor meer foto's van deze avond in de map van Metallica in Ahoy op mijn Flickr pagina!