We hebben er wel enige moeite voor moeten doen en ook ons geduld werd ook aardig op de proef gesteld, maar vandaag was het dan eindelijk zo ver. Nadat we allebei al een heel weekend een beetje zenuwachtig waren voor wat komen gaan zou, vertrokken Jurien en ik vanavond naar Ahoy Rotterdam om daar als een van de minder dan 10.000 gelukkigen, het eerste concert van Metallica in Rotterdam sinds 17 jaar mee te maken.Bij aankomst, zo rond 18:30, was de zaal nog aardig leeg, maar de avond zou ook pas om 19:00 beginnen met het voorprogramma. Eerst maar eens onze plaatsen opzoeken, want nu het podium in het midden stond zoals gebruikelijk bij de "Death Magnetic Tour" van Metallica, zouden we prima plaatsen moeten hebben gezien de vak indeling van Ahoy.
Dat bleek inderdaad toen we onze stoelen gevonden hadden, op de hoek bij een gangpad en met een prima uitzicht op het podium dat niet gek ver bij ons vandaan lag.
Daar viel overigens mijn oog al direct op een doek, midden op het podium, die voor mij niet onbekende vormen aftekende. Hier was het mij allemaal sowieso om te doen, de drumkit van Lars Ulrich van Metallica stond daar in het midden van het podium, zij het nog verdekt, opgesteld. Vanaf dat moment ging mijn hart nóg sneller kloppen dan hij het hele weekend al gedaan had.
Na een tijdje gingen de lichten uit en was het tijd voor de eerste band. Ik had er zelf nog nooit van gehoord, maar The Sword begon dus met spelen die avond. Het publiek leek dezelfde mening als ons te delen, want de muziek was al even slecht als het geluid dat uit de speakers kwam en ik ging bijna vrezen voor het geluid van deze avond. Ik hoorde absoluut niet wat er gezongen werd (nu is er van grunten toch weinig te verstaan!) en ik kon zelfs niet volgen wat er tussen de nummers door werd gezegd. De muziek van The Sword was trouwens ook niet mijn genre, dus ik was blij toen ze na bijna een half uur het podium al weer verlieten.
Tijd voor de volgende band! Nu zou het de beurt zijn aan het veel beter bekende Machine Head, dat er om bekend staat ook een hoop herrie te kunnen produceren. De drumkit van deze band werd ook vanonder een laken vandaan getrokken, toen de technici het podium prepareerden en nog een laatste soundcheck uitvoerden.
Niet lang daarna betraden de mannen van Machine Head het podium en had ik een prima uitzicht op de drummer die ik daardoor goed in de gaten kon houden. Ook van dit optreden kwam een enorme bak met herrie, maar dit was toch ook niet helemaal mijn ding.
Het geluid was al wel een stuk beter, maar nog steeds niet het geluid wat ik van Metallica hoopte te horen. De muziek was al wel een stuk interessanter dan die van The Sword, maar het wachten was natuurlijk op de échte mannen!
Na geloof ik zo'n 3 kwartier naar Machine Head geluisterd te hebben, stormden direct na de laatste noten een hele berg mensen het podium op en beklommen enkele acrobaten de zwieberige ladders naar hun werkplek hoog boven de bühne. Ook Lars' drumkit, waar ik inmiddels alweer een paar uur naar zat te staren, werd eindelijk van z'n jasje ontdaan en glom als een paling in een emmer snot.
Inmiddels was de zaal ook volgelopen en kon de échte show eindelijk beginnen!
In het pikkedonker klonk de instrumentale intro waarmee een optreden van Metallica altijd gestart wordt, namelijk "The Ecstacy Of Gold" (terug te vinden op het album S&M waar het ook het eerste nummer betreft). Toen de laatste klanken van deze intro vervlogen, bleef het nog even stil en donker, maar direct daarop volgde een bijzondere lasershow. Toen ik goed keek, zag ik Lars achter zijn drumkit plaatsnemen en vuurde hij zijn eerste slagen op zijn drumkit af. Een spotlight sprong aan en daar verscheen James die het publiek aan de andere kant van het podium begon toe te zingen. Hij wisselde overigens regelmatig van podiumzijde tijdens de nummers, want er stonden over het podium heen zo'n 8 à 10 microfoons opgesteld.
Na een paar nummers hielden de mannen even stil en spraken het inmiddels uitzinnig geworden publiek toe. Daarna gingen ze onverminderd verder met vele bekende klassiekers, afgewisseld met nieuwe nummers die live nóg beter uit de verf leken te komen dan wanneer er muziek van een cd uit onze speakerset rolt.
De energie waarmee de mannen speelden was aanstekelijk en ik focuste mezelf meer dan eens op Lars en zijn drumspel, zelfs tot ergernis van Jurien omdat ik steeds alleen foto's van het midden van het podium stond te maken. Nogal logisch, dáár gebeurde het!
Natuurlijk moesten de Tallica-boys af en toe even adem halen, of van gitaar wisselen tussen de nummers door en zo nam Lars even de tijd voor wat interactie met het publiek of het uitspugen van zijn glas Appelsientje.
Bij het volgende nummer kwamen de lichtbakken opeens naar beneden zakken en varieerden van stand, zodat er bijzondere lichteffecten op het podium ontstonden.
De klassieker "One" wordt steevast afgetrapt met een enorm kabaal van explosies en mitrailleurvuur, maar dit keer bleef het niet alleen bij geluid. Uit het podium spoten meters hoge vlammen de lucht in en de warmte was direct in de zaal te voelen. Tijdens het nummer zagen we de meest bijzondere lichteffecten en spoten de vlammen zelfs tussen de versterkers door, meters de lucht in! Geweldig!
Lars' drumkit werd gelukkig om de paar nummers een kwartslag gedraaid, zodat iedereen de drumkit van alle kanten kon bewonderen. Wij kwamen dus ook aan de beurt en dat was natuurlijk kaasie voor mij!
Terwijl James en Kirk lekker samen stonden te spelen en Robert het publiek aan de andere kant vermaakte, had ik natuurlijk vooral oog voor de fantastisch ogende Tama-kit van Lars. Laatst genoemde had er overigens zelf erg veel schik in, zo leek, want er ging geen nummer voorbij zonder gekke bekken of gebaren om het publiek op zijn hand te krijgen, volledig in stijl zoals we dat van 'm gewend zijn.
Ook James deed zijn best het publiek te vermaken en stond meer dan eens boven op een rij versterkers om zijn geweldige gitaarspel kracht bij te zetten.
Ondertussen kwam ik megabytes te kort, want ik schoot foto na foto, zoals die waar nog net wat vlammen hoog boven het podium vervliegen en de mannen van Metallica prachtig worden uitgelicht. Opnieuw schoot ik vele foto's van Lars om er maar zeker van te zijn dat ik hem er écht goed op had staan, terwijl James zich ondertussen goed in de schijnwerpers liet zetten op de hoeken van het rechthoekige podium.
Maar natuurlijk genoten Jurien en ik van de vele fantastische nummers die opgevoerd werden en zelf één van mijn meest favoriete nummers, die ze bijna nooit spelen, speelden ze vanavond. Ik had het gehoopt, maar nooit verwacht en dus leek het wel of ze vanavond speciaal voor mij "Turn the Page" (van het Garage Inc. album) speelden. Ik voelde het kippevel voor de zoveelste keer deze avond opkomen terwijl ik maar actiefoto's van één van mijn favoriete drummers bleef maken. Die probeerde op zijn beurt meer dan eens wat van zich te laten horen en boven het uitzinnige publiek uit te schreeuwen, maar dat was natuurlijk onmogelijk.
Na een tijdje namen ze afscheid, maar iedereen begreep dat het nog niet afgelopen kón zijn. Ze hadden immers hun favoriete afsluiter "Seek and Destroy" (van het album Kill 'em All) nog niet ten gehore gebracht! Toen de lichten dan ook doofden en Lars drumkit voor de laatste maal een kwartslag draaide, gilde het publiek het uit van geluk. De mannen kwamen terug en trakteerden ons op nog een serie geweldig rockende nummers!
Totdat James inderdaad het laatste nummer aankondigde en een beroep deed op al onze overgebleven energie. We moesten beloven dat we hem met dit laatste nummer álles zouden geven en om die afspraak te verzegelen, vroeg hij of de lichten in de zaal aan mochten.
Tijdens Seek and Destroy rockte iedereen nog één keer alsof zijn of haar leven er vanaf hing en kwamen in deze grande finale, gigantische zwarte strandballen voorzien van het Metallica logo, uit de hemel naar beneden! Het podium lag bedolven onder de zwarte ballen en het werd een bijzondere en uitzinnige afsluiter waarin ook de mannen van Metallica het prima naar hun zin hadden, want ze schopten de ballen al rennend van het podium af terwijl ze nog steeds goed bleven spelen.
Helaas kwam ook aan dit nummer een einde, maar bleven de Metallica mannen toch nog even genieten van hun roem en de uitzinnige menigte. Althans, even... ik schat dat ze met z'n vieren nog zo'n kwartier op het podium bleven staan terwijl James, Robert en Kirk duizenden plectrums het publiek in smeten en Lars twee handen vol drumsticks onder het publiek wist te verdelen. Helaas viste ik achter het net, maar mijn avond was volmaakt.
Nog vol van het concert en met veel adrenaline liepen Jurien en ik niet veel later richting de auto. Het zat er helaas alweer op, maar wat hadden we genoten! Of wij ook ooit op zo'n podium zouden komen betwijfelden we, maar oh wat zouden we dat graag willen. Wie weet... Misschien... Ooit...
Kijk voor meer foto's van deze avond in de map van Metallica in Ahoy op mijn Flickr pagina!
