Tussen de kleintjes

We zitten de laatste tijd wel ontzettend tussen de kinderen. Op dit moment wordt bijvoorbeeld bij mijn nichtje Sylvana (hier nog maar net zwanger) de zwangerschap ingeleid, genoot ik vorige week nog van de aanwezigheid van het prachtige zoontje van Maurice en Vivian, Thijs, loopt Martha op dit moment rond met een buik als een skippybal die ieder moment "PANG" kan doen en was ik vanavond nog even op bezoek bij mijn grote kleine vriend Stijn, van Paco en Ineke.

Nadat ik samen met Paco naar een potje zaalvoetbal van Keuf en de zijnen had bijgewoond in de sporthal van Dirksland, ging ik nog even mee bij Paco & Ineke naar binnen. Ik wist dat de kleine Stijn om 21:30 uit z'n bedje zou komen en heb dan ook even staan genieten toen het ventje in bad ging en daarna lekker bij z'n papa op de bank zat. Hij had alleen oog voor de tv en friemelde met z'n rechter handje constant aan het oor van Dodge die lekker naast Paco lag te luieren.
Die twee, Dodge en Stijn, gaan overigens gebroederlijk met elkaar om. Ze zijn nu ongeveer even groot, maar dat zal ook niet al te lang meer duren. Het ventje groeit als kool!

Heerlijk die kleintjes, ik zal Janine vanavond voor het slapen gaan toch ook eens lief aankijken...

Rock Bie De Kok

Maurice belde me eind januari al op dat hij bezig was om een avondje in Café De Kok te organiseren met een erg leuk bandje uit Leiden. Uniek, want Café De Kok, dat zich hier bij ons op de hoek in Sommelsdijk bevind, is al 70 jaar hetzelfde en gaat eigenlijk op zaterdagavond om 8 uur al dicht. Ook het publiek wat er doorgaans komt is veelal hetzelfde en bestaat voor bijna 100 procent uit zogenaamde stamgasten.

Jack Gieros & De Lama's traden dan eindelijk vanavond op en ik kon me gelukkig prijzen want ik had 16 vriendjes en vriendinnetjes bereid gevonden met me mee te gaan luisteren naar deze voor ons onbekende band. Ze speelden overigens fantastisch! Oude, bekende en minder bekende nummers denderden door de, zo leek het, oeroude kroeg. Die stond voor het eerst in járen weer eens lekker vol met feestgangers en het bruiste er van de gezelligheid.

De kroeg was om 20:00 dicht gegaan voor gewoon publiek en vanaf 21:00 kwam je er alleen nog in als je over dat felbegeerde kaartje beschikte. De consumpties waren speciaal voor vanvaond wat duurder gemaakt, maar dat mocht de pret niet drukken. Er werden zelfs gefrituurde snacks rondgebracht door het hossende publiek, wat voor een welkome afwisseling zorgde.
Ik sprak de bazin van het spulletje nog aan, omdat ze wel een beetje nors en onwennig keek. Of ze het toch wel leuk vond die drukte, maar ze antwoordde helaas matigjes want dit was ze niet meer gewend en ze liep al tegen de 70. "Als de buren er maar geen last van hebben!" gaf ze nog als argument. Later draaide ze echter bij toen ik dezelfde vraag nogmaals stelde, maar toen 5 minuten voor het einde de telefoon rinkelde en buurtbewonders hun beklag deden over de muziek (erg flauw!), wist ze niet hoe gauw ze een van de organisatoren naar buiten moest trekken om hem te verwittigen.

De toiletten dan, om maar even op een zijspoor verder te gaan, waren overigens ook het gesprek van de avond. De ingenieuze manier van het systeem om de deur automatisch dicht te laten gaan was al één eyecatcher, maar de pisbak bij de heren was helemaal bijzonder! Deze móést haast wel net zo oud zijn als de eigenaresse en die had er zoveel geurblokjes ingelegd dat de tranen spontaan in je ogen sprongen als je met je zwager in je handen stond.

Terug naar de kern van de hele avond, want leuk om te zien was dat de drummer een electronische kit bespeelde, wat resulteerde in het feit dat de muziek lekker hard, maar niet té hard klonk. Met een akoestische kit in zo'n kleine ambiance sta je al gauw met je vingers in je oren tegen elkaar te schreeuwen, maar het geluid was nu dus precies goed geregeld. Ik kon het natuurlijk niet laten om de drummer nog even aan te spreken, want bij binnenkomst zag ik meteen dat hij, net als ik, speelde op een Roland V-Drums, maar dan van het type TD12 met enkele modificaties en uitbreidingen. Vooral de speciaal gemaakte elektronische bassdrum had mijn aandacht omdat je dat niet zo snel ziet.

Al met al hebben we in Café De Kok een fantastische avond beleefd (en Maurice zelf volgens mij ook!) en is dit zéker een band om te onthouden!

Een overzicht van de verschillende foto's van die avond (het zijn er niet overdreven veel want ik was mijn eigen camera vergeten!) kun je terug vinden op mijn Flickr pagina. Met dank aan Maurice voor de foto's!

Een interessante bovenverdieping en Sinterklaasavond

De laatste keer dat ik er was, was Janine nog druk aan het nadenken over de inrichting ervan. Samen met Gert Paul ging zij onder andere op stap om een passende keuken uit te zoeken en te kijken welke meubels er goed bij de ruimte zouden passen. Hij opperde al meer dan eens dat ik langs moest komen om het eindresultaat te bekijken en gisteren dacht ik, kom, laat ik eens een bezoekje brengen aan Gert Paul's nieuwe pand.

op bezoek te gaan. Voorafgaand had ik namelijk begrepen dat hij nogal wat "nieuwe" auto's had gekocht, hij zit namelijk tegenwoordig samen met Na vanochtend eerst eens wat gerommeld te hebben (bakkie gedaan bij Maurice en zijn geluidsset beluisterd door middel van een drumsolo van niemand minder dan Phill Collins en natuurlijk nog even mij auto gewassen), vertrok ik richting Oude Tonge om even bij Gert PaulMaurice in de autohandel. Niet de doorsnee auto's welteverstaan, maar Porsches. Daar zijn ze gek op en ik toevallig ook, makkelijker kan dus niet.
Boven in het pand, houdt hij kantoor. Tenminste, voor een gedeelte. De andere kant is bestemd voor enkele adembenemende auto's. Zoals deze 911 Turbo en zijn Targa 4. Ook aan de andere kant stonden nog wat prachtige exemplaren waar ik mij genoeggelijk aan heb vergaapt. Helaas was de rest van de collectie nog onderweg per boot vanuit de Verenigde Staten.
Toen ik weer bij mij positieven was, moest ik helaas alweer snel afscheid nemen en Janine ophalen om vervolgens naar mijn vader en moeder te gaan. Daar zouden we vanavond Sinterklaas gaan vieren, met de familie Visser (van mijn moeders kant).

Na het eten was het dan zover. De familie stroomde binnen en zoals gewoonlijk stal mijn kleine neefje Arjen van bijna 3 weer de show. Zelfs vanaf de bank wist hij de aanwezigen op zijn hand te krijgen.
Toen was het moment daar. Er werd op het raam geklopt. Iedereen (deed of hij) schrok en ook Arjen keek verschrikt om zich heen. Daarna vroeg iedereen zich hard op af of het Zwarte Piet niet was die op het raam klopte. Opeens bleken er zakken met kadootjes voor de deur te staan en samen met Arjen liep ik naar de voordeur om dit te kunnen bevestigen. Daar waren mijn vader en Bethina de kadootjes al aan het binnen slepen en Arjen kon zijn geluk niet op.

Tijd om die kadootjes maar eens uit te pakken. We kregen allemaal wel iets van de Sint. Sommige kadootjes voorzien van een gedicht, kadootjes waar ook aardig wat knutseluurtjes in zaten en traditionele kadootjes van gewoon lekker scheuren en kijken wat er in zit.
Arjen wist eigenlijk niet met welk kadootje hij wilde spelen (want de Sint bleek hem dit jaar in het bijzonder erg goed gezind), en Opa bleek zich ook wel te kunnen vermaken met Arjen's kadootjes. Zelf kreeg hij later eindelijk ook nog wat kadoos toegestopt en toen was het de beurt aan het aller grootste kado dat zich in de woonkamer bevond. Dat bleek voor mij te zijn!

Een grote doos stond al een tijdje naar me te glimlachen en nu mocht ik het open maken. Ik kon me niet bedenken wat er in zou kunnen zitten en toen ik het papier er af scheurde en de doos opende, begon de ellende. De doos bleek gevuld met verschillende kleine kadootjes waar teksten in zaten die mij naar het uiteindelijke kado moesten leiden. De doos was daarnaast opgevuld met kilo's oud papier en andere rommel en daar wist Arjen zich weer goed mee te vermaken. De papiersnippers vlogen letterlijk door de kamer en belandden menig keer in de wijn van Janine. De kamer lag ermee bezaaid en dat moest natuurlijk wat later tóch even opgeruimd worden. Nadat hij nog even had gekroeld met mijn moeder, mocht Arjen zijn laatste kadootje open maken. Nadat hij een klein stukje had opengescheurd, riep hij direct "BEIN!", waarmee hij doelde op de inhoud van het pakketje, een speelgoed combine. Die wilde hij ontzettend graag hebben, maar hij kreeg de eerste minuten de kans niet om er mee te spelen, omdat de "grote kinderen" het ook érg interessant bleken te vinden. Gelukkig was er aan het einde van de avond toch nog even tijd om er zelf mee te spelen...

De avond werd helaas nog even met een wrange nasmaak afgesloten. Toen Ome Johan en zijn gezin naar huis wilde gaan, ontdekte hij tot zijn grote schrik dat er een videocamera op straat lag. Die bleek van Arend en Bethina te zijn, waar ze doodleuk met de auto overheen gereden waren. Ze hadden niets gemerkt van het alles, behalve dan dat ze dachten dat ze met de auto over de stoeprand reden. Hij bleek bij het uitstappen eerder die avond, uit de auto te zijn gevallen. Helaas, camera overleden. Jammer dat Sinterklaas pas volgend jaar weer terug is...

Tot slot nog even een filmpje van eerder die avond...