Bruiloft Marinus & Ellen: "De voorpret..."

Het was vandaag de grote dag voor onze vrienden Marinus (Keuf) & Ellen. Zij stapten vandaag in het huwelijksbootje en dat betekend dus dat we traditiegetrouw nog een 'geintje' uit moesten halen.
Hoewel we geen sleutel voor hun huis wisten te bemachtigen, borrelden gisteravond tijdens de 'filmpremière' van de bruiloftfilm die we met onze vriendengroep maakten, de wildste ideeën op, waarbij we onder andere de schitterende actie voorafgaand aan de bruiloft van Addie & Mirjam ook nog ophaalden.

Vanochtend, direct na het vertrekken van de bruid en bruidegom voor de fotoshoot, was er dus werk aan de winkel en vertrokken we met een clubje vrienden naar Auto Bakker Dirksland, waar we met een flinke aanhanger van Fleuren het nodige werk te verzetten hadden. We hadden immers niet erg veel tijd, gezien het feit dat we om 11:30 weer aanwezig moesten zijn als dag-gasten van deze bruiloft.

Meteen na aankomst werden handen flink uit de mouwen gestoken en vulden we vliegensvlug een kar met autobanden. Terwijl het net al over de lading werd getrokken, vulde Bas nog de laatste ruimte met extra rubber en vertrokken we weer naar Middelharnis.
Daar aangekomen werden de banden uitgeladen en werd er begonnen met het stapelen tegen de achtergevel.

Dat bleek overigens nog een aardig klusje, maar toen we de eerste kar hadden uitgeladen, konden we het niet laten om nóg een lading te halen en ook die werd vliegensvlug gevuld.
Daarnaast scoorden we nog een ludiek affiche voor op de deurmat, die het pasgetrouwde stel vanavond bij binnenkomst (waar ze flink wat moeite voor moesten doen) zou vinden.
Terug in Middelharnis werd de aanvoer van rubber dus hervat en moesten we steeds hoger rijken om de stapel compleet te maken. Ook aan details werd gedacht en het resultaat was ronduit verbluffend! We konden het bijna niet geloven, maar wat hebben we genoten van deze aanblik.

Ook het slot van de voordeur werd afgekit en de ramen werden met kleurrijke verf beschilderd. Wat zullen meneer en mevrouw Keuvelaar vanavond verrast worden bij thuiskomst!

Als bonus een filmpje van onze voorpret op de bruiloft...

Goed met de golf mee leunen bleek een advies van cruciaal belang

We keken er allemaal al een tijdje naar uit, maar die ene persoon waar het om draaide niet. Of, tenminste, misschien ook wel, maar hij wist niet wáár hij naar uit moest kijken en wanneer en dat was nu juist de bedoeling...

Onlangs berichtte ik nog van de bruiloft van Keuf en Ellen en die grote dag komt steeds dichterbij. Geheel volgens de traditie hoort daar natuurlijk een vrijgezellenfeest aan vooraf te gaan en dat er zo'n feest ging komen, wisten beiden aanstaanden wel, maar de precieze datum werd uiterst geheim gehouden.

Vanmorgen verzamelden alle mannen zich rond het middaguur bij ons thuis in de achtertuin en omdat het zonnetje al lekker scheen was het bij ons achter goed toeven.
Gezamenlijk trokken we richting het huis van Keuf en Ellen, waar Chris aan het klussen was en zo een oogje in het zeil kon houden en Keuf dus niet weg zou gaan. Eenmaal in de tuin was Keuf dan ook nog druk bezig en had hij niets in de gaten toen we achter 'm stonden, maar toen we met een aantal 'vuvuzela's' langs zijn gehoorbescherming bliezen, wist hij meteen hoe laat het was. Ook Chris kwam meteen de tuin in en zag er uit alsof hij wel een middagje ontspanning kon gebruiken!

Onder luid gejoel werd Keuf gesommeerd zijn spullen op te ruimen en met ons mee te gaan en nadat hij nog een steenstrip op de goede plaats had vastgelijmd en wij ondertussen de eerste biertjes te pakken hadden, mocht Keuf zich in zijn outfit voor vandaag gaan hijsen. Dat bleek echter nog een hele klus en dan met name een 'klus' want zijn 'klus' zat wel erg klem als hij het broekje in vol ornaat zou moeten dragen! Hij kreeg dus vrijstelling en zo vertrokken we richting Chris zodat hij zich als eerste even op kon frissen.
Daar was het ook al druk, want het vrijgezellenfeest van Ellen was daar al van start gegaan met de meiden. De twee aanstaanden gingen maar al te graag samen nog eventjes op de foto, voordat ze hun spreekwoordelijke laatste vrijgezellen-dag te gemoed zouden gaan.
De volgende stop maakten we in Nieuwe Tonge, bij Keuf's ouders en niet veel later reden we richting Zoetermeer en wist Keuf nog steeds niet wat we zouden gaan doen.

Totdat we eindelijk bij Dutch Water Dreams arriveerden en we het woelige water en de rafts al voorbij zagen drijven. We keken naar de lopende band die alle dappere waterratten naar boven vervoerden en de naastgelegen pijpen, die maar liefst 17 kuub water per seconde omhoog pompten.
Met een bruggetje staken we het woelige water over en kwamen bij het 'Beach House' waar we werden ontvangen met koffie, bier en muffins. Het zonnetje scheen heerlijk op onze blanke pitten en omdat we nog even tijd hadden om te 'chillen' namen we het er goed van, terwijl we angstvallig naar de voorbij hobbelende bootjes keken.

Nadat we wat moed ingedronken hadden, staken we opnieuw het water over, op weg naar de kleedkamers, waar we niet veel later in vol ornaat naar buiten kwamen. Voordat we te water gelaten werden, werd er eerst nog een groepsfoto gemaakt maar direct daarna kregen we instructies en moesten ons half in de baan in het water laten zakken om te wennen aan de stroming. Dat viel echter nog wel een beetje tegen! Het zag er vanaf de kant milder uit dan het in werkelijkheid was, maar we hadden het er maar mee te doen.
Als eerste onderdeel was het 'hydrospeeden' aan de beurt. Met een schuimrubberen bootje en flippers om de schoenen, klommen de eersten op de lopende band en werden vanzelf naar boven getransporteerd. Daarna volgden enkele ruige afdalingen naar beneden en hoewel ik wel van wild water houd en wat gewend ben, bleek dit alles nog best pittig! Goed met de golf mee leunen bleek een advies van cruciaal belang maar toen we het goed en wel onder de knie hadden, stond het volgende onderdeel alweer op het programma.

Met zes deelnemers tegelijk namen we plaats in een raft, die werd aangestuurd door een ervaren rafter. We werden vriendelijk verzocht om de commando's die deze 'rot-in-het-vak' ons toe spitste, direct op te volgen, maar uiteraard bleek ik gaandeweg de ritten wat commando's te missen en kreeg ik zelfs een keer een roeispaan op mijn hoofd en het verzoek om op te letten.
Ach we konden er allemaal om lachen en toen we een rondje precies deden wat ons werd opgedragen, gingen we als een raket naar beneden!
Enkelen vielen halverwege of zelfs bovenaan al uit de boot en die moesten dan boven zien te blijven in het woelige water. Gelukkig werden ze op tijd gered door 'safeties' die langs de kant stonden en te hulp schoten als je op het punt stond te verzuipen. Zo zag ik Jurien hoestend en proestend zijn weg zónder boot vervolgen en sprong een 'safety' hem gelukkig achterna, want we hadden het idee dat we hem nooit meer terug zouden zien.

Enfin, het was in ieder geval erg leuk om te doen en na deze heldhaftige inspanningen namen we opnieuw plaats bij het Beach House om te genieten van de barbeque en de onbeperkte drank toestroom. Dat beviel overigens allemaal erg goed en toen het eten op was, besloten we binnen in het Beach House nog wat verder te drinken en daar kreeg Keuf een wel heel pittig pilsje voor de kiezen (zie filmpje onderaan de blog).

Het werd al laat en we vervolgende onze weg naar Scheveningen, waar we in Crazy Piano's belandden. Daar was het in het begin even wennen, maar toen we eenmaal een goed plekje hadden gevonden, was het daar bere-gezellig! Er werd meer dan eens hard meegezongen en gezellig een biertje gedronken, maar we hebben ook ontzettend gelachen met een aantal 'oudere' dames die we aan een pittige enquête onderwierpen, wat we met ons nuchtere verstand waarschijnlijk nooit gedurfd zouden hebben!
Toen het al bijna licht begon te worden liepen we over de boulevard, terug naar de auto, maar stopten we om onze honger te stillen bij een Egyptische 'vreetschuur'. Daar werd nog eventjes voor het naar huis gaan een flinke 'kapsalon' naar binnen gewerkt!

De terugreis hadden een aantal van ons waarschijnlijk iets anders voorgesteld, want vanwege wat geschuif met auto's werd de achterbank bij ons door maar liefst vier heren bezet. Dat is vanaf Zoetermeer toch best pittig kan ik u vertellen, maar omdat de kleinste billen achterin moesten, zat ik gelukkig safe op de bijrijdersstoel!

Naarmate we dichter bij huis geraakten werd het stiller op de achterbank en toen ik achterom keek lagen de heren schattig tegen elkaar aangeschoven. De meest vreemde poses werden aangenomen om het comfort enigszins te verhogen, maar het maakte hen allemaal niet meer uit. Uitgeteld waren ze en dat was niet verwonderlijk ook, want het zonnetje klom al langs de horizon omhoog!

Als een lange, vermoeiende, maar fantastische dag zal ik me dit vrijgezellenfeest herinneren. Nu op naar de grote dag voor Keuf en Ellen. Heeft deze dag ook nog iets onverwachts in petto?...

De bonus dit keer is een filmpje waarin Keuf probeert in één keer een halve liter koud bier naar binnen te werken...

"We gaan een echte Schwarzeneggert van je maken!"

Nu ik als een van de enigen nog gebruik maakte van de sportruimte van Websites Nederland, werd het sporten toch een beetje saai. Vele malen was ik na werktijd in deze ruimte te vinden, waar ik met wisselende collega's aan de gewichten hing of op de fiets wat conditie op deed.

Zoals gezegd haakten er door de tijd heen steeds wat collega's af en werd het voor iedereen die achter bleef een steeds zwaardere opgave om de discipline op te brengen. Daarom vond ik het nu tijd worden voor het echte werk!

Afgelopen zaterdag keek ik samen met Paco en Cor al bij de nieuwe sportschool Sportivia in Middelharnis. Beiden sportte voorheen bij het ter ziele gegane Megasport, maar waren zwaar teleurgesteld toen de zogenaamde 'krachthoek' bij de nieuwe sportschool, bijna volledig was weggevaagd. Te weinig gewichten en te weinig faciliteiten deed de heren besluiten ergens anders te gaan kijken en ik besloot mee te gaan.

Zo kwamen we bij Iron Man terecht, een beroemde (of is het een beruchte), maar goed verstopte sportschool aan de haven van Middelharnis. Hier schenen de échte mannen te trainen en het is beslist geen fitness dat hier gedaan wordt! Pure bodybuilding, dat werd direct duidelijk toen we de kleine ruimte met bar binnen stapten. Alles ademde glimmende, gespierde mannen en vrouwen. Overal hingen medailles en stonden blinkende bekers en andere prijzen.
We mochten onze ogen op de eerste verdieping goed de kost geven en toen Paco als eerste zijn hoofd boven de trap uit stak, klonk er bijna een gilletje van opwinding.
"Ja, hier wil ik wel trainen Cor, wat denk jij Gans?" sprak hij met opgewonden stem en met een ongelooflijke glimlach op zijn gezicht. Ook Cor zag het duidelijk zitten en de deal was snel gemaakt. Maandag de eerste training!

Mijn grote vriend Barry was verrast te horen dat we nu ook eens echt kwamen sporten en hij vond het geweldig dat we gisteren direct al kwamen trainen.
Bij binnenkomst verbaasde ik me opnieuw over de vele verschillende apparaten op de eerste verdieping, om nog maar over de tweede te zwijgen. Ook de vele gewichten in allerlei soorten en maten en wat te denken van al die dumbells (wat overigens precies mijn 5.000e geposte foto op mijn weblog is!) die tot wel 50 kilogram gaan, was ik absoluut niet gewend.
Ik was eigenlijk misschien wel niets gewend bleek na afloop want ik was compleet afgebeuld. Ik moest Janine zelfs bijna vragen om te krabben toen ik jeuk had aan mijn neus en vanochtend kreeg ik bijna de wekker niet eens uitgeschakeld!

Flinke spierpijn maakte zich vanmorgen dus van mij meester. Oké, ik heb sporten al een tijdje verwaarloosd, maar dat ik zo snel achteruit gegaan was had ik niet verwacht. Of stelde al dat gesport met mijn collega's misschien toch niet zoveel voor?

Op aandringen van Paco, Cor en ook Barry besloot ik vanavond opnieuw de 'gym' te betreden. "Effe de verzuring eruit trainen Gans!" gaf Paco me als wijze les mee en zo stond ik na het werk alweer snel in mijn sporttenue.
De mannen bleken al druk aan het werk en toen 'Brie' (Barry) me trots zijn spierballen liet zien, stond Cor toe te kijken hoe Paco een van zijn triceps-oefeningen zat te doen. Niet veel later waren de rollen omgedraaid en had ook Brie aardig wat gewicht in zijn handen.
Uiteraard moest ik zelf vanavond ook weer flink aan de bak en waren het gisteren nog de spiergroepen borst en biceps die getraind werden, vanavond waren de schouders en de triceps aan de beurt.

Ik begin er zowaar weer plezier in te krijgen. Het competitie-gevoel en het 'compleet-afgebeuld-zijn' geeft weer de heerlijke kick die ik al een tijdje kwijt was. Vanavond heb ik me dus maar meteen ingeschreven en sta ik me waarschijnlijk vrijdag opnieuw in het zweet te werken. "We gaan een echte Schwarzeneggert van je maken!" smste Brie me vanmiddag nog. Ik ben benieuwd!...

PS: Grappig hoe snel het kan gaan trouwens. Na (op twee weken na) 2 jaar en 9 maanden is dit precies mijn 600e blog en staat de foto-teller na deze blog op precies 5.005 foto's. Ook het aantal filmpjes loopt de laatste tijd aardig op en na 600 blogs heb ik dan ook 126 filmpjes online gezet.

Voor de statistieken-freaks onder ons betekend dit dat ik gemiddeld 8,3 foto's per blog post en dat er na iedere ongeveer 4,8 blogs weer een filmpje verschijnt.
Voorlopig ben ik nog lang niet van plan om te stoppen, want ik vind het niet alleen zelf leuk om te schrijven en vooral alle leuke (en minder leuke) belevenissen terug te lezen, maar ik hoor steeds vaker van mensen dat ze het erg leuk vinden om mijn verhalen te lezen en te blijven volgen en juist díe dingen geven mij de motivatie door te gaan.

Bij deze dus mijn welgemeende dank aan mijn trouwe lezers. Op naar de 1.000e blog!

Klein maar Stijn

Vanmiddag kwamen Paco en Ineke gezellig op de koffie, maar zij mochten natuurlijk niet binnenkomen zonder dat Stijn er ook bij was, die zich wonderbaarlijk genoeg al snel thuis voelde...

Voor hem was het natuurlijk een grote onbekende speeltuin dus geef 'm eens ongelijk! Hij klom lekker op de bank, liep soms als een dolle door de woonkamer, kroop zelfs áchter de bank en onder de tafel door, drukte zijn neus eens even lekker tegen de ruit aan om naar buiten te kunnen kijken en deed tussendoor nog even een 'power-nap'.

Uiteraard moest hij ook nog even mee naar zolder en kropen we samen achter de drumkit om een paar rake klappen uit te delen. Hij vond het nog wat onwennig, maar dat zit 'm misschien in de leeftijd. Over een jaar of 2 als hij nog eens mee naar boven gaat, is ie er waarschijnlijk niet meer weg te slaan!

Paco's nieuwe 'American (wet) Dream'

Hij zat alweer een aantal jaren zonder, maar zijn liefde ervoor is nooit verdwenen. Vanmiddag vertelde Ineke dan ook dat Paco weer "compleet" was, want hij had zijn 'American Dream' nieuw leven ingeblazen.

Na de Ford Ranchero was er lange tijd niks, maar in die tijd zocht Paco zich scheel naar een bijna perfect exemplaar. Die heeft hij dus nu gevonden in de vorm van een schitterende Chevrolet Camaro, waar hij vanavond mee bij ons voor de deur stond.

Deze nieuwe (natte) droom van Paco is in bijna perfecte staat en dat terwijl hij al 29 jaar oud is. Een vette voorkant en een lekkere dikke kont terwijl hij door brede pantoffels op de weggehouden wordt. Het interieur is eveneens nog bijna perfect en de auto beschikt zelfs over elektrische ramen en centrale deurvergrendeling!

Ook 'under the hood' is hij in perfecte staat en lijkt het kloppend hart van deze stoere Amerikaan volledig gereviseerd te zijn.

We reden een rondje, voelden de kracht van deze 'muscle car' en lieten Barry in z'n handen klappen van vreugde toen we ook even langs hem reden. En hoe kon dit alles beter dan met het Black Album van Metallica pompend uit de speakers?...

Wat is er nog mooier dan prachtig weer, gezelligheid en lekker eten?

Het was schitterend weer vandaag en dus goed toeven op de voetbalwei van vv DES'67 in Dirksland, waar enkele van mijn vrienden moesten voetballen.

Onder andere Keuf, Bas, Cor & Paco moesten in de bijna verzengende hitte een balletje trappen, terwijl ik vanaf de zijlijn toekeek en aanmoedigde. Hoe hard ze echter ook hun best deden, bereikten ze jammer genoeg niet de halve finale en moesten we dus "noodgedwongen" met een gezellig clubje vanachter de omheining en met een zalig koud biertje toekijken hoe de halve finale en de finale werden gespeeld.

Overigens kwamen de mama's met de kleintjes ook nog even langs en dus pikten Stijn en Milow ook nog wat zonnestraaltjes mee.

Hoewel Bas & Noor, samen met de buren, nog druk bezig zijn met de verbouwing van hun achtertuin, besloten we aansluitend toch om daar te gaan barbecueën. Uiteraard kwamen ook de dames vanaf het Ouddorpse strand naar Dirksland toe om een hapje mee te eten en staken we de barbeque (inderdaad Bas, díé barbeque) dan ook flink op.
Het bereiden van al het lekkers lieten we aan Chef de Mission Bas(beque) over, die dat altijd erg leuk vindt om te doen en dat terwijl wij lekker onderuit zaten en het alleen maar hoefden op te eten.

Stiekem proefde Bas af en toe of het vlees al goed was, maar daar hadden we, voordat we de foto zagen, niets van in de gaten, want we vonden het veel leuker om tussen het eten door wat te geinen en foto's te maken met gigantische zonnebrillen op ons hoofd...

Na het eten porden de kinderen van de buren de vuurkorf eens lekker op en lieten de vlammen tot grote hoogte oplaaien terwijl Keuf, Bas en ik hulpeloos toekeken en voelden hoe het haar op onze scheenbenen langzaam verschroeide...

Toch kwam er weer een tijd dat iedereen naar huis vertrok, want zo'n warme dag en zo'n heerlijk gevulde maag vraagt om slaap. Geurend van de rook kwamen we thuis aan en ploften voldaan op ons bed, want wat is er nog mooier dan prachtig weer, gezelligheid en lekker eten?

Tussen de kleintjes

We zitten de laatste tijd wel ontzettend tussen de kinderen. Op dit moment wordt bijvoorbeeld bij mijn nichtje Sylvana (hier nog maar net zwanger) de zwangerschap ingeleid, genoot ik vorige week nog van de aanwezigheid van het prachtige zoontje van Maurice en Vivian, Thijs, loopt Martha op dit moment rond met een buik als een skippybal die ieder moment "PANG" kan doen en was ik vanavond nog even op bezoek bij mijn grote kleine vriend Stijn, van Paco en Ineke.

Nadat ik samen met Paco naar een potje zaalvoetbal van Keuf en de zijnen had bijgewoond in de sporthal van Dirksland, ging ik nog even mee bij Paco & Ineke naar binnen. Ik wist dat de kleine Stijn om 21:30 uit z'n bedje zou komen en heb dan ook even staan genieten toen het ventje in bad ging en daarna lekker bij z'n papa op de bank zat. Hij had alleen oog voor de tv en friemelde met z'n rechter handje constant aan het oor van Dodge die lekker naast Paco lag te luieren.
Die twee, Dodge en Stijn, gaan overigens gebroederlijk met elkaar om. Ze zijn nu ongeveer even groot, maar dat zal ook niet al te lang meer duren. Het ventje groeit als kool!

Heerlijk die kleintjes, ik zal Janine vanavond voor het slapen gaan toch ook eens lief aankijken...

De kleine Spruijt

Vandaag kwamen Paco & Ineke op de koffie, om mijn verjaardag nog te vieren. Natuurlijk namen ze m'n grote kleine vriend Stijn mee, die volledig ingepakt in de maxicosi werd binnengedragen.

Eenmaal uitgepakt en liggend op de bank, keek het lieve ventje zijn ogen uit en stonden zijn mooie blauwe ogen geen moment meer stil. Helemaal niet toen ik 'm even later oppakte en in m'n armen nam, want die bolle vreemdeling had hij natuurlijk nog niet zo vaak gezien. Alleen toen ik 'm voor de eerste keer kwam bewonderen, maar toen sliep hij jammer genoeg.

Ik kon het niet laten om veel foto's te nemen en vooral de foto van (een verbouwereerde) Stijn en mijzelf werkt op m'n lachspieren. Zijn luier verschonen sloeg ik even af, maar weldra werd hij wel klaargemaakt voor zijn flesje, dat Janine vol overgave en geduld aan 'm gaf.

En Stijn? Die lurkte het flesje met volle teugen leeg. Totdat zijn oogjes van al dat gelurk te zwaar werden...

Lieve kleintjes en lekker eten

Vandaag stond er een drukke dag op het programma. Zo vertrokken we om half 12 richting Ouddorp om bij Janine's vriendin Antoinette een snowboard op te halen wat Janine komende wintersport mag lenen en die we dan even een beurt bij Snowshop Van Bellen zouden laten geven.
Bij Antoinette (en Jeroen) thuis, kwamen we natuurlijk ook kleine Xavi weer tegen, die ons harten weer deed smelten met zijn ondeugende blikken.

Nadat we ons bij Van Bellen in Willemstad weer hadden laten verleiden door het kopen van leuke en mooie spulletjes voor de wintersport (handschoenen, rugzak, thermoshirt etc.), gingen we direct door naar Paco en Ineke in Dirksland om daar een blik te werpen op hun kersverse zoon waar ik vorige week al een kort blogje over schreef, Stijn. Wat een liefie, zo klein! Dat zoiets uit Ineke's buik komt. Heel vreemd weer, maar zo schattig...
Natuurlijk werden we nog even getrakteerd op beschuit met muisjes en liet Paco zijn nieuwste aanwinst voor kleine Stijn nog even zien.

Direct daarna zijn we doorgereden naar Bas en Noortje want Ineke werd alweer moe en we hadden beloofd om nog even bij Bas en Noortje een bakkie koffie te komen drinken.
Dit resulteerde uiteindelijk in een paar potjes Mario Kart op de Wii en aansluitend een etentje in Roos Sali aan de haven van Middelharnis. Ik was al lang van plan daar eens te eten, want ik had van verschillende mensen gehoord dat het daar goed te pruimen was. En dat was het zeker!
Een echte aanrader, want met muziek uit het Middelandse Zee gebied op de achtergrond en een dito ambiance, had ik tezamen met het uitzicht op de haven die verlicht was door vele lichtjes, zelfs het echte zomer-vakantie-gevoel. En dat bij -3 graden!

Min 3 of niet, ik heb me uiteraard weer heerlijk tegoed gedaan aan lekker eten en, niet geheel onbelangrijk, het toetje! Ook bij Roos Sali serveren ze namelijk een Dame Blanche (het heet daar een Dame Blanca) en wie mij een beetje kent, weet ook dat ik pas goed gegeten heb met een Dame Blache als afsluiter!

Een drukke dag dus maar wel een hele gezellige! Ik zit nog vol van het eten, dus dat wordt na 31 december weer flink op de kilo's letten!

Er is een kindeke geboren op aard...

We zaten er met z'n allen al zo'n 9 maanden op te wachten, maar uiteindelijk heeft Stijn ons afgelopen dinsdagnacht uit onze spanning verlost.
Met gepaste trots presenteer ik Stijn, de kersverse zoon van Papa Paco en Mama Ineke! Vannacht om 5:16 uur geboren en 3605 gram zwaar! Janine en ik feliciteren Paco & Ineke dan ook vanaf deze plaats met de geboorte van dit leuke knulletje! Heel veel plezier en geluk met z'n 3en (of z'n 5en met kat Sjaan en hond Dodge meegerekend)! We komen snel een keertje kijken, maar tot die tijd zullen we het onder ander met deze schattige foto moeten doen...

Met dank aan de foto's van Paco & Ineke zelf, die ik even van Hyves "gejat" heb!