De touwtjes gingen steeds verder los

Vroeger gebeurde het vaker. Janine's werkgever heeft de naam dat als hij een feestje geeft, het ook echt goed is, maar het was al een tijd geleden dat de partners mee mochten. Dat is ook wel begrijpelijk na de fusie, want als de partner nu mee mogen, dan loopt het opeens flink in de papieren. Gelukkig werd er een aantal maanden geleden een groots feest op het strand van Rockanje aangekondigd en de partners mochten weer mee! Eindelijk weer een feestje van de Rabobank!

Vanmiddag pikten we Janine's collega Arna en haar man Peter thuis op en reden naar Rockanje. Aangekomen bij het strand werden we naar het vervoersmiddel geleid die ons over het strand (vanwege afgesloten wegen i.v.m. historische motorraces) naar de volledig afgehuurde Salsa Beach Club zou brengen.
Daar aangekomen was het vanaf de eerste minuut gezellig, met onder andere tante Els die al in de rest van het feestgedruis was opgegaan. Binnen was de workshop salsa dansen al in volle gang en buiten was men al flink aan het 'bar-hangen'.

Na een tijdje werd het buffet geopend en smullen dat dat was! Het was ook het enige moment van de dag dat alle 'Rabo'ers' even wat stiller waren en rustig genoten van het prachtige weer, het eten of de dames om hun heen.
Na het eten barstte het feest namelijk pas echt los. Een leuke band speelde vele bekende covers, veelal op aanvraag en omdat onze favoriete muziekinstrumenten goed vertegenwoordigd waren, hadden Janine en ik er beiden erg veel lol in.
Hoewel veel Rabo'ers zich aan het begin van de avond wat twijfelachtig richting de dansvloer begaven, was daar later toen de zon steeds verder in het water zakte en de touwtjes steeds verder los gingen, weinig meer van te merken. De dansvloer werd overspoelt met gezellige en feestende mensen en tot ieders verbazing maakte de band opeens plaats voor niemand minder dan Edsilia Rombley die een daverend optreden verzorgde!
De klassiekers werden uit volle borst meegezongen, maar er werd ook (en niet alleen door de artiesten zelf) flink gedanst!

Rond de klok van elf uur stond ons een volgende verrassing te wachten. Op het strand werd een waar vuurwerkspektakel ontstoken en ook daar was geenszins op beknibbeld! Wat show!

Daarna ging het feest in alle hevigheid door en bleef het nog lang gezellig. Ook toen de vermoeidheid van een hele dag begon toe te slaan, werd er nog flink wat af gelachen en meegezongen. Toch kwam er aan dit fantastische feest helaas ook weer een einde en lieten we de Salsa Beach Club al ver na middennacht met schitterende herinneringen achter ons!

De handjes op elkaar voor Rabobank Goeree Overflakkee die dit schitterende feest mogelijk maakte!

Als bonus hét bewijs dat het Rabobank personeel én partners wel weten hoe ze een feestje moeten bouwen. Helaas had de DJ daarentegen een minder scherpe avond...

Door een andere bril

Koninginnedag was dit jaar toch anders dan anders. Gisteravond genoot ik met een paar vrienden van een optreden van coverband Buckle-Up in restaurant 't Anker in Dirksland, maar vanochtend moest ik toen al weer vroeg uit de veren. Leon, mijn gitarist bij 5th Suspect, had me zonder al te veel moeite weten over te halen om als vrijwilliger mee te helpen bij Oranjepop in Dirksland. Omdat ik daar toch altijd heen ga op deze dag, besloot ik het vandaag eens door een andere bril te bekijken dan gewoonlijk.

Ook bassist Kade voegde zich bij de organisatie, net als een heleboel andere vrijwilligers. De drank-tent werd opgebouwd (waarbij ik verrassend genoeg nog een hele goede oude bekende tegen het lijf liep!) en ook de caravan van waaruit de munten werden verkocht, werd in gereedheid gebracht. Na een tijdje was ook het podium klaar voor gebruik en niet veel later klonken de eerste blues rock ritmes van Bad Luck over de Kattewacht. Hoewel het nog redelijk vroeg was, kwam er toch al aardig wat publiek op af, maar de grootste golf moest nog komen.

Zelf had ik weinig tijd om naar de optredens te kijken of te luisteren. Ik was druk bezig om de bands te ontvangen, naar hun kleedkamer te brengen, zorgen dat hen aan niets ontbrak en daarnaast was ik druk doende met het opbouwen en afbreken van de acts die vanmiddag ten tonele verschenen.

Zo ook bijvoorbeeld Yasmin, een jonge rock-chick die wel weet hoe je een menigte moet laten rocken. Ten tijde van haar optreden stond de Kattewacht al bijna afgeladen en ze maakte er een goede show van.
De band die volgde was Mala Vita, die met hun zigeunermuziek de voetjes al aardig van de vloer kregen.

De laatste band die die middag het publiek entertainde luisterde naar de bijzondere naam: 30 Euro Live en die maakten het feest compleet. Hoewel ze maar met drie man op het podium stonden, was de crew er omheen niet mis. Met een vrachtwagen van 12 meter lang, vol spullen, kwamen ze aan in Dirksland en had het aardig wat voeten in de aarde voordat deze band eindelijk klaar was om van leer te trekken. Maar dan had je ook wat!
Met medley's van heel wat bekende meezingers at het publiek uit hun hand en het plein ging helemaal los! De afwezigheid van Fragment, die de afgelopen jaren Oranjepop met groot succes afsloot, werd ruimschoots gecompenseerd en dus hulde voor de programmeur die een aantal goede keuzes had gemaakt.

Tijd om 30 Euro Live af te kijken had ik niet, want ik had een afspraak met mijn vrienden op het programma staan. We vertrokken richting eetcafé De Tram in Nieuwe Tonge, waar we met een gezellige groep, heerlijk hebben gegeten (sommigen vonden de keuze van de andere wat minder geslaagd zo leek).
Uiteraard sloot ik dit gezellige etentje in stijl af, door mij op het gebruikelijke toetje te storten. Ook bij De Tram stond er namelijk een Dame Blanche op het menu en die verorberde ik met uiterste precisie. Ik kan dan ook melden dat dit weer een toppertje in mijn archief is!

Nadat we met nog een aantal vrienden bij mij thuis nog een afzakkertje hadden genomen, viel het grootste gedeelte van ons om van de slaap. Het was dus geen verkeerde keuze om redelijk op tijd naar bed te gaan. Ook voor mij, want ik was totaal gesloopt...

Aan de goede kant van de dranghekken

Ik kan het me nog goed herinneren. Toen ik vorig jaar popfestival Flakkeese Dagen bezocht, dacht ik nog: "Ik zou toch ooit ook eens op dat podium willen zitten, aan de goede kant van de dranghekken". Als iemand mij toen had verteld wat er zich in dat komende jaar af zou spelen, had ik hem ter plekke compleet voor gek verklaard. Hoe had ik dat ook ooit kunnen weten...

In juni vorig jaar oefende ik voor het eerst mee met mijn 'local heroes', nadat ik was gevraagd om deel te nemen aan het Buckle-Up & Friends concert ter ere van de opening van het Jeugd Activiteiten Centrum in Middelharnis. Mijn allereerste podiumervaring beleefde ik een paar maanden later, op 11 september 2010, toen ik vijf nummers meespeelde tijdens dat speciale concert. In de pauze werd ik aangesproken door een voor mij toen nog volstrekt onbekend persoon, of ik niet eens met zijn nieuwe band kennis wilde komen maken en wellicht daar wilde gaan drummen.
Net zoals ik me bedacht bij het Buckle-Up & Friends concert, zei ook nu weer iets in me: "Ach, waarom ook niet! Ik heb immers niks te verliezen!". De rest is historie, want begin oktober vorig jaar kwamen we voor het eerst bij elkaar en dat bleek meteen te klikken. Rockband 5th Suspect bleek geboren.
We oefenden zo vaak we konden en we stelden onszelf een duidelijk doel. Een super vet debuut optreden op Flakkeese Dagen 2011. We regelden zelfs een professionele photoshoot om de 'marketingmachine' kracht bij te zetten. Ging het er dan toch al zo snel van komen?

Ja, want onze aanvraag om op te treden werd goedgekeurd en we kregen een prachtige tijd voorgeschoteld. Beter hadden we ons niet kunnen wensen. De weken daarna oefenden we net zo lang totdat alles tot in de puntjes klopte en vandaag was het dus D-Day...

Eerst de vrijdagavond, want gisteravond ging het tweedaagse Flakkeese popfestival al van start.
Hoewel ik toch wel een beetje zenuwachtig was voor ons eigen optreden, had ik het gisteravond ontzettend naar m'n zin. Ik genoot van de optredens van onder andere Mozes en uiteraard Note To Amy, één van mijn Flakkeese favorieten.

Afgelopen nacht sliep ik niet veel en kon alleen nog maar aan ons optreden van vanavond denken. De hele dag was ik er zoet mee. Sowieso, want een optreden vergt nog flink wat voorbereiding, zeker voor mij, de drummer. Alles moet ingepakt en vervoerd worden en dat blijkt toch altijd weer een niet alledaagse klus.

Het was 20:30. Tijd om back stage te gaan. Ik vroeg bekenden voor mij te duimen en het moment van optreden kwam snel dichterbij.
Na het opbouwen en bij aanvang van de soundcheck gebeurde het. Ik besteeg mijn drumtroon en vanaf dat moment wist ik dat het goed zat. De zenuwen waren verdwenen en maakten plaats voor een ongelooflijke constante stroom adrenaline. Dit was waar ik zo lang naar uitgekeken had!

Voordat we echter konden beginnen, werd het geluid getest en waar nodig bijgesteld. Een ander belangrijk onderdeel was het positioneren van de camera's. We hadden namelijk zelfs een dvd registratie van ons debuut optreden weten te regelen. Niemand minder dan mijn immer gerespecteerde collega bij Websites Nederland, online video specialist Jeroen Abel, nam deze klus op zich en ik wist dat ik alles in zijn handen kon leggen en mijzelf daar niet druk over hoefde te maken.
Vanachter mijn drumkit zag ik een groot deel van mijn vrienden in de steeds voller stromende zaal staan en zelfs mijn vader en moeder waren aanwezig om het debuut optreden van hun zoon te aanschouwen.

De soundcheck was achter de rug. We keerden terug back stage en het was wachten totdat het tijd was om te gaan knallen.
We werden op een bijzondere manier aangekondigd. Een geintje van onze zanger, die het nodig vond om mij apart in de aankondiging te laten vernoemen. De etter. Hij legde zodoende nog wat extra druk op mijn schouders, maar ik kon er wel om lachen. Typisch iets voor Robin. Heerlijk.

Onder luid applaus en gejuich kwamen we op. De zaal stampvol. De eerste noten schoten de zaal in en daarna mijn eerst klap. Bang! Het was begonnen!

De heren gitaristen gaven hun jank-ijzers de sporen en het publiek deed fantastisch mee. Vanaf mijn drumkruk keek ik over alles heen. Een drummer zit immers altijd eerste rang. Schitterend! "Damn what a rush!".

Het optreden dat volgde was fantastisch en we leken boven onszelf uit te stijgen. Zo'n debuut optreden hadden we ons nooit kunnen wensen! Het liep gesmeerd, ging (bijna) perfect en dat had effect op het publiek dat steeds verder uit z'n dak ging. Ook ikzelf zat heerlijk achter m'n drumkit en dat terwijl alles perfect werd vastgelegd door drie vaste camera's en onze cameraman Jeroen.
Ook zanger Robin had het enorm naar z'n zin en ging net als het publiek, volledig uit z'n dak. Bijna letterlijk zelfs, want half in het optreden klom Robin de lichtmast in, en belandde tot ieders verbazing in de nok van de tent. Het publiek werd uitzinnig!
Maar 'the show must go on' en dus drumde ik (bijna) ongestoord verder. Toch was ik hem aan het einde van 'Fire Woman' even kwijt, maar toen ik boven me keek vond ik onze zanger hoog boven me weer terug. Hij lachte.

Na nog een aantal nummers, waarbij het dak er bijna letterlijk af ging, kwam toch al snel een einde aan ons drie kwartier durende optreden. Je leeft er enorm naartoe, maar in bijna een oogwenk is het voorbij. Het smaakte vanzelfsprekend naar meer!

Het bleef na ons optreden nog lang gezellig op het festivalterrein. Nog twee bands volgden na ons, waarna twee schitterende Flakkeese Dagen, het festival jammerlijk ten einde kwam. Het duurt nu weer een jaar voordat we de 23e editie van dit schitterende popfestival weer gaan beleven. Of we dan weer optreden? Geen idee, maar we gaan de komende tijd ontzettend ons best doen om dit festivalseizoen nog een aantal leuke optredens te mogen geven. Blijf 5th Suspect dus volgen de komende tijd!

Bij deze wil ik van de gelegenheid gebruikmaken om Stichting Jailhouse te bedanken voor een perfect geregeld festival en de mogelijkheid om op te mogen treden op een fantastische tijd. Ook een dankjewel voor Websites Nederland is op z'n plaats, voor het lenen van de nodige apparatuur en vooral 'all hands up' voor Jeroen Abel, onze held, want hij heeft een schitterende dvd registratie van ons optreden mogelijk gemaakt! Als laatste ook een bedankje voor Klaasjan, die schitterende foto's van ons optreden aanleverde en natuurlijk een groot applaus voor alle fans en andere aanwezigen, die ons optreden onvergetelijk maakten!

De foto's van ons optreden zijn te vinden in mijn speciale Flickr album, maar nog mooier is de promofilm die gemaakt is om komende tijd nog wat extra optredens te kunnen regelen. Andere video's van ons debuut optreden zijn terug te vinden op het YouTube kanaal van 5th Suspect.

Zowel de gitarist als bassist sprongen menig gaten in de lucht

Nadat ik door een samenloop van omstandigheden al twee maanden het maandelijkse uitje naar Jailhouse had moeten missen, was ik vastbesloten om het vanavond niet aan mijn neus voorbij te laten gaan. Zeker niet toen ik zag dat 'Black Canvas' en 'Second7', twee lekkere rockbands, vanavond het podium zouden beklimmen.

Black Canvas zag ik ooit één keer eerder, zo'n twee jaar geleden op het Spuiplein van Middelharnis tijdens Koninginnendag. Daarna heb ik ze niet meer gezien en dat kan ook goed kloppen, want ze zijn er een tijdje tussenuit geweest. Vanavond maakten ze dan ook een spannende come-back in Jailhouse en er bleek een flinke band-wissel te hebben plaatsgevonden. Guido de Jong, voormalig drummer van onder andere Mucho Maestro en Moscow Express (vorig jaar nog op de Flakkeese Dagen) bleek nu de drumkruk van Black Canvas te bezetten en ook zangeres Amber van Opijnen is een nieuw gezicht in de band.

In hun eerste optreden na bijna twee jaar van afwezigheid, speelden ze een aantal lekkere rockcovers en gooiden ze aan het einde van hun optreden hoge ogen met het nummer 'Moulin Rouge', toen een viertal schaars geklede dames het podium bestegen en de microfoon ter hand namen. Niet alleen Jurien vond dat natuurlijk schitterend, maar de enkele meters lege ruimte voor het podium die steevast bij ieder optreden ontstaat, was opeens rijkelijk gevuld met publiek!

Vervolgens bevolkte de vierkoppige band Second7 het Jailhouse podium en zij speelden naast uiteraard veel eigen werk, ook enkele leuke en verrassende covers. Niets ten nadele van Black Canvas, maar Second7 was duidelijk de betere band van deze avond en dat kon ook niet anders als headliner natuurlijk. Wederom dan ook een pluimpje voor de programmering.
Hoewel een groep aanhangers van Black Canvas inmiddels de zaal jammerlijk verlaten hadden, was het overige publiek niet minder enthousiast over deze band. Ook ik genoot met volle teugen van hun energieke optreden en ik genoot ook vooral van de prachtig klinkende en vooral ook blinkende drumkit van de drummer, die overigens een heerlijk partijtje sloeg.

De algemene indruk van Second7 was daarom ook erg lovend en zelfs 'Kade' (met zijn nieuwe-ouwe witte lederen jack) zag dat het goed was. Dit kwam ook vooral mede dankzij het enthousiastme waarmee de band optrad. Zowel de gitarist als bassist sprongen menig gaten in de lucht en zanger Rashid sprong zelfs meerdere keren het publiek in om lekker met een aantal fanatiekelingen mee te dansen. Zulke kleine details maken een optreden tot het succes, want als de band niet enthousiast is, wordt het publiek dat ook niet.

Nadat ze de laatste noten hadden gespeeld verdienden ze dan ook een daverend applaus en ik zag meerdere mensen, naast mijzelf, even later met Second7's debuutalbum onder hun arm de zaal uit lopen. Zo'n goeie band verdiend het dan ook om op zo'n avond nog even wat extra van de merchandise mee te pikken, want de nummers die ze speelden konden mijns inziens (en volgens vele anderen die ik die ik vanavond sprak) zo de ether in!

Opnieuw dus een heerlijk avondje live muziek in Jailhouse en ik kijk nu alweer uit naar een hopelijk gezellig avondje met The Germaphonics die op 19 februari in Jailhouse te zien zijn.
Alle (enigszins gelukte) foto's van vanavond zijn weer terug te vinden in mijn speciale Flickr album en uiteraard in het fotoarchief van Popstichting Jailhouse zelf.

Een gedreven jonge hond

Mijn collega Jeroen Abel had me er al een aantal keren over verteld en ik was toch wel een beetje nieuwsgierig geworden. Toen ik 'm vorige week dan ook vroeg of we daar niet eens konden gaan kijken, riep hij tot mijn grote verbazing precies wat ik graag wilde horen...

Vanmiddag kwam ik na een ruige rit over een nogal verlaten Rotterdams industrieterrein, oog in oog te staan met 'Soundport'. Dit oude pakhuis werd met gemeentelijke steun door Stichting Kunst Accommodatie Rotterdam aangekocht en volledig verbouwd om onderdak te bieden aan onder andere componisten, sounddesigners, theatermuzikanten en opnamestudio’s. Ook Jeroen's neef Ferdi was de trotse bezitter van een van de fonkel nieuwe studio's die in dit pand huisvest en had vandaag zijn 'grande opening'.

Nadat we een aantal trappen omhoog gelopen waren, kwam ik samen met Jeroen en zijn vriendin Esmeralda, terecht in Ferdi's opnamestudio, die inmiddels vol vrienden en familie leek te zitten. We vielen dan ook direct in de boter, want meteen bij binnenkomst begon er een jamsessie met Ferdi zelf op de basgitaar. Er werden lekkere soul en funk nummertjes gespeeld en we luisterden onze oren uit.

Daarna was er gelegenheid om wat te kletsen en omdat ik eigenlijk niemand in deze ruimte kende, was ieders verhaal interessant. Uiteindelijk kreeg ik dan ook Ferdi te spreken en ook al zag ik hem voor het eerst, hij vertelde honderduit over zijn passie, muziek componeren én afmixen!

Geweldig om een jonge ondernemer als Ferdi zo gepassioneerd over zijn droom te horen praten. Ik herkende mezelf een beetje toen ik jaren geleden ook in diezelfde schoenen stond en mijn eerste bedrijf startte. Een jongensdroom kwam uit en als een gedreven jonge hond bruiste ik van de ideeën en energie om mijn bedrijf groot te maken.
Dat zag ik allemaal terug in Ferdi, want hoewel zijn studio nog in de spreekwoordelijke kinderschoenen staat, ben ik er vast van overtuigd dat deze jongen er gaat komen. Iemand die zo gepassioneerd over zijn vak verteld en nu al zoveel kennis in huis lijkt te hebben, verdient het om succesvol te zijn in dat wat hij zo graag doet.

Na een leuk gesprek nam Ferdi, aangemoedigd door zijn familie en vrienden, opnieuw de basgitaar ter hand en naast dat er nu een andere drummer, gitarist en zélfs een toetsenist aan te pas kwam, nam Ferdi zelf ook nog eens de vocalen voor zijn rekening.
Helaas vloog de tijd voorbij en trok ik na enkele toegiften de deuren van Soundport achter me dicht, om vervolgens huiswaarts te keren.

'Het oog wil ook wat' had hij vanavond bijzonder serieus genomen

Een paar maanden geleden had ik nog het genoegen om zelf een aantal nummertjes met hen mee te spelen, maar vanavond speelde een van mijn favoriete Flakkeese bands weer eens in, wat zij noemen hun stamcafé, de dorpstienden in Ouddorp. Gelukkig zijn mijn vrienden ook altijd wel te porren voor een avondje met Coverband Buckle-Up en dus rezen we vanavond af naar het dorp aan de kop van Goeree (Overflakkee).

Ik moet zeggen, mijn complimenten voor drummer Klaasjan. Die kwam meteen zeggen dat hij eindelijk zijn drumkit gepoetst had, nadat ik en vele anderen, herhaaldelijk ons beklag over de dikke laag stof hadden gedaan. "Hij klinkt toch fantastisch?" was het steevaste antwoord van Klaasjan dan en ja daar moesten we hem dan toch allemaal weer gelijk in geven. Toch had hij de uitspraak 'Het oog wil ook wat' vanavond gelukkig bijzonder serieus genomen en hij had er goed zijn best op gedaan om zijn Yamaha goed te laten glimmen!
Uiteraard ook de complimenten voor de rest van de band, want die speelden gaandeweg de avond weer heerlijke meezingers en andere bekende pop- en rocksongs en deden ook nog eens leuk mee met het publiek!

Dat publiek was dan ook in grote getale op het optreden afgekomen, want velen kennen de band zo langzamerhand wel en weten dat het eigenlijk altijd een succesvolle en gezellige avond wordt.
En gezellig was het bovenal! Onder zowel de mannen als uiteraard ook de vrouwen was het goed vertoeven en daarnaast vloeide het gouden sap weer rijkelijk.

Terwijl wij aan het feestvieren waren, speelden de bandleden lekker door en vermaakten zich, ondanks een weigerende versterker in het begin, prima! Lekkere ruige rocknummers, afgewisseld met een wat rustiger repertoire en die kenmerkende insteek was natuurlijk waar veel fans voor gekomen waren.
Diezelfde fans kwamen overigens naarmate de avond vorderde (en de biervoorraad alsmaar verder slonk), aardig op dreef. We zagen van alles om ons heen gebeuren en het werd alsmaar gekker. Er werd uiteraard ook flink gedanst en meegezongen en sommige fans waanden zich spontaan een van de bandleden zelf en namen daarop de luchtgitaar ter hand en voegden zichzelf in gedachten toe als toetsenist (misschien een tippie voor de band?).

Afijn, het kan allemaal bij een optreden van Buckle-Up en dat is dan ook wat ze zo geliefd maakt. Een avondje met de band staat garant voor een feestje en dat maakten ze vanavond dan ook weer bijzonder waar!

Alle foto's van deze avond zijn terug te vinden in mijn speciale Flickr album. Met dank ook aan Klaasjan die mij zijn (beruchte) camera uitleende en waardoor ik bijzonder veel (al dan niet historische) momenten heb vast kunnen leggen!

Vier bands luidden het nieuwe JAC in

De laatste ruim 20 jaar zwierf Popstichting Jailhouse tussen een eigen gebouwtje op de westplaat van Sommelsdijk, het kantongerechtsgebouw tegenover de molen van Sommelsdijk en de laatste acht jaar maakte men overwegend gebruik van het kleine zaaltje in Het Diekhuus van Middelharnis. Sinds kort beschikken ze weer over een 'eigen stekkie', het Jeugd Activiteiten Centrum kortweg: JAC en dat werd vandaag officieel en feestelijk geopend.

Zelf mocht ik er vorige maand als een van de eersten een optreden verzorgen met een flinke groep andere enthousiastelingen, maar vandaag vond zoals gezegd de echte officiële opening plaats. Het begon 's middags al toen het logo op het pand werd gepresenteerd, maar 's avonds ging het pas écht los, met maar liefst vier bands!

Bij binnenkomst draaide eerst 0187-Records nog wat ruige plaatjes, maar daar kwam even na 20:00 uur een einde aan toen de eerste band het podium besteeg.

Liptease & the Backstreet Crack Bangers
Hoewel ik persoonlijk vooral benieuwd was naar de laatste band van de avond besloot ik toch ook deze band mee te pikken. En blij verrast was ik! Een erg leuk bandje dat ons met hun performance terug bracht naar de jaren '50 en '60 van de vorige eeuw. Dames in bolletjes-jurken kregen menig voetjes van de vloer en ze werden bijgestaan door een aantal goede muzikanten.
De band is vergelijkbaar met het bekende 'The Baseballs' die evenals hen, bekende hedendaagse nummers van verschillende genres, verpakt in een jaren '50 - '60 jasje.

Liptease & the Backstreet Crack Bangers zetten een geweldige performance neer en kregen daarom ook menig bezoeker op hun hand. Ze verrasten zelfs nog toen de zangeressen het podium verlieten en de heren muzikanten de kans kregen om ook hun zangtalent te ontplooien. Een mannelijk versie van The Chordettes met Lollipop was het gevolg en het publiek at uit hun hand...

The Drive By Vendettas
De tweede band van vanavond trok helaas wat minder publiek, ook al had ik goede herinneringen aan ze van afgelopen twee jaar Flakkeese Dagen. Het publiek leek de overgang van de jaren '50 naar het hedendaagse metal niet aan te kunnen, maar het hinderde de mannen van The Drive By Vendettas kennelijk niet, want ze gingen als een dolle tekeer op het podium!

Plotseling ging tijdens het optreden echter de achterdeur open en werden er een aantal bekend ogende koffers de zaal ingereden. En ware optocht van crew-leden en nog meer koffers was wat volgde en terwijl de 'Vendettas' hun laatste noten speelden, wist iedereen hoe laat het was. Metallica's tributeband 'The Unforgiven' was gearriveerd!

Dropskill
Voordat zij echter ten tonele zouden verschijnen was het eerst nog de beurt aan 'Dropskill' waar stijlen als hiphop en metal elkaar kruisten en nimmer in de weg leken te zitten. De grote verrassing was dat de zanger van de band, al eerder als bassist van Liptease & the Backstreet Crack Bangers op het podium had staan springen. Gelukkig bleek hij over voldoende energie te beschikken, want hij sprong af en toe bijna een gat in het systeemplafond en wist het publiek ook in deze setting opnieuw te verrassen!

The Unforgiven
Na een grondige soundcheck (waarbij ik me vergaapte aan de acrylic drumkit en bijbehorende drummer) die volgde op de langste opbouwperiode van de avond werd eindelijk Europa's nummer 1 tributeband van Metallica 'The Unforgiven' aangekondigd.
Daar vlogen eerste tonen door de zaal en de lichten flikkerden. Meteen vanaf de eerste seconde gingen de ruig ogende mannen van de band waar ik absoluut voor gekomen was, helemaal los en vele bekende nummers van Metallica imponeerde het publiek in de zaal.
Toch was het grootste gedeelte van het publiek schijnbaar al naar huis, want de keren dat ik de moeite nam om achter me te kijken was de zaal al een stuk leger dan bij de eerste bands.
Ik lette er eigenlijk nauwelijks op, want ik had mijn aandacht volledig voor de band nodig. De gitaristen deden hun uiterste best om de alom bekende riff's perfect na te spelen en ook de zanger zette een aardige keel op. De energie droop er vanaf en ik genoot vooral ook van de drummer die er heerlijke dubbel-bass patronen doorheen pompte.

The Unforgiven slaagde er in met een spetterende show deze avond perfect af te sluiten en zo eindigde de eerste officiële avond vol live muziek van het nieuwe Jeugd Activiteiten Centrum in Middelharnis.

Als bonus geen filmpje van The Unforgiven, ook al had ik me dat wel van tevoren voorgesteld. Hoewel je uiteraard een filmpje van deze band op mijn YouTube Channel kan terug vinden, verdient de cover van Metallica's 'Noting Else Matters' door de Liptease & the Backstreet Crack Bangers het met glans om bij deze blog getoond te worden. Overigens kun je alle foto's van deze avond in mijn speciale Flickr album terugvinden.

21 Eyes Of Ruby in Jailhouse

Hoewel ik in eerste instantie niet voornemens was om het bandje van vanavond in Jailhouse mee te pikken, werd mijn nieuwsgierigheid gewekt door de promofilm van de band. Richard en ik keken verheugd op toen we het filmpje samen bekeken en we de eerste noten hoorden klinken. Vanaf dat moment zagen we ons genoodzaakt om tóch naar Jailhouse af te reizen.

Samen met Jurien kwam ik vrij laat aan bij het Jeugd Activiteiten Centrum (JAC) van Middelharnis. Ik dacht daarom dat we iedereen al binnen was, maar vlak achter ons kwam ook Richard met zijn gasten Sanne, Arjan en nichtje Claudia binnen. Toen ik de grote zware deuren van de zaal opentrok, stond ik echter verbazend genoeg een vrij lege ruimte in te koekeloeren, iets wat ik totaal niet verwacht had!

Echter, de band leek nog wat extra publiek af te wachten, want hoewel ze om 22:00 zouden spelen, werd het zo'n beetje half 11 voordat de eerste noten uit de speakers klonken. Pas even daarna begreep ik waarom 21 Eyes Of Ruby doorgaans geen massa's publiek trekt…

Niet dat ze slecht speelden, in tegendeel zelfs! De nummers bleken zorgvuldig opgebouwd naar de climax en het leken vooral nummers te zijn die voort bleken te vloeien uit muzikale improvisaties.
Zo verkeerde de bassist volledig in zijn eigen wereldje en baarde opzien toen hij met een of andere joystick zijn gitaar bewerkte. Dit gaf een heerlijk jankend bas-geluid en deze vorm van onverwachte muziek werd bij de (ik gok) zo'n 30 bezoekers zéér gewaardeerd.

De band speelde de volledige eigen CD getiteld "Conquer The World part 5", welke onderdeel uitmaakt van de 21 albums die 21 Eyes of Ruby voornemend is uit te brengen. De band ontleent zijn muziek aan bekendere bands als Porcupine Tree, Pineapple Thief en Tool, maar ik dacht af en toe zelfs ook een vleugje System Of A Down te herkennen.

Hoewel er niet veel luisteraars waren (en dat was volledig onterecht!), logen de reacties na ieder nummer er niet om. Er werd erg enthousiast gereageerd op voor een ieder vrij onbekende nummers en de man achter de merchandise-tafel kreeg de CD's en t-shirts dan ook bijna niet aangesleept.
Ook Arjan had het prima naar z'n zin en ging ik ondertussen nog even samen met nichtje Claudia op de foto.
Het bleek echter niet eenvoudig om in het nieuwe JAC foto's (zonder flits) te maken, nu de lichten niet vanaf de voorkant op de muzikanten scheen, maar zo goed en zo kwaad als het kon, schoot ik hier en daar alsnog een plaatje.
Het was overigens een van de weinige optredens waarbij ik zo verschrikkelijk geconcentreerd naar de muziek luisterde dat ik bijna vergat om foto's te maken!

Na afloop bleef het nog een tijdje gezellig en heb ik nog bijna een half uur gezellig staan kletsen met de drummer en bedankte ik ook de zanger nog even voor hun fantastische optreden. Erg leuke gasten!

21 Eyes Of Ruby is zich er van bewust niet altijd volle zalen te trekken, maar zij maken muziek die zij leuk vinden om te maken en kijken minder naar de commerciële kant. Een échte aanrader voor iedereen die metal kan waarderen!
Zelf ging ik daarom ook met een heus exemplaar van "Conquer The World part 5" naar huis, want dat hadden ze sowieso verdient…

Als bonus en 11 minuten durend filmpje van misschien wel een van de beste optredens ooit in Jailhouse, waar helaas toch zo weinig publiek op af kwam...

Daze in de Haagse Paap

Hij was toch wel mijn beste maatje tijdens mijn 'Grafisch Lyceum periode' en de afgelopen jaren speelde hij in verschillende bands als drummer en bassist en timmerde hij ook nog eens niet onverdienstelijk als DJ aan de weg. Vorig jaar mistte ik nèt een van zijn optredens tijdens een 'band-contest' met zijn vorige band maar nu hij me via allerlei social media kanalen bombardeerde met het optreden in het befaamde muziekcafé De Paap in Den Haag, kon ik niet anders dan naar mijn oude schoolmaatje komen kijken én luisteren...

De band 'Daze' gaf zoals gezegd vanavond een optreden in muziekcafé De Paap in Den Haag. De kroeg waar vele bands groot geworden zijn. Denk aan onder andere Golden Earring die hier nog speelde in hun beginperiode en drummer Cesar, waar ik begin dit jaar nog bij op bezoek was, woont er immers ook altijd nog maar een enkele straat vandaan.

We parkeerden de auto vlakbij in De Torenstraat en gezamenlijk liepen Janine, Richard, Bas, Noortje én ik, rechtdoor richting De Paap.
Die was zo gevonden en bij binnenkomst zag ik meteen een fonkelend witte Tama op het podium staan en het viel mij op dat hij op minder dan twee meter afstand van het publiek vandaan stond. Ik had overigens sowieso verwacht dat De Paap een stuk groter zou zijn, maar het bleek gewoon een gezellige kroeg met een podium, waarvan de afstand tot het publiek minimaal was. Hoe zou dat gaan klinken?

Ik herkende Remco meteen en na een kort gesprek moest hij alweer het podium op. Hij pakte zijn basgitaar ter hand en meteen klonken de eerste zware tonen door de versterker.
Ook de rest van de band zette aan en meteen viel mij de kwaliteit van het geluid op. Loepzuiver én, ondanks dat ik de band zo'n beetje aan kon raken, goed uitgebalanceerd. Soms kan het in een dergelijke opstelling voorkomen dat het geluid bijna oorverdovend is omdat het zo dichtbij is (met name de drumkit), maar niets bleek minder waar.

De band bracht verschillende covers ten gehore uit het soul/pop genre, van Jimi Hendrix (Foxy Lady) tot U2 (Bloody Sunday) en van Fiction Plane (Two Sisters) tot Eagle-Eye Cherry (Save Tonight). Een lekker divers repertoire dus, waar iedere muziekliefhebber wel aan zijn trekken kwam.
Naast dat ik uiteraard de bassist goed vond spelen en ook onder de indruk van drummer Robin was, bleken beide zangeressen van de band, Kirsten en Sarah, naast het feit dat ze leuk oogden overigens ook een lekker potje te kunnen zingen.

Tijdens het optreden vermaakte ik me prima met Bas, Richard en natuurlijk de meiden niet te vergeten en terwijl De Paap redelijk afgeladen bleek (en terecht!), speelde Daze ondertussen vrolijk door en leefden de zangeressen zich lekker uit op een tweetal ruigere nummers van Anouk. Het viel me overigens wel op dat de persoonlijkheden van de gitarist en bassist bij deze band een beetje omgekeerd waren. Normaal gesproken springt de gitarist er qua persoonlijkheid meer uit en staat de bassist een beetje stilletjes in een hoekje 'zijn eigen ding' te doen. Dat bleek bij Daze dus niet het geval, want het was vaker bassist Remco die stond te springen, dan gitarist Robert-Jan. Die laatste speelde overigens ook erg goed en dus bleek bovenstaande niet meer dan een opvallend detail.

Tijdens de tweedelige set die bijna 30 nummers bevatte (ik geloof 29 want de laatste mochten ze niet meer spelen omdat het tijd was... jammer!), vermaakte ik me zoals eerder gezegd prima. Zeker omdat ik de BOB was en de rest lekker biertjes en wijntjes naar binnen stond te hijsen, verbaasde ik me gaandeweg de avond, steeds vaker over mijn reisgezelschap.

Helaas eindigt een leuk optreden vaak sneller dan verwacht en dat was ook hier het geval. De kreet 'Time flies...' was hier dan ook zéker van toepassing en voor ik het wist waren de bandleden alweer aan het inpakken. En wie moet er in dat geval dan weer geholpen worden? Uiteraard... De drummer!
Ik bedankte Remco en wat andere bandleden voor het goede optreden en name me voor dat dit zeker niet de laatste keer is dat ik ze live heb zien spelen. Het was sowieso leuk om eens bij mijn oude schoolmaatje Remco te komen kijken en we spraken af dat wanneer ik zelf weer eens op de bühne sta, hij aan de beurt is om eens te komen luisteren.

We verlieten De Paap en liepen richting de parkeergarage in de Torenstraat, die vlak naast muziekwinkel Rock Palace ligt waar ik al eens eerder een bezoekje aan bracht. Door de ramen gluurde ik nog naar een aantal mooie drumkitjes en liet de winkel toen voor wat het was. Mijn gezelschap bleek namelijk een 'vreetkick' te hebben en in plaatst dat ze snel naar huis wilden, vroegen ze me om 'alsjeblieft' bij een Burger King óf een shoarma tent te stoppen.

Enfin, langs de snelweg bij Delft troffen we de Burger King aan, maar die bleek gesloten. Gelukkig was de 'King Drive' nog wel open en even later geurde de Volvo naar gefrituurde krul-frietjes en scherp gekruide hamburgers. De heren en dames in de auto waren zwaar onder de indruk van alle vette lekkernijen en hoewel de hamburgers wel érg pittig bleken, hoorde ik flink gesmak vanaf de achterbank!

Al met al een leuk avondje uit dus en kan ik niet anders dan de band Daze een aanrader noemen. Ga zeker een keertje luisteren naar deze veelzijdige coverband als je in de gelegenheid bent, want daar zul je zeker geen spijt van krijgen!

Als bonus een filmpje tijdens het optreden van Daze, waar ze een cover van U2's 'Bloody Sunday' spelen...

Ze roffelden er bijna eng synchroon, lustig op los

Het was het eerste concert in Ahoy Rotterdam onder het nieuwe dak en dus een klein historisch momentje. Daar waren we overigens helemaal niet mee bezig, want evenals vorig jaar vond er 'The Netherlands Military Tattoo' plaats, beter bekend als de 'Taptoe' waar verschillende militaire kapellen hun muzikale kunsten vertonen.

Ook nu was ik in gezelschap van Marc, Gaby en groot fan Sjaak en dit jaar was ook Janine mee. Geflankeerd door de twee dames liep Sjaak al zenuwachtig achter Marc en mij aan naar de ingang van het vernieuwde Ahoy, waar overigens de verbouwing nog gedeeltelijk in volle gang was. Door alle vernieuwingen waren er voor de 'licht-crew' ook meer mogelijkheden en die hadden zich dan ook lekker uitgeleefd, zo merkten we bij binnenkomst al op. We hadden echter iets mindere plaatsen dan vorig jaar, maar nog steeds absoluut geen verkeerd uitzicht en we waren al lang blij dat we niet de hele avond op de rug van de muzikanten hoefden te kijken.

Het was schitterend om alle militaire muziekgroepen, zo gedisciplineerd te zien spelen in combinatie met een soms onnavolgbare choreografie. Uiteraard kwamen de verschillende groepen weer uit diverse landen, waaronder onder andere Schotland, Australië en Suriname. De uitvoering van die laatste was niet zo strak en gedisciplineerd als de rest, maar bracht daarentegen het gehele Ahoy in beweging met hun swingende ritmes.
Overigens moest ik persoonlijk nog erg lachen toen in een van de groepen een meneer voor hi-hat stand fungeerde, door zijn bekkens voor zich uit te houden terwijl zijn collega daar op tikte. 'Wij drummers' hebben daar een hele mooie standaard voor, dus vanwaar al die moeite?

Enfin, we hadden het prima naar ons zin en vooral Sjaak ging helemaal op in de muziek, die af en toe bekend in de oren klonk. Zoals 'The Imperial March', de begin tune van Star Wars, die door een compleet en letterlijk leger aan muzikanten gespeeld werd, schalde erg gaaf door Ahoy.

Het meest bijzondere van deze avond vond ik het 'Top Secret Drum Corps' uit Basel, Zwitserland. Een zeventien-koppig team van (snare) drummers, geflankeerd door vlaggendragers, roffelden er bijna eng synchroon, lustig op los en verzorgden een spetterende show (zie het filmpje onderaan deze blog), die eigenlijk veel te kort was.

Na deze traktatie waar we allemaal van smulden, kwamen alle groepen nog één keer bij elkaar en brachten ter afsluiten een gezamenlijke uitvoering ten gehore. De gehele hal stond vol en alles bij elkaar gaf dat dan ook een schitterend geluid.
De echte afsluiting was uiteraard voorbestemd aan een trompettist die, zoals we dat ook bij de dodenherdenking kennen, afsloot met het welbekende 'taptoe-signaal', gevolgd door het Wilhelmus wat door bijna het gehele Ahoy uit volle borst werd meegezongen.

Als bonus een filmpje waarin het 'Top Secret Drum Corps' uit het Zwitserse Basel een spetterende drumshow weggeeft, waar ik persoonlijk uiteraard erg van onder de indruk was!

Een bijzonder muzikaal project met Buckle-Up & Friends

Toen ik een aantal maanden geleden door Buckle-Up drummer Klaasjan werd gevraagd om mee te werken aan een bijzonder project, aarzelde ik toch even. "Zou ik dat wel kunnen?" vroeg ik me hardop af, maar erg lang deed ik er niet over om die vraag te beantwoorden. Nog diezelfde dag mailde ik 'm terug dat ik maar al te graag wilde mee doen...

Ter ere van de opening van het nieuwe 'Jailhouse seizoen' werd de Flakkeese coverband Buckle-Up gevraagd het openings-optreden te verzorgen, maar omdat het ook de opening van het nieuwe Jailhouse onderkomen betrof, besloot Buckle-Up hieraan een bijzonder tintje te geven. Zo'n twintig verschillende 'friends', allen muzikanten, werden uitgenodigd om zo'n 34 nummers samen te spelen en zo begon 'de droom'.

Na de mail van Klaasjan kwam alles in een stroomversnelling terecht. Ik oefende thuis veel, woonde een aantal oefensessies in het hoofdkwartier van Buckle-Up bij en liet er zelfs eens de aardappelen voor aanbranden, maar vandaag was het dan eindelijk tijd om al dat oefenen nu eens in de praktijk te tonen tijdens mijn aller eerste échte optreden. En dat tegenover écht publiek nog wel! Ter ere hiervan liet ik deze week zelfs nog even een speciale versie van het Ganzen-tshirt bedrukken.

's Middags laadde ik met een aantal Buckle-Up'ers de bus al vol instrumenten en bijbehorende attributen en reden zo met een volle bus richting het nieuwe Jeugd Activiteiten Centrum van Middelharnis.
Daar laadden we aan het begin van de avond met behulp van wat extra 'friends' alle spullen weer uit en installeerden alles netjes op het podium. We hadden zelfs de beschikking over een wel hele speciale roadie!

Nadat als laatste de drumkit werd geïnstalleerd was het tijd voor de soundcheck en zagen de overige aanwezigen dat de noeste arbeid zijn vruchten afgeworpen had. Helemaal toen de sfeerverlichting werd geactiveerd.

Om 21:00 brak het 'moment suprême' aan en bulderden de eerste akkoorden door de speakers de volle zaal in. Het publiek was in grote getale op komen draven en vulden voor het eerste nieuwe ruimte van Popstichting Jailhouse. Naast mijn vrienden, waren ook mijn vader en moeder voor deze gelegenheid op komen draven en dat vond ik natuurlijk fantastisch!
Want meteen om 21:00 kreeg ik de vuurdoop toen ik direct bij het eerste nummer (een Rolling Stones' cover 'Start Me Up') al moest drummen.
Ik bedacht me dat het er nu écht op aan kwam, maar voordat ik me dat goed en wel kon realiseren, hoorde ik Arno al los gaan op zijn gitaar en dat betekende dat ik in moest vallen.
Heftig! Het geluid bleek nog niet goed afgesteld te zijn en dus kon ik het verloop van het nummer, op mijn eigen getimmer na dan, niet zo heel goed volgen, maar ik geloof niet dat het publiek dat enigszins in de gaten heeft gehad.

Na U2's 'Elevation', het tweede nummer dat ik direct daarna moest spelen, mocht ik zelf genieten van de Buckle-Up & Friends optredens en lette ik uiteraard zelf heel erg op het drumwerk van de verschillende drummers die aan dit project hun medewerking verleenden. Toch had ik ook genoeg oor voor de zangers en zangeressen, gitaristen en bassisten en zodoende vorderde de tijd snel.

Het eerste deel van de avond werd na een half uur pauze opgevolgd door het tweede deel en ook nu moest ik meteen weer twee nummers spelen. Het geluid was deze keer echter perfect en dus speelde ik een stuk relaxter. Vol overgave speelde ik de nummers 'Born To Be Wild' (van Steppenwolf) en 'You Can Say' (van Krezip) terwijl vele van mijn vrienden, de heren en dames die ook naar mijn aller eerste echte optreden kwamen kijken, lekker stonden mee te rocken.
Richard en Jurien schoten ondertussen wat foto's dat soms wel hele mooie sfeerplaten opleverde!

Mijn derde en vierde nummer werden opgevolgd door andere friends en ook die speelden weer de sterren van de hemel. De sfeer in het publiek was goed en er werd toegewerkt naar de climax.
Die kwam met het laatste nummer, een cover van Nirvana's 'Smells Like Teen Spirt' dat ik godzijdank zelf ook mocht drummen!

Ik begon erg enthousiast met het nummer en wist dat dit wel eens het laatste nummer kon zijn dat ik voorlopig voor publiek zou spelen. Ik was echter zó enthousiast dat er een moordend tempo insloop en ik lachende doch zwetende blikken van de gitaristen toegeworpen kreeg.
Maar het liep perfect. Mijn medespelers hadden het flink naar hun zin, ook al moesten ze tijdens dit nummer keihard werken. Ik besloot dus het tempo aan te houden, want bij Nirvana was het zelf ook altijd een lekkere chaos en aan de reactie van het publiek te horen bleek dit een goede keuze.

Nadat de laatste akkoorden hadden geklonken en we symbolisch afscheid namen van het publiek, speelde Buckle-Up zelf aansluitend nog een aantal nummers, voordat het hele spektakel toch écht ten einde kwam.

Niet alleen tijdens deze avond, maar tijdens het gehele project heb ik ontzettend genoten. Daarnaast heb ik, naast dat ik veel nieuwe en gezellige mensen heb leren kennen, ook enorm veel geleerd. Een bedankje richting Buckle-Up en in het bijzonder Arno en Klaasjan is dan ook zéker op z'n plaats!
Uiteraard ook een bedankje naar vrienden en familie die de afgelopen tijd geïnteresseerd waren in de vorderingen en voor de aanwezigheid afgelopen zaterdag. Ik vond het een eer om voor jullie mijn eerste optreden te mogen doen!

Alle foto's van deze historische avond zijn terug te vinden in mijn speciale Flickr album. Als bonus heb ik een filmpje gemonteerd waarin ik vanachter de drums Nirvana's 'Smell's Like Teen Spirit' samen met Buckle-Up & Friends ten gehore breng! Voor de liefhebbers is er overigens ook nog een filmpje op mijn YouTube Channel terug te vinden waarin ik drum tijdens de cover van U2's 'Elevation'.