Een historisch moment in de achtertuin

Tijdens mijn vakantie smste ik 'm een aantal keer hoe het met z'n gras ging. Een beetje vreemde vraag zou je zeggen, maar vlak voordat ik weg ging werden bij Addie de grasmatten afgeleverd die gelegd werden toen wij al lang en breed richting Amerika waren vertrokken. De geschiedenis leert, zoals bij Chris en Martha, dat wanneer het gras gelegd is, de tuin opeens een hele andere aanblik krijgt en het pas écht af is.

Vanavond reden we richting Addie & Mirjam, want we waren nu toch wel erg benieuwd geworden naar hun tuin. Een flink, dat sowieso, maar hoe zou het gras er nu bij staan? Ik had af en toe een klein handje geholpen bij het verven van het tuinhuisje en het zetten van de schutting (het ophalen ervan en het zetten van de eerste 3 palen), maar nu wilde ik het wel eens af zien.

Via sms had Addie mij vandaag al op de hoogte gesteld van het historische feit dat zich vanavond ging voltrekken. Hij zou vanavond voor het eerst in de geschiedenis zijn gras maaien en daar móést ik natuurlijk wel even een fotootje van hebben!

Bij binnenkomst stond Mirjam ons al toe te lachen, maar Addie was zo geconcentreerd bezig dat hij ons en vooral mij, terwijl ik er vrij dicht met mijn camera op ging staan, pas laat in de gaten kreeg.

Zowel Addie's schoonzus Annemarie, Janine en Mirjam stonden goedkeurend toe te kijken en was Addie niet veel later klaar met het 'afrijden' van zijn gras. Een smile van oor tot oor zag ik verschijnen en geef 'm eens ongelijk. De tuin was schitterend geworden en wat was het gras mooi groen! Daar gaan ze de komende jaren hopelijk veel plezier aan beleven!

Ongebruikelijke tegenliggers

Op weg naar mijn werk, schrok ik mij vanochtend letterlijk wild! Toen ik net na de rotonde van Melissant de oude weg naar Stellendam opdraaide, kwam ik oog in oog met twee niet alledaagse tegenliggers! Ik aarzelde niet en trok snel mijn camera en schoot unieke plaatjes.

Geen idee hoe dit verhaal is afgelopen. De mensen die pal achter de paarden aan reden zaten al druk te bellen, dus heb ik dat zelf maar even gelaten voor wat het was en ben braaf doorgereden naar de zaak...

Werk in de paleistuin

Vanochtend kreeg ik al vrij vroeg een smsje van Addie met het verzoek dat als ik me eventueel zou vervelen vandaag, ik dan wel welkom zou zijn bij Addie in de tuin, want daar was men druk aan't graven en rommelen. Omdat mijn afspraak met Richard om naar de Feedback te gaan, niet meer haalbaar leek, besloot ik op Addie's verzoek in te gaan en ik hees mij na het ontbijt in mijn oude kloffie.

Toen ik in Melissant aan kwam, was Addie al hard aan het werk. Niet alleen Addie trouwens, maar ook zijn vader en zijn 2 zwagers. Ze waren al om half 8 begonnen en dus was bijna al het overtollige grond uit de "paleistuin" reeds verwijderd en restte er nog anderhalf uur werk voor deze klus.

's Middags zat ik opeens weer in een vrachtwagen met Addie en z'n vader opweg naar tuincentrum Graka in Dirksland waar Addie's zus Elza werkt en ons begeleidde met het uitzoeken van de schuttingpalen.
Met 20 stuks in de laadbak reden we terug naar Melissant waar we aan een zware klus begonnen. Natuurlijk hoop je dat alles van een leiendakje gaat, maar dat bleek helaas niet het geval. Bij verschillende boringen met de grondboor, stuitten we op stukken beton, steen of hout en bleek het een hele klus om alleen al de eerste paal in de grond te zetten.
Na minimaal 1,5 uur graven, breken, zweten en vloeken was de eerste paal dan toch een feit en legde Addie met uiterste precisie de laatste hand aan de eerste schuttingpaal.

We herhaalden het kunstje nog 2 keer en het eindresultaat mocht dan enigszins onbevredigend zijn (het liefst hadden we wat meer palen gezet), de palen díe er eenmaal in stonden, stonden perfect recht en zo stevig als een huis.

Overigens waren wij niet de enige vandaag die zich het zweet op de rug hebben gewerkt in de tuin. Ook Janine's groene vingers begonnen te jeuken en dus heeft ze de tuin op orde gemaakt en voorjaarskleuring aangebracht met deze leuke en mooie viooltjes...

De een rust, de ander klust

Vanmiddag onze nieuwe bedrijfsstempel uitgeprobeerd. Op onze Keesjan welteverstaan! Hij bood zich zo spontaan aan als vrijwilliger dat ik het niet kon laten ;-). Het is maar een kleine afdruk maar op papier is ie nog precies goed leesbaar. En daar gaat het dan ook om bij zo'n stempel. Of niet dan? Enfin, dit terzijde.
Addie belde me vanavond nog even op of ik met 'm mee ging naar zijn in aanbouw zijnde huis. Ik was er al vaker langs gereden en had al eens tegen Addie losgelaten dat ik wel een keertje binnen wilde kijken als hij ook ging. Vanavond was het dan zo ver...

Zoals de titel al doet vermoeden heb ik wel gezien dat er 2 soorten mensen zijn als het gaat "klussers". De een klust graag met z'n handen in z'n zakken, de ander komt daar niet eens aan toe omdat hij het te druk heeft met het echte werk!

Eerlijk toegegeven en dat wil ik dan van mezelf wel weten ook, ik ben van de eerste categorie die ik hierboven beschrijf, oftewel een "ruster". Mijn smoes is dan ook steevast: "Mijn handen staan de verkeerde kant op" en dat is ook echt niet gejokt. Het is gewoon een feit. Ik kan er dagen over nadenken hoe ik iets op ga hangen, want ik wil nu eenmaal dat het perfect wordt en ben bang dat ik brokken maak die niet meer te herstellen zijn, of geld kost.

Addie behoort echter niet tot de categorie "rusters" maar eerder tot de "klussers" hoewel hij bij de bouw van dit huis, zijn handen spreekwoordelijk gezien nog niet uit zijn zakken heeft gehaald. Geeft ook niet, want we kunnen niet allemaal zoal Chris en Martha ons eigen huis bouwen, daar moet je gewoon het lef, tijd en de handigheid voor bezitten.
Addie & Mirjam láten hun huis dus ook lekker bouwen en ik geef ze groot gelijk, ik kan het namelijk weten!

Zoals gezegd reed ik er al vaker langs maar vanavond kwam Addie me ophalen om naar Melissant te gaan en stond hij opeens tot mijn grote schrik in de keuken (ik had 'm echt niet binnen horen komen!).
Aangekomen bij de villa, zag ik dat de bouw erg snel vorderde. Iets wat ik dan weer juist niet gewend was, want bij ons duurde de bouw voor mijn gevoel een eeuwigheid. De voordeur stond er ook al in! Evenals alle kozijnen (met daarop een bekende Lambert sticker die bij ons op de zaak gemaakt is) en ramen trouwens.
Binnengekomen strekten de ruimtes voor ons uit. Lekker ruim! Ook de trap stond er al in en Addie liet me vol trots de indeling van het huis zien. "Waar komt de TV dan?" was natuurlijk weer een typische vraag van mij. "Ja dat weet ik niet hoor, dat moet je aan Mirjam vragen, die is van de inrichting" antwoordde hij met een grijns.
Met onze oude bouwsleutel (die we maar aan Addie en Mirjam gegeven hebben nu we een echte sleutel hebben), showde hij mij nog de werking van de draai-kiep ramen, zoals wij die thuis ook hebben.

De binnenmuren stonden echter, tot enige teleurstelling van Addie, nog niet. Dat zou echter niet zo lang meer kunnen duren want de gipsblokken stonden al door het hele huis klaar om opgestapeld te worden.
Ook in de badkamer werd zichtbaar waar alles zo'n beetje zou komen en gelukkig weet ik nu dat je je in dit stadium nog steeds geen voorstelling van de ware grootte en indeling kan maken en kon ik Addie gerust stellen dat zijn badkamer helemaal niet zo klein was als hij dacht!

Ook het veluxraam op zolder werd nog even aan een inspectie onderworpen, evenals het voegwerk buiten. Waar mijn oog direct opviel en wat ik ook openlijk tegen Addie heb moeten toegeven, is dat ik jaloers ben op zijn achtertuin. Mijn hemel wat een ruimte! "Met hoeveel man zou je daar wel niet kunnen barbequen?" vroeg ik me gelijk hardop af.

Na deze bezichtiging, reden we een straat verder waar De Deugd ook bezig was aan zijn huis. Hij is dan weer duidelijk van de categorie "Klusser" en het mag gezegd worden, dan wel met een hoofdletter K! Hij durfde het namelijk aan om een oud huis, om te toveren tot een splinternieuw paleisje en hoewel hij zich ongelooflijk verkeken heeft (hij dacht er 5 weken over te doen maar het duurt nu al bijna 5 maanden en hoopt nog dit jaar klaar te zijn), ga je nu eindelijk vorderingen zien. De kamer zag er al een stuk groter uit nu hij wit geverfd was en met het houten balken plafond zal het denk ik ook goedkomen als ik het zo zie en aanhoor.

Boven was hij al een stuk verder. Daar waren ze zelfs al aan het behangen geslagen en onder het genot van een sjekkie vertelde De Deugd nog even in geuren en kleuren hoe het er straks uit kwam te zien en wat er nog moest gebeuren, alvorens Addie en ik weer richting huis vertrokken.
Daar trof ik overigens nóg een klusser aan, maar hierover meer in mijn volgende blog.

Ik hoop dat ik de scheiding tussen de "ruster" en de "klusser" een beetje duidelijk uit heb kunnen maken. Al met al hoop ik dat beiden straks ontzettend veel geluk, plezier en gemak mogen beleven in hun nieuwe villa's!

U rijdt te snel...

Ik ging samen met Janine even naar Ouddorp, naar mijn schoonouders. Voor mij is het dan ook even een lekker stukje rijden, waar ik hopelijk even het gaspedaal diep in kan trappen, want nu ik iedere dag van die korte stukjes rijd is het veel te kort om lol te beleven aan de Honda.

Toen ik bij de stoplichten van Dirksland kwam, om rechtsaf te slaan, zag ik van links al een rijtje auto's met daar achter een politiebusje aankomen. Ik kreeg groen en sloot dus achter het busje aan. Helaas want zij zouden waarschijnlijk naar Ouddorp gaan en dat betekende dat ik me niet even lekker ondeugend kon gedragen.

Na de rotonde van Melissant waren alle auto's van voor het politiebusje verdwenen en reden we dus alleen nog samen richting Stellendam. Het busje reedt gelukkig door en het duurde niet lang of de politiemensen voor ons verbraken de 80 kilometer grens.

Net nadat ik de volgende woorden tegen Janine sprak: "Goh, die gasten rijden ook gewoon 110, 120... maar ja goed het zijn ook mensen dus als ze door kúnnen rijden dan doen ze dat natuurlijk ook!", zag ik iets oplichten...

Het matrixbordje op de achterkant van het politiebusje vertoonde de tekst: "U rijdt te snel" en ik moest eerst lachen maar toen realiseerde ik me dat ik in principe gewoon in overtreding was. Het politiebusje gaf gas bij maar ik liet mijn gas een beetje los en ging 90, 100 rijden. Ik vertikte het dan ook om netjes 80 te gaan rijden, hoewel ik daar al meer last mee heb gehad wat ook uiteindelijk resulteerde in een boete.

Toch had ik respect voor deze politiemensen want ze hadden ook de tekst "Stop, politie" kunnen voeren, me naar m'n rijbewijs kunnen vragen dat ik op dat moment niet bij me had en dan had ik thuis gekomen met maarliefst 2 bekeuringen. Één voor minimaal 30 km te hard en één voor het niet bij me dragen van een rij- of identiteitsbewijs.

Het kan dus ook anders en deze keer verdient de politie van mij een pluim. Dit dwingt wel respect af vind ik. Daarom besloot ik hen ook te volgen tot in Ouddorp om hen daar aan te spreken en hun te bedanken voor hun gedegen actie. Helaas sloegen gingen ze bij Ouddorp rechtdoor en heb hen dus nooit kunnen bedanken.

Dus bij deze...