Toen ik vanmorgen op de bank in de huiskamer aan het relaxen was, hoorde ik opeens het geluid wat ik tegenwoordig wel vaker hoor. Het is nog niet zo lang hoor, nog maar een paar maandjes maar het wordt steeds beter. Verzonken in gedachten luisterde ik eerlijkheidshalve gezegd niet heel aandachtig, totdat ik in mijn onderbewuste opeens iets herkenbaars hoorde...
Ik kon een kleine glimlach maar moeilijk onderdrukken en meteen liep ik gewapend met een camera naar boven. In onze 'studio' zag ik Janine, nog niet zo heel lang uit bed, driftig maar zeer beheerst in de weer op haar saxofoon. Alleen, zoals gezegd, was het ditmaal anders. Ik herkende een bekend deuntje en werd blij van het feit dat ze dit nu al kon spelen. Het bleek 'Stairway to Heaven' van Led Zeppelin te zijn. Mijn blijheid werd verder vergezeld door trots, want hoewel ze nog maar sinds eind vorig jaar écht les krijgt, stond ik enigszins verbaasd te luisteren naar de tonen die ze nu al uit dit mooie instrument krijgt.
Toen ik haar vroeg of ik hier een filmpje van mocht maken, aarzelde ze geen moment en begon spontaan vanaf de eerste regel met spelen. Trots, dat ben ik, en iedereen mag het weten...
Neef Jeroen mag zich vanaf vandaag tot de negentien-jarigen rekenen en uiteraard brachten we een bezoekje aan zijn verjaardagsfeestje en namen tante Wilma's favoriete muziekinstrument gewoon even mee.
Hoewel Janine's saxofoon pas op de laatste dag van deze maand vanuit de fabriek in Frankrijk wordt opgestuurd, mocht ze deze en vorige week het exemplaar van Noortje lenen (dezelfde dus, zoals ik onlangs in een eerdere blog beschreef) om te oefenen en het zodoende niet te verleren.
Omdat tante Wilma al jaren saxofoon speelt, nam Janine de sax dus vanavond eventjes mee om hem te laten zien en te vragen wat tante Wilma er van vond.
Hij werd op het eerste gezicht al meteen goedgekeurd. Door de gehele visite trouwens, want de reacties waren allemaal lovend. Alleen, met een uiterlijk van een instrument kom je er niet en dus wilde tante Wilma ook graag even spelen. De mappen met bladmuziek werden daarom meteen uit de kast gehaald, de saxofoon omgehangen en hoppakee daar ging ze. Ook de speelkwaliteiten van deze sax werden even later goed bevonden, maar omdat dit instrument voor tante Wilma wat onwennig was en wij wel genoten van het achtergrond muziekje, kwam haar eigen toeter even later tevoorschijn.
Op de fel blinkend gouden saxofoon bracht ze verschillende nummers ten gehore en alle aanwezigen luisterden naar de vrolijke noten. Ook Daisy, die af en toe zelfs een nummertje meezong!
Als bonus een filmpje waarin tante Wilma een stukje van Deep Purple's 'Smoke On The Water' speelt...
Ik heb het inmiddels al een aantal keren genoemd, maar zaterdag 11 september heb ik de eer om met coverband Buckle-Up & Friends mee te mogen spelen in het nieuwe jeugdcentrum van Middelharnis (lees op de site van Popstichting Jailhouse waarom). Vorige maand dook ik met deze doorgewinterde muzikanten voor het eerst de oefenruimte in en had ik vanwege de korte tijd nog maar één nummer ingestudeerd. Tijd voor een revanche!
Met nog 52 dagen op de klok repeteerden we vanavond weer in de oefenruimte te Battenoord en speelde ik niet alleen samen met een drietal leden van Buckle-Up zelf, maar ook met een van de vrienden 'Kade', die zelf regelmatig als bassist van een van mijn andere favoriete lokale bands, de Black Jack Blues Band op het podium te vinden is. Opnieuw zat ik daar dus als absoluut groentje tussen een aantal uitmuntende muzikanten, maar toen ik eenmaal achter de drumkit zat, voelde het bijzonder goed.
Ik beschouw het als een eer om met mijn 'local heroes' te mogen spelen en hoewel ik opnieuw weinig tijd voor het oefenen heb kunnen vrijmaken, maakte ik gisteren nog eventjes alles goed (wat ten koste ging van de aardappelen!). Ik moest vanavond immers goed voor de dag komen en kon niet komen aanzetten met maar één nummer dat ik goed kon spelen.
Vaste drummer van de band Klaasjan liet me nog even zien hoe hij de nummers achter zijn drumkit speelde, maar daarna kreeg ik de eer om opnieuw plaats te nemen op de 'troon'. Ik speelde "You can say" van Krezip en die zat er al helemaal goed in. Dit nummer liep dus als een zonnetje. Het nummer "Born to be Wild" van Steppenwolf had ik iets minder goed ingestudeerd, maar ook dit liep boven verwachting lekker. Uiteraard waren er nog wat opmerkingen van de kant van Klaasjan, maar na een paar keer oefenen met de band, zat het nummer er bijna helemaal goed in. Het derde nummer dat we oefenden en wat ik ook op 11 september zal spelen, is "Start me Up" van de Rolling Stones. Voor de drummer is dit nummer niet zo heel erg moeilijk dus ook deze zat er na een paar keer in.
Drie van de vijf is een mooie score met nog bijna 2 maanden de tijd. De komende tijd zal ik mij gaan concentreren op "Elevation" van U2 en "Smell's like teen spirit" van Nirvana, zodat ik bij de derde oefensessie alle nummers kan spelen. In het optreden zelf heb ik ongelooflijk veel zin en wie wil komen kijken kan het beste zorgen dat hij op tijd zijn kaartjes heeft geregeld. Ik begreep dat er plaats is voor 200 mensen in het nieuwe JAC (Jeugd Activiteiten Centrum) en gezien het feit dat er 20 'Friends' met Buckle-Up meespelen die wellicht ook weer allemaal 'fans' meenemen, is het te verwachten dat het een drukke boel wordt. Kaarten zijn op dit moment nog niet beschikbaar, maar houd daarvoor de website van Popstichting Jailhouse even goed in de gaten.
Ik beloof in ieder geval de komende tijd hard te gaan oefenen, om goed voor de dag te kunnen komen op 11 september. Dat gaat een flinke knalfuif worden in het JAC!
Zoals iedere maand was er ook deze keer weer een optreden in 't Diekhuus van Middelharnis, georganiseerd door Popstichting Jailhouse. Deze maand zelfs een dubbel optreden en omdat ik van tevoren al eventjes op de Myspace's van de betreffende bands had zitten koekeloeren en luisteren, besloot ik samen met Janine en Noortje te gaan luisteren.
De eerste band trapte om 22:00 af en het podium bleek 'All On Black' niet vreemd gelet op de amicale ontvangst die hun zanger ons gaf. Een klein kalend mannetje, ik had het zelf kunnen zijn, kwam qua lengte niet boven de rest van zijn bandleden uit, maar ook qua stem leek dat vanavond niet te gaan lukken.
Hij moest werkelijk alles uit de kast halen om bij de soms hoge noten te kunnen en het leek alsof hij de avond daarvoor al flink uit zijn dak gegaan was. Zonde, want hoewel het geluid knoerthard afgestemd stond, kon ik vaak zijn teksten niet verstaan. De muziek van de band stond me wel aardig aan en uiteraard lette ik nog eventjes goed op de drummer die over een flinke dosis energie beschikte. Hij sloeg erg hard op z'n drumkit en net als de zanger leek ook hij werkelijk alles uit te kast te willen halen.
Toch leek All On Black de zaal niet echt helemaal plat te krijgen en leken de eerste woorden van de zanger "Jullie wachten vast allemaal op de hoofdact..." bewaarheid te gaan worden.
Na een uur stapte de volgende band op het podium, daar waar iedereen op leek te wachten. Hoewel ze al eens eerder in 't Diekhuus op het podium hadden gestaan, kon ik ze niet en wist ik dus niet echt wat ik moest verwachten (behalve dan dat wat ik 's middags op internet had gehoord).
De flink getatoeëerde bandleden van 'KinKobra' trapten af met een energiek nummer en de snelle punkrock vloog opzwepend door het kleine zaaltje. Het leek het publiek direct te pakken want opeens was iedereen enthousiast en leek men bevangen door het bijzondere geluid van deze band. Zo veel moeite als de eerste zanger moest doen om iets uit z'n strot te krijgen, zo makkelijk leek het de zanger en gitarist van KinKobra af te gaan. Bijna zonder zijn gezicht noemenswaardig te vertrekken, haalde hij een grote variatie aan toonhoogtes en bleek zijn stemgeluid erg aangenaam.
Meteen werd ook duidelijk dat deze band veel meer uren in het circuit gedraaid had dan de eerste band. Zo speelde de drummer bijvoorbeeld uiterst strak en leek geen slag te missen. Overigens sloeg hij ook nog eens fantastische ritmes en was niet vies van een lickje hier en een lickje daar.
De band speelde lekker verder en wilde zo rond twaalf uur stoppen toen het publiek begon te morren. "Speuluh!" werd er door het publiek in onvervalst Flakkees geroepen en de band kon dan ook niet anders dan gehoor geven. KinKobra speelde daarop nog zo'n 20 minuten door en leek daar zelf ook wel erg mee in de nopjes. Zelfs toen een of andere halve zool met z'n dronken toeter het podium beklom en de luchtgitaar ter hand nam, leken de mannen nog meer geamuseerd!
Het kan allemaal in't Diekhuus van Middelharnis. Daarom was ook dit weer een zeer geslaagde avond!
Als bonus een filmpje waarin KinKobra een van hun nummer speelt...
Zijn vorige solo show was erg goed bevallen en smaakte naar meer. Hoewel we hem vorige week nog met zijn Earring-broeders op het podium hadden zien rocken, was het vanavond alweer tijd voor zijn volgende solo. Ditmaal in theater 'Het Kruispunt' in Barendrecht.
Voordat we dus naar Ceasar's solo theatervoorstelling zouden gaan kijken, konden we mooi even een hapje eten bij Barend Beer, dat daar niet zover vandaag ligt. Hoewel de trouwe lezer misschien anders vermoed, was het Janine die het voorstelde en uiteraard kon ik daar geen nee tegen zeggen! We kozen samen voor de mixed-grill, waar we heerlijk van hebben zitten smullen. Uiteraard mocht het toetje niet ontbreken en wist ik al precies ik zou nemen. Dat had ik natuurlijk al even op internet gechecked en dus schoof ik aan het einde van dit (vr)eetfestijn een heerlijke Dame Blanche naar binnen!
Zoals gezegd viel Earring drummer Cesar's eerste solo theatervoorstelling 'Slagdroom' erg bij ons in de smaak. Wat ik heb veel gelachen en geluisterd naar de heerlijke drumsolo's die voorbij vlogen. Ik was daarom maar was benieuwd wat een van mijn grootste drumhelden van zijn tweede show 'Drumbonen & Kaneelstokken' zou bakken...
Hoewel ik erg tegen Cesar en zijn drumwerk opkijk, moet ik deze keer toch ook erg kritisch zijn. Zijn nieuwe show maakte namelijk onze verwachtingen niet waar. Zet me met deze man in één en dezelfde kamer, geef 'm een dikke drumkit en laat 'm uren spelen. Ik luister en zal blijven luisteren. Heerlijk! Daar valt niks op af te dingen...
Gelukkig gooide hij er aardig wat dikke solo's doorheen maar de rest van de show vond ik tegenvallen. Grappen kwamen niet over, vaak was de timing verkeerd (hij kwam als typetje het podium op terwijl daar nog een intro-filmpje bij hoorde wat pas veel later begon te spelen) en hij vergat enkele stukken en moest zich daardoor soms even excuseren en iets terug gaan in zijn verhaal. Wat ik daarnaast nog jammer vond is dat hij, terwijl hij meedrumde op muziek van de Earring, af en toe zijn snelheid aan moest passen. Hij bleek soms sneller en soms wat langzamer dan de rest van de muziek te spelen, maar goed, dat is niet zo gek als je bedenkt dat de band normaal gesproken anticipeert op de snelheid van de drummer en niet andersom!
Toch gun ik Cesar het voordeel van de twijfel, want het was waarschijnlijk de tweede uitvoering van deze show. Die begon namelijk op 13 februari en aangezien we hem de 20e nog bij de Earring zagen, kan hij dus onmogelijk al vaker deze show hebben opgevoerd. Daarnaast wist hij ons te vertellen dat de show in beginsel was geschreven voor 12 jaar en ouder, maar bleek een groot gedeelte van zijn publiek bij de eerste voorstelling die norm lang niet altijd te halen. Daarom moesten er hals over kop aanpassingen gedaan worden en was de inmiddels 62 jarige rocker af en toe een klein beetje de weg kwijt.
Erg leuk om te zien was ook dat Cesar na de show even de tijd nam voor zijn fans en zelfs de aller jongsten op hun wenken bediende. Zo zag ik een de vaders met zijn kroost op de 'grote Earring drummer' afstormen met de vraag of hij een handtekening voor zijn zoontje wilde zetten. Oh ja en dan wilde hij er zelf ook wel een... Natuurlijk!
Ik geloof vast dat wanneer 'Cees' een aantal shows verder is, de foutjes wel grotendeels zijn verdwenen. Gaandeweg wordt er aan zo'n show toch het een en ander bijgeschaafd en is het vooral in het begin een kwestie van uitproberen.
Het drummen zal hij in ieder geval nooit verleren en dus blijf Cesar, ondanks deze tegenvallende avond, nog steeds mijn drumheld...
Zo kom je er nooit en zo bijna iedere week wel een keertje. Was ik vorige week nog met Marc en Sjaak in Ahoy Rotterdam voor de Nationale Taptoe, zo was ik er vandaag samen met Jurien en Gerard voor een concert van een heel ander genre.
Vandaag stond Dream Theater op het programma, een vrij onbekende band bij het grote publiek als je het mij vraagt. Zelf luister ik eerlijk gezegd ook niet echt naar deze muziek, maar ik besloot om ze toch eens live te willen zien, want het zijn bijzonder goede muzikanten. De mannen van Dream Theater spelen progressieve rock en maken erg melodieuze nummers die langer duren dan normaal. Een kort nummer duurt bij hen al gauw een minuut of 8 en ze zijn niet vreemd van nummers van 12, 16 of 19 minuten. Er is zelfs één nummer in hun reportoire dat 42 minuten duurt!
Het voorprogramma telde maar liefst drie bands. Zo zagen we eerst 'Unexpected' wat onbekend en een ongelooflijke herrie was. Wel bijzonder was de bassist met een (voor zover ik kan tellen) 9-snarige basgitaar die je niet vaak ziet. Saillant detail, de zangeres zong als een flinke kerel! Daarna volgde 'Big Elf', ook een voor mij onbekende band maar zeker geen verkeerde muziek. Niet helemaal mijn genre, maar op een of andere manier kon het me best bekoren. Als laatste voorprogramma volgde het beter bekende 'Opeth', die flink wat ruige muziek uit de speakers pompten en dat was ook te merken aan het publiek in de zaal, want de Die-Hard-Opeth-Fans drongen zich massaal naar voren en zo stond ik opeens tussen vieze langharige kerels die zich het speeksel uit de mond, bovenop mijn kale kop schreeuwden...
Enfin, uiteindelijk kwam daar dan de hoofdact, Dream Theater. De band waar ik vooral naartoe ben gegaan uit nieuwsgierigheid en de bijzondere drummer. Zijn drumkit schijnt namelijk nogal groot te zijn en hij heeft zelfs 2 krukjes waar hij af en toe tussen wisselt. Het gaat zelfs zo ver dat hij een persoonlijke assistent achter 'm heeft zitten die af en toe zijn handen afdroogt of zijn microfoon voor zijn neus schuift als hij de tweede stem zingt.
Toen het doek dan ook weg viel, viel mijn mond open van verbazing. Die drumkit was groot! En wat kon die Mike Portnoy drummen! De meest snelle dubbel-bass patronen die ik ooit had gehoord en onder andere de spetterende fills waren ongelooflijk strak en doordacht. Mike's kit stond prachtig te glimmen in het licht en hoewel het leek of hij speelde of zijn leven er vanaf hing, zagen we via het videoscherm (dat af en toe een kijkje gaf vanuit een bijzonder goed gekozen hoek!) dat hij er nog steeds relaxt bij zat. Hij zong zelfs flinke stukken mee en dat moet je ook maar ff kunnen. Je moet als drummer trouwens ook je speeksel wel eens kwijt en toevallig maakte ik precies op het juiste moment een foto, toen ook Mike van zijn overtollig vocht af moest!
Ik had nooit gedacht dat ik zo zou genieten van Dream Theater. Dit kun je eigenlijk geen muzikanten meer noemen, maar behoren toch zeker in het rijtje van virtuozen. Stuk voor stuk speelden ze bijzonder goed en gingen ook nog even allemaal apart van elkaar helemaal los. Zo liet onder andere toetsenist Jordan Rudess horen wat hij waard was en ging gitarist John Petrucci helemaal los tijdens zijn gitaar solo. Alle solo's vloeiden naadloos in elkaar over en kwamen uiteindelijk allemaal weer perfect bij elkaar. Wat een band, want een optreden.
Hoewel ik inmiddels al 5 uur op mijn benen stond, vond ik het toch jammer toen de bandleden uiteindelijk toch afscheid kwamen nemen en hun optreden na de toegift toch écht ten einde was. Gelukkig richtte Mike als laatste zijn dankwoord tot het publiek, dat uitzinnig was en erg goed mee deed vanavond.
Vanaf vandaag mag Mike Portnoy met recht worden toegevoegd aan mijn lijstje met favoriete drumhelden! En ach, vooruit, nog één foto van Mike's ongelooflijk ruige drumkit!
Als bonus dan ook een filmpje waarin Dream Theater het nummer 'A Nightmare To Remember' ten gehore brengt. Ook heb ik nog een ander filmpje op mijn YouTube Channel geknalt, met het nummer Wither...
Al jaren praat hij er over, maar ik kon er nooit over meepraten. Daar kwam vandaag echter verandering in, want ik besloot, net zoals Marc en Sjaak, de Nationale Taptoe eens te bekijken en wie kun je dan beter als gezelschap hebben, dan Marc en Sjaak zelf?
Zo haalde ik beiden vanavond thuis op en reden we naar voor mij volledig onbekende, maar wel gratis parkeerplaats nabij Ahoy. Daar wachtten we op Gaby en haar oom, die pardoes Ahoy voorbij reden.
Alles kwam gelukkig nog goed en zo liepen we eerst even over het terrein bij Ahoy, waar men aardig wat leger-tuig had opgesteld. Zo kon ik de F16 gewoon aanraken en had ik ook nog nooit een heuse tank van zo dichtbij gezien.
Toen we eindelijk compleet waren, zochten we onze stoelnummers op en maakten ons klaar voor de Nationale Taptoe 2009. De Koninklijke Marechaussee nam de aftrap en er volgden vele bijzondere optredens. Zoals twee Amerikaanse militairen die bijzonder handig met hun geweer (inclusief bajonet) waren en er mee jongleerden alsof het niets was. Of wat te denken van dit korps, dat bekende nummers naspeelde en een heuse band achter zich hadden staan. We werden overigens niet alleen op mooie muziek getrakteerd, maar ook amusement stond hoog in het vaandel, zo bewezen deze bijzonder grappige clowns, die de lachers op hun hand kregen. Ook de 'doedelzakkers' uit Antwerpen waren bijzonder evenals sommige drumgroepen waar ik dan weer bijzonder in geïnteresseerd was. Of wat te denken aan deze mariniers die perfect synchroon marcheerden?
Over synchroon gesproken, de Aziatische afgevaardigden spanden de kroon. Zij gaven een perfecte show weg en lieten ons verbazen met hun donderende en kleurrijke trommels. Helaas bleek vanaf dat moment de batterij van mijn camera leeg te zijn en heb ik dus geen foto's meer kunnen maken. Uiteraard hebben we wel tot het einde toe ontzettend genoten en vooral Sjaak glunderde toen we Ahoy weer verlieten!
Als bonus dan ook een filmpje die een klein beetje laat zien wat je bij de Nationale Taptoe kunt verwachten. Volgend jaar weer?
Greenday, Pearl Jam, Anouk, Red Hot Chili Peppers, Alanis Morrisset, Amy Whinehouse en Franz Ferdinant. Ze kwamen vanavond allemaal voorbij tijdens een spetterend optreden van coverband 'Valium' in het Diekhuus van Middelharnis.
Samen met Janine en Ellen heb ik vanavond lekker staan rocken in het kleine zaaltje van het Diekhuus in Middelharnis. De zangeres van de band deed ons daar versteld staan van haar energieke optreden en prachtige stem. Ze zong dan ook haar longen uit haar lijf voor een klein maar enthousiast publiek. Af en toe werd ze afgewisseld om even op adem te komen en liet de zanger van zich horen, maar dan stond ze even later toch weer volop te knallen op het podium, evenals een aantal bewonderaars die volledig uit hun dak gingen op de aanstekelijke ritmes.
Valium is dus officieel goedgekeurd en is dan ook zéker een bezoekje waard wanneer ze ergens in de buurt spelen. Je bent verzekerd van een lekker avondje rocken en het moet wel gek lopen als je de nummers niet mee kan zingen, want aan het repertoire ligt het zéker niet!
Als bonus dan een filmpje waarin Valium's zangeres Carola de rol van Anouk vertolkt met het nummer 'One Word'
Dat is nog geen eenvoudige titel en de nietsvermoedende lezer zal het dan ook weinig zeggen. Het betreft hier namelijk de nieuwe aanwinst van neef Richard, die vandaag een nieuwe (voor hem nieuw, het is een tweedehands in bijzonder goede staat) gitaar kocht.
Via Marktplaats gevonden en er voor naar Zoetermeer gereden, maar het was de moeite waard! Een schitterend ogende gitaar, met een schitterende finish en een mooie kop.
Het spelen heb ik alleen nog maar over een klein versterkertje gehoord en is dus nog even moeilijk te beoordelen, maar de gitarist kennende zal hij er wel een mooi geluid uit halen als het er op aan komt. Binnenkort dus maar eens knallen in de oefenruimte, dan komt het vast en zeker helemaal goed!
Hoewel ik twee dagen geleden nog met Janine naar Feedback Rotterdam was geweest en zo'n über gave fifties-look microfoon had gekocht, besloot ik toch ook vandaag weer naar Feedback te gaan, op aandringen van Jurien en neef Richard (hoewel aandringen niet echt nodig was!). Niets leukers dan op zaterdagmiddag met wat vrienden bij je favoriete snoepwinkeltje langs te gaan en dus gingen we op pad.
Helaas kwamen we vlak voor de afslag Den Haag in de file terecht en liep de temperatuur van Jurien's auto, door een technisch mankement, snel op. Hij vatte het idee om de kachel aan te zetten en zo de hitte van de motor af te wenden. Het werkte wel, want de temperatuur liep snel terug naar een acceptabel niveau, maar binnen was het niet te harden! De buitentemperatuur was al aardig warm en er stond geen wind, maar toen de kachel ook nog eens vol stond te loeien, zweetten we bijna de auto uit!
Gelukkig kwamen we nog op het idee een andere route te nemen, zodat de auto op een normale manier kon afkoelen wij op een fatsoenlijke tijd bij Feedback aan zouden komen. Daar doken we als kinderen in de ballenbak direct in de (akoestische) gitaar-afdeling en hoewel ik zelf nog even op de drum-afdeling te vinden was, zocht ik de jongens snel weer op, die verschillende mooie gitaren aan het uitproberen waren. Ook de sectie met basgitaren werd niet onaangeroerd gelaten en zelf probeerde ik nog wel een hele bijzondere bas uit!
Toch keerden we die middag bijna onverrichte zaken weer terug naar huis. Niemand had iets gekocht, op een ipodsnoertje van €3,50 na dan...
Vandaag was het dan eindelijk zover. Janine mocht er weer een jaartje bijschrijven en vanavond vierden we het voor familie. Ook al ligt het toch gevoelig in verband met de situatie van mijn oom, die we er graag bij hadden willen hebben maar vanavond de grote afwezige is, besloten we het toch te vieren...
Voordat de familie 's avonds zou komen, kwamen 's middags Arjen en (tante) Bethina al even op visite. Voor die kleine man is het ontzettend moeilijk om te blijven zitten en daar had ik vroeger ook zo'n moeite mee. En nog!
Daarom vroeg ik hem of hij zin had om te drummen en voordat ik klaar was met mijn vraag, rende hij al de kamer door, opweg naar de zolder. Daar sloeg hij dan ook op de bekkens en trommels alsof het een lieve lust was en trommelde ik vrolijk met 'm mee. Even later ontdekte hij zelfs de microfoon en toen hij zichzelf eenmaal kon horen, zong hij uit volle borst de liedjes die hij op school al geleerd heeft. Schitterend!
Als bonus dan ook een filmpje waarin ik samen met mijn kleine stoere neef even lekker uit m'n dak ga!
Voor het eerst sinds lange tijd was hij weer in Nederland en toen ik het las in de Slagwerkkrant moest ik dan ook wel snel een kaartje voor Janine en mij reserveren. Ik had al vaak van de beste man gehoord en wat bijzondere filmpjes over hem en zijn maarliefst 62-delige drumkit op YouTube gezien, maar nu ik de kans had, wilde ik 'm wel eens in het echt bezig zien.
Vanavond na het eten reden we dan ook naar Amsterdam en parkeerden de auto niet ver van het Leidseplein en Paradiso vandaan. Ik was daar overigens nog nooit geweest, maar gelukkig had ik van tevoren al op internet gezien hoe het gebouw eruit zag en zo hadden we het dan ook snel gevonden.
Binnengekomen in de zaal zag ik het bizar grote drumstel van Terry Bozzio al staan. Hoe kan het ook anders. Ook verbaasde ik me over de grootte van Paradiso, want ik was er nog nooit geweest, maar had me voorgesteld dat het op z'n minst vier keer groter zou zijn. Absoluut niet erg, want zo'n knus zaaltje heb ik liever als bijvoorbeeld een stadion. Uiteraard kon ik het niet laten om Terry's drumkit van dichtbij te bekijken en ik vergaapte me dan ook aan de vele toms en cymbalen.
Even daarna besloten we naar boven te gaan en daar een mooi plekje op te zoeken, want van bovenaf hadden we prima zicht op het podium. Overigens liep ik eerst nog even wat verder om van dichtbij wat foto's te maken en probeerde ook even vanaf de achterkant zo goed mogelijk zicht te krijgen op dit bizarre instrument of eigenlijk instrumenten. Ik had zicht op ongelooflijk veel toms, cymbalen en ook pedalen en was dan ook benieuwd of hij het allemaal zou gebruiken.
Het publiek zat er inmiddels helemaal klaar voor en toen de lichten doofden en ik op mijn plaats zat kwam Terry op en maakte een buiging. Hij leek iets te willen gaan zeggen tegen zijn publiek maar bedankte de geluidsman die haastig nog even de microfoon bijstelde en nam direct plaats op zijn drum-troon. Daar speelde hij de meest bijzondere drumpartijen die ik ooit gehoord heb. Wat een techniek en wat een bijzondere hoeveelheid aan klanken! Nu is het wel leuk om te weten dat alle toms net even wat hoger of lager gestemd zijn en dat hij dus hele melodieën op zijn drumkit kan maken. Hij maakt hier dan ook gretig gebruik van en zijn roffels zijn dan ook meer regel dan uitzondering. Een bijzonder strak spel en hij gebruikte volgens mij inderdaad bijna elk onderdeel van zijn kit. Zelfs zijn xylofoon kwam aan bod en de schijnbaar verlegen Terry leek nèt voor de pauze pas wat tegen zijn publiek te durven zeggen. "Ik heb nu een deel gedaan en ik neem even 10 minuutjes pauze, als jullie dat dan ook doen ben ik daarna weer terug en speel ik nog meer"... en toen was het pauze...
Uiteraard stormde het publiek in de pauze op de drumkit af om hem wat beter te kunnen aanschouwen en ach, ik deed het dat ook, waarom niet, ik was er nu toch en wilde 'm ook wel eens van heel dichtbij bekijken!
Na de pauze liet Terry weer flink wat bijzonder stukken horen en liet hij ook zien wat een perfectionist hij is. Een aantal keren onderbrak hij zijn spel want de klank van sommige toms was niet goed meer. Dan dook hij pardoes onder zijn drumkit en her-stemde de tom even snel. Wat een bijzonder perfectionistische muzikant. Hij schijnt zelfs tot een half uur voordat de deuren open gaan zijn drumkit nog te stemmen, zodat hij zo min mogelijk verlies van klank heeft als hij begint te spelen.
Het zal allemaal wel dacht ik, want volgens mij hoorde niemand het verschil, maar de meester hoef je natuurlijk niet tegen te spreken! Gelukkig duurde het niet lang en speelde hij daarna de sterren weer van de hemel. Het publiek luisterde en keek het hele optreden ademloos hoe deze virtuoos als een dolle op de bühne tekeer ging.
Zelf had ik het wat ruiger verwacht, maar het was vooral heel melodieus en beheerst. Roffels en fills waren uitstekend en super strak, hij is een meester in het accentueren en hoe bedien je in vredesnaam met maar 4 ledematen zo ongelooflijk veel muziekinstrumenten in je eentje! Gelukkig waren de laatste stukken wat ruiger van aard en over het algemeen heb ik toch ontzettend genoten. Keer op keer viel ik weer in verbazing hoe ontzettend knap Terry Bozzio (die vroeger overigens als drummer bij Frank Zappa speelde) is met zijn spel. Dit is échte topsport en dat bewees hij des temeer toen hij van zijn kruk afstapte. De zwarte broek van de beste man was doorweekt bij billen en knieholten. Dat zegt toch genoeg...
Het was bijzonder om hem eens te zien en te horen spelen en als bonus uiteraard een filmpje van dit bijzondere optreden. Het filmpje is een compilatie van verschillende stukken en zeker de moeite waard om helemaal te kijken en te luisteren. Als lijkt het makkelijk, geloof me, wat deze man doet is extreem knap!
Alle foto's van deze bijzondere avond zijn uiteraard terug te vinden in een speciaal Flickr album!
PS: Inmiddels heeft ook Slagwerkwereld melding gemaakt van het optreden van Terry Bozzio en mijn foto's en een citaat in de online editie verwerkt (met mijn toestemming uiteraard)! Bekijk hier het volledige artikel op Slagwerkwereld.com.
Al maanden, zo niet jaren spraken we er al over, dat we na bijna 5 jaar na onze diploma uitreiking weer eens bij elkaar op bezoek moesten gaan. Helaas kwam het er iedere keer niet van. Onze agenda's waren te vol of een van ons belde op het laatste moment af omdat er wat tussen kwam.
Toch kwamen Remco en ik vandaag na een half decennium (dat klinkt zo lekker dramatisch lang) weer eens bij elkaar. Remco werkt ook bij een internetbedrijf en speelde tot voor kort ook drums in een band. Nu is hij druk met een nieuw project en heeft hij de drumstokjes ingewisseld voor een basgitaar, maar ook de gewone slaggitaar is hem niet vreemd. Daarnaast is hij veel actief in de dj-scene, waar hij een flinke naam opgebouwd heeft als dj Eric Carmeo en zijn eigen mixen tegenwoordig zelfs via verschillende kanalen weet te slijten.
We hebben dus behoorlijk wat raakvlak en hij nam daarom zijn bas-, slaggitaar en zelfs zijn eigen collectie drumstokken mee. We speelden wat bij ons thuis op zolder en verkasten daarna naar de oefenruimte, waar we helaas de basset niet geheel naar wens aan de praat kregen. Ook bezochten we nog wat andere, gezamenlijke klasgenoten waaronder Anco die samen met Kimberly, binnenkort zijn nieuwe huis betreedt.
De tijd ging snel en helaas was de middag te kort om écht even lekker te jammen. Binnenkort ga ik dan ook richting Zoetermeer om het nog eens dunnetjes over te doen bij Remco thuis en bij hem in de oefenruimte.
Als bonus een filmpje waarop Remco zijn kunsten op mijn Roland TD9KX vertoont...
Ik zit tegenwoordig vaak in de oefenruimte, samen met mijn mede-bandleden. De zolder thuis is voortreffelijk, maar het échte 'live-gevoel' beleef je toch in een muf ruikende oefenruimte. Meestal is vrijdagavond onze vaste oefenavond, maar iedere keer als ik thuis kom dan gonzen mijn oren en ben ik zeker te weten weer een flink aantal gehoorzenuwen kwijtgeraakt.
Of ik dan geen bescherming gebruik? Jazeker wel, ik neem een stel flinke oorkleppen mee naar de oefenruimte, maar omdat ik aan de ene kant zo'n beetje volledig doof ben, de andere kant ook niet 100% meer is en de oorkleppen wel goed (lees: eigenlijk te veel) dempen maar daarmee ook de zuiverheid van de klank wegnemen, leg ik ze vaak algauw weer aan de kant.
Om toch lekker te kunnen spelen én mijn gehoor te beschermen, liet ik onlangs een paar otoplasten aanmeten. Deze gehoorbeschermers worden op maat gemaakt en er gaat een speciaal filter in die ingesteld is op het reduceren van het volume van de muziek. Stemmen daarentegen, worden eruit gefilterd en dus kan ik daarnaast mensen nog prima horen praten.
Vandaag mocht ik ze ophalen, nadat de moeder van collega Jaap, m'n oren de vorige keer flink had volgepurd en er een mal van had gemaakt. Uiteraard heb ik ze vanavond direct uitgeprobeerd en wat een geweldige apparaten! Je kunt het vergelijken met het volume dichtdraaien van je cd speler, maar de kwaliteit van het geluid blijft hetzelfde!
Vanaf vandaag kom ik dus nooit meer met piepende oren thuis, ook niet meer van een concert, want dan gaan ze gewoon mee. Goedkoop waren ze niet, maar geen gehoor meer hebben is priceless! Ik wordt nog eens verstandig...
Het was weer erg gezellig vanavond tijdens de oefenavond, die dit keer een dag eerder plaats vond dan normaal, van onze nog naamloze band. Iemand misschien een idee?
Helaas moesten we wel onze bassist Barry missen omdat hij andere verplichtingen had en het niet zou gaan redden om met ons mee te spelen. We misten hem dan ook niet alleen vanwege zijn gezellige persoontje, maar ook vanwege zijn muzikale talenten. We moesten het dus vanavond zónder de zware bas-dreunen van ons 'Brie' doen...
Ik had flink geoefend deze week, omdat er een aantal snelle partijen in het nummer 'No One Knows' van Queens of the Stoneage voorkomen en kon hem dan ook nog niet volledig spelen. Niels en Richard waren toch al een stukje verder maar dat kon ik helaas nog niet bijbenen. Ik had trouwens sowieso de grootste moeite met spelen vanavond. Het ging van mijn kant niet echt lekker, vooral ook omdat ik mijn partijen op een andere drumkit heb geoefend en dan is het toch wel wennen om het op de drumkit in de oefenruimte te spelen!
Enfin, we hebben het beste ervan gemaakt en wat vooral erg belangrijk is, is dat we weer ontzettend gelachen hebben met elkaar. Zo schoten er verschillende lachsalvo's de lucht in wanneer Niels of Richard een bizarre gitaarsolo ten gehore brachten en speelde Niels zichzelf nog het zweet op zijn hoofd op de drumkit!
Als bonus dit keer een filmpje (de beste van de verschillende takes...) waarin we de eerste 3 minuten van het nummer aardig kunnen spelen. Je mist echter meteen de zware basklanken van Barry. We hopen binnen een paar weken met een gelikt filmpje te komen (dan ook met zang eronder?), maar deze keer dus alleen een 'oefen-versie'. Ik zal daarom komende week opnieuw hard moeten oefenen en het nummer proberen nog verder te spelen. Dat wordt weer lange avonden op zolder 'studeren'!
Het was weer heerlijk om vanavond met zulke getalenteerde en reeds ervaren muzikanten te spelen, die ook nog eens erg gezellig zijn! Het klikt goed, maar ik als redelijk onervaren drummer, die nog nat is achter zijn oren, zal flink m'n best moeten doen om Richard, Niels en Barry qua niveau een beetje bij te benen. Ik probeer dan ook zo goed mogelijk mijn partijen in te studeren zodat we op onze oefen-avond (vrijdag), er helemaal voor kunnen gaan.
Deze week speelden we echter écht live, in de oefenruimte, waar we lekker veel herrie kunnen maken in tegenstelling tot bij ons op zolder waar we veelal met een koptelefoon op spelen. We speelden net als vorige week het nummer 'Woman' van Wolfmother en zo met de versterkers, akoestische drums en het feit dat we deze week helemaal compleet waren, was toch nog een beetje wennen...
Ook 'No One Knows' van Queens Of The Stoneage kwam aan bod, maar dat zat er duidelijk nog niet helemaal in. Het eerste gedeelte ging prima, maar de moeilijke snelle stukken moesten we voor komende week bewaren.
Vanavond speelden we ook voor publiek! Althans, publiek, Jurien kwam kijken hoe we het er met z'n vieren vanaf brachten en nam ook nog een lekker biertje voor ons mee.
Na 2,5 uur vlammen, en vooral ook lachen, gieren en brullen hielden we het voor gezien. Met piepende oren verlieten we de oefenruimte, met de instelling dat we volgende week weer bij elkaar zouden komen en in de komende week, individueel, onze partijen goed zouden oefenen.
Dat wordt dus thuis weer flink aan de studie, zodat we aanstaande vrijdag weer volledig los kunnen gaan! Ik ben benieuwd...
Het was al weer een hele tijd geleden dat we voor het laatst in de oefenruimte waren, dat ongeveer op een steenworp afstand van mijn huis te vinden is. Meestal zitten we bij mij op zolder, maar dat komt voornamelijk omdat er in die oefenruimte nog een andere drummer huist en zijn drumkit vind ik niet zo lekker spelen...
Omdat Richard afgelopen week, tijdens een opruim-rondje in zijn slaapkamer, nog een paar vergeten vlaggen van Metallica vond en bedacht dat die niet zouden misstaan in onze oefenruimte, besloten we die vanavond gelijk maar op te hangen zodat we ook konden zien of de oefenruimte er überhaupt nog stond!
Het laantje er naartoe was in ieder geval mooi begroeid met bomen en de entree was dan ook wel erg mooi. Aangekomen bij de oefenruimte bleek Richard al present te zijn en deed de buitenkant pijn aan mijn ogen, want die was opnieuw gewit! Ook de rozen langs de zijkant van de ruimte stonden prachtig te bloeien op deze mooie zomeravond.
Binnen was het toch iets minder, want er stonden nog steeds enkele vuilniszakken van de opruimronde van vorig jaar en een van onze andere 'mede-bewoners' had dus niks meegenomen naar huis. Ook was er weer een flinke berg lege blikjes en flesjes te vinden, die we allemaal weer even netjes in een vuilniszak hebben gestopt en meegenomen.
Na het opruimen zijn we gelijk gestart met het ophangen van een paar vlaggen. Zo kwam er een stoere Metallica vlag uit het Reload-tijdperk op de muur achter de ritmesectie (drums en basgitaar) te hangen en keek Shakira vanaf de andere kant angstig toe wat we nu weer aan het doen waren. Op 2 meter van haar vandaan hing Richard nog een andere bizarre Metallica vlag die gebaseerd is op het nummer 'Sad But True'. Ook ik greep mijn kans en hing met enige moeite (de punaises bleven moeilijk in de dikke wandbekleding hangen) een Metallica vlag van hun album 'Garage Inc.' op.
Na 3 vlaggen hielden we het weer voor gezien en uiteraard kon ik het niet laten om nog even een potje te drummen terwijl ik Riz, die zijn vroegere collectie Aardschok magazines in de kast aan het opbergen was, zag denken "Moet dit nu echt?!"...
Gelukkig hadden we in een uurtje toch bereikt wat we wilden bereiken. De oefenruimte was wat 'opgefleurt' en weer eens opgeruimd. Aankomende week nog één vlag ophangen en er even een stofzuiger doorheen halen en dan hopen dat we er in de toekomst wat vaker komen. We zullen zien!
Omdat ik gisteren de halve dag met van die gele zompige doppen in m'n oren heb rondgelopen vanwege het idiote volume van sommige bands tijdens mijn bezoek aan RockWerchter (België), dacht ik dat het slim was om naar de plaatselijke hoortoestellenboer te bellen en te vragen naar gehoorbescherming, speciaal voor dergelijke gelegenheden.
Verkoopster: "Goedemiddag, (...)hoortoestellen!" Ik: "Ja, goedemiddag, u spreekt met Sander de Gans. Ik heb een vraag over gehoorbescherming, verkopen jullie in-ear-gehoorbescherming die er voor zorgen dat ik niet doof wordt van de muziek bij concerten en optredens?" Verkoopster: "Wat zegt u, ik kan u niet zo goed verstaan!..."
Na al die weken dat Koen pakketjes ontving, werd er vandaag dan eindelijk weer eens een pakketje bezorgd dat aan mij geadresseerd was. Ik zat er zoals gewoonlijk al weer langer op te wachten dan de verzender eigenlijk had aangegeven, maar dat terzijde.
Met de precisie van een chirurg opende ik het pakketje en haalde daar mijn AirPort Express uit, van Apple. Met dit kleine apparaatje, dat ik enigszins presenteerde met een imitatie van "De Koenoe", zou ik mijn muziek vanaf mijn laptop of iPod, draadloos over mijn surround systeem in de kamer kunnen afspelen. De mogelijkheid om draadloos met een printer te communiceren of als draadloos modem te gebruiken bestaat ook, maar deze functies had ik dan weer niet nodig. Overigens ook Jaap, die overal een telefoon in lijkt te zien, stond er weer bij en deed zelf ook een imitatie van "De Koenoe".
Thuisgekomen ontdeed ik de bijzonder strak ontworpen doos (ik ben niet anders gewend van Apple!) van z'n plastic jasje en ging verder met uitpakken. Ook de binnenkant was uiteraard op z'n Apple's vormgegeven, waarbij de sleutelwoorden "wit" & "less is more" centraal staan.
De AirPort Express uitpakken en in het stopcontact steken was niet zo bijzonder, de operatie daarna wel. Want een zeikerd als ik ben, moet altijd alles netjes weggewerkt en met het grootste gemak te bedienen zijn. Daarom moest ik het tv-kastje weg en een beetje uit elkaar halen, zodat ik de bekabeling naar de versterker kon brengen en alles netjes kon wegwerken. Het ging niet zonder slag of stoot, maar uiteindelijk zat het allemaal prima in elkaar en stond ik met het zweet op mijn rug klaar voor de laatste fase. Overigens was dit het eerste Appeltje waar ik dorst van kreeg!
In de laatste fase moest ik het kleine apparaatje werkend krijgen en in ons draadloos netwerk zien te hangen en daarom pakte ik er een ander Appeltje bij. Janine's Appletje draaide overigens ook op volle toeren en zo stikte het dus van de lichtgevende Apple logo's aan tafel. Na wat gepiel met de instellingen (wat overigens vrijwel vanzelf ging, ook zoiets moois van Apple!), kreeg ik het dan eindelijk voor elkaar om mijn muziek via mijn iPod, af te spelen over de luidsprekers in de woonkamer. En dat volledig draadloos! Wat een heerlijke techniek!
Zelfs uit de draadloze luidsprekers die in de tuin staan, kan ik nu met een paar een eenvoudige drukken op de iPod, de mooiste muziek laten klinken! Nu alleen nog mooi weer, zodat ik er ook van kan genieten...
Het was vanavond weer eens, zij het vrij onverwachts, tijd voor een heerlijk avondje theater. Afgelopen zaterdag kreeg ik een e-mail van Janine's zus Annette, die me vertelde dat ze vrij goedkoop aan kaartjes kon komen van een voorstelling van Mayumana in het Nieuwe Luxor.
Van Mayumana had ik echter nog nooit gehoord, maar deed mijn huiswerk zorgvuldig en zocht hen op via YouTube. Daar vond ik al heel snel een preview van hun voorstelling "Momentum", dezelfde als de voorstelling waar Annette kaartjes voor wilde kopen. Het filmpje sprak me erg aan, want ik herkende iets van een percussie/theater-groep waar ik lang geleden al helemaal wild van werd, namelijk Stomp.
Het was het proberen waard en dus stapten we vanavond iets na 8 uur als een van de eersten de zaal van het Nieuwe Luxor in Rotterdam in, waar ik samen met Janine en haar zus op de eerste rij belandde en dus perfect zicht had op de voorstelling.
De voorstelling Momentum is, zoals zij zelf al perfect op hun eigen website omschrijven, een stomende, humoristische, ritmische, spectaculaire en zeer interactieve voorstelling! Laten dat nou net de ingrediënten zijn die nodig zijn voor een leuke avond!
Over veel zaken kunnen we zelf beslissen, behalve overde tijd die onherroepelijk haar eigen gang gaat. En dat onderwerp, de tijd, staat min of meer centraal in deze voorstelling van Mayumana. De leden van Mayumana voerden een 1,5 uur durend, geweldig ritmisch, humoristisch en interactieve show op, waar ik, en zo te horen de rest van de zaal, ontzettend van genoot. Het publiek werd erg betrokken bij de show, doordat het af en toe ook zelf mee moest doen. Dat gebeurde onder andere door middel van een aantal koorden die in het publiek neerdaalden. Diegene die het dichts bij het koord zat werd geacht hier in een bepaald ritme aan te trekken en zo ontstond een heel ritmisch stuk dat gecomponeerd werd door 2 leden van Mayumana en de zaal zelf.
Hoewel er voor de voorstelling verteld werd door een vriendelijke, doch gebiedende stem uit de speakers dat foto's maken of filmen ten strengste verboden was, kon ik het tijdens de laatste knallen van het de voorstelling niet laten om toch wat foto's te schieten. Zeker toen de aller laatste seconden van de voorstelling weg tikten en de percussionisten / dansers op minder dan een meter van mij vandaan hun kunsten vertoonden, móést ik wel mijn camera tevoorschijn halen.
Op een gegeven moment trok het gehele gezelschap dwars door de zaal naar buiten en hoewel de mensen bij vlak bij de uitgang niet in de gaten hadden dat ze moesten volgen, gaf de zaal op een gegeven moment tóch gehoor aan de driftige handgebaren van het Mayumana team. Die speelden op hun beurt nog vrolijk verder in de foyer van het Nieuwe Luxor, dat binnen een mum van tijd gevuld werd met het publiek uit de zaal, dat vrolijk meeklapte, bewoog op het ritme, schudde met de heupen of met een brede glimlach toekeek en gewoon genoot van het spectakel dat zich vlak voor onze neus op zeer ongebruikelijke wijze voltrok.
Het mag gezegd worden, ik heb ontzettend genoten van deze voorstelling, ook al ben ik wat bevooroordeeld omdat ik een enorme fan ben van dit soort percussionistische kunst. De voorstelling is dan ook een échte aanrader voor jong en oud, die graag een avondje onderuitgezakt in het theater willen zitten en van humoristische ritmiek, dans of gewoon een geweldige show houden.
Je zou natuurlijk altijd de preview van Momentum op YouTube kunnen bekijken, maar ook leuk is de bonus van deze keer, een opname van het optreden dat Mayumana na afloop in de foyer van het Nieuwe Luxor gaf...
Sander de Gans zag het levenslicht in 1984 en houdt zich bezig met het bedenken en uitwerken van Concept, Productvisie en Design voor internet trajecten bij internetbureau Mangrove in Rotterdam. In zijn vrije tijd is hij drummer bij (hard)rockband 5th Suspect. Woont samen met zijn vriendin Janine en hun altijd luie huistijger Gijs. Houdt daarnaast van muziek(maken), reizen, motorrijden, snowboarden en zijn vrienden.
Toen ik vanmorgen op de bank in de huiskamer aan het relaxen was, hoorde ik opeens het geluid wat ik tegenwoordig wel vaker hoor. Het is nog niet zo lang hoor, nog maar een paar maandjes maar het wordt steeds beter. Verzonken in gedachten luisterde ik eerlijkheidshalve gezegd niet heel aandachtig, totdat ik in mijn onderbewuste opeens iets herkenbaars hoorde...
