Aan de goede kant van de dranghekken

Ik kan het me nog goed herinneren. Toen ik vorig jaar popfestival Flakkeese Dagen bezocht, dacht ik nog: "Ik zou toch ooit ook eens op dat podium willen zitten, aan de goede kant van de dranghekken". Als iemand mij toen had verteld wat er zich in dat komende jaar af zou spelen, had ik hem ter plekke compleet voor gek verklaard. Hoe had ik dat ook ooit kunnen weten...

In juni vorig jaar oefende ik voor het eerst mee met mijn 'local heroes', nadat ik was gevraagd om deel te nemen aan het Buckle-Up & Friends concert ter ere van de opening van het Jeugd Activiteiten Centrum in Middelharnis. Mijn allereerste podiumervaring beleefde ik een paar maanden later, op 11 september 2010, toen ik vijf nummers meespeelde tijdens dat speciale concert. In de pauze werd ik aangesproken door een voor mij toen nog volstrekt onbekend persoon, of ik niet eens met zijn nieuwe band kennis wilde komen maken en wellicht daar wilde gaan drummen.
Net zoals ik me bedacht bij het Buckle-Up & Friends concert, zei ook nu weer iets in me: "Ach, waarom ook niet! Ik heb immers niks te verliezen!". De rest is historie, want begin oktober vorig jaar kwamen we voor het eerst bij elkaar en dat bleek meteen te klikken. Rockband 5th Suspect bleek geboren.
We oefenden zo vaak we konden en we stelden onszelf een duidelijk doel. Een super vet debuut optreden op Flakkeese Dagen 2011. We regelden zelfs een professionele photoshoot om de 'marketingmachine' kracht bij te zetten. Ging het er dan toch al zo snel van komen?

Ja, want onze aanvraag om op te treden werd goedgekeurd en we kregen een prachtige tijd voorgeschoteld. Beter hadden we ons niet kunnen wensen. De weken daarna oefenden we net zo lang totdat alles tot in de puntjes klopte en vandaag was het dus D-Day...

Eerst de vrijdagavond, want gisteravond ging het tweedaagse Flakkeese popfestival al van start.
Hoewel ik toch wel een beetje zenuwachtig was voor ons eigen optreden, had ik het gisteravond ontzettend naar m'n zin. Ik genoot van de optredens van onder andere Mozes en uiteraard Note To Amy, één van mijn Flakkeese favorieten.

Afgelopen nacht sliep ik niet veel en kon alleen nog maar aan ons optreden van vanavond denken. De hele dag was ik er zoet mee. Sowieso, want een optreden vergt nog flink wat voorbereiding, zeker voor mij, de drummer. Alles moet ingepakt en vervoerd worden en dat blijkt toch altijd weer een niet alledaagse klus.

Het was 20:30. Tijd om back stage te gaan. Ik vroeg bekenden voor mij te duimen en het moment van optreden kwam snel dichterbij.
Na het opbouwen en bij aanvang van de soundcheck gebeurde het. Ik besteeg mijn drumtroon en vanaf dat moment wist ik dat het goed zat. De zenuwen waren verdwenen en maakten plaats voor een ongelooflijke constante stroom adrenaline. Dit was waar ik zo lang naar uitgekeken had!

Voordat we echter konden beginnen, werd het geluid getest en waar nodig bijgesteld. Een ander belangrijk onderdeel was het positioneren van de camera's. We hadden namelijk zelfs een dvd registratie van ons debuut optreden weten te regelen. Niemand minder dan mijn immer gerespecteerde collega bij Websites Nederland, online video specialist Jeroen Abel, nam deze klus op zich en ik wist dat ik alles in zijn handen kon leggen en mijzelf daar niet druk over hoefde te maken.
Vanachter mijn drumkit zag ik een groot deel van mijn vrienden in de steeds voller stromende zaal staan en zelfs mijn vader en moeder waren aanwezig om het debuut optreden van hun zoon te aanschouwen.

De soundcheck was achter de rug. We keerden terug back stage en het was wachten totdat het tijd was om te gaan knallen.
We werden op een bijzondere manier aangekondigd. Een geintje van onze zanger, die het nodig vond om mij apart in de aankondiging te laten vernoemen. De etter. Hij legde zodoende nog wat extra druk op mijn schouders, maar ik kon er wel om lachen. Typisch iets voor Robin. Heerlijk.

Onder luid applaus en gejuich kwamen we op. De zaal stampvol. De eerste noten schoten de zaal in en daarna mijn eerst klap. Bang! Het was begonnen!

De heren gitaristen gaven hun jank-ijzers de sporen en het publiek deed fantastisch mee. Vanaf mijn drumkruk keek ik over alles heen. Een drummer zit immers altijd eerste rang. Schitterend! "Damn what a rush!".

Het optreden dat volgde was fantastisch en we leken boven onszelf uit te stijgen. Zo'n debuut optreden hadden we ons nooit kunnen wensen! Het liep gesmeerd, ging (bijna) perfect en dat had effect op het publiek dat steeds verder uit z'n dak ging. Ook ikzelf zat heerlijk achter m'n drumkit en dat terwijl alles perfect werd vastgelegd door drie vaste camera's en onze cameraman Jeroen.
Ook zanger Robin had het enorm naar z'n zin en ging net als het publiek, volledig uit z'n dak. Bijna letterlijk zelfs, want half in het optreden klom Robin de lichtmast in, en belandde tot ieders verbazing in de nok van de tent. Het publiek werd uitzinnig!
Maar 'the show must go on' en dus drumde ik (bijna) ongestoord verder. Toch was ik hem aan het einde van 'Fire Woman' even kwijt, maar toen ik boven me keek vond ik onze zanger hoog boven me weer terug. Hij lachte.

Na nog een aantal nummers, waarbij het dak er bijna letterlijk af ging, kwam toch al snel een einde aan ons drie kwartier durende optreden. Je leeft er enorm naartoe, maar in bijna een oogwenk is het voorbij. Het smaakte vanzelfsprekend naar meer!

Het bleef na ons optreden nog lang gezellig op het festivalterrein. Nog twee bands volgden na ons, waarna twee schitterende Flakkeese Dagen, het festival jammerlijk ten einde kwam. Het duurt nu weer een jaar voordat we de 23e editie van dit schitterende popfestival weer gaan beleven. Of we dan weer optreden? Geen idee, maar we gaan de komende tijd ontzettend ons best doen om dit festivalseizoen nog een aantal leuke optredens te mogen geven. Blijf 5th Suspect dus volgen de komende tijd!

Bij deze wil ik van de gelegenheid gebruikmaken om Stichting Jailhouse te bedanken voor een perfect geregeld festival en de mogelijkheid om op te mogen treden op een fantastische tijd. Ook een dankjewel voor Websites Nederland is op z'n plaats, voor het lenen van de nodige apparatuur en vooral 'all hands up' voor Jeroen Abel, onze held, want hij heeft een schitterende dvd registratie van ons optreden mogelijk gemaakt! Als laatste ook een bedankje voor Klaasjan, die schitterende foto's van ons optreden aanleverde en natuurlijk een groot applaus voor alle fans en andere aanwezigen, die ons optreden onvergetelijk maakten!

De foto's van ons optreden zijn te vinden in mijn speciale Flickr album, maar nog mooier is de promofilm die gemaakt is om komende tijd nog wat extra optredens te kunnen regelen. Andere video's van ons debuut optreden zijn terug te vinden op het YouTube kanaal van 5th Suspect.

Een bijzonder muzikaal project met Buckle-Up & Friends

Toen ik een aantal maanden geleden door Buckle-Up drummer Klaasjan werd gevraagd om mee te werken aan een bijzonder project, aarzelde ik toch even. "Zou ik dat wel kunnen?" vroeg ik me hardop af, maar erg lang deed ik er niet over om die vraag te beantwoorden. Nog diezelfde dag mailde ik 'm terug dat ik maar al te graag wilde mee doen...

Ter ere van de opening van het nieuwe 'Jailhouse seizoen' werd de Flakkeese coverband Buckle-Up gevraagd het openings-optreden te verzorgen, maar omdat het ook de opening van het nieuwe Jailhouse onderkomen betrof, besloot Buckle-Up hieraan een bijzonder tintje te geven. Zo'n twintig verschillende 'friends', allen muzikanten, werden uitgenodigd om zo'n 34 nummers samen te spelen en zo begon 'de droom'.

Na de mail van Klaasjan kwam alles in een stroomversnelling terecht. Ik oefende thuis veel, woonde een aantal oefensessies in het hoofdkwartier van Buckle-Up bij en liet er zelfs eens de aardappelen voor aanbranden, maar vandaag was het dan eindelijk tijd om al dat oefenen nu eens in de praktijk te tonen tijdens mijn aller eerste échte optreden. En dat tegenover écht publiek nog wel! Ter ere hiervan liet ik deze week zelfs nog even een speciale versie van het Ganzen-tshirt bedrukken.

's Middags laadde ik met een aantal Buckle-Up'ers de bus al vol instrumenten en bijbehorende attributen en reden zo met een volle bus richting het nieuwe Jeugd Activiteiten Centrum van Middelharnis.
Daar laadden we aan het begin van de avond met behulp van wat extra 'friends' alle spullen weer uit en installeerden alles netjes op het podium. We hadden zelfs de beschikking over een wel hele speciale roadie!

Nadat als laatste de drumkit werd geïnstalleerd was het tijd voor de soundcheck en zagen de overige aanwezigen dat de noeste arbeid zijn vruchten afgeworpen had. Helemaal toen de sfeerverlichting werd geactiveerd.

Om 21:00 brak het 'moment suprême' aan en bulderden de eerste akkoorden door de speakers de volle zaal in. Het publiek was in grote getale op komen draven en vulden voor het eerste nieuwe ruimte van Popstichting Jailhouse. Naast mijn vrienden, waren ook mijn vader en moeder voor deze gelegenheid op komen draven en dat vond ik natuurlijk fantastisch!
Want meteen om 21:00 kreeg ik de vuurdoop toen ik direct bij het eerste nummer (een Rolling Stones' cover 'Start Me Up') al moest drummen.
Ik bedacht me dat het er nu écht op aan kwam, maar voordat ik me dat goed en wel kon realiseren, hoorde ik Arno al los gaan op zijn gitaar en dat betekende dat ik in moest vallen.
Heftig! Het geluid bleek nog niet goed afgesteld te zijn en dus kon ik het verloop van het nummer, op mijn eigen getimmer na dan, niet zo heel goed volgen, maar ik geloof niet dat het publiek dat enigszins in de gaten heeft gehad.

Na U2's 'Elevation', het tweede nummer dat ik direct daarna moest spelen, mocht ik zelf genieten van de Buckle-Up & Friends optredens en lette ik uiteraard zelf heel erg op het drumwerk van de verschillende drummers die aan dit project hun medewerking verleenden. Toch had ik ook genoeg oor voor de zangers en zangeressen, gitaristen en bassisten en zodoende vorderde de tijd snel.

Het eerste deel van de avond werd na een half uur pauze opgevolgd door het tweede deel en ook nu moest ik meteen weer twee nummers spelen. Het geluid was deze keer echter perfect en dus speelde ik een stuk relaxter. Vol overgave speelde ik de nummers 'Born To Be Wild' (van Steppenwolf) en 'You Can Say' (van Krezip) terwijl vele van mijn vrienden, de heren en dames die ook naar mijn aller eerste echte optreden kwamen kijken, lekker stonden mee te rocken.
Richard en Jurien schoten ondertussen wat foto's dat soms wel hele mooie sfeerplaten opleverde!

Mijn derde en vierde nummer werden opgevolgd door andere friends en ook die speelden weer de sterren van de hemel. De sfeer in het publiek was goed en er werd toegewerkt naar de climax.
Die kwam met het laatste nummer, een cover van Nirvana's 'Smells Like Teen Spirt' dat ik godzijdank zelf ook mocht drummen!

Ik begon erg enthousiast met het nummer en wist dat dit wel eens het laatste nummer kon zijn dat ik voorlopig voor publiek zou spelen. Ik was echter zó enthousiast dat er een moordend tempo insloop en ik lachende doch zwetende blikken van de gitaristen toegeworpen kreeg.
Maar het liep perfect. Mijn medespelers hadden het flink naar hun zin, ook al moesten ze tijdens dit nummer keihard werken. Ik besloot dus het tempo aan te houden, want bij Nirvana was het zelf ook altijd een lekkere chaos en aan de reactie van het publiek te horen bleek dit een goede keuze.

Nadat de laatste akkoorden hadden geklonken en we symbolisch afscheid namen van het publiek, speelde Buckle-Up zelf aansluitend nog een aantal nummers, voordat het hele spektakel toch écht ten einde kwam.

Niet alleen tijdens deze avond, maar tijdens het gehele project heb ik ontzettend genoten. Daarnaast heb ik, naast dat ik veel nieuwe en gezellige mensen heb leren kennen, ook enorm veel geleerd. Een bedankje richting Buckle-Up en in het bijzonder Arno en Klaasjan is dan ook zéker op z'n plaats!
Uiteraard ook een bedankje naar vrienden en familie die de afgelopen tijd geïnteresseerd waren in de vorderingen en voor de aanwezigheid afgelopen zaterdag. Ik vond het een eer om voor jullie mijn eerste optreden te mogen doen!

Alle foto's van deze historische avond zijn terug te vinden in mijn speciale Flickr album. Als bonus heb ik een filmpje gemonteerd waarin ik vanachter de drums Nirvana's 'Smell's Like Teen Spirit' samen met Buckle-Up & Friends ten gehore breng! Voor de liefhebbers is er overigens ook nog een filmpje op mijn YouTube Channel terug te vinden waarin ik drum tijdens de cover van U2's 'Elevation'.

De details zijn bekend!

Afgelopen vrijdag dook ik voor een van de laatste keren de oefenruimte van Buckle-Up in, in voorbereiding op het optreden van 11 september met Buckle-Up & Friends, dat plaats vindt in het nieuwe Jeugd Activiteiten Centrum van Middelharnis (JAC).

Omdat de Buckle-Up bezetting niet volledig was en Klaasjan, net terug van een rondje door the States en Canada, toch niet ging drummen (er waren immers drie drummers aanwezig!), voorzag hij de oefensessies hier en daar van zijn zangkwaliteiten.
Vanavond ontmoette ik Martin voor het eerst, die reeds zijn strepen op de gitaar al lang verdiend heeft en ook zag ik Richard weer eens spelen die die avond ook lekker bezig was.

Inmiddels zijn de details over het optreden bekend en is zelfs de poster al klaar (download hier de poster in een groot PDF formaat). Zoals gezegd zal het zaterdag 11 september plaatsvinden aan de Molenweg 28 in Middelharnis (daar waar vroeger Imabo Esselink zat). Kaartjes zijn echter niet nodig, de entree op deze feestelijke en vooral heugelijke avond, is gratis. De zaal gaat om 20:30 open en de aftrap begint dan om 21:00 en vanwege de flinke lijst met 'friends' én nummers zullen we zo rond 00:30 de laatste noten spelen.
Wees er echter snel bij! Er kunnen zo'n 150 mensen in de zaal en nu er vrije toegang is, betekend dit dat vol ook echt vol is! Meer informatie over dit optreden vind je op de website van Popstichting Jailhouse.

Helaas kan ik niet bij de generale repetities aanwezig zijn. Die vallen namelijk precies op de data dat ik in Griekenland van een heerlijke vakantie hoop te genieten. Ik hoop echter op de laatste dag nog eventjes 'voor 't echie' te kunnen oefenen omdat het toch voor mij ook allemaal nieuw zal zijn, maar uiteraard zal ik mijn vakantie sowieso goed besteden om de laatste puntjes nog even op de spreekwoordelijke i te zetten!

Hopelijk tot ziens bij Buckle-Up & Friends!

Bruiloft Marinus & Ellen: "Dé dag..."

Maanden lang keken we met z'n allen hier naar uit en zij al helemaal! De afgelopen maanden hadden we het met de vriendengroep maar wat druk met de voorbereidingen en werden de personen waar het vandaag om draaide, steeds zenuwachtiger...

Voor mij begon deze dag al op tijd, want al ruim voor acht uur stond ik bij Ellen's ouderlijk huis aan de versierde deur om mijn het begin van mijn belofte om op deze bijzondere dag het een en ander te filmen, in te wisselen. Ik zag hoe ze werd opgemaakt en uit de tijd liep en dat is iets wat bij Ellen eigenlijk niet kan en mag gebeuren!

Ondertussen arriveerde Marinus (Keuf) en ging met zijn vader en moeder alvast op de foto. Eindelijk mocht hij aanbellen en kwam ook zijn aanstaande naar buiten en dus ik wist niet hoe gauw ik met haar op de foto moest.
Daarna vertrokken de twee tortelduifjes voor de fotoshoot met Arjo van der Graaff en hadden wij als vrienden van het paar iets heel anders te doen!

Rond de klok van half 12 verzamelden we weer met z'n allen bij Ellen's ouders thuis en deed Martha nog even een schietgebedje om de op handen zijnde regen tegen te houden. Dat werkte, want het zonnetje begon feller te schijnen en na een overheerlijke maaltijd en een balkonscène waarin Ellen haar bloemetje nog eens aan een hevige inspectie onderwierp, kwam het paar naar buiten en ging op weg naar voor de ceremonie.
De Audi A5 Quattro werd met enige perfectie precies voor het Raadhuis van Middelharnis geparkeerd en nadat iedereen plaatsgenomen had, kwam het bruidspaar onder de door hun uitgekozen muziek naar binnen. Daar namen ze plaats bij het raam, waar de zon prachtig naar binnen scheen.
De twee leken wel licht te geven, maar ik zag aan Keuf's gezicht dat hij het erg warm had. Niet verwonderlijk ook, want het was flink warm vandaag en zo in het zonnetje was het bijna niet uit te houden. Serieuze gezichten richtten zich dan ook tot de ambtenaar, die een heel leuk verhaaltje geschreven had en waar meer dan eens om gelachen of gegniffeld werd.

Eindelijk mochten ze elkaar het 'ja-woord' geven en werden de ringen uitgedeeld. Nu was het officeel, Keuf & Ellen waren eindelijk man en vrouw...
Buiten werden de ringen door iedereen eens goed bekeken en werden er ondertussen de nodige foto's met familie en vrienden genomen. Onder de mannen was het intussen erg gezellig aan het worden en hadden allen trek in een biertje, maar dat moest nog even wachten.
Eerst werd het huwelijk nog kerkelijk ingezegend en precies tijdens de kerkdienst viel de stroom uit. Dat werd dus a capella verder!

Gelukkig werd alles goed opgelost en na de kerkdienst kwamen we aan bij de feestlokatie. Voordat het paar echter de trouwzaal van Restaurant Grevelingen binnenliep, werden ze eerst door de menigte toegezongen met een eigen geschreven liedje, maar daarna was het écht tijd voor een feestje. Echter, de bruidstaart bleek helemaal verkeerd te zijn en even was er lichte paniek, maar daar kwam vlug verandering in. Ellen's vader bracht een toost uit op het bruidspaar en iedereen deed vrolijk mee. Daarna sneden Keuf en Ellen de taart aan en hoewel dat misschien niet de goede was, smaakte hij verrukkelijk!

Nadat we gezellig met z'n allen buiten gezeten hadden en we de tijd hadden gehad om lekker met elkaar te kletsen over de gebeurtenissen en outfits van deze dag, was het tijd om aan tafel te gaan en te smullen van al het lekkers dat ons werd voorgeschoteld. De kleintjes waren intussen aardig ondeugend geworden en tussen de gangen door luisterden we naar gedichten van beide ouders, die veelal ondersteund werden door foto's uit het verleden. Uiteraard volgden daarna de kado's die met veel belangstelling bekeken werden, maar ook het eigen publiek werd door het bruidspaar niet vergeten. Zo werd Ralph ook nog even in het zonnetje gezet omdat hij precies vandaag jarig was en kreeg ik zelf ook nog een leuk presentje omdat ik vandaag zo dapper aan het filmen was en onder andere ook de foto voor de trouwkaart had gemaakt.

Na alle officiële gedeelten en andere gekkigheid, was het tijd voor het feest. Daar kwamen we oude bekenden tegen en praatten honderduit. Ook gingen we de dansvloer op en wilde ik natuurlijk ook nog eventjes met de bruid op de foto. De DJ's draaiden lekkere plaatjes, maar toen brak het gedeelte aan waar we met de vrienden zo ongeveer al maanden naar uitkeken.
We maakten in twee maanden tijd een hele leuke film en stopten daar veel tijd en energie in. Gelukkig dan maar dat we de lachers op de hand kregen en toen de film overging in realiteit en de uitzinnige dames de zaal instormden, wist het bruidspaar genoeg. Dit werd genieten!

Als Greenday verkleed stormde ik met drie vrienden het podium op en zetten het nummer 'Boulevard of Broken Dreams in, waarbij Chris voor zanger en gitarist speelde (hij leek precies Billy Joe Armstrong van de echte band), Jurien lekker stond te rocken met zijn letterlijk fonkel nieuwe gitaar, Sjoerd uit z'n dak ging met de baspartijen en ik uiteraard een lekker heftig ritme aan het geheel toevoegde. Gelukkig werden we als band beveiligd door heuse bodyguards, want we werden overspoeld door uitzinnige fans die ons bedolven onder de knuffelberen en bustehouders.
Het bleek een groot succes en had allemaal werkelijk niet beter kunnen lopen. Een zeer geslaagd optreden dus en mede door deze gebeurtenis kwam iedereen daarna lekker los en ging het feest pas echt van start.

Er werd lekker gedanst en gefeest en uiteraard werd het kersverse echtpaar op de schouders genomen bij het sluitingslied. Als laatste werden er nog wat puntzakjes patat uitgedeeld die door enkele dames zonder al te veel schaamte naar binnen gewerkt werden.

Toch kwam er ook een einde aan dit alles en hoewel we maanden naar deze dag toegeleefd hadden, stonden voor we het wisten Keuf en Ellen beiden op het podium om ons en vele anderen te bedanken voor hun inzet en aanwezigheid. Daarna verlieten ze onder begeleiding van een sterren-regen het feest en ging de muziek binnen nog eventjes door.
Zo eindigde rond de klok van 01:00 uur het feest aan de Grevelingen en hadden wij nog wat napret vanwege onze actie eerder deze dag...

Er zijn nog twee films van deze prachtige dag in de maak, maar tot die tijd zal iedereen het met de foto's moeten doen! Daarom hieronder de foto's van de bruiloft die ook op mijn Flickr account terug te vinden zijn.

"Daar kun je nog eens goedkoop pijn in je buik van krijgen!"...

Nadat ik met Richard nog even een ski taartje gehaald had op de dijk en deze bij oom Leen en Tante Els, gedeeld had met onder andere mijn vader en oma De Gans, besloten Riz en ik samen Jurien op te halen en naar het RGO te rijden.

Op het Regionale Scholengemeenschap Goeree-Overflakkee in Middelharnis vond vanavond namelijk het jaarlijks terugkerende "School of Rock" plaats, waarop jonge bands bestaande uit leerlingen van de school, hun kunnen laten zien.

Nog nooit was ik daar binnen gewipt, maar vanavond was ik té nieuwsgierig om niet te gaan kijken. Zo was ik al erg onder de indruk van de band Midsum die ik als afsluiter van de Flakkeese Dagen 2009 al zag spelen. Vanavond traden ook zij weer op, samen met een aantal andere bandjes, solisten of duo's. Ook de tegenwoordig nationaal en internationaal bekende Aqua de Annique (die ik voor het eerst zag en hoorde en flink onder de indruk was van haar stem!) gaf nog een kort optreden, nadat zij al een lange drukke dag achter de rug had waarop ze onder andere vergezeld werd door de mannen van Bløf.

Het mag gezegd worden, het optreden van Midsum was ook vanavond weer super en ik ben er van overtuigd dat we in de toekomst nog veel meer van deze band gaan horen. Ook zag ik weer nieuwe gezichten, die al hard op weg zijn, maar nog veel oefenuurtje nodig hebben...

Toch kleefde er een nadeel aan deze avond. De gemiddelde bezoeker was zo'n 15 jaar oud en ik voelde me dan ook (jammer genoeg) nèt iets te oud voor deze optredens. Ook toen ik bij het tentje kwam om wat te drinken te kopen, deden de posters met het opschrift "Middelharnis Super Fris" me al een belletje rinkelen. Toen ik de dame dan ook vroeg om een biertje, vertelde ze lachend dat ik een Colaatje kon krijgen, maar dat er geen alcohol geschonken werd.
Maar zoals Johan ooit zei, "Elk nadeel heb ze voordeel" en dat werd ook vanavond weer duidelijk, want hoewel er in geen velden of wegen een druppel alcohol te bekennen viel, kostte 1 Cola welgeteld 5o eurocent. Normaal zou ik zeggen "Dat is nog eens goedkoop dronken worden", maar nu kwam ik niet verder als "Kijk, daar kun je nog eens goedkoop pijn in je buik van krijgen!"...

The Who's rockopera "Tommy"

Na Metallica van vorige week, werd het vanavond een iets rustiger avondje rocken! Vanavond zouden we ons immers in een luie stoel van het Oude Luxor in Rotterdam laten zakken en getrakteerd worden op rockopera "Tommy", waarvan het origineel uit 1969 stamt, naar een idee van Pete Townshend. De songwriter en gitarist van de bekende vroegere Britse rockband The Who (met de bijzondere, maar veel te vroeg overleden Keith Moon als drummer), schreef bijna alle nummers uit de opera, op 2 nummers na, die door basgitarist John Entwistle werden geschreven.

De rockopera Tommy vertelt het verhaal van Tommy Walker, wiens vader Captain Walker van het Britse Leger als vermist wordt opgegeven tijdens de Eerste Wereldoorlog en als gesneuveld wordt beschouwd. Kort daarna hoort zijn vrouw, Mrs. Walker, van zijn vermissing/dood en brengt hun zoon, Tommy ter wereld.

Vier jaar later, in 1921, komt Captain Walker weer thuis en komt erachter dat zijn vrouw een nieuwe liefde heeft gevonden. Een ontketende Captain Walker vermoordt de minnaar van de vrouw recht voor de neus van Tommy. Om de misdaad geheim te houden, dragen Tommy's ouders hem op om te vertellen dat hij het niet gezien heeft, niet gehoord heeft en hij er "nooit van zijn leven iets over zou zeggen". Een getraumatiseerde Tommy neemt het letterlijk en wordt doofstom en blind.

Nadat men jarenlang geprobeerd heeft Tommy te genezen, komt men erachter dat Tommy een uitzonderlijk talent heeft om te flipperen en al snel verslaat hij de kampioen van het vorige toernooi. Dit lijdt ertoe dat Tommy internationale faam krijgt.

Tommy's moeder blijft maar proberen om hem te bereiken en raakt gefrustreerd dat hij haar geheel negeert, terwijl hij naar een spiegel blijft staren. Uit frustratie gooit zij de spiegel kapot.
Na het stukgaan van de spiegel komt Tommy weer 'bij bewustzijn'. Tommy's wonderlijke genezing baart publiekelijk opzien en hij krijgt een goeroe-status. Daarna krijgt hij een quasi-Messiastische 'sluier' om en probeert zijn fans te leiden tot eenzelfde verlichting als hij doormaakte. Tommy vraagt zijn volgelingen om zichzelf (tijdelijk) te verblinden, en zichzelf doofstom te maken om werkelijk de spirituele hoogten te bereiken, maar de hardhandigheid van zijn cultus en de uitbuiting van haar volgelingen door zijn familie en aangetrouwden, zorgen ervoor dat zíjn volgelingen tegen hem in opstand komen. In de steek gelaten door zijn volgelingen en aanbidders, krijgt Tommy een nieuwe verlichting.

Het verhaal over het autistische kind Tommy is een metafoor: de veronderstelling is dat we vijf zintuigen hebben, maar blind zijn voor de realiteit. Tommy staat symbool voor onze eigen onvolkomendheden.

De originele uitvoering van het stuk dat exact 74 minuten duurt, wordt gedaan door de muzikanten van The Who zelf, maar is nu nieuw leven ingeblazen door de mannen van Di-rect.
Omdat het een van de laatste optredens van Di-rect in hun huidige samenstelling was en ik toch al geïnteresseerd was in deze rockopera, heb ik uiteindelijk toch nog kaartjes weten te bemachtigen.

Bij binnenkomst in de zaal bleek dat we prima plaatsen hadden weten te bemachtigen. Er werd omgeroepen dat er niet mocht worden gefotografeerd, maar dat kon ik natuurlijk niet over mijn kant laten gaan. Voordat de voorstelling begon, fotografeerde ik daarom alvast de DW-kit van Jamie terwijl Janine het programmaboekje doornam.
Ook tijdens de show nam ik stiekem foto's, maar moest de eerste 10 minuten erg wennen. Echt vreemd om een rockband als Di-rect opeens in het theater te zien optreden en de leadsinger opeens te zien acteren. De muziekstukken maakten echter alles goed en Spike denderde als vanouds weer als een dolle over het podium.

Toen ik eenmaal in het verhaal zat was het prima te volgen en zweepten de heerlijke rocknummers de gehele zaal op. Je voelde de zaal gewoon meeleven met de hoofdpersoon in kwestie en ik denk dat het feit dat Tim Akkerman voor één van de laatste keren op het podium stond met zíjn Di-rect, de doorslag gaf waarop het publiek in het laatste nummer compleet uit z'n dak ging en al staande mee meeklapte (echt Hollands!) en mee-rockte! Uiteraard volgde als afsluiting een staande ovatie die dankbaar door de artiesten op het podium in ontvangst werd genomen.

Janine en ik hebben ontzettend van het stuk genoten en vonden het allebei jammer dat het na een uur en een kwartier alweer afgelopen was. We zouden iedereen dan ook graag aanraden om ook deze rockopera te bezoeken, maar helaas is er alleen morgen (8 april) en vrijdag 10 april nog een uitvoering, waarna Tim Akkerman afscheid neemt van zijn band. Het spreekt dan ook voorzich dat de laatste 2 voorstellingen totaal uitverkocht zijn.

Op naar het volgende optreden, want aankomende maandag zijn we bij de presentatie van het nieuwe album "April" van Bløf, samen met Addie & Mirjam!

Metallica in Ahoy, een concert om nooit meer te vergeten!

We hebben er wel enige moeite voor moeten doen en ook ons geduld werd ook aardig op de proef gesteld, maar vandaag was het dan eindelijk zo ver. Nadat we allebei al een heel weekend een beetje zenuwachtig waren voor wat komen gaan zou, vertrokken Jurien en ik vanavond naar Ahoy Rotterdam om daar als een van de minder dan 10.000 gelukkigen, het eerste concert van Metallica in Rotterdam sinds 17 jaar mee te maken.

Bij aankomst, zo rond 18:30, was de zaal nog aardig leeg, maar de avond zou ook pas om 19:00 beginnen met het voorprogramma. Eerst maar eens onze plaatsen opzoeken, want nu het podium in het midden stond zoals gebruikelijk bij de "Death Magnetic Tour" van Metallica, zouden we prima plaatsen moeten hebben gezien de vak indeling van Ahoy.
Dat bleek inderdaad toen we onze stoelen gevonden hadden, op de hoek bij een gangpad en met een prima uitzicht op het podium dat niet gek ver bij ons vandaan lag.

Daar viel overigens mijn oog al direct op een doek, midden op het podium, die voor mij niet onbekende vormen aftekende. Hier was het mij allemaal sowieso om te doen, de drumkit van Lars Ulrich van Metallica stond daar in het midden van het podium, zij het nog verdekt, opgesteld. Vanaf dat moment ging mijn hart nóg sneller kloppen dan hij het hele weekend al gedaan had.

Na een tijdje gingen de lichten uit en was het tijd voor de eerste band. Ik had er zelf nog nooit van gehoord, maar The Sword begon dus met spelen die avond. Het publiek leek dezelfde mening als ons te delen, want de muziek was al even slecht als het geluid dat uit de speakers kwam en ik ging bijna vrezen voor het geluid van deze avond. Ik hoorde absoluut niet wat er gezongen werd (nu is er van grunten toch weinig te verstaan!) en ik kon zelfs niet volgen wat er tussen de nummers door werd gezegd. De muziek van The Sword was trouwens ook niet mijn genre, dus ik was blij toen ze na bijna een half uur het podium al weer verlieten.

Tijd voor de volgende band! Nu zou het de beurt zijn aan het veel beter bekende Machine Head, dat er om bekend staat ook een hoop herrie te kunnen produceren. De drumkit van deze band werd ook vanonder een laken vandaan getrokken, toen de technici het podium prepareerden en nog een laatste soundcheck uitvoerden.
Niet lang daarna betraden de mannen van Machine Head het podium en had ik een prima uitzicht op de drummer die ik daardoor goed in de gaten kon houden. Ook van dit optreden kwam een enorme bak met herrie, maar dit was toch ook niet helemaal mijn ding.
Het geluid was al wel een stuk beter, maar nog steeds niet het geluid wat ik van Metallica hoopte te horen. De muziek was al wel een stuk interessanter dan die van The Sword, maar het wachten was natuurlijk op de échte mannen!

Na geloof ik zo'n 3 kwartier naar Machine Head geluisterd te hebben, stormden direct na de laatste noten een hele berg mensen het podium op en beklommen enkele acrobaten de zwieberige ladders naar hun werkplek hoog boven de bühne. Ook Lars' drumkit, waar ik inmiddels alweer een paar uur naar zat te staren, werd eindelijk van z'n jasje ontdaan en glom als een paling in een emmer snot.
Inmiddels was de zaal ook volgelopen en kon de échte show eindelijk beginnen!

In het pikkedonker klonk de instrumentale intro waarmee een optreden van Metallica altijd gestart wordt, namelijk "The Ecstacy Of Gold" (terug te vinden op het album S&M waar het ook het eerste nummer betreft). Toen de laatste klanken van deze intro vervlogen, bleef het nog even stil en donker, maar direct daarop volgde een bijzondere lasershow. Toen ik goed keek, zag ik Lars achter zijn drumkit plaatsnemen en vuurde hij zijn eerste slagen op zijn drumkit af. Een spotlight sprong aan en daar verscheen James die het publiek aan de andere kant van het podium begon toe te zingen. Hij wisselde overigens regelmatig van podiumzijde tijdens de nummers, want er stonden over het podium heen zo'n 8 à 10 microfoons opgesteld.

Na een paar nummers hielden de mannen even stil en spraken het inmiddels uitzinnig geworden publiek toe. Daarna gingen ze onverminderd verder met vele bekende klassiekers, afgewisseld met nieuwe nummers die live nóg beter uit de verf leken te komen dan wanneer er muziek van een cd uit onze speakerset rolt.
De energie waarmee de mannen speelden was aanstekelijk en ik focuste mezelf meer dan eens op Lars en zijn drumspel, zelfs tot ergernis van Jurien omdat ik steeds alleen foto's van het midden van het podium stond te maken. Nogal logisch, dáár gebeurde het!
Natuurlijk moesten de Tallica-boys af en toe even adem halen, of van gitaar wisselen tussen de nummers door en zo nam Lars even de tijd voor wat interactie met het publiek of het uitspugen van zijn glas Appelsientje.

Bij het volgende nummer kwamen de lichtbakken opeens naar beneden zakken en varieerden van stand, zodat er bijzondere lichteffecten op het podium ontstonden.
De klassieker "One" wordt steevast afgetrapt met een enorm kabaal van explosies en mitrailleurvuur, maar dit keer bleef het niet alleen bij geluid. Uit het podium spoten meters hoge vlammen de lucht in en de warmte was direct in de zaal te voelen. Tijdens het nummer zagen we de meest bijzondere lichteffecten en spoten de vlammen zelfs tussen de versterkers door, meters de lucht in! Geweldig!

Lars' drumkit werd gelukkig om de paar nummers een kwartslag gedraaid, zodat iedereen de drumkit van alle kanten kon bewonderen. Wij kwamen dus ook aan de beurt en dat was natuurlijk kaasie voor mij!
Terwijl James en Kirk lekker samen stonden te spelen en Robert het publiek aan de andere kant vermaakte, had ik natuurlijk vooral oog voor de fantastisch ogende Tama-kit van Lars. Laatst genoemde had er overigens zelf erg veel schik in, zo leek, want er ging geen nummer voorbij zonder gekke bekken of gebaren om het publiek op zijn hand te krijgen, volledig in stijl zoals we dat van 'm gewend zijn.
Ook James deed zijn best het publiek te vermaken en stond meer dan eens boven op een rij versterkers om zijn geweldige gitaarspel kracht bij te zetten.

Ondertussen kwam ik megabytes te kort, want ik schoot foto na foto, zoals die waar nog net wat vlammen hoog boven het podium vervliegen en de mannen van Metallica prachtig worden uitgelicht. Opnieuw schoot ik vele foto's van Lars om er maar zeker van te zijn dat ik hem er écht goed op had staan, terwijl James zich ondertussen goed in de schijnwerpers liet zetten op de hoeken van het rechthoekige podium.
Maar natuurlijk genoten Jurien en ik van de vele fantastische nummers die opgevoerd werden en zelf één van mijn meest favoriete nummers, die ze bijna nooit spelen, speelden ze vanavond. Ik had het gehoopt, maar nooit verwacht en dus leek het wel of ze vanavond speciaal voor mij "Turn the Page" (van het Garage Inc. album) speelden. Ik voelde het kippevel voor de zoveelste keer deze avond opkomen terwijl ik maar actiefoto's van één van mijn favoriete drummers bleef maken. Die probeerde op zijn beurt meer dan eens wat van zich te laten horen en boven het uitzinnige publiek uit te schreeuwen, maar dat was natuurlijk onmogelijk.

Na een tijdje namen ze afscheid, maar iedereen begreep dat het nog niet afgelopen kón zijn. Ze hadden immers hun favoriete afsluiter "Seek and Destroy" (van het album Kill 'em All) nog niet ten gehore gebracht! Toen de lichten dan ook doofden en Lars drumkit voor de laatste maal een kwartslag draaide, gilde het publiek het uit van geluk. De mannen kwamen terug en trakteerden ons op nog een serie geweldig rockende nummers!

Totdat James inderdaad het laatste nummer aankondigde en een beroep deed op al onze overgebleven energie. We moesten beloven dat we hem met dit laatste nummer álles zouden geven en om die afspraak te verzegelen, vroeg hij of de lichten in de zaal aan mochten.
Tijdens Seek and Destroy rockte iedereen nog één keer alsof zijn of haar leven er vanaf hing en kwamen in deze grande finale, gigantische zwarte strandballen voorzien van het Metallica logo, uit de hemel naar beneden! Het podium lag bedolven onder de zwarte ballen en het werd een bijzondere en uitzinnige afsluiter waarin ook de mannen van Metallica het prima naar hun zin hadden, want ze schopten de ballen al rennend van het podium af terwijl ze nog steeds goed bleven spelen.

Helaas kwam ook aan dit nummer een einde, maar bleven de Metallica mannen toch nog even genieten van hun roem en de uitzinnige menigte. Althans, even... ik schat dat ze met z'n vieren nog zo'n kwartier op het podium bleven staan terwijl James, Robert en Kirk duizenden plectrums het publiek in smeten en Lars twee handen vol drumsticks onder het publiek wist te verdelen. Helaas viste ik achter het net, maar mijn avond was volmaakt.

Nog vol van het concert en met veel adrenaline liepen Jurien en ik niet veel later richting de auto. Het zat er helaas alweer op, maar wat hadden we genoten! Of wij ook ooit op zo'n podium zouden komen betwijfelden we, maar oh wat zouden we dat graag willen. Wie weet... Misschien... Ooit...

Kijk voor meer foto's van deze avond in de map van Metallica in Ahoy op mijn Flickr pagina!

Imitallica... Nèt echt!

Over 2 weken is het zo ver, dan ben ik een van de gelukkigen die het concert van Metallica in Ahoy mag bijwonen. Tot die tijd probeer ik mijn honger te stillen met de muziek van de 11 albums die ze in de afgelopen decennia hebben gemaakt of, zoals vanavond, door naar een optreden van een extreem goede Metallica coverband te gaan.

De band Imitallica (geweldige naam ook!) omschrijft zichzelf op de eigen website als volgt:

Imitallica is een Metallica-tributeband uit de omgeving van Bakel-Deurne (Zuid-Oost Brabant). Liefde en respect voor de muziek van Metallica staan bij deze mannen voorop.

Sedert het najaar van 2003 trakteert Imitallica het publiek op een selectie van nummers uit het omvangrijke repertoire van deze legendarische Amerikaanse Metalband. Het zwaartepunt ligt echter bij de eerste vier albums, te weten: 'Kill 'Em All', 'Ride The Lightning', 'Master Of Puppets' en 'And Justice For All'. Er is speciaal voor deze albums gekozen omdat voornamelijk hier de kracht van de muziek van Metallica in terug is te vinden.

Imitallica garandeert een 1,5 uur durende, dampende en energieke set met enkel klassiekers, en tracht met de uitvoering daarvan het originele en identieke geluid van Metallica zo dicht mogelijk te benaderen.

Nou, die dampende en energieke set hebben ze gisteren zéker neergezet! Imitallica deed het kleine zaaltje in het Diekhuus in Middelharnis, op z'n grondvesten schudden!
Aan het begin van het optreden moest het publiek nog een beetje op gang komen, maar de energie van de band sloeg later op de avond duidelijk over.

Cor had een kaartje voor me gehaald en helaas zat Jurien nog in Engeland en moest hij het optreden missen, maar Bas wilde maar al te graag zijn kaartje overnemen.
De sfeer was in ieder geval erg gezellig. Zo kwam ik onder andere Barry en Niels tegen, met wie ik beiden af en toe het oefenhok in duik om wat te jammen. Bas had het overigens ook erg naar z'n zin. Het mooiste was nog wel dat de biertjes maar €1,75 kostten en daarvoor kreeg je het zelfs in de fles!

Het zaaltje waar het optreden plaats vond was met recht een zaaltje te noemen. Officeel mogen er op last van de brandweer ongeveer 80 mensen in, vanavond waren het er zo'n 100, maar het zaaltje oogde zelfs nog wat leeg.

Zoals gezegd sloeg de energie van de band na een tijdje over naar het publiek en ging men behoorlijk los op de voor iedereen welbekende nummers als Master Of Puppets, The Memory Remains, For Whom The Bell Tolls en de klassieker One. Ook ik heb nog wild met m'n hoofd staan zwaaien bij het podium en verbeeldde me dat ik ook lang en vooral veel haar had zoals bijvoorbeeld de basgitarist.
Mede door de warmte vloeiden de bruine rakkers ook rijkelijk en moest ik zelfs oppassen dat ik het flesje ook niet mee naar binnen goot!

Helaas kwam aan al dat fantastische geweld, ook een einde. De mannen van Imitallica hadden immers ook wel een lekker biertje verdiend! Niels en Barry gaven bij het wegsterven van de laatste noten nog even aan hoe ze het vanavond hadden ervaren en enkele luttele seconden later, stond het podium er helaas weer verlaten bij...

Al met al dus weer een fantastische avond, met een spetterend optreden. Ik ben in ieder geval aardig warm gedraaid voor de échte mannen die ik op 30 maart in Ahoy hoop te zien (het is niet te hopen dat er een idioot is met een bommelding, zoals bij het optreden van The Killers afgelopen week in de Heineken Music Hall)!

Als bonus een filmpje van het optreden van vanavond, waarbij een van mijn favoriete nummers, The Memory Remains, perfect vertolkt wordt door de mannen van Imitallica. Als je overigens wilt zien waar je deze band kunt gaan bekijken, kijk dan even op de website van Imitallica!




Kijk voor meer filmpjes ook eens in Mijn Filmdossier of op mijn YouTube Channel.