Het begon allemaal toen ik met mijn handen een ritme op de keukentafel sloeg. Meteen reageerde de kleine man en sloeg zijn eigen, nog onregelmatige ritme. De eerst volgende keer dat hij bij ons op visite was, zette ik 'm achter de drumkit en het ventje leek volledig in z'n element. Nu weet hij het al als hij hier is en zie ik het aan dat smoeltje als hij even lekker uit z'n dak wil gaan. En zo geschiedde ook vanavond weer...
Zijn voeten komen nog niet eens bij de bassdrumpedalen, maar de kleine Levi weet al goed wat hij met twee houten stokken moet doen. Vanavond sloeg hij weer alsof het een lieve lust was en hij waande zich al een echte artiest op het podium met uitzicht op een uitzinnige menigte. Hij vond het allemaal schitterend en wilde eigenlijk na een kwartier nog steeds niet stoppen, maar zijn papa en ik vonden het toch de hoogste tijd om weer even met mama te gaan kroelen, want dat is eigenlijk wat je op die leeftijd gewoon nog lekker veel moet doen.
Zouden wij hem over een jaar of tien staan aan te moedigen als hij met zijn eerste schoolband de bühne betreed en de sterren van de hemel speelt?...
Hele, halve, kwart, achtste, zestienden en tweeëndertigste noten, roffelfiguren, paradiddles, accenten, anti-symetrische figuren, 'piano', 'forte', 'cresendo', en nog veel meer. De afgelopen drie jaar kreeg ik redelijk veel technische termen om mijn oren en dat overigens allemaal met veel plezier. Nu ik het echter steeds drukker krijg met mijn band 5th Suspect, wordt het tijd om op eigen benen te staan.
De afgelopen drie jaar was 'Meester Gert' bij ons kind aan huis en leerde hij me zo ongeveer alle basistechnieken van het drumspel. Echter, ik ben meer een 'band-drummer' en geen 'slagwerker' voor in een slagwerkensemble of iets dergelijks, dus de keuze om nu volledig voor de band te gaan leek een logische stap. Het oefenen vergt logischerwijs veel vrije tijd en die besteed ik momenteel liever aan de band, dan aan mijn drumlessen. Nu ik dan ook een goede basis heb gelegd met behulp van Gert's lessen, besloot ik begin januari de knoop door te hakken en voor vanavond de aller laatste drumles in te plannen.
Hoewel ik Gert's bijstand toch wel enigszins zal gaan missen, waren we het er beiden over eens dat dit een logische vervolg stap was. Daarom bood ik Gert vanavond aan het einde van de laatste les, als dank, een dvd van De Nationale Taptoe 2010, waar hij hopelijk veel inspiratie uit kan putten voor zijn jaarlijkse voorjaarsconcert met het slagwerkensemble Apollo uit Nieuwe Tonge.
Vanaf nu zal ik dus op eigen benen moeten gaan staan, maar ik heb goede hoop dat me dit wel gaat lukken met de basis van 'Meester Gert' in mijn achterhoofd. Ik ga de kleine, goed gemutste en uitmuntende slagwerker uit Nieuwe Tonge wel een beetje missen, maar ik zie 'm als het goed is van het voorjaar weer tijdens zijn concert met het slagwerkensemble, waar ik voor de verandering Gert zelf een keer geïnspireerd heb. Wordt dus vervolgd...
Alle blogs waar 'Meester Gert' in voor komt, zijn overigens heel gemakkelijk terug te vinden!
Aan haar gezicht te zien schrok ze een beetje, toen ze zich gisteren pardoes "Er ligt een kadootje onder de kerstboom he schat..." liet ontglippen. Nog niet van de schrik bekomen voegde ze er zelfs nog heel 'onschuldig' "Voor wie zou die zijn?" aan toe, maar het kwaad was al geschied.
Het was me nog niet eens opgevallen en het is dat ze het gisteravond in een vlaag van verstandsverbijstering uit haar mond liet vallen, anders had ik wellicht pas over enkele dagen in de gaten gekregen. Er lag inderdaad een pakketje onder de boom en ik werd natuurlijk wel erg nieuwsgierig. Toch mocht ik het pas met kerst uitpakken, maar toen we vanochtend wakker werden, ging ze tóch overstag. Ik hoefde er zelfs niet eens iet voor te doen, want opnieuw kon ze zich niet inhouden en vroeg uit het niets "Zal ik kadootje maar geven?"... En zo geschiedde.
Met de slapers nog in mijn ogen schudde ik het pakketje heen en weer en voelde aan het inpakpapier wat het eventueel kon zijn. De hint van gisteravond dat het iets was waar je lekker warm van werd, deed ik al snel af als pertinente 'om-de-tuin-leider' en aan de contouren van het pakketje te voelen, had ik al een goed idee wat dit zou moeten zijn. Spannend was het toch toen ik het pakketje van het schattige sterretjes-papier ontdeed en weldra werd mijn vermoeden bevestigd. De schat had een paar drumsticks voor me gekocht en wat voor een paar! Het waren doorzichtige kunststof drumsticks die bij elke slag een lichtsignaal afgaven. Te gek dus!
Nadat ik haar getrakteerd had op een dikke pakkerd, sprintte ik naar de studio en draaide de Luxaflex dicht. Het effect bleek verbluffend! Tot groot plezier van Janine timmerde ik er lustig op los en de lichtflitsen vlogen door de ruimte. Een schitterend gezicht dat zéker hoge ogen zal gooien tijdens een dikke vette drumsolo op het podium van een bom-vol Ahoy. Dat laatste zal echter nog wel even op zich laten wachten, maar een spetterend effect is het zéker! Eens kijken of ik dat ooit eens bij een optreden kan inzetten...
Als bonus de bewegende waarheid van de 'luminous drumsticks'. Hoe ga ik dit kadootje overtreffen?
Enkele weken geleden kreeg ik al een mailtje doorgestuurd over een op handen zijnde 'jamsessie' en daar was ik wel in geïnteresseerd. Niet zozeer om zelf te spelen, maar om gewoon eens te zien hoe dat in z'n werk gaat als verschillende muzikanten 'zomaar' een beetje gaan jammen en iedereen gewoon lekker mee mag doen...
Vanavond reden Janine en ik daarom naar café De Tram in Nieuwe Tonge waar het allemaal zou moeten gebeuren, maar toen mij meteen bij binnenkomst "Hé, kun jij je drumkit niet even gaan halen?" werd toegeroepen, bekroop me meteen een ietwat onbehaaglijk gevoel. De drummer die vanavond sowieso aanwezig zou zijn met zijn drumkit, had het kort voor de avond laten afweten en dus ontstond er redelijke paniek in de tent.
Omdat mijn drumkit net nieuw is, ik nog geen goed materiaal heb om hem mee te vervoeren en hij ook nog eens helemaal netjes opgetuigd in de oefenruimte staat, had ik weinig trek om mijn kit van stal te halen. Ook andere aanwezige drummers waren niet direct te porren om de stoute schoenen aan te trekken, of hadden daar niet de gelegenheid toe, maar toen de avond uiteindelijk in het water leek te vallen streek grote vriend Klaasjan van Buckle-Up toch over zijn hart.
Samen reden we een rondje langs Battenoord en Sommelsdijk en pikten daar de onderdelen van KJ's oude drumkit op en bouwden die bij terugkomst razendsnel op. Het was geen super-deluxe variant en het was zelfs zo primitief dat de enige (crash)bekken op de standaard niet eens vastgeschroefd zat, maar het hinderde niet. De avond kon in ieder geval eindelijk beginnen!
Zo was de avond dan ook al legendarisch voordat de eerste noten geklonken hadden, maar toen dat probleem dan eindelijk verholpen was, zat de sfeer er lekker in. Tussen de bordjes met "koffie met appeltaart voor €3,50" en de "sliptong voor €16,50, waren enkele enthousiastelingen lekker aan het spelen. Hoewel het er bij zo'n jamsessie behoorlijk chaotisch aan toe kan gaan, zat de sfeer er in ieder geval lekker in, maar had men af en toe de neiging om voor de gemakkelijkste weg te kiezen en zodoende in eindeloze 'blues-rifjes' te vervallen. Gelukkig hadden we Klaasjan en Arno van Buckle-Up onder ons, die het zaakje weer even recht trokken en zo bleef het sfeertje lekker swingend.
Opeens wenkte Klaasjan me en dacht ik dat hij me iets wilde zeggen, maar voordat ik het wist had ik de drumstokken in mijn handen en moest ik plaats nemen ander de 'pannenset'. Zodoende speelde ik ook nog een nummertje mee en dat beviel me best goed, al werd ik er wel erg mee verrast. Ook Leon Stoutjesdijk nam even later plaats op de kruk en tot mijn grote verrassing nam 'buurman Jan' ook nog even de microfoon ter hand en gooide er even een paar goeie zanglijnen uit!
Het was voor mij dan ook weer met recht een geslaagd en een voor herhaling vatbaar avondje, waarin ik genoten heb van mijn collega muzikanten en ik dus ook zelf nog even heb mogen spelen! Alle foto's van deze avond zijn terug te vinden in mijn speciale Flickr album of hieronder aan deze blog.
Nadat ik de vorige clinic bij Feedback, van niemand minder dan Virgil Donati, aan me voorbij had laten gaan vanwege verplichtingen aan de band (de band gaat voor hè!), besloot ik deze clinic zéker mee te pakken! Niemand minder dan Oscar Kraal, als drummer bekend van onder andere Anouk en Candy Dulfer, was vanavond te gast bij Feedback Rotterdam, met zijn 'Fire To Inspire Tour'.
Met endorsements op zak van onder andere Yamaha drums, Vic Firth (bekend van de drumsticks) en Seinheiser (microfoons en hoofdtelefoons), gaf Oscar samen met zijn partner in crime een demonstratie van Steinberg's 'Cubase', dé opname software uit de muziekwereld. Helaas was het vanavond echter erg druk rondom Rotterdam en kwam ik zo'n 20 minuten later binnen dan de aanvangstijd van 19:00. De presentatie was dan ook al in volle gang en moest dus noodgedwongen half in invallen.
Bij binnenkomst hoorde ik dan ook een vriendelijk ogende meneer, vol passie vertellen over de mogelijkheden van 'Cubase'. Hij liet wat loopjes horen en wat opnames die Oscar net live ingespeeld bleek te hebben. Nou daar wilde ik dan wel meer van horen!
Oscar zelf was ook veel aan het woord. Zo vertelde hij onder andere over zijn studio ervaring, waarin je als zogenaamde sessie-drummer uiteraard speelt in 'dienst' van de producer. Een tikje nèt voor of na de tel blijkt echter in de studio geen enkel probleem te zijn, want met Cubase trek je dat allemaal recht in de post-production. Terwijl de drummer dus het liefst nog een extra take zou willen doen, blijkt hij echter niet verder nodig, want de heren achter de knoppen doen de rest! Op de vraag of Oscar zijn zin wel eens door dreef tijdens zo'n opname, antwoordde hij vrij resoluut: "Als drummer dien je te luisteren naar de producer. Dat is de opdrachtgever en hij weet precies hoe hij het wil hebben" en daarmee was het duidelijk.
Ook vertelde hij over zijn ervaring op het podium, met onder andere Anouk. Zo hoort hij (en vaak ook de andere bandleden) eigenlijk vrijwel altijd een 'clicktrack' over zijn in-ear-monitoren. Hierdoor weet iedereen op welke tel hij in moet vallen en zo blijft de hele band dus lekker strak spelen.
Gelukkig werd er niet alleen gesproken (al was dat enorm interessant), maar sloeg Oscar er verschillende keren lekker op los. Uiteraard werd dat tegelijkertijd opgenomen en vervolgens nogmaals afgespeeld. Daarbij werd veel verteld over de verschillende en ogenschijnlijk eindeloze mogelijkheden van Cubase. Ook de ruime keuze aan effecten werd gedemonstreerd en dat leverde af en toe verrassende resultaten op.
Als laatste beantwoorde Oscar vragen als "Welke vellen gebruik je?" of "Speel je wel eens op een elektronische drumkit? Dan hoef je ook niet met al die microfoons te slepen." De drummer nam voor iedereen de tijd en zelfs na afloop van de clinic was het geen enkel probleem om hem een aantal vragen te stellen.
Helaas was het al met al wel wat kort, want toen ik net een uurtje binnen was, bleek de clinic al afgelopen. Desalniettemin ging ik met een voldaan gevoel en geïnspireerd door de meester zelf, met vele nieuwe ideeën terug naar huis.
Uiteraard zijn alle foto's van deze clinic terug te vinden in mijn speciale Flickr album. Als bonus een compilatie van een aantal inspirerende momenten van de 'Fire To Inspire Tour'...
Zo'n twee weken terug schreef ik al over de dikke 'fail' die mijn snoepwinkel ten deel valt na mijn bestelling die ik begin augustus al deed. De eerste keer raakte het pakketje kwijt tussen de leverancier en de muziekwinkel en de tweede keer werd een compleet verkeerd artikel geleverd. Vandaag, na bijna tien weken, werd er opnieuw een pakketje bezorgd...
De adressering op de doos vertelde me direct dat het van Feedback afkomstig was en vol verwachting en met een kloppend hart, pakte ik er een mes(je) bij en sneed de verpakking behendig aan stukken. Bij het openen van de doos kwam ik evenals de vorige keer een prop papier tegen, die het werkelijke product aan het ogen onttrok. Die verwijderd te hebben, slaakte ik een zucht van verlichting... Eindelijk was mijn échte bestelling gearriveerd!
Op tafel lag de Gibraltar iPod Mount, zoals hij in alle volledigheid genoemd dient te worden. Meteen installeerde ik het stukje hardware van drum-accessoirefabrikant Gibraltar aan de stand van een van mijn elektronische crashbekkens en bleek de iPod Mount een solide basis om even later mijn iPod in te hangen. Ik moet zeggen, naast dat het nu erg handig is dat ik mijn iPod heel gemakkelijk al dan niet tijdens het spelen kan bedienen, staat het ook nog eens redelijk vernuftig bij de rest van de kit. Ik voegde daarom meteen maar de daad bij het woord en speelde een aantal nummers mee, waarbij ik nu met het grootste gemak kon terugspoelen en van nummer kon wisselen.
Het was bijna tien weken wachten, maar dan heb je ook wat! Volgende keer moet ik het misschien toch anders aanpakken?...
Vanavond dook ik voor de derde keer met het bijna voltallige Buckle-Up en enkle 'Friends' de oefenruimte in Battenoord in. Vaste drummer Klaasjan toert heerlijk door de Verenigde Staten en Canada, dus hij was vanavond helaas niet aanwezig om wat aanwijzingen te kunnen geven.
Zoals iedere keer had ik er ook vanavond weer ontzettend veel zin in. Niet alleen het samenspel is heerlijk, maar ook het ontmoeten van nieuwe mensen is erg leuk. Zo ontmoette ik vanavond gitarist Henk, waarmee ik een aantal nummers mag spelen tijdens het optreden op 11 september. Ook drummer Hans was een onbekende voor mij en hoewel ik daar dus niet samen mee zal spelen, was het erg leuk om beiden eens te zien en horen knallen.
Het ging er weer lekker ruig aan toe in de oefenruimte en het liep als een trein. Ik had mijn partijen lekker onder controle, al liet ik naar mijn mening hier en daar nog een steekje vallen dat ik in de komende weken moet bijschaven. Zowel Arno als broer Rudi stonden beiden ook weer het zweet op de rug te spelen, evenals zangeres Julia en bassiste Petra trouwens, allemaal lid van de vaste 'Buckle-Up Club'.
Ik kijk erg uit naar het optreden zelf. De volgorde van playlist voor de avond is in grote lijnen al bekend en zo komt het allemaal steeds dichter bij. Binnenkort zal er een generale repetitie gehouden worden en ook dit is uiteraard erg spannend. Leuke tijden komen er aan, met nog iets meer dan een maand voordat het werkelijke optreden voor de deur staat. Informatie over kaartjes heb ik helaas nog niet, maar zodra ik hier meer van weet, zal ik het mijn lezers zéker niet onthouden!
Als bonus een opname van deze avond, tijdens het spelen van een nummer van Janis Joplin; Piece of my Heart (excuus voor de donkere opname!).
De afgelopen weken is het erg druk met van alles en nog wat, maar voor de voorbereidingen voor de bruiloft van Keuf & Ellen vergen veel tijd. Daarnaast wil ik ook af en toe oefenen voor mijn op handen zijnde optreden met coverband Buckle-Up & Friends, dat plaats vind op 11 september in Middelharnis. Aan dat oefenen ben ik de afgelopen tijd echter niet echt toegekomen, maar vandaag besloot ik er eens even goed voor te gaan zitten.
Ik begon vanochtend al om 6:30 op het werk en kon zo om 15:00 weer huiswaarts gaan, om zo nog wat voorbereidingen voor de bruiloft te treffen, maar vooral om ook nog even te drummen. Morgenavond ga ik namelijk opnieuw met de 'Buckle-Up'ers' de oefenruimte in en dan moet ik uiteraard wel een beetje goed beslagen ten ijs komen!
We zouden vanavond gebakken aardappeltjes eten, maar daarvoor moesten de aardappels eerst gekookt worden. Janine ging echter alvast op pad om haar nagels te laten doen voor de bruiloft en dus vroeg ze mij: "Zet jij het vuur over 5 minuten even uit?" waarop ik instemde en zij mij nogmaals wees op de 5 minuten. Ik keek op de klok en rekende vliegensvlug uit hoe laat ik het vuur dan uit moest draaien. Had ik mooi nog even tijd om het nummer 'Born to be Wild' van Steppenwolf te oefenen!
Het ging lekker en ik kon het nummer al vrij snel een eind meespelen, maar ik was nog niet tevreden. Ik oefende en oefende en deed zo mijn best dat er zelfs een waterval op mijn rug leek te ontstaan. Uiteraard kreeg ik dorst en besloot naar beneden te gaan. Ik was ook alweer een klein uurtje aan het oefenen en dus had ik wel een lekker glaasje appelsap verdient dacht ik zo.
Eenmaal beneden had ik het nog steeds niet in de gaten, maar toen ik de kamerdeur open trok, de afzuigkap hoorde en me bedacht dat Janine eigenlijk helemaal niet thuis was, schrok ik me rot. "Shit! De aardappelen!" hoorde ik mezelf nog roepen en toen ik de kamer in keek en een blauw-grijze wolk zag hangen, bevestigde dat alleen maar mijn gedachten.
Doordat ik nu eindelijk even relaxt achter mijn drumkit was gekropen, was ik de aardappeltjes compleet vergeten en leek de keuken nu een slagveld. De pan bleek diep-donker-zwart gekleurd, nadat ik de verschrompelde aardappeltjes alvast maar weggegooid had. De beneden verdieping stonk een uur in de wind en enige zelfreflectie was wel op zijn plaats. Ik kon mezelf wel voor me kop slaan, want ik had één simpele taak en zelfs díe vergat ik nog goed uit te voeren.
Koken lijkt niet zo voor mij weggelegd te zijn, gezien ook de behaalde resultaten uit het verleden die in dit geval wél garantie voor de toekomst lijken te bieden. Uiteindelijk heb ik een nieuw portie aardappelen geschild, nadat Janine thuisgekomen was en hebben we alsnog de aardappeltjes gekookt en gebakken en reken maar dat we uiteindelijk alsnog gesmuld hebben!
Hij had het er al weken druk mee en als hij ergens voor gaat dan geeft hij zich voor meer dan honderd procent. Veel mensen die met de VUT zijn, doen het liefst zo weinig mogelijk en genieten van het leven, maar die twee dingen houden niet altijd verband met elkaar. Mijn drumleraar Gert is al jaren met de VUT, maar stilzitten kan ie allerminst en daar geniet hij met volle teugen van!
Zijn dagen en vooral ook avonden zijn gevuld met datgene wat hij het liefst doet. Drumles geven, leiding geven aan verschillende slagwerkensembles en orkesten op geheel Goeree Overflakkee of eigenlijk misschien wel muziek in het algemeen. Naast dat hij een begenadigd slagwerker is speelt hij namelijk ook nog een aantal blaasinstrumenten. Een man uit duizenden, met maar één passie: muziek.
Eens per jaar heeft hij een uitvoering met Slagwerkensemble Apollo, in Ons Dorpshuis van Nieuwe Tonge. Al 2 jaar op rij kwam ik kijken om mijn drumleraar te supporten en ook dit jaar kon ik niet overslaan. De afgelopen tijd was Gert druk in de weer geweest (lees: hele lange dagen maken!), om de wens van een van zijn leerlingen werkelijkheid te doen worden. Voor het optreden van 2010 was Gert namelijk gevraagd om een uitvoering te doen van de bekende Amerikaanse heavy metal band 'Godsmack' die eens tijdens een optreden een geweldige show opvoerden met het nummer 'Batalla De Los Tambores', dat in principe gewoon een hele vette drumbattle betrof!
Gert is de beroerdste niet en dus arrangeerde hij al kijkend en luisterend de DVD, wat zoveel betekend als dat hij alle noten van alle instrumenten uitschreef. Nachten lang moet hij hier mee bezig geweest zijn, want wat een monnikenwerk is dat!
Zelf was ik er wel blij mee, want de uitgeschreven stukken kreeg ook ik voor m'n neus en hij leerde het me spelen. Hoewel het me in mijn eentje best aardig af ging, is het ongelooflijk moeilijk om met meerdere slagwerkers de verschillende partijen precies gelijk te laten lopen. Des temeer benieuwd was ik naar de uitvoering van vanavond en dus vertrok ik na het eten bij mijn ouders, direct naar Ons Dorpshuis.
Niet veel later dan dat Janine en ik binnengekomen waren, begonnen de jonkies van Slagwerkensemble Apollo te spelen. Gert zelf, die ook nog eens een goede dirigent is, leidde de boel vanaf de frontlinie in goede banen. Even later verscheen het echte slagwerkensemble ten tonele en deden onder andere een uitvoering van het eveneens door Gert gearrangeerde 'Some Day', dat muzikaal een gewone dag uit ons leven uitbeeld. Wakker worden, opstaan, naar ons werk, werken, thuis komen en slapen waren de onderdelen die aan bod kwamen en die werden ondersteund door het nodige videomateriaal op de achtergrond.
Aansluitend en als klap op de vuurpijl, bracht het ensemble 'Batalla De Los Tambores' ten gehore, begeleid door de jongemannen van 'The Nothing'. Gert genoot zichtbaar tijdens en na het optreden, want toen ik 'm een buiging zag maken en naar z'n pretoogjes keek en hem even later, het zweet met zijn zakdoek van zijn voorhoofd afvegend, tegen kwam in de gang, wist ik genoeg. Deze man geniet met volle teugen van zijn drukke leven na de VUT!
Als bonus een filmpje van de uitvoering van 'Batalla De Los Tambores' door Slagwerkensemble Apollo.
Vanmiddag kwamen Paco en Ineke gezellig op de koffie, maar zij mochten natuurlijk niet binnenkomen zonder dat Stijn er ook bij was, die zich wonderbaarlijk genoeg al snel thuis voelde...
Voor hem was het natuurlijk een grote onbekende speeltuin dus geef 'm eens ongelijk! Hij klom lekker op de bank, liep soms als een dolle door de woonkamer, kroop zelfs áchter de bank en onder de tafel door, drukte zijn neus eens even lekker tegen de ruit aan om naar buiten te kunnen kijken en deed tussendoor nog even een 'power-nap'.
Uiteraard moest hij ook nog even mee naar zolder en kropen we samen achter de drumkit om een paar rake klappen uit te delen. Hij vond het nog wat onwennig, maar dat zit 'm misschien in de leeftijd. Over een jaar of 2 als hij nog eens mee naar boven gaat, is ie er waarschijnlijk niet meer weg te slaan!
We hadden elkaar er al eens vaker over gesproken, maar er was nooit eerder van gekomen. We deelden dezelfde passie, alleen zwakte het bij hem wel wat af met de jaren.
Nadat ik gisteravond een telefoontje van 'm kreeg, ging ik vanavond even langs bij een van mijn trouwste blog-lezers, een collega van Janine die een straat verderop woont. Jan wilde zijn drumspullen verkopen (eeuwig zonde!) en had ze alvast uitgestald zodat ik als eerste een kijkje kon komen nemen. Hij verkocht het liever aan een liefhebber dan aan iemand via Marktplaats!
Hij had me al eens over zijn bijzondere drumkit verteld, die je schijnbaar als klein pakketje, makkelijk in de achterbak van je auto kon leggen. Ik kon me er toen niet zoveel bij voorstellen, maar toen ik de kit vanavond eenmaal zag staan, wist ik precies wat hij bedoelde. Hoewel mijn mond al open viel toen ik recht op de kit keek, wist ik helemaal niet wat ik zag toen ik dichterbij kwam. De kit bestond uit niet meer dan een paar vellen met een span-rand en de standaarden voor de bekkens maakten het nog een beetje tot een echt ogend drumstel. Uiteraard moest ook het belangrijkste even getest worden, de klank! Daarom kroop ik achter de 'zwevende vellen' en sloeg een paar toms aan. Helaas kon ik niet helemaal m'n gang gaan vanwege de slapende buurman, maar hoe ver mijn mond ook nog steeds open stond, hij ging nóg verder.
Ik snapte niet hoe dit kon, maar het geluid was eigenlijk nog best goed! Normaal gesproken wordt de klank van een drumkit gevormd door de ketels waar de vellen op gespannen zijn en hoe dieper de ketel, des te lager het geluid. Je zou daarom verwachten dat deze drumkit een uitzonderlijk hoog geluid moet voortbrengen, maar niets was minder waar. De kit deed niet veel onder voor een normale versie en dus had ik weer wat geleerd! Een erg bijzonder instrument, waar er volgens Jan maar twee van in Nederland circuleren.
Echter, het was niets voor mij om te kopen. Wel bijzonder om te horen en te zien, maar zelf zou ik er niet zo snel voor kiezen, al is het alleen maar omdat ik dan ruzie thuis heb! Er staan immers al twee drumkits op zolder!
Jan liet me nog meer zien en daar zaten een aantal erg interessante stukken tussen. Zoals deze Premier snaredrum met een wel erg mooie finish en een erg bijzonder boven-vel. Ook de 'piccolo' van Pearl was een interessant stuk uit Jan's verzameling en was ik eveneens geïnteresseerd in de kleinere 'timbalen'. Een erg mooie verzameling dus, waarvan ik misschien binnenkort een aantal leuke stukken van kan overnemen. Jan gaat ondertussen eens nadenken wat hij er voor wil hebben en tot die tijd zal ik het even met de foto's moeten doen.
Oh ja, voor de échte race-fans, Jan heeft ook nog een heuse 'Play Seat' te koop die is aan te sluiten op de PlayStation 2 (die ik dan weer te koop heb)!
Ook al ligt hij negen van de tien keer, de gehele dag op de bank te maffen, toch rockt onze huistijger 'Gijs' graag een deuntje mee. Hij lijkt zelfs evenals zijn baasje, enige voorkeur uit te spreken voor bepaalde drummers!
Zo ontdekte ik vanavond toen ik met Gijs naast mij op de bank, een solo van Terry Bozzio (de voormalige drummer van Frank Zappa, die Janine en ik vorig jaar nog in Paradiso Amsterdam bezochten) uit 1988 via YouTube bekeek.
Gijs bleek er erg van onder de indruk te zijn en leek zelfs mee te willen drummen of misschien wel door het beeldscherm heen, in de huid van Terry Bozzio te willen kruipen.
Een grappig schouwspel wat enkele minuten duurde, maar waar ik 'm op het laatst toch even snel tot de orde moest roepen, voordat Terry voor eeuwig van mijn beeldscherm zou verdwijnen...
Kun je een nieuw jaar nóg beter beginnen dan met een gezellige en intieme workshop van één van je drumhelden? Ik denk het niet en na vanavond weet ik dat wel zeker!
Begin oktober van het vorige jaar, werd ik op een vrijdagavond om half 9 plotseling gebeld. Er verscheen een voor mij volstrekt onbekend 06-nummer in mijn schermpje en toen ik opnam viel mijn mond open van verbazing. Aan de andere kant van de lijn bleek ik Golden Earring drummer Cesar Zuiderwijk te hebben, die mij terug belde vanwege mijn mailtje. "Ja sorry dat ik nog zo laat bel en dat ik dat ook niet gelijk gedaan heb na je mailtje, maar ik wilde je uitnodigen voor de workshop waar je je begin deze week voor ingeschreven hebt..." vertelde hij mij doodleuk.
Nadat ik hem 's zondags nog bij Feedback de hand had geschud, besloot ik mij in te schrijven voor een workshop van hem, waarvan hij er een paar tegen het einde van het oude en het begin van het nieuwe jaar geeft. Ik wist niet of ik nog op tijd was, maar dat bleek dus zéker het geval. Zo maakten we dus die vrijdagavond een afspraak en moest ik nog heel lang m'n geduld bewaren...
Tot vandaag, want hoewel ik een flink pak sneeuw en opgevroren wegen moest doorstaan, ik moest en zou die workshop krijgen van Cesar, dat liet ik me niet aan mijn neus voorbij gaan! Zoals afgesproken stond ik om 19:00 aan de deur bij Cesar in de Prinsestraat in Den Haag, waar ik bij binnenkomst meteen een aantal attributen uit Cesar's theatershow 'Slagdroom' herkende, die ik in 2008 al eens samen met Janine in Den Haag bezocht.
Omdat we nog moesten wachten op een enkeling die door het slechte weer te laat was, keken we gezamenlijk (we waren met een man of 10, 12) naar een DVD waarop drummers en komieken van weleer (zoals Buddy Rich met Jerry Lewis) hun kunsten vertoonden. Meteen werd mij ook duidelijk waar Cesar zijn inspiratie uit putte voor zijn eigen theatervoorstellingen! Op een gegeven moment had 'Cees' lang genoeg gewacht en liet hij ons de trap af gaan naar beneden, zijn 'drumkelder' in. De kelder bleek goed geïsoleerd en we sloten dan ook met een dubbele deur de ruimte af.
Daar beneden in zijn zelf met de hand uitgegraven kelder, op het hoogste puntje van Den Haag zoals hij vertelde, begon hij met zijn workshop. Iedereen zat in een kring rond 'de meester' heen en je mocht hem altijd in de rede vallen als je een vraag of opmerking had. Erg relaxt en informeel!
In het begin leek 'Cees' bijna net zo zenuwachtig als de rest van de club, die hier toch wel met Gouden Oorbel drummer in één ruimte zat. Later werd de sfeer wat ontspannender en leek iedereen goed aan elkaar te wennen en durfde iedereen ook steeds meer te vragen.
'Cees' vertelde leuke annekdotes over de dingen die hij meegemaakt had met Earring optredens of andere levenservaringen. Ook gaf hij ons verschillende handige en bruikbare tips (zoals "kijk nooit zuur wanneer je een fout hebt begaan, want het publiek merkt het pas als jij zo zuur kijkt!") en deed wat gezamenlijke oefeningen met ons. Uiteraard liet hij zichzelf af en toe helemaal gaan achter zijn oefen-kit, dat zeer gewaardeerd werd door het selecte groepje luisteraars.
Na zo'n 2 uren vond Cesar het tijd voor koffie met gebak en sneed hij boven, terwijl ik mijn ogen uitkeek naar de vele Earring posters, drum-attributen, vergeelde aanplakbiljetten en awards, de taart aan die gulzig door de aanwezigen naar binnen werd geschoven. Omdat iedereen op dat moment met elkaar stond te praten, kreeg ik eens de kans om even samen met Cesar te kletsen en zo kwam het gesprek al gauw op de stokken die ik bij het concert in Ouddorp nèt niet gevangen had, de voorstelling 'Slagdroom' waar ik zo van genoten had en de vraag wat ik kon verwachten van zijn nieuwe show die in februari in première gaat: 'Drumbonen en Kaneelstokken'. Een erg leuk en relaxt gesprek, waarin Cesar me wel erg nieuwsgierig maakte naar zijn nieuwe theatervoorstelling. Na het succes van 'Slagdroom' weet ik dan ook wel zeker dat ik 'Drumbonen en Kaneelstokken' ga bekijken.
Even later dirigeerde Cesar ons opnieuw de kelder in en ging verder waar hij gebleven was. In de laatste twee uur vertelde hij nog meer anekdotes en gaf hij nog meer praktische tips, maar vond ik het meest interessante toch de uitleg van Moeller-methode. Daar had ik ook een beetje op gehoopt, want Cesar is toch wel een beetje de Nederlandse ambassadeur van de door Jim Chapin ontwikkelde methode. Jim Chapin, die onlangs op bijna 90 jarige leeftijd in Florida overleed en een goede vriend was van Cesar, ontwikkelde deze methode om langer een snel ritme te kunnen spelen. Het principe is doodsimpel, een beweging maken die het mogelijk maakt om steeds weer opnieuw vers bloed naar de spieren te pompen. Uiteraard kon Cesar in de vrij korte tijd die we bij elkaar waren, niet zomaar iedereen de methode aanleren maar gaf hij ons wel handvatten om het thuis onder de knie te krijgen. Gewoon een kwestie van veel oefenen!
Rond een uur of 23:00 hield Cesar het voor gezien en klom ik zelf nog even achter Cees' oefen-kit, want in deze kelder kom je nu eenmaal niet vaak! Boven signeerde Cesar met plezier, alles wat los en vast zat en omdat ik toevallig als laatste over bleef nadat hij mijn drumvel signeerde, maakte ik nog een gezellig praatje met 'm voordat ik terug keerde naar huis. Misschien ga ik binnenkort opnieuw bij 'm langs voor een vervolg op deze gezellige, leuke en leerzame workshop!
Als bonus een filmpje waarin Cesar de laatste vraag van een van de 'mede-workshoppers' beantwoorde: "Kunt u nog even een solootje doen?"...
Toen ik vanmorgen op de deurmat keek, zag ik daar een dikke enveloppe liggen. "Ah!" Dacht ik, "m'n loon is al vroeg gestort deze maand!". Helaas bleek dat niet het geval, want het bleek een pakketje. "Had ik iets besteld dan?" vroeg ik vragen aan Janine. Zij wist het echter ook niet en vol verwachting opende ik de enveloppe.
Eventjes dacht ik nog dat het ongevraagde post was, maar toen ik de enveloppe opengescheurd had, wist ik dat het menens was.
Toch kon ik nog niet direct de twee rode, uitstekende punten thuisbrengen, maar toen ik eindelijk de inhoud uit de verpakking had geschoven, ging er een lampje branden.
Afgelopen week zat ik in mijn lijfblad, de 'Slagwerk Krant' te lezen, toen het me opviel dat ik een aantal euro's zou kunnen besparen en ook nog eens een mooi kado kon scoren. Een abonnement voor €30,- en een welkomstkado ter waarde van €42,- erbij. Dit terwijl het blad 6x per jaar uitkomt en iedere keer €5,90 kost. Dat betekend dus, dat wanneer ik een abonnement neem, ik in feite één uitgave per jaar voor niks krijg. Volgt u het nog?
Enfin, hoe het ook zij, de romantiek van 'het-zelf-bij-de-boekhandel-halen' schoof ik opzij en ik schreef me via het internet in voor een abonnement met dat leuke welkomstkado. Huiverend bij de gedachte hoe het bij een vorig abonnement verlopen was, wachtte ik in spanning af...
Vandaag arriveerde dus mijn 'stokkentas' waarin ik onder andere mijn stokken makkelijk mee kan nemen als ik naar de oefenruimte ga. Ideaal, want normaal sjouw ik één of meer paar stokken, bladmuziek, oordoppen en wat drinken mee als we gaan rocken, maar nu kan ik het meeste kwijt in deze tas. Bijkomend voordeel is dat de tas ook nog eens aan een van de toms opgehangen kan worden en ik daarmee in staat ben om razendsnel een reserve stok te pakken, als ik weer eens (en dat gebeurd me regelmatig!) een van mijn stokken uit mijn handen laat glippen!
Nu alleen nog even de rekening betalen, maar dat vind ik niet zo erg. Want een scherp geprijsd abonnement op mijn lijfblad én een schitterend welkomstkado, maken mijn weekend nu al tot een succes!
BTW: dit is ook nog eens mijn 500e blog! Dubbel feest dus!
Vandaag was het dan eindelijk zover. Janine mocht er weer een jaartje bijschrijven en vanavond vierden we het voor familie. Ook al ligt het toch gevoelig in verband met de situatie van mijn oom, die we er graag bij hadden willen hebben maar vanavond de grote afwezige is, besloten we het toch te vieren...
Voordat de familie 's avonds zou komen, kwamen 's middags Arjen en (tante) Bethina al even op visite. Voor die kleine man is het ontzettend moeilijk om te blijven zitten en daar had ik vroeger ook zo'n moeite mee. En nog!
Daarom vroeg ik hem of hij zin had om te drummen en voordat ik klaar was met mijn vraag, rende hij al de kamer door, opweg naar de zolder. Daar sloeg hij dan ook op de bekkens en trommels alsof het een lieve lust was en trommelde ik vrolijk met 'm mee. Even later ontdekte hij zelfs de microfoon en toen hij zichzelf eenmaal kon horen, zong hij uit volle borst de liedjes die hij op school al geleerd heeft. Schitterend!
Als bonus dan ook een filmpje waarin ik samen met mijn kleine stoere neef even lekker uit m'n dak ga!
Voor het eerst sinds lange tijd was hij weer in Nederland en toen ik het las in de Slagwerkkrant moest ik dan ook wel snel een kaartje voor Janine en mij reserveren. Ik had al vaak van de beste man gehoord en wat bijzondere filmpjes over hem en zijn maarliefst 62-delige drumkit op YouTube gezien, maar nu ik de kans had, wilde ik 'm wel eens in het echt bezig zien.
Vanavond na het eten reden we dan ook naar Amsterdam en parkeerden de auto niet ver van het Leidseplein en Paradiso vandaan. Ik was daar overigens nog nooit geweest, maar gelukkig had ik van tevoren al op internet gezien hoe het gebouw eruit zag en zo hadden we het dan ook snel gevonden.
Binnengekomen in de zaal zag ik het bizar grote drumstel van Terry Bozzio al staan. Hoe kan het ook anders. Ook verbaasde ik me over de grootte van Paradiso, want ik was er nog nooit geweest, maar had me voorgesteld dat het op z'n minst vier keer groter zou zijn. Absoluut niet erg, want zo'n knus zaaltje heb ik liever als bijvoorbeeld een stadion. Uiteraard kon ik het niet laten om Terry's drumkit van dichtbij te bekijken en ik vergaapte me dan ook aan de vele toms en cymbalen.
Even daarna besloten we naar boven te gaan en daar een mooi plekje op te zoeken, want van bovenaf hadden we prima zicht op het podium. Overigens liep ik eerst nog even wat verder om van dichtbij wat foto's te maken en probeerde ook even vanaf de achterkant zo goed mogelijk zicht te krijgen op dit bizarre instrument of eigenlijk instrumenten. Ik had zicht op ongelooflijk veel toms, cymbalen en ook pedalen en was dan ook benieuwd of hij het allemaal zou gebruiken.
Het publiek zat er inmiddels helemaal klaar voor en toen de lichten doofden en ik op mijn plaats zat kwam Terry op en maakte een buiging. Hij leek iets te willen gaan zeggen tegen zijn publiek maar bedankte de geluidsman die haastig nog even de microfoon bijstelde en nam direct plaats op zijn drum-troon. Daar speelde hij de meest bijzondere drumpartijen die ik ooit gehoord heb. Wat een techniek en wat een bijzondere hoeveelheid aan klanken! Nu is het wel leuk om te weten dat alle toms net even wat hoger of lager gestemd zijn en dat hij dus hele melodieën op zijn drumkit kan maken. Hij maakt hier dan ook gretig gebruik van en zijn roffels zijn dan ook meer regel dan uitzondering. Een bijzonder strak spel en hij gebruikte volgens mij inderdaad bijna elk onderdeel van zijn kit. Zelfs zijn xylofoon kwam aan bod en de schijnbaar verlegen Terry leek nèt voor de pauze pas wat tegen zijn publiek te durven zeggen. "Ik heb nu een deel gedaan en ik neem even 10 minuutjes pauze, als jullie dat dan ook doen ben ik daarna weer terug en speel ik nog meer"... en toen was het pauze...
Uiteraard stormde het publiek in de pauze op de drumkit af om hem wat beter te kunnen aanschouwen en ach, ik deed het dat ook, waarom niet, ik was er nu toch en wilde 'm ook wel eens van heel dichtbij bekijken!
Na de pauze liet Terry weer flink wat bijzonder stukken horen en liet hij ook zien wat een perfectionist hij is. Een aantal keren onderbrak hij zijn spel want de klank van sommige toms was niet goed meer. Dan dook hij pardoes onder zijn drumkit en her-stemde de tom even snel. Wat een bijzonder perfectionistische muzikant. Hij schijnt zelfs tot een half uur voordat de deuren open gaan zijn drumkit nog te stemmen, zodat hij zo min mogelijk verlies van klank heeft als hij begint te spelen.
Het zal allemaal wel dacht ik, want volgens mij hoorde niemand het verschil, maar de meester hoef je natuurlijk niet tegen te spreken! Gelukkig duurde het niet lang en speelde hij daarna de sterren weer van de hemel. Het publiek luisterde en keek het hele optreden ademloos hoe deze virtuoos als een dolle op de bühne tekeer ging.
Zelf had ik het wat ruiger verwacht, maar het was vooral heel melodieus en beheerst. Roffels en fills waren uitstekend en super strak, hij is een meester in het accentueren en hoe bedien je in vredesnaam met maar 4 ledematen zo ongelooflijk veel muziekinstrumenten in je eentje! Gelukkig waren de laatste stukken wat ruiger van aard en over het algemeen heb ik toch ontzettend genoten. Keer op keer viel ik weer in verbazing hoe ontzettend knap Terry Bozzio (die vroeger overigens als drummer bij Frank Zappa speelde) is met zijn spel. Dit is échte topsport en dat bewees hij des temeer toen hij van zijn kruk afstapte. De zwarte broek van de beste man was doorweekt bij billen en knieholten. Dat zegt toch genoeg...
Het was bijzonder om hem eens te zien en te horen spelen en als bonus uiteraard een filmpje van dit bijzondere optreden. Het filmpje is een compilatie van verschillende stukken en zeker de moeite waard om helemaal te kijken en te luisteren. Als lijkt het makkelijk, geloof me, wat deze man doet is extreem knap!
Alle foto's van deze bijzondere avond zijn uiteraard terug te vinden in een speciaal Flickr album!
PS: Inmiddels heeft ook Slagwerkwereld melding gemaakt van het optreden van Terry Bozzio en mijn foto's en een citaat in de online editie verwerkt (met mijn toestemming uiteraard)! Bekijk hier het volledige artikel op Slagwerkwereld.com.
Al maanden, zo niet jaren spraken we er al over, dat we na bijna 5 jaar na onze diploma uitreiking weer eens bij elkaar op bezoek moesten gaan. Helaas kwam het er iedere keer niet van. Onze agenda's waren te vol of een van ons belde op het laatste moment af omdat er wat tussen kwam.
Toch kwamen Remco en ik vandaag na een half decennium (dat klinkt zo lekker dramatisch lang) weer eens bij elkaar. Remco werkt ook bij een internetbedrijf en speelde tot voor kort ook drums in een band. Nu is hij druk met een nieuw project en heeft hij de drumstokjes ingewisseld voor een basgitaar, maar ook de gewone slaggitaar is hem niet vreemd. Daarnaast is hij veel actief in de dj-scene, waar hij een flinke naam opgebouwd heeft als dj Eric Carmeo en zijn eigen mixen tegenwoordig zelfs via verschillende kanalen weet te slijten.
We hebben dus behoorlijk wat raakvlak en hij nam daarom zijn bas-, slaggitaar en zelfs zijn eigen collectie drumstokken mee. We speelden wat bij ons thuis op zolder en verkasten daarna naar de oefenruimte, waar we helaas de basset niet geheel naar wens aan de praat kregen. Ook bezochten we nog wat andere, gezamenlijke klasgenoten waaronder Anco die samen met Kimberly, binnenkort zijn nieuwe huis betreedt.
De tijd ging snel en helaas was de middag te kort om écht even lekker te jammen. Binnenkort ga ik dan ook richting Zoetermeer om het nog eens dunnetjes over te doen bij Remco thuis en bij hem in de oefenruimte.
Als bonus een filmpje waarop Remco zijn kunsten op mijn Roland TD9KX vertoont...
Ik zit tegenwoordig vaak in de oefenruimte, samen met mijn mede-bandleden. De zolder thuis is voortreffelijk, maar het échte 'live-gevoel' beleef je toch in een muf ruikende oefenruimte. Meestal is vrijdagavond onze vaste oefenavond, maar iedere keer als ik thuis kom dan gonzen mijn oren en ben ik zeker te weten weer een flink aantal gehoorzenuwen kwijtgeraakt.
Of ik dan geen bescherming gebruik? Jazeker wel, ik neem een stel flinke oorkleppen mee naar de oefenruimte, maar omdat ik aan de ene kant zo'n beetje volledig doof ben, de andere kant ook niet 100% meer is en de oorkleppen wel goed (lees: eigenlijk te veel) dempen maar daarmee ook de zuiverheid van de klank wegnemen, leg ik ze vaak algauw weer aan de kant.
Om toch lekker te kunnen spelen én mijn gehoor te beschermen, liet ik onlangs een paar otoplasten aanmeten. Deze gehoorbeschermers worden op maat gemaakt en er gaat een speciaal filter in die ingesteld is op het reduceren van het volume van de muziek. Stemmen daarentegen, worden eruit gefilterd en dus kan ik daarnaast mensen nog prima horen praten.
Vandaag mocht ik ze ophalen, nadat de moeder van collega Jaap, m'n oren de vorige keer flink had volgepurd en er een mal van had gemaakt. Uiteraard heb ik ze vanavond direct uitgeprobeerd en wat een geweldige apparaten! Je kunt het vergelijken met het volume dichtdraaien van je cd speler, maar de kwaliteit van het geluid blijft hetzelfde!
Vanaf vandaag kom ik dus nooit meer met piepende oren thuis, ook niet meer van een concert, want dan gaan ze gewoon mee. Goedkoop waren ze niet, maar geen gehoor meer hebben is priceless! Ik wordt nog eens verstandig...
Vanavond werd het een avondje buffelen want met een groot deel van mijn collega's en wat extra hulptroepen, hadden we een avondje zaalvoetbal in de Staver te Middelharnis gepland.
Omdat enkele van mijn collega's niet echt in de buurt wonen, had ik hen een etentje bij mij thuis aangeboden en dat ontaarde uiteindelijk in veel geweld op zolder! Ik leidde hen rond door het huis en toen we bij de zolder uitkwamen, slaakten alleen een kreet van opwinding en waren ze niet meer te houden.
Joan klom direct achter mijn akoestische drumkit en liet zien dat hij een flink gevoel voor ritme in zich had (hij was niet voor niks ex-bassist!). Ook Koen liet zich van zijn beste kant zien, maar verkoos de elektronische kit boven de akoestische. Koen ging zelfs zo enthousiast met de dubbele-bass-pedalen in de weer, dat ik ze halverwege weer vast moest schroeven voordat ze alle kanten op zouden vliegen! Jaap lag ondertussen krom op de bank van plezier en de avond begon dus op deze manier al helemaal goed.
Uiteraard gingen we op tijd naar de Staver, waar we ons 2 uren lang in het zweet mochten werken in de gymzaal, tijdens het voetballen. Er werd stevig tekeer gegaan maar ondertussen probeerde ik de tegenstanders af te leiden met het welbekende "He! Kijk daar eens!", maar helaas trapten ze er niet in. Nu ik de foto's trouwens terug kijk lijkt het wel of ik nog met mijn hoofd op zolder, bij mijn drumstel zat, want klaarblijkelijk sta ik midden in de zaal te air-drummen!
Uiteraard kwam ik ook in actie, want ik leek vanavond op mijn best. Goede assists afgewisseld met aardig wat goals die ik op mijn naam mocht schrijven. Ik kon het nog steeds!
Na 2 uren voetballen, met af en toe de hoognodige rust tussendoor, belandden we uiteindelijk bij de bowlingbaan van de Staver waar we getrakteerd werden op bier en snacks. Al met al dus een érg gezellig avond!
Omdat er weinig spannende filmpjes van het zaalvoetballen gemaakt zijn, heb ik deze keer als bonus een filmpje van mijn ruim vier minuten durende drumdemo, met mijn collega's Jaap, Koen en Joan als enthousiaste toeschouwers!
Sander de Gans zag het levenslicht in 1984 en houdt zich bezig met het bedenken en uitwerken van Concept, Productvisie en Design voor internet trajecten bij internetbureau Mangrove in Rotterdam. In zijn vrije tijd is hij drummer bij (hard)rockband 5th Suspect. Woont samen met zijn vriendin Janine en hun altijd luie huistijger Gijs. Houdt daarnaast van muziek(maken), reizen, motorrijden, snowboarden en zijn vrienden.
Het begon allemaal toen ik met mijn handen een ritme op de keukentafel sloeg. Meteen reageerde de kleine man en sloeg zijn eigen, nog onregelmatige ritme. De eerst volgende keer dat hij bij ons op visite was, zette ik 'm achter de drumkit en het ventje leek volledig in z'n element.
