Opnieuw nam ik de pen ter hand

Omdat ik al jaren verhaaltjes schrijf, werd ik voor de eerste editie van hét lifestyle magazine van Goeree Overflakkee gevraagd om een stuk over Goedereede te schrijven. Erg leuk om te doen, want schrijven is nu eenmaal een van mijn hobbies. Nu was het echter tijd voor een vervolg, voor het herfstnummer van 'Flakkee Wonen'.

We zijn er maar druk mee bij Websites Nederland. De eerste editie was ongelooflijk veel werk, maar gelukkig bleef ons dat bij de tweede editie enigszins bespaard omdat het format al stond. Ook nu weer werd ik gevraagd de (digitale) pen ter hand te nemen en uiteraard was ik daar wel voor te porren!

In 'Flakkee Wonen' proberen we iedere editie een dorp op Goeree Overflakkee uit te lichten en proberen ook iets te vertellen wat vele mensen niet weten. In navolging van mijn blog over Sommelsdijk, was de keuze voor het dorp in deze editie snel gemaakt en ik ging aan de slag.
Uiteraard putte ik veel inspiratie uit mijn blog en gebruikte ook wat van de foto's die ik destijds van de folder-bezorger toegestopt kreeg.

Vanaf vandaag ligt de tweede editie van 'Flakkee Wonen' op ieders deurmat en ik ben tevreden met mijn bijdrage. Het stuk is mooi opgemaakt door mijn collega Peter, die nog eens lekker heeft zitten 'photoshoppen' met mijn oude foto's en daarbij ook nog wat nieuwe foto's gebruikt heeft die mijn andere collega Jan dan weer heeft gemaakt van de bestaande situatie van het dorp.

Zoals gezegd hebben we het er maar druk mee en de eerste brainstormsessie voor de derde editie van het magazine is al achter de rug. Ook in de volgende editie zal ik hoogstwaarschijnlijk weer een bijdrage doen, maar waarover houd ik nog even geheim!

Komt die vergelijking met 'toen' toch weer bovendrijven...

Als je 'vroeger' vertelde dat je met je meisje in de polder was geweest, viel raar en ietwat zenuwachtig gegiechel je ten deel. Er werden dan meteen de wildste verhalen over je bedacht en mocht je een van de eersten in je vriendengroep zijn die dat hadden gepresteerd, verkreeg je zelfs voor de rest van je leven een 'koning-status'...
Zelfs mijn opa en oma vertelden me er wel eens over, over wat zij als "grazzen" betitelden en dat het gras zo prikte aan je kont, wanneer het net gemaaid was...

Tegenwoordig, nu we al wat ouder zijn, zijn de associaties met deze fabuleuze en vooral ondeugende uitspraak een stuk milder en daarom durf ik nu ook met een gerust hart te vertellen, dat ik vanavond met mijn meisje de polder in geweest ben.

Het was heerlijk weer vanavond en de Flakkeese buitenlucht leek goed voor mijn verkouden longen en neus. Janine liep daarentegen de longen uit haar lijf, tijdens een pittige hardloop-ronde, terwijl ik er achteraan reed voor de 'verzorging', maar vooral genoot van de rust om ons heen. In de polder van Middelharnis - Sommelsdijk was het muisstil en hoorde ik alleen Janine's voetstappen op het asfalt slaan. Zodoende genoot ik van de prachtige groene vergezichten die onze omgeving rijk is en snoof daarnaast meerdere malen de heerlijke lucht op van pas gemaaid gras, waar overigens af en toe eveneens de lucht van een verse koeienvlaai in voorbij kwam...

De zon begon al goed te zakken, wat mooie plaatjes opleverde van de tocht waarop we eigenlijk niemand tegen het lijf liepen. Van het begin tot het einde bleef het stil en rustig en werd alleen het gehijg van mijn vriendinnetje steeds heviger naarmate ze vermoeider raakte.

Ah! Net als vroeger, toen er nog andere dingen in de polder gebeurden! Komt die vergelijking met 'toen' toch weer bovendrijven...

Vertier uit vroeger tijden

Vorige week, zo'n beetje rond dezelfde tijd, parkeerde ik mijn auto aan de voorkant van ons huis en liep naar de voordeur. De voor mij onbekende folder-bezorger kwam ook net aanlopen en ik zei hem dat hij de folders net zo goed even aan kon geven, want ik moest toch naar binnen. De man groette, legde ze in mijn handen en ging een deurtje verder. Nèt voordat ik de deur open deed, zag ik vanuit mijn ooghoeken dat hij naar me keek en opeens sprak hij me toe...

"Toen ik onlangs op internet zocht naar foto's van Sommelsdijk, kwam ik volgens mij op jouw site terecht, kan dat?" Vroeg de bezorger me op de man af. Ietwat verbaasd vertelde ik 'm dat dit inderdaad best zou kunnen en een kort maar leuk gesprek volgde. De man was opzoek gegaan naar de geschiedenis van de Sommelsdijkse haven, nadat hij hier al jaren de folders door de bus gooit en dus ook de bouw van onze straat van dichtbij heeft meegemaakt.
Uiteindelijk vertelde hij een boek in zijn bezit te hebben, waarin ook vele foto's van de oorspronkelijke Sommelsdijkse haven zijn terug te vinden. Nog voordat hij weer verder trok naar de volgende voordeur zei hij nog: "Volgende week, als ik weer met de folders kom, dan zal ik er een paar kopietjes voor je tussen steken, als je dat leuk vind tenminste...".

Toen ik vanochtend de brievenbus hoorde klapperen sprong ik op van de bank. Ik was de goede beste man nog niet vergeten en ik was ook nieuwsgierig geraakt na zijn verhalen over het verleden. Het bleek echter loos alarm, want de folders die door de gleuf geschoven waren, bevatten geen kopietjes van oude foto's en ik was een klein beetje teleurgesteld.
Toen ik een tijdje later een lekker potje zat te drummen, knipperde Janine met de lamp op de overloop (de standaard procedure als ik herrie maak op zolder en zij mij iets duidelijk wil maken vanaf beneden) en riep dat het voor mij was.
Ik hoorde haar de voordeur opendoen en herkende de stem. Het was de folder-bezorger!

In zijn handen had hij een aantal kopietjes en na een korte, gezellige babbel vervolgde hij zijn weg, nadat hij mij een stapeltje folders en de bewuste foto's in mijn handen had gedrukt.
Aandachtig nam ik ze aan tafel in de kamer door. Het bleken veelal oude plaatjes te zijn, maar wel goed en vaak vrij scherpe foto's. De foto's werden kracht bijgezet door verhalen van weleer en hier en daar een uitleg van wat er te zien was op de foto.

Zo las ik over de in 1857 gebouwde 'Kogelbrug' die zijn naam te danken had aan de opvallende contragewichten en die in 1898 werd vervangen door een andere, de nu nog steeds bestaande 'Wilhelminabrug', vernoemd naar de in dat jaar gekroonde koningin Wilhelmina.
De brug kon opengezet worden voor het handelsverkeer naar de oude haven en heeft vele tonnen aan gewicht moeten dragen. Na het afsluiten van de Sommelsdijkse haven in 1970 hoefde de brug niet meer geopend te worden voor de scheepvaart en moest de brugwachter naar ander werk op zoek.
Ook zag ik het pakhuis van commissionair Van der Meijde, dat we nu eigenlijk alleen kennen als 'Café de Kok', met daarachter het brandweerhuisje (waar de man tegenaan leunt), dat er nu niet meer staat.
Of wat te denken van de dijk van Dirksland naar Sommelsdijk, die in de tijd van de foto alleen nog maar door paard en wagen werd bereden.
Het verhaal dat er aan diezelfde dijk, vlak bij het binnenrijden van Sommelsdijk en dus vlakbij onze oefenruimte, in de nacht van 27 op 28 mei 1944 een Britse Lancaster bommenwerper neerstortte en waarbij alle acht bemanningsleden om het leven kwamen, intrigeerde me ook enorm en ik las verder dat de bemanningsleden op de begraafplaats vlak bij de 'crash site' zijn begraven.

Maar, wat me bovenal interesseerde, was dat stukje Sommelsdijk waar ik nu woon, of beter gezegd óp woon want ik woon immers op een gedeelte van de oude Sommelsdijkse haven, die gedeeltelijk gedempt is voor onze woonwijk.
De haven was eeuwenlang het hart van de dorpseconomie. De landbouwproducten uit de vruchtbare Sommelsdijkse polders werden van hieruit verscheept.
Een foto uit het einde van de 19e eeuw laat een bedrijvige haven zien, met een boerderij die ik in het verleden wel eens op een schilderij heb gezien, maar waar precies weet ik niet meer. De boerderij genaamd 'De Ouwe Wurft, waar vele goederen verhandeld werden, brandde door het toedoen van de beruchte 'Sommelsdijkse pyromaan' in 1912 volledig af.
Op de voorgrond van deze foto is overigens ook het 'jaagpad' te zien, waarover eens de paarden liepen die de zeilschepen het havenkanaal uit begeleiden.
Dezelfde haven, een paar jaar later en vanaf de andere kant, laat een gezellig en naar mijn mening mooie haven zien. Vooral de trappetjes in de kademuur vind ik erg leuk en hopelijk worden deze in ere hersteld nu men bezig is met het opknappen van diezelfde kademuur.

In de Sommelsdijkse haven werd zoals gezegd druk handel gedreven en zijn dan ook flink wat foto's van oude, hard werkende havenarbeiders die in onze haven hun brood verdienden.
Een grappig detail ontdekte ik toen ik wat beter naar een van de foto's met daarop commissionair L. Kastelein bekeek, die niet alleen mankracht genoeg leek te hebben, maar ook zijn tijd vér vooruit leek te zijn. Is het namelijk geen commerciële domeinnaam die hij op de achtergrond, boven zijn schuurdeuren, scandeert?

Al met al beleefde ik veel plezier met het lezen van de kopietjes van de voor mij nog steeds volstrekt onbekende bezorger. Wie-oh-wie is deze man toch? Ik wil hem graag nogmaals hartelijk bedanken voor dit vertier uit vroeger tijden!

Ik heb er echt een enorme schijthekel aan...

Jaap kopte 'm vanochtend bij binnenkomst al direct in. "Is er een kameel langs geweest ofzo?", waarna ik me hardop afvroeg wat hij daar nou toch mee bedoelde... "Moet je hier maar even buiten om het hoekje kijken!" was zijn advies en dat volgde ik dan ook nieuwsgierig als ik ben, gehoorzaam op.

Wat ik daar aantrof was bij de beesten af. Een onbeschofte hondenbezitter (of was het een boer met een koe?) had precies naast het pand, daar wij dagelijks heen en weer lopen van en naar de auto en tussen de middag naar ons voetbalpleintje, een enorme dikke vette drol achter gelaten.
Dat is opzich al ongelooflijk onbeschoft, maar wat nóg schokkende was was dat er gewoon papier naast de drol geparkeerd lag, waarmee de "uitlaatklep" van die strontfabriek hoogstwaarschijnlijk was schoongeveegd. Schande!

Begrijp me goed, ik ben een ongelooflijke dieren- cq. hondenvriend, maar dit gaat mij véél te ver! Een hond kan er niet veel aan doen dat hij moet poepen. Gelukkig ben ík zo goed bij m'n verstand dat als ik het op voel komen, ik direct naar die porseleinen pot loop, maar een hond heeft dat verstand helaas niet. Het baasje is dus ten alle tijde verantwoordelijk voor het afvalproduct dat zo'n lieve viervoeter waar dan ook deponeert. Zéker als dit op privéterrein is! Wij maken het helaas ook wel eens thuis mee. Bij aankomst bij de voordeur ligt er soms ook zo'n onsmakelijke verrassing op de stoep of zelfs onder de buksus in de voortuin.

Alsof ik vandaag nog niet genoeg stront gezien had, stond ik zojuist opnieuw voor een verrassing. Bij thuiskomst, toen ik mijn appelsapje stond in te schenken terwijl ik naar buiten keek door het keukenraam, viel mijn oog opnieuw op een hoopje ongenoegzaamheid. Aan de andere kant van de straat, had een hondebezitter opnieuw van zich laten ruiken. Belachelijk! Bah! Zulke mensen zouden ze standrechtelijk moeten executeren... Mensen, honden zijn fantastische beesten, maar ruim de stront even netjes op! Het is jullie verantwoordelijkheid en een kleine moeite! Want als ik er al niet in ga staan omdat ik weer eens even niet voor me kijk als ik bijvoorbeeld langs de Singelkade loop (daar ligt ook heel veel!), dan vind ik het wel een enorm smerig gezicht. We leven toch zeker niet meer in de middeleeuwen?

Sorry voor mijn gezeik, maar ik heb hier gewoon een enorme schijthekel aan...

Rock Bie De Kok

Maurice belde me eind januari al op dat hij bezig was om een avondje in Café De Kok te organiseren met een erg leuk bandje uit Leiden. Uniek, want Café De Kok, dat zich hier bij ons op de hoek in Sommelsdijk bevind, is al 70 jaar hetzelfde en gaat eigenlijk op zaterdagavond om 8 uur al dicht. Ook het publiek wat er doorgaans komt is veelal hetzelfde en bestaat voor bijna 100 procent uit zogenaamde stamgasten.

Jack Gieros & De Lama's traden dan eindelijk vanavond op en ik kon me gelukkig prijzen want ik had 16 vriendjes en vriendinnetjes bereid gevonden met me mee te gaan luisteren naar deze voor ons onbekende band. Ze speelden overigens fantastisch! Oude, bekende en minder bekende nummers denderden door de, zo leek het, oeroude kroeg. Die stond voor het eerst in járen weer eens lekker vol met feestgangers en het bruiste er van de gezelligheid.

De kroeg was om 20:00 dicht gegaan voor gewoon publiek en vanaf 21:00 kwam je er alleen nog in als je over dat felbegeerde kaartje beschikte. De consumpties waren speciaal voor vanvaond wat duurder gemaakt, maar dat mocht de pret niet drukken. Er werden zelfs gefrituurde snacks rondgebracht door het hossende publiek, wat voor een welkome afwisseling zorgde.
Ik sprak de bazin van het spulletje nog aan, omdat ze wel een beetje nors en onwennig keek. Of ze het toch wel leuk vond die drukte, maar ze antwoordde helaas matigjes want dit was ze niet meer gewend en ze liep al tegen de 70. "Als de buren er maar geen last van hebben!" gaf ze nog als argument. Later draaide ze echter bij toen ik dezelfde vraag nogmaals stelde, maar toen 5 minuten voor het einde de telefoon rinkelde en buurtbewonders hun beklag deden over de muziek (erg flauw!), wist ze niet hoe gauw ze een van de organisatoren naar buiten moest trekken om hem te verwittigen.

De toiletten dan, om maar even op een zijspoor verder te gaan, waren overigens ook het gesprek van de avond. De ingenieuze manier van het systeem om de deur automatisch dicht te laten gaan was al één eyecatcher, maar de pisbak bij de heren was helemaal bijzonder! Deze móést haast wel net zo oud zijn als de eigenaresse en die had er zoveel geurblokjes ingelegd dat de tranen spontaan in je ogen sprongen als je met je zwager in je handen stond.

Terug naar de kern van de hele avond, want leuk om te zien was dat de drummer een electronische kit bespeelde, wat resulteerde in het feit dat de muziek lekker hard, maar niet té hard klonk. Met een akoestische kit in zo'n kleine ambiance sta je al gauw met je vingers in je oren tegen elkaar te schreeuwen, maar het geluid was nu dus precies goed geregeld. Ik kon het natuurlijk niet laten om de drummer nog even aan te spreken, want bij binnenkomst zag ik meteen dat hij, net als ik, speelde op een Roland V-Drums, maar dan van het type TD12 met enkele modificaties en uitbreidingen. Vooral de speciaal gemaakte elektronische bassdrum had mijn aandacht omdat je dat niet zo snel ziet.

Al met al hebben we in Café De Kok een fantastische avond beleefd (en Maurice zelf volgens mij ook!) en is dit zéker een band om te onthouden!

Een overzicht van de verschillende foto's van die avond (het zijn er niet overdreven veel want ik was mijn eigen camera vergeten!) kun je terug vinden op mijn Flickr pagina. Met dank aan Maurice voor de foto's!

De overeenkomst tussen ijs en een drumvel...

Het is een overeenkomst waar je waarschijnlijk alleen ten nadele me geconfronteerd kunt worden. Althans niet helemaal dan.

Vanmiddag reed ik namelijk even langs de muziekwinkel in Roosendaal om een zogenaamde Tension Watch van Tama te kopen. Een watte? Een spanningsmeter in het gewoon Nederlandsch om de velspanning van mijn trommels te meten en gelijkmatig af te stellen. Op die manier zou ik dan een mooi gestemd en gelijkmatig geluid uit alle trommels krijgen.
Nog voor het eten ging ik er mee aan de slag en ik dacht dat het een "kat-in't-bakkie-karweitje" zou zijn, maar dat had ik mooi mis! Ik was namelijk heel enthousiast aan de spanbouten van mijn snaredrum aan het draaien toen er iets begon te kraken. Nog voordat ik goed en wel in de gaten had wat er gebeurde sprong mijn ondervel (dat een stuk dunner is dan mijn slagvel) kapot onder de hoge druk die de spanrand nu op het vel uitoefende. En zo keek ik dus recht in mijn snaredrum. Dat wordt dus even niet drummen of morgen nog even voor het nieuwe jaar een nieuw ondervelltje zien te scoren...

Wat er ook kraakte (daar hebben we de overeenkomst) was het ijs! Vanmiddag stond ik al even met "buurjongen" Arno op het ijs achter ons huis om te kijken of het al "schaats-waardig" was, maar het kraakte zo hard dat we niet wisten hoe snel we weer op de kant moesten komen.
Vanavond daarentegen was het een drukte vanjewelste aan de Singelkade met een paar honderd mensen die al schaatsend en sleeënd, veel plezier maakten.

Ook "buurjongens" en gebroeders Leen en Arno waren van de partij, want zij hadden zich vanmiddag beiden een paar gloednieuwe ijzers kado gedaan. Ook een van Janine's collega's stond met haar dochtertje op de ijzers en hoewel Janine haar kunstschaatsen nog even in het vet liet staan stond ze toch gezellig mee te doen.

Zo zie je maar dat de meest uiteenlopende objecten, toch een overeenkomst kunnen hebben. Gelukkig bleef het bij het ijs alleen bij kraken en verdween er niemand in het koude water. Liever een gescheurd velletje, dan een nat en ijskoud pak...

Het laatste nachtje Ouddorp

Vandaag brak voor ons een belangrijke dag aan. We zouden vandaag alvast wat spullen gaan verhuizen, althans, de kleine spullen zoals kleding, accessoires, prullaria enzovoort. Ook begonnen ze vanochtend al om 7 uur met het plaatsen van de keuken en 7 uur is vroeg als je bedenkt dat de mannen die 'm kwamen zetten maarliefst 1,5 uur moesten rijden voordat ze in Sommelsdijk waren. Daar ging het wekkertje dus erg vroeg!

Wij kwamen echter pas rond een uur of half 11 in Sommelsdijk aan met de eerste lading spulletjes die we in het busje van Piet & Marijke hadden geladen. Op dat moment was duidelijk te zien dat de mannen al goed opweg waren en flink hun best deden. Daar gingen ze dan ook zonder op te kijken mee door. Ondertussen nam ik stiekem een kijkje in een mooi vormgegeven doos, waar ik een spannende verpakking tegenkwam in de vorm van een ietwat chique ogende zak. Nadat ik deze open gemaakt had en de vele lagen plastic had weten te verwijderen, kwam daar uiteindelijk onze italiaanse design kraan naar boven. Prachtig! Die zou vast goed staan. Helaas was hij aan het einde van de dag nog niet geplaatst, daar de keuken nog niet af was. De volgende ochtend zouden de monteurs weer terugkomen om het af te maken.

Ondertussen hadden wij al heel veel spullen verhuisd en was Melissant al bijna de gehele dag bezig met het stofferen van de bovenverdieping en de trap. Ook dat was helemaal naar ons zin.

Helaas is het nog niet mogelijk om er te blijven slapen, ons bed staat immers nog in Ouddorp! Daar ploffen we dan ook vermoeid op neer, om morgen de grote dingen te verhuizen. Het laatste nachtje Ouddorp breekt aan...


(Lees ook dossier: Bouw Havenkom)

"Wat zou er vandaag weer gedaan zijn?..."

Het is de afgelopen weken, zo na het in ontvangst nemen van de sleutel, ontzettend druk. Dat gaf ik in mijn vorige blog ook al te kennen. Ik heb zelfs de EK wedstrijd van het Nederlands Elftal van afgelopen maandag over moeten slaan! Iedere avond laat naar huis en naar bed en de volgende ochtend weer optijd opstaan om aan de slag te gaan op de zaak. Daar zijn immers ook gewoon deadlines te halen zoals ik in mijn vorige blog al een beetje liet zien.
Toch wil ik trouwe lezers wel blijven informeren over het reilen en zeilen aan de Sommelsdijkse Haven en daarom heb ik besloten, koste wat het kost, tijd te nemen om er (weer) een blog aan te wijden.

Ik heb dan ook een heel goed excuus voor het niet goed bijhouden van mijn weblog. We hebben namelijk absoluut niet stil gezeten, integendeel, het wordt eigenlijk best wel tijd dat we eens stil gaan zitten. Helaas, nog heel even doorbijten, want de laatste loodjes wegen altijd het zwaarst.

Zo hebben we de zolder al zo goed als af, nadat deze geverfd, gestoffeerd en ingericht is. Dit had nog aardig wat voeten in de aarde, maar het resultaat mag er zijn (en dan is het nog niet eens helemaal klaar). Mijn drumstel staat er, we kunnen "chillen" op de bank of achter een van de bureau's plaats nemen om even lekker relaxt achter de computer te kruipen.
Janine werkte zich ook een slag in de rondte, zoals bijvoorbeeld met het verfen en schuren van de trap(pen). Ook zette zij neef Jan-Willem direct aan het werk toen hij even kwam kijken terwijl wij juist bezig waren en hij kreeg dan ook de heuse eer om een lampje op te hangen.

Gisteren kwam dan eindelijk de keuken die we in oktober 2006 al kochten. Ik hoef dan ook niet uit te leggen dat dat lang wachten is en we best zenuwachtig waren. We vonden het dan ook geen probleem dat ze de keuken dan ook om 7 uur 's ochtends al af kwamen leveren en zelfs mijn schoonmoeder werd in alle vroegte uit haar bed gelicht om die dag het nodige handje te helpen.

Toen alles uitgeladen en in de kamer gezet was en wij ons afvroegen hoe al dat spul dan toch in de ruimte voor de keuken gefrommeld gaat worden, nam ik alvast een kijkje tussen de spullen zoals bijvoorbeeld deze caroussel-kast. Daarna moest ik weer gauw naar de zaak, ik had immers nog veel werk te doen. De keuken zouden ze toch pas donderdag gaan plaatsen, dus daar zouden we nog 2 dagen op moeten wachten.

Het blijft dan ook iedere dag weer spannend als ik naar huis rijd en mezelf de vraag stel: "Wat zou er vandaag weer gedaan zijn?..."


(Lees ook dossier: Bouw Havenkom)

Met mijn 2 linker handen, loop ik vaak alleen maar in de weg

Vanaf het moment van de oplevering zijn we de afgelopen dagen alleen maar in het huis geweest. Bezig geweest, welteverstaan, want als we de "verhuis-deadline" van 13 juni willen halen moeten we ons wel aan de planning houden natuurlijk.
Zo groef ik me voor het weekend helemaal suf om een afvoerputje onder het buitenkraantje te maken. Verkeerde zuinigheid noemde de uitvoerder het, want je kon een afvoerputje als meerwerk optie meenemen, maar voor enkele honderden euro's zag ik dat niet echt zitten. Er zat dus niks anders op en na een paar uur (het is hardnekkige kleigrond), flink wat zweet en vele glazen water later, zat ik een meter diep en had ik genoeg ruimte om een afvoer te maken. Overigens dacht buurman Alexander dat ik iemand begraven had en voegde daar een toepasselijk teken bij. Gelukkig kon ik hem overtuigen dat het niets met elkaar te maken had.

Buurman Sjaak, die in het bezit is van 2 grote rechter handen, was zo vriendelijk om mijn afvoer te realiseren, gezien ik zelf in bezit ben van 2 linker handen en ik doorgaans bij zulke werkzaamheden toch maar in de weg loop (dat is dan ook de reden waarom ik zelf gewoon aan het werk ben en ik de professionals hun gang laat gaan). Hij was zelfs zo goed om mij gewoon een biertje te laten pakken bij Chris en Martha (waar een feestje was omdat daar de dakpannen op het huis lagen) en zelf door te gaan totdat de afvoer gemaakt was. De volgende ochtend gaf dat dan ook een mooie aanblik, waar een afgesloten stuk PVC nog uit de grond naar boven kwam, waar ik later, met het leggen van de tegels, het afvoerputje precies op maat en hoogte kan toevoegen.

Het was ook die ochtend dat ik bij het huis kwam en onze tuin al netjes op orde was gemaakt. Dat had Janine immers afgesproken, want onze tuin zou die zaterdagochtend, samen met nog 4 andere tuinen, afgegraven worden en worden voorzien van vers zand.
Ook binnen zijn we al druk bezig geweest, waar Ed zich bijvoorbeeld al kwaad gemaakt heeft op het leidingwerk voor de tv en het geluid, dat netjes in de muur wordt weggewerkt.
Even later kwam ook familie Melissant langs, van Melissant Mode & Wonen, om alvast een rol vloerbedekking op zolder te leggen, want nu er nog niks aan de muren is gedaan, konden ze zo de minste schade aanbrengen wanneer de rol van 5 meter naar de bovenste verdieping moest. Na wat kapriolen uitgehaald te hebben en vooral veel gebruik gemaakt te hebben van doodgewone spierkracht, kregen we de rol dan ook netjes naar boven.

Ondertussen waren onze tuinen afgemaakt en lag het er uiterst netjes bij. We hebben zelfs al met een aantal buren geprobeerd een schutting uit te zoeken, maar met de "zaterdag-hulpjes" bij Life & Garden was dat nog niet zo gemakkelijk. Ook Ed was weer gearriveerd en was inmiddels weer druk bezig met boren, frezen, dichtsmeren, en natuurlijk een "sjekkie" doen. Het resultaat mag er overigens zijn, aan beide kanten trouwens. Nu nog spachtelen en dan hebben we mooie muren waar geen draad meer te zien is!

Ook Janine werkte zich afgelopen dagen uit de naad, zoals met het schuren, grondverfen en lakken van de plintjes op de slaapkamers. Dat moet immers gedaan zijn voordat de muren gedaan worden. Vandaag is men ook begonnen met het betegelen van de kamer, de keuken, de trapkast en de hal en dat kon Janine zichtbaar bekoren. Naarmate het vanavond donkerder werd, werd het alsmaar mooier.
Ook mijn vader was vanavond actief met het verwijderen van (bijna) alle CV's, zodat de muren goed gespachteld kunnen worden. Over spachtelen gesproken, daar zijn ze vandaag ook mee begonnen, gewapend met heel wat emmers spachtelpleister.

En zelf? Ja, tegen alle verwachtingen in ben ik de laatste dagen ook druk bezig geweest. Meestal ben ik vooral goed in kijken, ouwehoeren, opdrachten geven, enzovoort, maar nu ben ik ook druk geweest met afplakken, verwijderen van contactdozen en tal van andere klusjes.
Het is overigens al flink gezellig in de buurt, zo is er nog geen avond geweest dat we niet met een paar mensen bij iemand binnen een biertje gedronken hebben. Laten we hopen dat die gezelligheid zo blijft!

Tot zover even een update van de laatste dagen, binnenkort meer!


(Lees ook dossier: Bouw Havenkom)

"Je laat de boel nog maar even lekker open" zei ik ietwat brutaal

Toen ik van de week op vakantie was, kreeg ik al een smsje van buurman Alexander, die de laatste verlossende brief in de bus had liggen, met de exacte datum en tijd van de oplevering van zijn huis. Daarop belde ik ietwat zenuwachtig naar de zaak. "Is er post van de bouw voor mij?" vroeg ik aan Bjorn. "Ja ik geloof het wel" antwoordde hij en ik hoorde Marco op de achtergrond roepen "Ja daar heb je post van!" en dus scheurde Marco de enveloppe open en las 'm even voor mij door. "Donderdag 22 mei tussen half 11 en 12 uur krijg je een rondleiding en de sleutel" hoorde ik 'm nog zeggen. Ik slaakte een diepe zucht. Op dat bericht wachtten wij al zó lang! Ik bedankte Marco en Bjorn dan ook en voegde er voor dat ik ophing nog aan toe dat ik dan de 22e vrij nam, om direct aan de slag te kunnen gaan.

Vandaag waren we natuurlijk voor het eerst weer thuis na een paar dagen in "a State of Happiness" te zijn geweest. Dat is zo'n opruim- en wasdag. Zo eentje waar je alles dat je de afgelopen week(en) hebt laten versloffen nu even probeert recht te zetten. Daarom was het al wat later in de middag dat wij voor een moederdag kadootje op pad gingen en we daarvoor eerst nog even langs het huis reden. Al duurde het vanaf vandaag nog maar 13 dagen tot aan de oplevering, we móésten er gewoon even heen.

Toen we de straat in kwamen, stond de voordeur nog open. "Snel!" zei ik tegen Janine, "Stap jij uit en loop naar binnen voor ze de boel op slot doen." Janine zag haar werk en rende de auto uit. Ik parkeerde 'm achter, niet op onze eigen plaats, want daar had een buurtbewoner zijn auto neergezet (ik mag hopen dat dat niet meer voorkomt wanneer we de sleutel hebben).
Ook ik liep aan de voorkant het huis binnen en toen ik nog geen 5 seconden binnen was, zag ik iemand gehuld in BAM-kleding, gewapend met een sleutelbos, de achterdeur op slot doen.
"Je komt de boel toch niet afsluiten hè?" vroeg ik hem direct. "Nou eigenlijk wel" antwoordde de jongeman. "Je laat de boel nog maar even lekker open" zei ik ietwat brutaal waarop de jongen niet direct een antwoord had. Na even nadenken zei hij dan uiteindelijk "Als je me beloofd dat je bij het verlaten van het huis, de voordeur goed dicht trekt". Ik beloofde plechtig, waarop de jongen ons weer met rust liet.

Toen we dan ook alle tijd hadden om rond te kijken in ons eigen huis vielen ons meteen de mooie binnendeuren in de gang op. Ook in de kamer zaten de deuren er al in, althans bijna alle deuren dan. Toen we doorliepen naar boven zagen we dat ook daar de deuren voor alle slaapkamers en de badkamer er al in hingen. Wat een leuk gezicht! Nu was het écht bijna af! Janine was er dan ook erg blij mee.

Op zolder zagen we dat men druk bezig was geweest, de laatste hand te leggen aan de kachel en het afzuigsysteem. Ik ben benieuwd hoe dit afgewerkt wordt, maar daar zullen ze weinig meer aan veranderen ben ik bang. Dat wordt dus wellicht toch op korte termijn alvast een extra zolder bouwen, zodat in ieder geval het leidingwerk wat minder zichtbaar is of we moeten er een andere oplossing voor bedenken.

Janine inspecteerde ondertussen het werk van de schilders, want daar is zij nogal secuur op. Na een paar inspectierondjes en de constatering dat er al water uit de kraan kwam, hielden we het voor gezien. Dit was waarschijnlijk de laatste keer dat we zónder sleutel en eigenlijk onrechtmatig toegang hadden tot ons nieuwe huis. Nog 13 dagen wachten, dan wordt het opgeleverd en kunnen we aan de slag volgens een strakke planning die ik van deze week heb opgesteld. We hopen er dan half of eind juni echt te kunnen wonen. Ik ben benieuwd of we het redden!

Nog 13 dagen... morgen nog 12!


(Lees ook dossier: Bouw Havenkom)

Als een Jack Russel met ADHD lag ik al weken op de postbode te wachten

De afgelopen weken lag ik met het zweet in mijn handen, rond "post-tijd" (dat is bij ons zo rond een uur of 11) op de deurmat, halsreikend uit te kijken naar de postbode (neem dit overigens niet al te serieus). Doe ik natuurlijk wel vaker, als ik op een pakketje zit te wachten bijvoorbeeld. Lijkt me overigens dat meer mensen dit wel herkennen. Deze keer was het echter iets anders... iets belangrijkers... iets waar ik (of wij) al heel lang op wachten. Al ruim 2 jaar zelfs...

Nadat ik de afgelopen weken niet naar binnen geweest was, besloot ik het vanochtend maar weer eens te proberen. Het was immers al een tijdje geleden dat ik het huis van binnen gezien had. Toen ik aankwam in de Sommelsdijkse Haven, zag ik dat de stoep klaar was. Dus zijn we nu verzekerd van het feit dat we straks niet met modderige schoenen naar binnen hoeven te lopen. Ook was men druk bezig met het bestraten van de rest van de straat en ook de contouren van de parkeergelegenheid aan de voorkant van ons huis werden zichtbaar.
Ik zag dat de voordeur helaas niet open was, maar ik stapte dapper door, de straat in.

Daar was men druk bezig met de laatste loodjes aan de Grachtwoningen, met de beplanting endergelijke. Ook uitvoerder Ad liep driftig heen en weer tussen de woningen. In de afgelopen periode heb ik meerdere malen met deze man gesproken en hij lijkt het ook echt te menen dat hij het jammer vind dat het project later opgeleverd wordt dan gepland. Daar vertrouw ik dan ook maar op.

Toen ik bij de achterkant van het huis aankwam, zag ik dat die deur wél open stond. Ik maakte dan ook direct gebruik van dit voordeel en stapte naar binnen. Daar zag ik dat men nu écht met de laatste loodjes bezig was. Plintjes tegen de muren (die kunnen er over een paar weken trouwens weer vanaf want we krijgen daar hele andere plinten voor) en men was ook al bezig geweest de ruimtes op te ruimen en te ontdoen van bouwafval en stof (voor een groot gedeelte althans). De ruimte voor de keuken hadden ze zo te zien nog maar even als "uitvalsbasis" voor hun spullen gebruikt. Zelfs de meterkast begon er nu ook echt uit te zien als meterkast.
Verder was het halletje ook een stukje opgenapt nu alles wat schoongemaakt was en ook had men eindelijk het verticale latje voor het raam aan de voordeur bevestigd (ja ik let op de details!).

De trap naar de eerste verdieping oogde nu ook veel beter nu er al een hoop rommel vanaf gehaald was. Daarna viel me ook op dat de kozijnen nu geverfd waren, de ramen nu open en dicht (en op slot) konden en ook de roosters boven de ramen, open en weer gesloten konden worden. Dan de badkamer, want die was ook eindelijk af (afgezien van een aantal andere spullen die later geleverd worden). De vorige keer was namelijk het bad nog niet afgetegeld, dit was nu dus wel gedaan. Zoiets geeft dan toch ook weer een heel ander aanzicht.

Ohja, we hadden het natuurlijk over het feit dat ik als een ADHD Jack Russel (of hoort dat gewoon altijd al bij elkaar?) met zweethandjes en het kwijl uit mijn mond, iedere dag rond een uur of 11 op de deurmat lag te wachten of de postbode bracht wat ik wilde hebben.
Vandaag was het dan eindelijk zover. Marco bracht de post langs de bureau's en voordat hij mij de felbegeerde envelop overhandigde, zei hij zoiets als "volgens mij heb ik nu iets waar jij al lang op zit te wachten".

Zonder me in te houden scheurde ik de enveloppe, met blote handen, open. Ik griste de brief eruit en las 'm snel door. Eigenlijk alles wat ik al wist stond in die brief, want ik had de laatste weken natuurlijk de oren van de kop van de uitvoerder gezeurt om een opleverdatum (of iets in de richting van) los te krijgen. Goed, "who gives a (...)" ik heb het nu tenminste bevestigd gezien en kan ik dus een definitieve planning gaan maken.

Week 21, in de week van 19 mei, krijgen wij na ruim 2 jaar wachten dan eindelijk de sleutel van ons nieuwe onderkomen. Eindelijk, want we staan al ongelooflijk lang te trappelen om onze handen uit de mouwen te steken en nog meer om er straks lekker te leven.

Toch zal ik nog even mijn ADHD-Jack-Russel-gedrag moeten volhouden, want in de komende 2 weken kunnen we een brief verwachten met de exacte datum en tijdstip waarop we een 1,5 uur durende rondleiding door ons eigen huis krijgen, waarin we alle eventuele gebreken kunnen noteren die dan vervolgens nog verholpen gaan worden. Daarna krijgen we de sleutel pas écht in handen en kunnen we direct aan de slag!


(Lees ook dossier: Bouw Havenkom)

Zonder stelling, meer huis

Iedere keer als ik het zie wordt het weer "meer huis". Helemaal toen woensdag 27 februari de stellingen, die al maanden voor het huis stonden, volledig verdwenen waren. Dan zie je pas écht waar je straks komt te wonen.

Gisteravond vroeg Jozien of ze het huis nu weer eens van binnen mocht bekijken, nadat ze maanden geleden, toen de binnenmuren nog niet eens stonden, voor de eerste en ook de laatste keer binnen geweest was.
Omdat wij zelf ook graag even naar binnen wilden vanwege de gespoten plafonds en ik wist dat de deur open was, besloten we dus om vanmiddag even met Jozien en Jurien naar het huis te gaan.

Toen we lopend vanaf de Voorstraat van Sommelsdijk aankwamen, stak onze nieuwe buurt prachtig af tegen het water. Hoewel het nog wel duidelijk een bouwput is, zie je ook direct dat dat niet lang meer kan duren. Een stukje verderop zagen we ons eigen huis al liggen, althans, de achterkant dan.

Een geweldig gezicht om het huis nu van de voorkant, zonder die vreselijke stelling te zien. Echt weer een heel ander gezicht dan dat we van de afgelopen maanden gewend waren. Zonder te aarzelen liepen we direct door naar de voordeur, die ik voorlopig alleen nog met de speciaal aangeschafte bouwsleutel kan openen. Heel mooi om te zien dat de plafonds nu gespoten zijn en de zogenaamde V-naden tussen de betonnen dekplaten zijn dichtgesmeerd.
In de trapkast vonden we de radiatoren, die over niet al te lange tijd geplaatst zullen gaan worden. Toen viel ons oog op de achterkant, want nu ook daar de stellingen verdwenen waren viel het licht prachtig naar binnen. Wat een heerlijk licht huis is het geworden!

Terwijl ik, kijkend door de achterdeur, constateerde dat er nog aardig wat rommel in de tuin lag, werd ook de keuken even denkbeeldig geschetst aan Jurien & Jozien en nadat ze ook met eigen ogen de betegelde wc hadden bekeken, snelden we ons naar boven. Vanuit een van de slaapkamers zagen we dat onze parkeerplaats helaas nog niet was aangelegd, maar dat zou waarschijnlijk niet zo lang meer duren, daar het bij de buren al wel lag. Om dat eens wat beter te bekijken, besloten we naar de achterkant te lopen waar ook daar de ontbrekende stelling direct opviel.

De aanblik in de straat was ook heel anders dan toen ik er voor de laatste keer was, nu (bijna) alle parkeerplaatsen en zelfs de bloembakken waren aangelegd. De straat zelf laat echter duidelijk nog even op zich wachten, maar gezien het feit dat de eerste huizen komende week al worden opgeleverd (naar ik mij heb laten vertellen), zal ook dat binnen no-time gerealiseerd zijn.
Verder troffen we in het schuurtje nog de versiering die straks op de punt van het schuurtje moet prijken en nadat we nog één keer een blik op het huis wierpen, lieten we bouwnummer 40 voor wat het was en keerden met een glimlach van oor tot oor weer huiswaards.


(Lees ook dossier: Bouw Havenkom)

De vreugde van een dag eerder, sloeg om in een koude douche

"Je kan gerust uit je werk even langs het huis rijden hoor..." zei (toekomstig) buurman Alexander tegen me aan de andere kant van de lijn, "Ze zijn van Esselink bezig want ik zie busjes staan en volgens mij hebben ze zojuist je wc betegeld". "Joh! Dat meen je niet!" antwoordde ik op mijn beurt enigszins verbouwereerd en tegelijkertijd opgewekt. "Nou dan ga ik zéker even een kijkje nemen aan het einde van de dag. Kom jij ook nog even langs dan? Dan bel ik je anders wel als ik vlakbij ben" en na nog even over en weer zoiets als "Oké" en "Is goed" gesproken te hebben, hing ik op... met een hartslag van 120 en de nieuwsgierigheid die ik met geen mogelijkheid onder stoelen of banken kon steken. Waarom zou ik ook?

Nadat ik de rest van de dag mijn "zenuwen" toch had proberen te onderdrukken, moest ik me na 17:00 alsnog gewonnen geven. Dus scheurde ik richting de bouw en belde ondertussen (handsfree) naar Alexander dat ik er aan kwam. Daar aangekomen was hij er echter nog niet, dus kon ik op mijn gemak een opening in het hek vinden. Dat was zo gepiept want die zat precies bij mij voor de deur. Door het raam zag ik dat de wc inderdaad betegeld was, maar ik kon niet naar binnen! Gelukkig waren er nog wat mannen op het dak bezig, die ik op z'n plat Flakkees iets van "Heuj! Ha jule iets om de deur mee ope te maeken?" toeriep. Daarna kreeg ik echter een onverstaanbaar gebrabbel terug, maar er werd mij wel een deurklink overhandigd. Later kwam ik er achter dat het Polen waren... een busje vol...

Alexander kwam precies op het goede moment en samen gingen we, nadat we eerst even in het schuurtje hadden gekeken, het huis binnen. Daar trof ik inderdaad een reeds betegeld toilet aan! Wat fantastisch om te zien, het werd echt al wat! Toen ik verder om me heen keek zag ik dat er de laatste dagen niet stilgezeten was. Nadat op 4 februari de dakpannen erop lagen en de ramen geplaatst waren, was ik namelijk niet meer binnen geweest en dus was het weerzien met de binnenkant van het huis weer een hele verademing. Zo waren er duidelijk sporen van hard werken zichtbaar, waarmee ik vooral bedoel dat men de muren aangestreken had.

Gauw door naar boven, want ik was reuze benieuwd hoever men met de badkamer was. Ook daar hadden "onze jongens" niet stilgezeten, want de vloer lag er nu in en de wandjes voor de douche, het bad en de toilet waren gezet! Wat een leuk gezicht en opeens kon ik me de badkamer veel ruimtelijker voorstellen. Gelukkig maar want zoals bij alles tijdens de bouw was het moeilijk voorstellen dat het allemaal ging passen. Uit ervaring weet ik nu dus dat het ook altijd écht gaat passen, ok, op de ervaring met de keuken na dan...
Ook het afwateringsgootje voor de douche hadden ze al verwerkt, alleen stond het roostertje dat er op moet nog op de trap, maar dat zou waarschijnlijk ook niet lang meer duren voor dat erop ging.
Ook de zolder had met tot aan de nok toe dichtgestreken en nu de ramen er daar in zaten was het eindelijk mogelijk om naar buiten te kijken. De nodige pijpjes waren overigens ook al in het dak gemaakt, nu alleen nog aansluiten.

Dat was dus gisteren, maar vandaag kwam ik toch ietwat van een koude kermis thuis. Ik ben namelijk in aller ijl nog een zogenaamde "bouwsleutel" wezen kopen zodat ik wat makkelijker binnen kon komen. Op het allerlaatste moment voor sluitingstijd wist ik er nog net eentje te bemachtigen, maar toen ik bij het huis aankwam en zag dat men daar de boel aan het warm stoken was, viel mijn oog op de deur. Shit! Ze hadden de cilinder erin gezet! Die bouwsleutel was dus voor niks, want het enige waarmee ik nu nog de deur mee open kan krijgen, is de sleutel zelf... en dat gaat helaas nog een maandje of 3 duren waarschijnlijk.

Dus keek ik nog even toe hoe men al het vocht dat tijdens de bouw in huis was gekomen, nu aan het onttrekken was en droop ietwat teleurgesteld af... Dag huis, tot over een paar maanden!



(Lees ook dossier: Bouw Havenkom)

Een worsteling met dikke handleidingen en meters kabels

Al maanden ben ik aan het rond kijken, maar neem ik mezelf iedere keer voor er zo lang mogelijk mee te wachten. Alles wat je vandaag koopt is namelijk morgen weer al oud. Toch hield ik in die afgelopen maanden verschillende advertenties scherp in de gaten of er wat voor me tussen zat. Een mooie aanbieding is nooit weg natuurlijk, want ook ik ben me scherp bewust van die kosten die een nieuw huis al met zich mee brengt.

Afgelopen week zag ik een interessante aanbieding bij Correct in de krant staan en die kon ik eigenlijk niet voorbij laten gaan. Precies wat ik zocht, een set die ook past bij de TV die ik straks wil, een Sony Bravia.

Nadat we 's ochtends al vroeg opgestaan waren om onze carnavalspakken eerst nog even op te halen in Vierpolders, reden we direct door naar de Correct in Rotterdam. Na eerst even rondgelopen te hebben in de 2 vestigingen aan de Ceintuurbaan, bleken we toch naar de Bergweg te moeten omdat daar stond wat we zochten. Nu wist ik dat ze bij Correct veel TV's hadden staan, maar wat ik daar aantrof ging al m'n verwachtingen te boven! Zo is hier meer een klein hoekje op de foto te zien, maar er was gewoon één hele verdieping, vól TV's! En tussen de meest bizarre modellen, zag ik hem daar staan. Mijn ultieme TV! Wat een mooi apparaat. Ik ken hem goed, want op de zaak hebben we dezelfde, alleen dan in het grijs en nog een slag groter.

Maar daar kwamen we niet voor, we kwamen voor de Sony HTD 750 SS, een Bravia Theater met een DVD en Harddiskrecorder en een aparte versterker met 5 speakers en 1 subwoofer. Na wat geluisterd en informatie ingewonnen te hebben van een verkoper, was de deal snel gemaakt. Inpakken en wegwezen! Zo snel mogelijk naar huis om hem te installeren (wachten tot in het nieuwe huis kon ik echt niet opbrengen), maar eerst nog even langs het nieuwe huis in Sommelsdijk. Daar stond namelijk sinds enkele dagen ons schuurtje overeind en waren ook de ramen geplaatst. Helaas lagen de dakpannen nog steeds niet waar ze moesten liggen, maar we maakten tijdens dit korte bezoekje wel kennis met onze nieuwe buren!

Zoals gezegd, daarna snel naar huis om de flinke doos uit te pakken. Alleen moest ik eerst de cinemaset die al in het huis stond (en overigens niet van mijzelf is maar van Marc's broer Sjaak) netjes uit elkaar halen en opbergen. Terwijl Gijs zichtbaar genoot van de warmte van de kachel, haalde ik dus de oude set uit elkaar en begon met het openen van de doos met mijn eigen nieuwe set. Nadat alles uitgepakt was, de huiskamer binnen een mum van tijd was veranderd in een pseudo-zwijnenstal en de verschillende componenten netjes geordend waren, was het tijd om mezelf in die dikke handleindingen te verdiepen... Slik!
Gelukkig bleek het minder lastig dan verwacht en nadat alles netjes stond, was het tijd om hem uit te proberen. Het klonk fantastisch! Gelukkig maar, want het kostte me toch aardig wat zweetdruppeltjes...

Het enige dat me nu nog rest is het doornemen van alle functies van beide componenten. Te veel om op te noemen, maar ik moet en zal me door die gebruiksaanwijzingen heen worstelen. Voor dat ik dat ga doen, ga ik me eerst maar eens omkleden, want over enkele uren vertrekt de bus richting Roosendaal. Dan begint ons avondje carnaval!


(Lees ook dossier: Bouw Havenkom)

Meten is weten... gelukkig!

We wisten dat het steeds moeilijker zou worden om binnen te komen. Zeker wanneer het glaswerk geplaatst zou zijn en mijn besluit stond dus vast. Dit weekend móésten we naar binnen, hoe dan ook, want het was van groot belang dat we, alvorens we de nieuwe meubels zouden bestellen, nog één keer alles zouden uitmeten.

Een dag eerder inspecteerde ik samen met Jurien al het hek rond de bouwplaats en tot onze grote verbazing of eigenlijk teleurstelling, bleek het onmogelijk een foutje in de beveiliging te vinden. Daarom had ik het idee om nu maar te proberen via een bruggetje mezelf en Janine de bouwplaats op te hijsen. Helaas, ook dat bleek vrijwel onmogelijk, daar de bouwvakkers zich wel érg goed verschansd hadden en bijna elke lege plek opgevuld hadden met een hek. Bíjna dan hè, want opeens zag ik het. Het bleek simpeler dan ik al die tijd dacht, want toen ik eens goed keek, kon ik met weinig moeite, toch op de bouwplaats geraken.
Daar liepen we dan, gewapend met een rolmaat, bouwtekening, boekje met meubels en maten en afplaktape dat ik nog even bij Ed was wezen halen.

Eenmaal binnen in het huis, borrelde er een heus "wauw" gevoel naar boven (op deze uitspraak ga ik vast weer commentaar krijgen van mijn vrienden). De binnenmuren bleken te staan! En hoewel ik iedere keer weer dacht dat het best wel klein zou zijn binnen, vond ik de ruimte die we nu hadden echt fantastisch. Sowieso om te zien hoe het nu écht gaat worden straks. We liepen direct door de kamer, de keuken, de trapkast, de wc, de meterkast, zo naar boven, door de slaapkamers en de badkamer. Zo'n gevoel is onbeschrijfelijk. De zolder bleef overigens ongewijzigd.

Terug naar beneden, want het was erg koud en we moesten de meubels nog "uittapen" dus we wilden snel aan de slag. Daar kwam ook onze buurman Alexander het huis binnen stappen. Ook hij zag dit voor het eerst, want in zijn huis stonden de binnenmuren nog niet. Met z'n drieëen bekeken we de ruimtes en fantaseerden er op los. Waar de tv kwam en dat soort geneuzel.
Toen toch maar begonnen met uitmeten en plakken. Althans, plakken, die tape plakte natuurlijk voor geen meter aan de stoffige en koude betonnen vloer, maar we moesten het er mee doen.

Lang van tevoren hadden we ons al een indeling voorgesteld, wat ons het beste leek, maar zo langzamerhand maak je daar weer wat wijzigingen in, op basis van wat je ziet en hoort. Zo kregen we steeds meer ideëen en kochten in onze gedachten steeds meer meubels.
Gelukkig waren we zo slim om alle meubels uit te tapen, want nu kwamen we er achter dat onze indeling eigenlijk geen gezicht was en dat we i.p.v. 2 kasten misschien beter 1 kast konden kopen en het op die manier beter konden verdelen door de kamer. Anders zou het een rommeltje worden. Blij was ik, dat we daar nu achter kwamen, want aanstaande vrijdag gaan we weer naar Heerhugowaard en gaan dan definitief de meubels bestellen en als we dit vandaag dus niet hadden gedaan, hadden we waarschijnlijk zeer inefficiënte inkopen gedaan.

Dus, gooiden we de indeling (hoe moeilijk dat ook was met al die niet plakkende tapejes) helemaal om en begonnen opnieuw. Dit maal behaalden we wél het gewenste resultaat en kwamen we tot de conclusie dat we beter een echte lekkere grote hoekbank konden nemen i.p.v. een bank met een extreem lig gedeelte.

Nu komt het helemaal goed, daar ben ik van overtuigd. We hebben alles nu goed op een rijtje staan en weten wat we wel en niet kunnen. Je moet er af en toe even moeite voor doen, maar meten is weten... gelukkig! Want je kunt nog zulke mooie tekeningen maken en alles op schaal neerzetten, maar je weet het pas echt als je het gezien hebt. Ik kijk nu dan ook met een gerust hart uit naar de vrijdag!


(Lees ook dossier: Bouw Havenkom)