Niet veel later lagen ze zelfs synchroon te snurken!

Had ik het al over kleintjes gehad? Neem nou de kleine Rigsby. Tien weken oud en hij mocht eerder deze week gelijk met zijn nieuwe papa en mama mee naar huis. Die er overigens ongelooflijk gelukkig mee zijn...

Vandaag wipten we even bij Bas en Noortje langs, die zoals gezegd begin deze week een Beagle-pup hebben gekregen. De kleine Rigsby lag eerst nog wat duf bij Noortje op schoot, maar werd al snel heel nieuwsgierig. Ook ik mocht even later eventjes lekker met 'm kroelen, maar al snel vielen zijn oogjes dicht en lag hij weer heerlijk te pitten.
Bij de oude Fellow liep het niet veel anders. Niet veel later lagen ze zelfs synchroon te snurken!
Zo'n pup heeft dan ook veel weg van een baby. Alleen maar slapen en je hebt er toch wel aardig wat werk aan in't begin. Verantwoordelijkheid ook, maar als je naar dat koppie kijkt, dan neem je dat direct allemaal voor lief?

Rigsby had nog net de kracht om ons weer uit te zwaaien, alvorens zijn oogjes weer veel te zwaar werden en hij... Zzzzzzzz...

Het zonnetje liet zich van zijn beste kant zien

De strategisch opgestelde taart liet er geen twijfel over bestaan waar wij vanmiddag allemaal voor gekomen waren. Mijn grote kleine drum-vriend werd vandaag alweer twee jaar en had voor de gelegenheid zelfs een eigen drumkit gekregen!

Uiteraard werd hij overladen met vele andere leuke kadootjes en bij ieder pakje wat hij te zien kreeg, werd hij opnieuw enthousiast. Ook bij het zien van het kado dat wij 'm met alle vrienden gaven, stond hij even met zijn ogen te knipperen. "Dit is wel heel groot!" moet hij gedacht hebben en samen met Ellen en de andere kinderen, scheurde hij het papier eraf.
Bij het zien van zijn kado moest hij even bedenken wat het eigenlijk was, maar toen we het hem stiekem toch maar toefluisterden, kwam er een brede glimlach op zijn gezicht. Eindelijk een eigen zwembad en wat voor een!

Uiteindelijk werd ook Levi's taart aangesneden door zijn hoog zwangere mama en dat bleek lekker smullen van kleurige stukken taart! Het was daarnaast erg gezellig met z'n allen terwijl het zonnetje zich van zijn beste kant liet zien in de feestelijke achtertuin van Chris en Martha.
Heerlijk chillen met vrienden is sowieso iets wat ik graag doe, maar sommigen bleken vandaag wel erg relaxt.

Na Levi's verjaardag, belandde ik nog met Janine en Jozien bij Bas en Noortje thuis, waar we genoten van een bescheiden maar erg lekkere barbeque. Ook Fellow genoot van alle heerlijke geurtjes die barbeque-koning Bas de tuin in stuurde en toen het uiteindelijk donker werd, liet Bas zich opnieuw van zijn beste kant zien, door een lekker warm vuurtje te stoken.
Het bleef dan ook nog lang gezellig in de Dirkslandse achtertuin. Totdat de laatste er letterlijk bij neerviel...

Workshop social media bij P&D Light Rotterdam

Ook al huisvest Facebook wereldwijd zo’n 630 miljoen accounts, waarvan bijna 4 miljoen in Nederland en ook al heeft zelfs LinkedIn ruim 2 miljoen Nederlandse gebruikers, toch zijn er nog veel ondernemers die de stap naar social media nog niet hebben gemaakt. Enerzijds omdat zij daar sceptisch tegenover staan (“Waarom moet ik actief zijn op sociale netwerken, ik heb het al zo druk?”), anderzijds omdat het aan kennis ontbreekt.

Vanuit iBoom verzorgen we daarom speciale social media workshops, waarin we laten zien waarom bedrijven juist actief zouden moeten zijn op de netwerken waar hun doelgroep over hun merk of product praat en dat het echt geen ‘rocket science’ is.

Vandaag mocht ik een workshop verzorgen bij P&D Light in Rotterdam. De groep bestond uit 17 enthousiaste ondernemers, marketeers en andere geïnteresseerden vanuit verschillende bedrijven en velen staken hun enthousiastme bij binnenkomst al niet onder stoelen of banken. In de presentatie liet ik onder andere de belangrijkste feiten van een aantal grote sociale netwerken zien, zoals het aantal accounts, de (belangrijkste) leeftijdscategorieën en gaf ik een antwoord op de vraag “Wat kan ik er nu eigenlijk mee?”. Bekende netwerken als LinkedIn, Facebook, Youtube en natuurlijk ook Twitter kwamen uitgebreid aan bod, maar ook Foursquare en bloggen kregen de aandacht.

Na een korte pauze, waarin toch wel duidelijk werd dat de aanwezigen enthousiast geworden waren, liet ik de toehoorders zien hoe Twitter, LinkedIn en ook ook Facebook in de praktijk werkten. Vooral Twitter bleek voor veel aanwezigen interessant, maar ook het zakelijke netwerk LinkedIn opende bij veel mensen de ogen.

Na afloop van de bijna vier uur durende presentatie, bleken de aanwezigen enthousiast en aan het denken te zijn gezet over hoe zij social media ook binnen hun organisatie kunnen toepassen. Er werd dan ook nog flink nagepraat in de showroom van P&D Light, waarbij leuke contacten werden gelegd.

Vooral ook aangemoedigd door fietsfreak Bas

Sinds Janine voor haar verjaardag een schitterende fiets kreeg en ik mijn mountainbike ook al in geen tijden meer bereden heb, denk ik er steeds sterker aan een 'normale' fiets aan te schaffen. Op die manier kan ik eens relaxt een stukje samen met mijn meisje fietsen of naast haar fietsen als zij een rondje hardloopt.

Nu wil het geval dat ik eigenlijk altijd iets wil dat nèt afwijkt van het 'normale', ook al pakt dat niet altijd even goed uit moet ik eerlijkheidshalve bekennen. Toch viel mijn oog na enig speurwerk en vooral ook aangemoedigd door goede vriend en 'fietsfreak' Bas, op een niet geheel alledaagse fiets, maar wel een waar ik mezelf al op zie rijden.

De keuze viel namelijk op een model van "Electra" dat een kruising is tussen een zogenaamde 'cruiser' en 'chopper'en die luistert naar de naam "Straight Eight". Het idee was om de fiets in mijn vakantie eens in het wild te gaan spotten bij een winkel in Amsterdam, maar gezien zij deze week gesloten zijn, viel die optie al snel af. Gelukkig vond ik 'Cruise Control Bikes' in Den Haag en nadat ik een belletje had gepleegd, kon ik vanmiddag meteen nog even langskomen en dat terwijl de winkel eigenlijk ook gesloten was!

Samen met Bas, Noortje en Janine rezen we af naar het spekgladde Den Haag waar we in de Gentsestraat een niet al te grote, maar wel mooie fietswinkel aantroffen. De winkel stond vol met bijzondere cruisers en shoppers, maar er waren ook bijzonder veel accessoires aanwezig. Trappers, handvatten, zadels, bellen, lampen... Je kon het zo gek niet bedenken, maar alles was er in allerlei soorten en maten.

De vriendelijke verkoper pakte meteen de Electra Straight Eight van tussen de dikke rij fietsen en in het echt was hij nog stoerder dan op het plaatje. Een mat zwart frame met rode velgen en uiterst dikke rubbere sloffen. Drie versnellingen en een hand- en terugtraprem maakten deze fiets helemaal compleet.
De verkoper stelde het zadel wat bij en ik mocht meteen even plaatsnemen. Ook Bas besteeg graag even het zadel, waarna ook Janine nog even moest keuren zodat ze weet wat er straks naast haar fietst. De fiets werd door ons alle vier goedgekeurd en hoewel we de winkel echter zonder fiets weer verlieten, was iedereen het er over eens dat dit 'm toch wel moest worden.

Nadat we eerst even door het nabijgelegen winkelcentrum gekuierd hadden, liepen we vervolgens de besneeuwde Scheveningse boulevard op en dronken een drankje bij een van de vele tentjes.
Daarop besloten we terug te gaan naar Rotterdam om daar een hapje te eten bij Benny Beer en aansluitend de bioscoop te pakken. Bas en ik naar 'New Kids Turbo' en Janine en Noortje gingen voor 'Loft'.
Het pakte echter allemaal anders uit dan we gepland hadden, want ten eerste bleek 'Loft' uitverkocht te zijn toen de kaartjes door de dames werden gehaald en stonden Bas en ik in een fikse rij voor een vier-persoons-tafeltje bij Benny Beer. Toch hoefden we gelukkig niet heel lang te wachten tot we plaats konden nemen, maar vervolgens ging daar ook niet alles van een leien dakje.

Hoewel we het voorgerecht al snel voor onze neuzen hadden staan, liet het hoofdgerecht lang op zich wachten. Het was 19:45 toen dat op tafel kwam, maar aangezien de film (of de reclame beter gezegd) om 19:50 begon, was het dus een kwestie van schuiven!
Binnen tien minuten hadden Bas en ik ons bord leeg, kusten onze vrouwen vaarwel en haastten ons naar zaal 7.

Na anderhalf uur stonden we weer buiten en troffen we de meiden bij de uitgang van de bioscoop aan. Zij hadden op hun gemakkie nog een theetje gedronken en lekker zitten keuvelen terwijl wij dikke lol hadden in een stampvolle bioscoopzaal.

Een mooie vakantiedag kwam dus ten einde, maar de eerste stap voor een nieuwe fiets is gemaakt. Van't voorjaar hoop ik lekker samen te kunnen fietsen, maar nu eerst sparen...

Een schuurfeest voor chique geklede mensen

Een jaarlijks terugkerend fenomeen, dat er eigenlijk gewoon ieder jaar bij hoort, de Kerstparty in de Staver. Met de vriendengroep gaan we al zo lang ik me kan heugen en we slaan eigenlijk nooit over. Nu we al weer een aantal weken in adventtijd verkeren dient het feest, dat meer weg heeft van een schuurfeest voor chique geklede mensen, zich weer aan en dus hesen we ons vanavond in ons aller beste kloffie...

We verzamelden gedeeltelijk bij ons thuis en terwijl de dames zich mooi maakten in onze badkamer, leefden de mannen en ik ons een verdieping hoger nog effe uit.
Daarna vertrokken we richting 'De Keufjes' om daar de rest van de groep te treffen, alvorens we gezamenlijk richting De Staver vertrokken.

Eenmaal binnen was het bier snel gevonden en was het tijd voor wat portretten, voordat we badend in het zweet en beneveld van de drank daar niet meer toe in staat zouden zijn.
In de grote zaal was het 'Crazy Pianos' die de menigte de gehele avond met de voeten van de vloer kreeg maar ook in het aangrenzende 'Prieel', waar enkele DJ's denderende beats door de zaal heen pompten, was het zwingen geblazen.
De gehele avond werden er trouwens weer als vanouds gezellige en minder serieuze foto's genomen en werd er vooral ook veel meegezongen (of iets wat daar op lijkt) met de bekende nummers die de 'Crazy Pianos' voor een uiterst enthousiast publiek speelden.

Over foto's gesproken, die werden naarmate de avond vorderde steeds gekker en uitbundiger en omdat het dan zo gezellig en leuk is, tikt de klok sneller minuten weg dan je eigenlijk zou willen.
Toen de lichten aangingen was dat voor velen weer een tegenvaller en wilden we eigenlijk nog helemaal niet naar huis, maar wat moet dat moet.

Overigens was de terugweg absoluut geen straf, ook al had het die avond gortig gesneeuwd. Zo slim als we waren hadden we allemaal extra (warme) schoenen meegenomen en die werden dus, soms tegelijk met een aantal andere kledingstukken, bij de auto aangetrokken.
Daarna was het een paar kilometer terug naar huis lopen, maar oh wat hadden we een lol met al die sneeuw. Bas kon het zelfs niet laten om met pak en al even lekker met de witte massa te kroelen, dit tot groot vermaak van ons allen.

Het was half vier toen Janine, Bas, Noortje en ik binnenstapte en nog een afzakkertje namen. Een uur later was Bas al lekker vertrokken op z'n luchtbedje en droomde misschien wel over al die mooie vrouwen die hij vanavond gezien had, want eerlijk is eerlijk en ik blijf het zeggen, met de Kerstparty zijn alle vrouwen die avond op z'n mooist!

Uiteraard zijn alle foto's van deze fantastische avond weer terug te vinden in mijn speciale Flickr album of hieronder aan deze blog.

Een ware proeverij en een genot voor de smaakpapillen

Na een avondje doorzakken, waar ik vandaag overdag dan weer de vruchten van plukte, spraken Janine en ik vanavond af met Bas en Noortje, om het weekend gezellig en relaxt af te sluiten.
Bij binnenkomst stond de keukenprinses uit de Molenzicht van Dirksland zich al flink uit te sloven, tot genoegen van Bas en mij, want wij stonden al te watertanden bij de pizza in wording...

De tafel was al gedekt en het was wachten op de heerlijke geuren van versgebakken pizza en dat duurde dan ook gelukkig niet lang! Alsof ze een rasechte Italiaanse was, sneed Noortje de uiterst verse pizza vakkundig in stukken. Daarna vielen we met z'n vieren als een stel hongerige wolven over al het lekkers en genoten we van de verschillende soorten stukken pizza. Ham-kaas, tonijn en salami, het zat er allemaal tussen en dus was het een ware proeverij en een genot voor de smaakpapillen geworden!

Uiteraard dronken Bas en Janine daarop nog een koffie Amaretto, maar niet voor mij, want naast dat ik geen koffiedrinker ben, had ik mijn portie alcohol voor dit weekend toch al wel weer gehad...

'Het oog wil ook wat' had hij vanavond bijzonder serieus genomen

Een paar maanden geleden had ik nog het genoegen om zelf een aantal nummertjes met hen mee te spelen, maar vanavond speelde een van mijn favoriete Flakkeese bands weer eens in, wat zij noemen hun stamcafé, de dorpstienden in Ouddorp. Gelukkig zijn mijn vrienden ook altijd wel te porren voor een avondje met Coverband Buckle-Up en dus rezen we vanavond af naar het dorp aan de kop van Goeree (Overflakkee).

Ik moet zeggen, mijn complimenten voor drummer Klaasjan. Die kwam meteen zeggen dat hij eindelijk zijn drumkit gepoetst had, nadat ik en vele anderen, herhaaldelijk ons beklag over de dikke laag stof hadden gedaan. "Hij klinkt toch fantastisch?" was het steevaste antwoord van Klaasjan dan en ja daar moesten we hem dan toch allemaal weer gelijk in geven. Toch had hij de uitspraak 'Het oog wil ook wat' vanavond gelukkig bijzonder serieus genomen en hij had er goed zijn best op gedaan om zijn Yamaha goed te laten glimmen!
Uiteraard ook de complimenten voor de rest van de band, want die speelden gaandeweg de avond weer heerlijke meezingers en andere bekende pop- en rocksongs en deden ook nog eens leuk mee met het publiek!

Dat publiek was dan ook in grote getale op het optreden afgekomen, want velen kennen de band zo langzamerhand wel en weten dat het eigenlijk altijd een succesvolle en gezellige avond wordt.
En gezellig was het bovenal! Onder zowel de mannen als uiteraard ook de vrouwen was het goed vertoeven en daarnaast vloeide het gouden sap weer rijkelijk.

Terwijl wij aan het feestvieren waren, speelden de bandleden lekker door en vermaakten zich, ondanks een weigerende versterker in het begin, prima! Lekkere ruige rocknummers, afgewisseld met een wat rustiger repertoire en die kenmerkende insteek was natuurlijk waar veel fans voor gekomen waren.
Diezelfde fans kwamen overigens naarmate de avond vorderde (en de biervoorraad alsmaar verder slonk), aardig op dreef. We zagen van alles om ons heen gebeuren en het werd alsmaar gekker. Er werd uiteraard ook flink gedanst en meegezongen en sommige fans waanden zich spontaan een van de bandleden zelf en namen daarop de luchtgitaar ter hand en voegden zichzelf in gedachten toe als toetsenist (misschien een tippie voor de band?).

Afijn, het kan allemaal bij een optreden van Buckle-Up en dat is dan ook wat ze zo geliefd maakt. Een avondje met de band staat garant voor een feestje en dat maakten ze vanavond dan ook weer bijzonder waar!

Alle foto's van deze avond zijn terug te vinden in mijn speciale Flickr album. Met dank ook aan Klaasjan die mij zijn (beruchte) camera uitleende en waardoor ik bijzonder veel (al dan niet historische) momenten heb vast kunnen leggen!

Daze in de Haagse Paap

Hij was toch wel mijn beste maatje tijdens mijn 'Grafisch Lyceum periode' en de afgelopen jaren speelde hij in verschillende bands als drummer en bassist en timmerde hij ook nog eens niet onverdienstelijk als DJ aan de weg. Vorig jaar mistte ik nèt een van zijn optredens tijdens een 'band-contest' met zijn vorige band maar nu hij me via allerlei social media kanalen bombardeerde met het optreden in het befaamde muziekcafé De Paap in Den Haag, kon ik niet anders dan naar mijn oude schoolmaatje komen kijken én luisteren...

De band 'Daze' gaf zoals gezegd vanavond een optreden in muziekcafé De Paap in Den Haag. De kroeg waar vele bands groot geworden zijn. Denk aan onder andere Golden Earring die hier nog speelde in hun beginperiode en drummer Cesar, waar ik begin dit jaar nog bij op bezoek was, woont er immers ook altijd nog maar een enkele straat vandaan.

We parkeerden de auto vlakbij in De Torenstraat en gezamenlijk liepen Janine, Richard, Bas, Noortje én ik, rechtdoor richting De Paap.
Die was zo gevonden en bij binnenkomst zag ik meteen een fonkelend witte Tama op het podium staan en het viel mij op dat hij op minder dan twee meter afstand van het publiek vandaan stond. Ik had overigens sowieso verwacht dat De Paap een stuk groter zou zijn, maar het bleek gewoon een gezellige kroeg met een podium, waarvan de afstand tot het publiek minimaal was. Hoe zou dat gaan klinken?

Ik herkende Remco meteen en na een kort gesprek moest hij alweer het podium op. Hij pakte zijn basgitaar ter hand en meteen klonken de eerste zware tonen door de versterker.
Ook de rest van de band zette aan en meteen viel mij de kwaliteit van het geluid op. Loepzuiver én, ondanks dat ik de band zo'n beetje aan kon raken, goed uitgebalanceerd. Soms kan het in een dergelijke opstelling voorkomen dat het geluid bijna oorverdovend is omdat het zo dichtbij is (met name de drumkit), maar niets bleek minder waar.

De band bracht verschillende covers ten gehore uit het soul/pop genre, van Jimi Hendrix (Foxy Lady) tot U2 (Bloody Sunday) en van Fiction Plane (Two Sisters) tot Eagle-Eye Cherry (Save Tonight). Een lekker divers repertoire dus, waar iedere muziekliefhebber wel aan zijn trekken kwam.
Naast dat ik uiteraard de bassist goed vond spelen en ook onder de indruk van drummer Robin was, bleken beide zangeressen van de band, Kirsten en Sarah, naast het feit dat ze leuk oogden overigens ook een lekker potje te kunnen zingen.

Tijdens het optreden vermaakte ik me prima met Bas, Richard en natuurlijk de meiden niet te vergeten en terwijl De Paap redelijk afgeladen bleek (en terecht!), speelde Daze ondertussen vrolijk door en leefden de zangeressen zich lekker uit op een tweetal ruigere nummers van Anouk. Het viel me overigens wel op dat de persoonlijkheden van de gitarist en bassist bij deze band een beetje omgekeerd waren. Normaal gesproken springt de gitarist er qua persoonlijkheid meer uit en staat de bassist een beetje stilletjes in een hoekje 'zijn eigen ding' te doen. Dat bleek bij Daze dus niet het geval, want het was vaker bassist Remco die stond te springen, dan gitarist Robert-Jan. Die laatste speelde overigens ook erg goed en dus bleek bovenstaande niet meer dan een opvallend detail.

Tijdens de tweedelige set die bijna 30 nummers bevatte (ik geloof 29 want de laatste mochten ze niet meer spelen omdat het tijd was... jammer!), vermaakte ik me zoals eerder gezegd prima. Zeker omdat ik de BOB was en de rest lekker biertjes en wijntjes naar binnen stond te hijsen, verbaasde ik me gaandeweg de avond, steeds vaker over mijn reisgezelschap.

Helaas eindigt een leuk optreden vaak sneller dan verwacht en dat was ook hier het geval. De kreet 'Time flies...' was hier dan ook zéker van toepassing en voor ik het wist waren de bandleden alweer aan het inpakken. En wie moet er in dat geval dan weer geholpen worden? Uiteraard... De drummer!
Ik bedankte Remco en wat andere bandleden voor het goede optreden en name me voor dat dit zeker niet de laatste keer is dat ik ze live heb zien spelen. Het was sowieso leuk om eens bij mijn oude schoolmaatje Remco te komen kijken en we spraken af dat wanneer ik zelf weer eens op de bühne sta, hij aan de beurt is om eens te komen luisteren.

We verlieten De Paap en liepen richting de parkeergarage in de Torenstraat, die vlak naast muziekwinkel Rock Palace ligt waar ik al eens eerder een bezoekje aan bracht. Door de ramen gluurde ik nog naar een aantal mooie drumkitjes en liet de winkel toen voor wat het was. Mijn gezelschap bleek namelijk een 'vreetkick' te hebben en in plaatst dat ze snel naar huis wilden, vroegen ze me om 'alsjeblieft' bij een Burger King óf een shoarma tent te stoppen.

Enfin, langs de snelweg bij Delft troffen we de Burger King aan, maar die bleek gesloten. Gelukkig was de 'King Drive' nog wel open en even later geurde de Volvo naar gefrituurde krul-frietjes en scherp gekruide hamburgers. De heren en dames in de auto waren zwaar onder de indruk van alle vette lekkernijen en hoewel de hamburgers wel érg pittig bleken, hoorde ik flink gesmak vanaf de achterbank!

Al met al een leuk avondje uit dus en kan ik niet anders dan de band Daze een aanrader noemen. Ga zeker een keertje luisteren naar deze veelzijdige coverband als je in de gelegenheid bent, want daar zul je zeker geen spijt van krijgen!

Als bonus een filmpje tijdens het optreden van Daze, waar ze een cover van U2's 'Bloody Sunday' spelen...

De wasmachine draait alweer op volle toeren

Wat gaat dat toch snel. Vanmorgen genoten we namelijk alweer van ons laatste ontbijtje en lagen daarna de rest van de dag nog bij het zwembad omdat we de kamer tot 18:00 aanhielden. Ondertussen speelden we daarom nog een spelletje waterpolo in het zwembad, bakten nog wat bruiner, hadden gewoon wat lol in het zwembad of luisterden lekker naar muziek.
Vervolgens douchten we voor de laatste keer op de kamer, kleedden ons om en werden eindelijk van dat irritante 'he-kijk-mij-ik-zit-hier-all-in-bandje' verlost!

Voor de laatste keer aten we bij Mike een ongelooflijk lekkere maaltijd en namen ook voor de laatste keer een toetje na, want volgende week gaan we weer op rantsoen! Waarschijnlijk lieten we het ons daarom nog eens extra goed smaken!

De bus pikte ons om 20:00 lokale tijd (één uurtje later dan in Nederland) op en reed ons naar het vliegveld, waar we vlot doorstroomden, het vliegtuig in. Het enige nadeel was dat de passagiere achter ons het nodig vond om tijdens de gehele 3,5 uur durende vlucht, met haar schelle stem haar complete doopceel te lichten tegen een voor haar ook volstrekt onbekend persoon.

Vannacht stapte ik ondanks alles toch iets na de klok van vier ons eigen heerlijke bed weer in en dat bleek een stuk beter dan daar in Griekenland!

Op dit moment draaien de wasmachine en droger alweer op volle toeren en is er al vrij veel van alle rotzooi vliegensvlug opgeruimd, met grote dank aan mijn eigen Janine natuurlijk.
We kunnen terugkijken op een zéér geslaagde vakantie, waarin het niet alleen erg gezellig was en we heerlijk hebben gegeten (op die paar keren in het all-in restaurant na dan), maar we ook lekker uitgerust zijn en zodoende nu aan onze derde en laatste week vakantie kunnen beginnen!

Ons laatste avondje uit

Vanmorgen zaten we opnieuw, zoals het de hele week al gaat, redelijk laat in de ontbijtzaal waar het ontbijt wordt geserveerd. Althans, geserveerd, je moet het zelf uit de bakken scheppen, want zo gaat dat nu eenmaal bij een all-in restaurant.

Daarna huurden we voor de laatste keer een viertal fietsen, want we hadden geen trek in nóg een luie dag. Zo fietsten we niet lang na het ontbijt over de daarvoor bestemde paden, langs de verschillende stranden, opzoek naar een verhuurder van Jet Ski's. Bas en ik hadden namelijk wel zin om even lekker los te gaan met zo'n apparaat, maar na enkele (vanwege de brakke zadels, pijnlijke) kilometers fietsen, vonden we nog steeds niets. Navraag bij een lokale strand-bedden-verkoopster, leerde dat we nóg verder moesten rijden om ons geluk te zoeken en zo deden we dat dan ook.

Na tien minuten kwamen we aan bij een krakkemikkige verhuurder van watersport attributen, maar de beste man bleek maar één Jet Ski te hebben, want van de andere was de pomp kapot. Één zo'n apparaat voor 15 minuten kostte €40,- euro en omdat we niet samen tegelijk konden racen, besloten we het te laten voor wat het was.

We fietsten daarop het hele stuk weer terug naar Kos Stad en kwamen onderweg een straatje tegen dat ik meende te herkennen. We gingen op onderzoek uit en opeens stond ik weer oog in oog met Attena waar ik (zo ik meen) vijftien jaar geleden eens mijn mijn ouders, oom en tante en nichtje Sylvana verbleef. Hoewel ik mij van het beeld van de straat weinig meer kon herinneren, herkende ik het gebouw aan de buitenkant direct en vooral toen ik naar binnen keek, kwamen de herinneringen weer boven.

We besloten terug te rijden naar ons eigen complex, waar we rond de klok van half 4 weer aankwamen en al lezend of spelend met ons mobieltje of iPod, de laatste restjes zonnestralen van deze dag meepikten.
Toen de zon zijn warmte na de klok van zes grotendeels had verloren, liepen we terug naar de kamer en luisterde Bas op mijn laptop nog naar lekkere muziek terwijl de meisjes zich alvast wat optutten voor de avond.

Het was vanavond namelijk ons laatste 'avondje uit' deze vakantie, want morgen rond een uur of 20:00 worden we weer al opgehaald met de bus en rijden we naar het vliegveld. Ons vliegtuig vertrekt daar om 22:30 (alles lokale tijd, het is hier één uur later) en hopen drie uren later weer met beide benen op de grond te staan.

We aten voor de laatste keer bij Van Gogh en net zoals alle avonden was het ook nu weer uiterst gezellig. Hoewel de accommodatie een klein beetje tegen viel, met name qua eten, kunnen daarom ook terugkijken op een geslaagde, gezellige en lekker luie vakantie, waarin we bovenal de batterijen voor de komende tijd weer opgeladen hebben!

Een wel heel bijzonder Grieks mythologisch ogend figuurtje

Bas ging zo op in de muziek die ik vanochtend op z'n telefoon zette, dat hij vanmiddag op het strand zijn 'lucht gitaar' erbij pakte en de complete solo in Master Of Puppets van Metallica meespeelde.

Omdat er nu weinig nieuws meer te vertellen valt vanaf het strand, beperk ik me in deze blog tot het lekkere eten, dat we evenals eerder deze week opnieuw bij Taverna Mike besloten te nuttigen.

De dames lieten zich een goede fles wijn inschenken en Bas en ik gingen opnieuw voor een glas Mythos, dat in tegenstelling tot gisteren, deze keer voor minder verbazende gezichten zorgde. Bij het bekijken van het voorgerecht bleek het echter moeilijk kiezen en Mike stelde daarom voor een aantal verschillende gerechten op tafel te zetten zodat we er gezellig met z'n vieren van konden eten. Zo gezegd zo gedaan en even later smulden we van onder andere brood met kruidenboter, gehaktballetjes, caesar salade, Mike special salade (met tonijn) en inktvis. Dat was dus vanaf het begin flink likkebaarden!

Ook het hoofdgerecht was weer heerlijk. Zo bestelden mijn drie reisgenoten een bord giro's en kon Bas het niet laten om een extra portie te bestellen, die dan ook rijkelijk versierd werd met een papegaai en een wel heel bijzonder Grieks mythologisch ogend figuurtje.
Mijn biefstuk met pepersaus, geserveerd met wat frietjes en een extra bordje rijst was overigens ook erg lekker, om nog maar niet te spreken van de mee geserveerde groente!

Door het gezellige kletsen trok de avond echter snel aan ons voorbij en voordat we het wisten, werd het alweer tijd voor een toetje. Zowel Noortje als Janine bestelden daarop een met vuurwerk geserveerde bananasplit terwijl Bas uiteraard weer een capuchino met amaretto bestelde en ik ondertussen genoot van een heerlijke vanille milkshake.

Het was weer erg gezellig bij Mike en hij maakte er weer een feestje van. De aperitiefjes die we van 'het huis' geserveerd kregen, stonden weer bol van de alcohol, maar gleden desondanks gemakkelijk naar binnen. Daarop besloten Bas en ik nog eventjes met Mike op de foto te gaan, die dat absoluut niet durfde te weigeren!

Voor de mensen die nog eens een bezoekje brengen aan het Griekse Kos is Taverna Mike een echte aanrader! Het is geen chique noch hippe tent, maar het eten smaakt er fantastisch!

Een dikke rookpluim leek de zonsondergang in te luiden

Vandaag begon de dag met een telefoongesprek dat je liever nooit voert. Jozien belde Janine en vertelde dat haar zwager Nico was omgekomen bij een noodlottig ongeval in Rotterdam. Hij kwam op de fiets van zijn werk toen hij werd aangereden door een scooter en vervolgens ongelukkig op zijn achterhoofd terecht kwam en zodoende 's avonds al overleed.

Het zijn van die dingen de hele dag en nog lang daarna door mijn hoofd kunnen spoken. Wat zit een ongeluk dan toch letterlijk in een klein hoekje en wat kan het snel afgelopen zijn met alle pret. 's Ochtends ga je naar je werk en zeg je je vriendin gedag, maar 's avonds zul je haar vervolgens nooit meer begroeten.
Dit zijn de gebeurtenissen die mij diep raken en die mij herinneren aan het feit dat we vooral van het leven moeten genieten, zoals ook ome Leen ons leerde. Zijn pijnlijke laatste woorden, om ze nog maar eens aan te halen "Probeer bewust te leven en geniet van elke dag", is toch ook op deze gebeurtenis van toepassing.
Nico (hier rechts op archiefbeeld) was pas dertig jaar en dus veel te jong om deze wereld, waar je naast een hoop ellende ook heel veel lol kunt beleven, overhaast te moeten verlaten. Hij laat een vriendin en waarschijnlijk veel andere dierbaren achter.
Ik vond 'm een sympathieke gast, kende 'm overigens oppervlakkig van verjaardagen en feestjes bij Jurien of Jozien en bijvoorbeeld van de WK finale in juli waar we nog de hele avond naast elkaar de wedstrijd gevolgd hebben en ik nog zo moest lachen om zijn fanatisme.

Erg vervelend vinden we het ook dat we nu in deze tijd er even niet kunnen zijn voor onze vrienden, die deze klap toch moeten verwerken. Uiteraard hebben we contact gehad, maar het is te ver weg om even écht je medeleven te kunnen betuigen. Toch denken we hier iedere dag aan ze en leven mee met Marijke, Jozien, Jurien, de rest van familie De Wit en uiteraard Nico's familie en dierbaren, die we niet kennen, maar die wel de aandacht verdienen nu ze zo'n heftige gebeurtenis moeten zien te verwerken. Iemand plotseling verliezen doet altijd pijn, vooral op zo'n jonge leeftijd. Sterkte…

Lees het nieuwsbericht over dit ongeval op RTV Rijnmond



Het was vandaag weer veel luieren op het strand en af en toe voorzichtig een gokje wagen om het water te betreden, zodat er weer een eindje gezwommen kon worden in het vandaag wel heel erg zoute water. Na een baantje op z'n tijd was het vervolgens weer een goed moment om in te dutten en optimaal gebruik te maken van de luier-vakantie.
Het waaide vandaag overigens ook vrij aardig en het welkome windje zorgde niet alleen voor verkoeling, maar ook dat Bas en Janine aan het einde van de middag flink rood gekleurd weer terugkeerden op de kamer.

's Avonds huurden we weer een viertal fietsen, althans van huren was eigenlijk geen spraak, want we kregen ze deze keer gratis en voor niks mee, waarschijnlijk vanwege onze pech met de buggy's gisteren, maar de echte reden kregen we niet te horen. De verhuurder wuifde ons namelijk weg met een "het is wel goed zo" gebaar en daar maakten wij dankbaar gebruik van.

Na een stukje fietsen kwamen we evenals eerder deze week weer aan in de haven van de stad, waar een ferry met een dikke rookpluim de zonsondergang officieel leek in te luiden.
We vonden een romantisch ogende ingang naar een nog romantischer en pittoresk straatje, waar we een wel heel gezellig ogend restaurantje aantroffen, dat ook nog eens uitzicht bood op een stukje Griekse vergane glorie.
We streken neer en bestelden opnieuw een lokale 'Mythos' die niet echt binnen de categorie 'small' leek te vallen zoals de ober ons wel wilde doen geloven. We bestelden een heerlijke maaltijd, hadden het ondertussen erg gezellig en hoewel het eten minder goed smaakte dan gisteravond, was de Coupe Denmark Dame Blanche juist wél een stuk beter en gaat dit exemplaar met een 8,5 het archief in.
Helaas bleek de koffie met Amaretto ook een stuk minder goed te pruimen dan verwacht en bleek het aperitiefje, dat de ober aankondigde als 'Greek vitamine' wel erg sterk!

Bijna achteruit van de alcoholische versnaperingen fietsten we, na het zien van een gevaarlijk met vuur spelende straatartiest, daarom weer terug naar 'huis' kropen snel het bed in na deze 'vermoeiende' vakantiedag!

Als een vis in het water met al dat rubber op het asfalt

Na een tankbeurt kon de dag vandaag pas écht beginnen. We hadden vandaag twee buggy's tot onze beschikking om mee over het eiland te crossen en dat hebben we gedaan ook!

Op onze eerste stop kwamen we uit bij een zoutmeer, waar we stopten om wat te drinken en verder te bekijken waar we naartoe wilden gaan. Bas en ik leefden ons op deze vlakte echter even lekker uit met onze nieuwe speeltjes, waardoor het profiel op de banden binnen een mum van tijd vol zat met een dikke laag modder.
We reden vervolgens verder, de bergen in, waar we steeds een beetje hoger boven de zeespiegel kwamen. Via stoffige onverharde landweggetjes slingerden we door de bergen heen en maakten een volgende stop om te kijken waar we nu eigenlijk zaten!
Het eiland Kos lijkt qua kustlijn erg veel op ons eigen Goeree Overflakkee en ook de grootte van het eiland komt aardig overeen. Het enige nadeel is dat op de kaart maar een aantal wegen stond aangegeven en de wegen die wij betraden uiteraard met geen mogelijkheid op de kaart te herleiden waren.

Dan maar verder op ons gevoel en zo reden we door dorre gebieden, langs echte Griekse geiten en kwamen via verschillende dorpjes en vreemde rotondes bij het vliegveld uit, waar we onze buggy's weer eventjes parkeerden voor de lunch.
We troffen een simpel tentje aan waar we besloten de spreekwoordelijke proef op de som te nemen en dat bleek de goede keuze, want terwijl de vliegtuigen ons om de oren vlogen smaakten de salades naar hartelust!

Na een heerlijke maaltijd, vertrokken we richting een van de kustplaatsjes om daar eventjes een stukje strand mee te pikken. Uiteraard konden Bas en ik het niet laten om onze snorkels er bij te pakken en hoewel het ook aan deze kant van het eiland onder water een dooie boel bleek, vonden we hier en daar toch nog wat interessante schatten. Hier vonden we in ieder geval een aantal mooie schelpdieren en zwommen er grotere vissen dan voor het strand bij ons eigen appartementen-complex. De opbrengst van deze duiktocht was toch meer dan we in eerste instantie verwachtten, want hoe wel ik het moest doen met een halve, kwam Bas met maar liefst drie hele euro's boven water!

We reden daarna off-road weer verder en kwamen uit bij een oud fort dat het 'Fort van Antimachia' bleek te zijn. We betraden het verlaten ogende fort met uiterste voorzichtigheid via de hoofdpoort en zagen al gauw dat waar eens de entree-gelden geheven werden, het nu akelig stil bleek. Het fort lag er verder inderdaad verlaten bij. De verlichting die eens de paden verlicht had leek al in geen tijden meer gebrand te hebben en hoewel we tussen alle vergane glorie ook nog een kapelletje aantroffen, bleek ook hier al in geen tijden iemand geweest te zijn.
Het moest vroeger waarschijnlijk een toeristische trekpleister geweest zijn, maar het leek nu in allerijl verlaten. Zelfs de toiletten en een schijnbaar souvenirs winkeltje lagen er bij alsof men per direct uit dit historische fort was vertrokken. Ook de vele gigantische distels leken in de brandende zon, van ellende het loodje te hebben gelegd.
Erg jammer, want Bas en ik probeerden ons voor te stellen hoe de Grieken hier op de kantelen stonden toe te kijken hoe de Turkse legers het Griekse eiland bestormden, maar daar was helaas niets meer van terug te vinden.

Daarop reden we verder over verlaten landweggetjes en genoten van het panoramisch uitzicht over het overwegend vlakke eiland. Met z'n vieren reden we uiteindelijk naar het plaatsje 'Zia' waar we wat winkeltjes afstruinden en wat dronken bij een leuk, in Griekse kleuren geschilderd tentje, waar we bij binnenkomst nog verrast werden met een bijzonder stukje Hollandse nostalgie.

Het was al na vijven en we besloten terug te rijden naar het appartement. Via een bochtige en nieuw geasfalteerde weg, scheurden we met hoge snelheid naar beneden. Eerst zag ik Bas en Noortje hard lachend achter ons rijden maar even later zag ik niemand meer achter ons en ik had niet het idee dat ze ons tempo niet bij konden houden. Voor de zekerheid keerde ik terug en keek automatisch de ravijnen in of ze toch niet beneden lagen. Toen het echter wat langer duurde voor we ze op onze terugweg weer terug vonden, ging ons hart toch sneller kloppen, maar gelukkig vonden we ze in een bocht naast de kant van de weg, waar Bas enigszins gedesillusioneerd naar zijn buggy stond te kijken. Ze bleken erg veel geluk te hebben gehad, want een losgetrilde bout gooide roet in het eten en zodoende bleek het stuur alle kanten op te draaien maar de wielen bleven alleen maar recht staan. Erg gevaarlijk als je je bedenkt dat er opeens flinke afgronden langs de wegen op kunnen doemen en we waren dus maar wat blij dat dergelijk leed ons bespaard was gebleven.

We belden het verhuurbedrijf en die zou snel iemand naar ons toe sturen om ons op te halen. Het enige dat we konden doen hier in de bergen, was rustig afwachten en zodoende maakten de meiden van de nood een deugd en pikten nog enkele zonnestralen mee.
Het wachten duurde echter behoorlijk lang en nadat Bas na een uur voor de tweede keer gebeld had en er opnieuw een uur later nog steeds niemand bij ons was, belde Janine naar de mensen van Sunweb om hulp te vragen. In een ultieme poging om terug in ons appartement te komen, reden Janine en ik een flink stuk terug naar Zia, maar precies toen we daar aankwamen, kwam het bericht dat er een trailer bij Bas en Noor gearriveerd was. De beste man had uren rond gereden maar kon ons niet vinden en dus reed ik zo snel ik kon weer terug naar de 'crash-site'. Daar bleken Bas en Noor al reeds opgepikt te zijn en dus scheurden Janine en ik met hoge snelheid verder naar beneden. Hoewel Janine het eigenlijk niks vond, was ik volledig in m'n sas en voelde me als een vis in het water met al dat rubber op het asfalt.

Na 2,5 uur wachten en bellen kwamen we na de laatste 7 kilometer eindelijk in ons appartement aan en na een flinke opfris beurt (we zaten van top tot teen onder het stof!) vonden we een leuk tentje vlak buiten het park. Daar leerde ik op aandringen van eigenaar Mike (van Taverna Mike) een plaatselijk biertje drinken en kreeg Bas bijna lange oren van de overheerlijke salade die de beste man bereidt had.
Ik nam, omdat de man bijna wanhopig de lokale kaart promootte, een Souvlaki en ook de rest van mijn gezelschap nam iets Grieks, wat erg goed in de smaak viel moet ik eerlijk bekennen.
Bij het toetje nam Mike nog even een groepsfoto als aandenken en hoewel hij niet op de kaart stond, bleek men in de keuken toch zo handig om een Dame Blanche voor mij te maken! De slagroom was heerlijk en ook de warme chocoladesaus was goed te nassen, maar het vanille-ijs liet wat te wensen over en dus waardeer ik dit toetje met een 7 min in mijn Dame Blanche Archief.

Zo kwam ook meteen een einde aan een leuke, gezellige, intensieve, maar vooral ook spannende dag! Morgen weer een dagje luieren op het strand en daarna zien we wel weer verder. We hebben tenslotte vakantie!

Als bonus vandaag een filmpje waarin ik de buggy van Bas eventjes uittest bij het zoutmeer. De plaggen modder vlogen mij vervolgens om de oren!