Wat is er nog mooier dan prachtig weer, gezelligheid en lekker eten?

Het was schitterend weer vandaag en dus goed toeven op de voetbalwei van vv DES'67 in Dirksland, waar enkele van mijn vrienden moesten voetballen.

Onder andere Keuf, Bas, Cor & Paco moesten in de bijna verzengende hitte een balletje trappen, terwijl ik vanaf de zijlijn toekeek en aanmoedigde. Hoe hard ze echter ook hun best deden, bereikten ze jammer genoeg niet de halve finale en moesten we dus "noodgedwongen" met een gezellig clubje vanachter de omheining en met een zalig koud biertje toekijken hoe de halve finale en de finale werden gespeeld.

Overigens kwamen de mama's met de kleintjes ook nog even langs en dus pikten Stijn en Milow ook nog wat zonnestraaltjes mee.

Hoewel Bas & Noor, samen met de buren, nog druk bezig zijn met de verbouwing van hun achtertuin, besloten we aansluitend toch om daar te gaan barbecueën. Uiteraard kwamen ook de dames vanaf het Ouddorpse strand naar Dirksland toe om een hapje mee te eten en staken we de barbeque (inderdaad Bas, díé barbeque) dan ook flink op.
Het bereiden van al het lekkers lieten we aan Chef de Mission Bas(beque) over, die dat altijd erg leuk vindt om te doen en dat terwijl wij lekker onderuit zaten en het alleen maar hoefden op te eten.

Stiekem proefde Bas af en toe of het vlees al goed was, maar daar hadden we, voordat we de foto zagen, niets van in de gaten, want we vonden het veel leuker om tussen het eten door wat te geinen en foto's te maken met gigantische zonnebrillen op ons hoofd...

Na het eten porden de kinderen van de buren de vuurkorf eens lekker op en lieten de vlammen tot grote hoogte oplaaien terwijl Keuf, Bas en ik hulpeloos toekeken en voelden hoe het haar op onze scheenbenen langzaam verschroeide...

Toch kwam er weer een tijd dat iedereen naar huis vertrok, want zo'n warme dag en zo'n heerlijk gevulde maag vraagt om slaap. Geurend van de rook kwamen we thuis aan en ploften voldaan op ons bed, want wat is er nog mooier dan prachtig weer, gezelligheid en lekker eten?

Gekke Piano's

Ik was er nog nooit geweest maar van alles moet eens een eerste keer komen. We besloten om vanavond met een groepje vrienden (helaas hadden veel mensen andere verplichtingen op de vrijdag en konden we dus niet met een bijzonder grote groep) naar Crazy Pianos te gaan, aan de Scheveningse boulevard.

We vertrokken al vrij vroeg, rond een uur of half 8 en toen we dan iets na 9 uur op de boulevard liepen, besloten we eerst een ander tentje te bezoeken. Hier dronken we alvast wat en genoten van een bittergarnituurtje. Het live-bandje dat hier speelde was bijna dramatisch te noemen. Of het nu kwam doordat we in een hoekje zaten of omdat het geluid ongelooflijk beroerd afgesteld stond, we verstonden er geen hout van.

Gelukkig vond iedereen het rond een uur of 11 tijd worden om die gekke piano's op te zoeken en eenmaal daar binnen had ik het gelijk naar mijn zin. De muzikanten en bezoekers moesten zo aan het begin van de avond nog even los komen, maar geleidelijk aan kwam iedereen in de stemming.
Ook ik had het prima naar mijn zin zo met Keuf en Ellen, Sjoerd & Piek en wat te denken van de andere meisjes als Noortje, Karin, Kristel en natuurlijk mijn eigen meisje!

De muziek was geweldig! Nu vind ik een live-band sowieso geweldig (ik kon mijn ogen niet van de drums afhouden!) maar ik heb me over deze muzikanten flink staan verbazen. De saxofonist nam zelfs nog meerdere keren de plaats in van de drummer (overigens een kei van een drummer, die een flink aantal heerlijke fills in diverse nummers liet horen) en zelfs nog een keer de plaats van de pianist!
Wát je ook aanvroeg, ze speelden het bijna zonder pardon. Of het nu Rage Against The Machine, Bløf, Red Hot Chili Peppers of zelfs Il Divo was, het maakte geen moer uit! Fantastisch! Wat een artiesten. Ik lag helemaal in een scheur toen de gast-zanger/pianist uit Engeland een pruik à la Tina Turner opzette en haar perfect imiteerde!

Een geweldige avond dus daar in Scheveningen. Ik heb me zo ongeveer schor gezongen en zelfs lekker gedanst, dus mijn weekend begint goed!

"Operatie Overpoten"

Gisterenochtend kwam ik op de zaak. Het was maandag en dus hadden de zonnebloemen het een dagje zonder water moeten stellen, daar ik ze zaterdag nog van water had voorzien.
Tot mijn grote schrik trof ik mijn potje zonnebloemen in een levenloze toestand aan, terwijl het andere potje er bijna fier uitzag (maar toch ook wat dorst had).
Shit dacht ik nog, wat nu?!? Moet ik nu 112 bellen? Of is er naast een dierenambulance ook iets dergelijks voor planten die dringend hulp nodig hebben? Ik probeerde ondanks de zenuwen toch mijn hoofd koel te houden en in koele bloede stopte ik ze beiden onder de kraan, alsof ze brandwonden hadden. Zou het nu ooit nog goed komen met de plantjes?...

Gek genoeg stonden ze er aan het einde van de dag alweer vrolijk bij. Het verbaast mij steeds hoe snel zoiets kan gaan. Daarom besloot ik ze vandaag maar eens wat meer ruimte te geven en kocht ik een 10 liter zak met potgrond bij de Appie.

Tussen de middag begon ik dan ook met "Operatie Overpoten" en gooide de zak potgrond leeg in een grote bloempot die we nog op zolder hadden staan. Daarna haalde ik voorzichtig de plantjes uit hun oude potjes en stopte ze in de nieuwe, zachte grond. Ik wilde de verschillende stengeltjes eerst nog uit elkaar halen om ze op die manier een beetje verdeeld door de pot neer te zetten, maar de wortels waren al zo lang geworden dat ze allemaal in elkaar verstrengeld zaten. Dan maar gezellig met z'n allen bij elkaar dacht ik en ik pootte allebei de potjes over in die grote pot.

Nog een beetje water erbij (sorry voor de wazige foto) en dan moeten ze het nu toch echt alleen doen! Ik zette ze weer lekker in het zonnetje zodat hun kleine tere blaadjes lekker veel licht opvingen voor de fotosynthese (dat woord ken ik nog van biologie, waarschijnlijk een van de weinige lessen waar ik oplette...).

Daar staan ze dan nu, een paar kleine plantjes in een voor het immense bloempot. Waarschijnlijk is de pot over een paar weken weer te klein en zal ik toch afscheid van ze moeten nemen. Karin vertelde me dat ze nu al naar buiten moesten, maar dat zag ik nog niet zitten. Ze zijn immers nog zo klein...