Zowel de gitarist als bassist sprongen menig gaten in de lucht

Nadat ik door een samenloop van omstandigheden al twee maanden het maandelijkse uitje naar Jailhouse had moeten missen, was ik vastbesloten om het vanavond niet aan mijn neus voorbij te laten gaan. Zeker niet toen ik zag dat 'Black Canvas' en 'Second7', twee lekkere rockbands, vanavond het podium zouden beklimmen.

Black Canvas zag ik ooit één keer eerder, zo'n twee jaar geleden op het Spuiplein van Middelharnis tijdens Koninginnendag. Daarna heb ik ze niet meer gezien en dat kan ook goed kloppen, want ze zijn er een tijdje tussenuit geweest. Vanavond maakten ze dan ook een spannende come-back in Jailhouse en er bleek een flinke band-wissel te hebben plaatsgevonden. Guido de Jong, voormalig drummer van onder andere Mucho Maestro en Moscow Express (vorig jaar nog op de Flakkeese Dagen) bleek nu de drumkruk van Black Canvas te bezetten en ook zangeres Amber van Opijnen is een nieuw gezicht in de band.

In hun eerste optreden na bijna twee jaar van afwezigheid, speelden ze een aantal lekkere rockcovers en gooiden ze aan het einde van hun optreden hoge ogen met het nummer 'Moulin Rouge', toen een viertal schaars geklede dames het podium bestegen en de microfoon ter hand namen. Niet alleen Jurien vond dat natuurlijk schitterend, maar de enkele meters lege ruimte voor het podium die steevast bij ieder optreden ontstaat, was opeens rijkelijk gevuld met publiek!

Vervolgens bevolkte de vierkoppige band Second7 het Jailhouse podium en zij speelden naast uiteraard veel eigen werk, ook enkele leuke en verrassende covers. Niets ten nadele van Black Canvas, maar Second7 was duidelijk de betere band van deze avond en dat kon ook niet anders als headliner natuurlijk. Wederom dan ook een pluimpje voor de programmering.
Hoewel een groep aanhangers van Black Canvas inmiddels de zaal jammerlijk verlaten hadden, was het overige publiek niet minder enthousiast over deze band. Ook ik genoot met volle teugen van hun energieke optreden en ik genoot ook vooral van de prachtig klinkende en vooral ook blinkende drumkit van de drummer, die overigens een heerlijk partijtje sloeg.

De algemene indruk van Second7 was daarom ook erg lovend en zelfs 'Kade' (met zijn nieuwe-ouwe witte lederen jack) zag dat het goed was. Dit kwam ook vooral mede dankzij het enthousiastme waarmee de band optrad. Zowel de gitarist als bassist sprongen menig gaten in de lucht en zanger Rashid sprong zelfs meerdere keren het publiek in om lekker met een aantal fanatiekelingen mee te dansen. Zulke kleine details maken een optreden tot het succes, want als de band niet enthousiast is, wordt het publiek dat ook niet.

Nadat ze de laatste noten hadden gespeeld verdienden ze dan ook een daverend applaus en ik zag meerdere mensen, naast mijzelf, even later met Second7's debuutalbum onder hun arm de zaal uit lopen. Zo'n goeie band verdiend het dan ook om op zo'n avond nog even wat extra van de merchandise mee te pikken, want de nummers die ze speelden konden mijns inziens (en volgens vele anderen die ik die ik vanavond sprak) zo de ether in!

Opnieuw dus een heerlijk avondje live muziek in Jailhouse en ik kijk nu alweer uit naar een hopelijk gezellig avondje met The Germaphonics die op 19 februari in Jailhouse te zien zijn.
Alle (enigszins gelukte) foto's van vanavond zijn weer terug te vinden in mijn speciale Flickr album en uiteraard in het fotoarchief van Popstichting Jailhouse zelf.

21 Eyes Of Ruby in Jailhouse

Hoewel ik in eerste instantie niet voornemens was om het bandje van vanavond in Jailhouse mee te pikken, werd mijn nieuwsgierigheid gewekt door de promofilm van de band. Richard en ik keken verheugd op toen we het filmpje samen bekeken en we de eerste noten hoorden klinken. Vanaf dat moment zagen we ons genoodzaakt om tóch naar Jailhouse af te reizen.

Samen met Jurien kwam ik vrij laat aan bij het Jeugd Activiteiten Centrum (JAC) van Middelharnis. Ik dacht daarom dat we iedereen al binnen was, maar vlak achter ons kwam ook Richard met zijn gasten Sanne, Arjan en nichtje Claudia binnen. Toen ik de grote zware deuren van de zaal opentrok, stond ik echter verbazend genoeg een vrij lege ruimte in te koekeloeren, iets wat ik totaal niet verwacht had!

Echter, de band leek nog wat extra publiek af te wachten, want hoewel ze om 22:00 zouden spelen, werd het zo'n beetje half 11 voordat de eerste noten uit de speakers klonken. Pas even daarna begreep ik waarom 21 Eyes Of Ruby doorgaans geen massa's publiek trekt…

Niet dat ze slecht speelden, in tegendeel zelfs! De nummers bleken zorgvuldig opgebouwd naar de climax en het leken vooral nummers te zijn die voort bleken te vloeien uit muzikale improvisaties.
Zo verkeerde de bassist volledig in zijn eigen wereldje en baarde opzien toen hij met een of andere joystick zijn gitaar bewerkte. Dit gaf een heerlijk jankend bas-geluid en deze vorm van onverwachte muziek werd bij de (ik gok) zo'n 30 bezoekers zéér gewaardeerd.

De band speelde de volledige eigen CD getiteld "Conquer The World part 5", welke onderdeel uitmaakt van de 21 albums die 21 Eyes of Ruby voornemend is uit te brengen. De band ontleent zijn muziek aan bekendere bands als Porcupine Tree, Pineapple Thief en Tool, maar ik dacht af en toe zelfs ook een vleugje System Of A Down te herkennen.

Hoewel er niet veel luisteraars waren (en dat was volledig onterecht!), logen de reacties na ieder nummer er niet om. Er werd erg enthousiast gereageerd op voor een ieder vrij onbekende nummers en de man achter de merchandise-tafel kreeg de CD's en t-shirts dan ook bijna niet aangesleept.
Ook Arjan had het prima naar z'n zin en ging ik ondertussen nog even samen met nichtje Claudia op de foto.
Het bleek echter niet eenvoudig om in het nieuwe JAC foto's (zonder flits) te maken, nu de lichten niet vanaf de voorkant op de muzikanten scheen, maar zo goed en zo kwaad als het kon, schoot ik hier en daar alsnog een plaatje.
Het was overigens een van de weinige optredens waarbij ik zo verschrikkelijk geconcentreerd naar de muziek luisterde dat ik bijna vergat om foto's te maken!

Na afloop bleef het nog een tijdje gezellig en heb ik nog bijna een half uur gezellig staan kletsen met de drummer en bedankte ik ook de zanger nog even voor hun fantastische optreden. Erg leuke gasten!

21 Eyes Of Ruby is zich er van bewust niet altijd volle zalen te trekken, maar zij maken muziek die zij leuk vinden om te maken en kijken minder naar de commerciële kant. Een échte aanrader voor iedereen die metal kan waarderen!
Zelf ging ik daarom ook met een heus exemplaar van "Conquer The World part 5" naar huis, want dat hadden ze sowieso verdient…

Als bonus en 11 minuten durend filmpje van misschien wel een van de beste optredens ooit in Jailhouse, waar helaas toch zo weinig publiek op af kwam...

"Speuluh!" werd er in onvervalst Flakkees geroepen...

Zoals iedere maand was er ook deze keer weer een optreden in 't Diekhuus van Middelharnis, georganiseerd door Popstichting Jailhouse. Deze maand zelfs een dubbel optreden en omdat ik van tevoren al eventjes op de Myspace's van de betreffende bands had zitten koekeloeren en luisteren, besloot ik samen met Janine en Noortje te gaan luisteren.

De eerste band trapte om 22:00 af en het podium bleek 'All On Black' niet vreemd gelet op de amicale ontvangst die hun zanger ons gaf. Een klein kalend mannetje, ik had het zelf kunnen zijn, kwam qua lengte niet boven de rest van zijn bandleden uit, maar ook qua stem leek dat vanavond niet te gaan lukken.

Hij moest werkelijk alles uit de kast halen om bij de soms hoge noten te kunnen en het leek alsof hij de avond daarvoor al flink uit zijn dak gegaan was. Zonde, want hoewel het geluid knoerthard afgestemd stond, kon ik vaak zijn teksten niet verstaan.
De muziek van de band stond me wel aardig aan en uiteraard lette ik nog eventjes goed op de drummer die over een flinke dosis energie beschikte. Hij sloeg erg hard op z'n drumkit en net als de zanger leek ook hij werkelijk alles uit te kast te willen halen.

Toch leek All On Black de zaal niet echt helemaal plat te krijgen en leken de eerste woorden van de zanger "Jullie wachten vast allemaal op de hoofdact..." bewaarheid te gaan worden.

Na een uur stapte de volgende band op het podium, daar waar iedereen op leek te wachten. Hoewel ze al eens eerder in 't Diekhuus op het podium hadden gestaan, kon ik ze niet en wist ik dus niet echt wat ik moest verwachten (behalve dan dat wat ik 's middags op internet had gehoord).

De flink getatoeëerde bandleden van 'KinKobra' trapten af met een energiek nummer en de snelle punkrock vloog opzwepend door het kleine zaaltje. Het leek het publiek direct te pakken want opeens was iedereen enthousiast en leek men bevangen door het bijzondere geluid van deze band. Zo veel moeite als de eerste zanger moest doen om iets uit z'n strot te krijgen, zo makkelijk leek het de zanger en gitarist van KinKobra af te gaan. Bijna zonder zijn gezicht noemenswaardig te vertrekken, haalde hij een grote variatie aan toonhoogtes en bleek zijn stemgeluid erg aangenaam.

Meteen werd ook duidelijk dat deze band veel meer uren in het circuit gedraaid had dan de eerste band. Zo speelde de drummer bijvoorbeeld uiterst strak en leek geen slag te missen. Overigens sloeg hij ook nog eens fantastische ritmes en was niet vies van een lickje hier en een lickje daar.

De band speelde lekker verder en wilde zo rond twaalf uur stoppen toen het publiek begon te morren. "Speuluh!" werd er door het publiek in onvervalst Flakkees geroepen en de band kon dan ook niet anders dan gehoor geven.
KinKobra speelde daarop nog zo'n 20 minuten door en leek daar zelf ook wel erg mee in de nopjes. Zelfs toen een of andere halve zool met z'n dronken toeter het podium beklom en de luchtgitaar ter hand nam, leken de mannen nog meer geamuseerd!

Het kan allemaal in't Diekhuus van Middelharnis. Daarom was ook dit weer een zeer geslaagde avond!

Als bonus een filmpje waarin KinKobra een van hun nummer speelt...

Op de 2e plaats...

Toen Richard en ik al redelijk laat het Diekhuus van Middelharnis binnenstapten, omdat daar om 22:00 de band '2nd Place Driver' zou spelen, was het verbazingwekkend rustig in het toch al kleine zaaltje. Alle instrumenten stonden al te glimmen in het sfeerlicht, maar zou er nu zo weinig publiek op deze band (die al bekendheid genoot bij MTV en TMF, speelde op festivals als Lowlands, Eurosonic en Parkpop, en optrad in Paradiso, 013 en de Melkweg) zijn afgekomen?

Gelukkig zwol het publiek alsnog aan en trapte de band rond een uur of kwart over tien af met een solo van de bassist van de band (die voor de verandering niet op een bas, maar op een gitaar speelde). Toen uiteindelijk de voltallige band het podium beklom en ik om me heen keek, zag ik dat de zaal alsnog lekker vol gelopen was en kon '2nd Place Driver' lekker van start gaan.

Tijdens het goede optreden van deze band, die veel energie nummers met meer dan eens een dikke vette electrobeat eronder ten gehore bracht, stond 'collega' drummer Klaasjan van coverband 'Buckle-Up', een gat in de ozonlaag te flitsen met zijn toestel en legde met groot plezier de avond op de gevoelige plaat vast, wat waarschijnlijk wel allemaal in het fotoboek van Stichting Jailhouse terug te vinden zal zijn.

Hoewel het publiek, inclusief ikzelf, de nummers niet kende en veelal voor het eerst hoorde, ging de zaal toch aardig los op de springerige electro-rock. De gitarist sprong ook het vuur uit z'n sloffen op het podium en wisselde zijn gitaar af en toe in voor de synthesizer.
Ook de drummer zat een flink potje te zweten achter zijn drumkit, maar kon de snelle ritmes prima bijhouden en bleek een aardig potje te kunnen rammen!
Voor zangeres Roos leek het wel lente te zijn en leek zij het dartelende lammetje in de weide, maar wel eentje met een hele goede stem! Hoewel het pas haar tweede optreden was met de band, bracht ze menig mannelijk toeschouwer in extase en rockte ze zo hard dat de drummer af en toe de onderdelen van zijn drumkit weer wat dichter bij elkaar moest schuiven.

Een erg leuke band die zeker de moeite waard is om een keertje live te gaan bekijken. Zo staan ze onder andere in maart in de Tilburgse 013, maar kijk voor hun actuele 'gigs' eens op hun Myspace of Hyves pagina.

Na afloop doken we nog Quartier in, waar veel vrienden en vriendinnen al wat zaten te drinken. Ook daar was het gezellig en werd het nog gezelliger toen we tegen de klok van 1:00 Le Bateau binnen stapten, samen met onder andere Keuf, Cor, Ellen (waar Keuf weer niet van af kon blijven, maar ja ze gaan toch trouwen!), Ralph en Antoinette. Erg leuk en bij toeval kwam ik ook weer eens een oude bekende tegen, die ik al lang niet gezien of gesproken had. Net op tijd, want over 2 dagen vertrekt ze naar Azië en Australië om daar een jaar rond te gaan toeren. Spannend!

Als bonus een filmpje van '2nd Place Driver' met het nummer 'Waiting Game', live in 't Diekhuus...

Coverband 'Valium' in Diekhuus

Greenday, Pearl Jam, Anouk, Red Hot Chili Peppers, Alanis Morrisset, Amy Whinehouse en Franz Ferdinant. Ze kwamen vanavond allemaal voorbij tijdens een spetterend optreden van coverband 'Valium' in het Diekhuus van Middelharnis.

Samen met Janine en Ellen heb ik vanavond lekker staan rocken in het kleine zaaltje van het Diekhuus in Middelharnis. De zangeres van de band deed ons daar versteld staan van haar energieke optreden en prachtige stem. Ze zong dan ook haar longen uit haar lijf voor een klein maar enthousiast publiek.
Af en toe werd ze afgewisseld om even op adem te komen en liet de zanger van zich horen, maar dan stond ze even later toch weer volop te knallen op het podium, evenals een aantal bewonderaars die volledig uit hun dak gingen op de aanstekelijke ritmes.

Valium is dus officieel goedgekeurd en is dan ook zéker een bezoekje waard wanneer ze ergens in de buurt spelen. Je bent verzekerd van een lekker avondje rocken en het moet wel gek lopen als je de nummers niet mee kan zingen, want aan het repertoire ligt het zéker niet!

Als bonus dan een filmpje waarin Valium's zangeres Carola de rol van Anouk vertolkt met het nummer 'One Word'

Riemen vast!

Vanavond gaf Buckle Up weer een weergaloos optreden in de Dorpstienden te Ouddorp. Uiteraard ging ik (samen met een clubje vriendjes en vriendinnetjes) even kijken, want ik was toch in de buurt en het is toch zéker een van mijn favoriete bands van ons mooie (en muzikale!) eiland!

Ze speelden weer erg lekkere nummertjes van onder andere Krezip, Amy Whinehouse, Anouk, Queen, Rihanna, U2 en Madonna. De indrukwekkende playlist van deze band staat dan ook garant voor een heerlijk avondje rockmuziek!

Als bonus dan deze keer een filmpje waarin Buckle Up een liedje van Janis Joplin met Piece Of My Heart vertolkt...

We kropen dicht bij elkaar en genoten van het uitzicht over Brugge

Het was heerlijk om vanochtend al om 12 uur de deur van de zaak achter me dicht te trekken. Niet omdat ik een hekel aan werken heb, maar omdat dit het begin van ons weekendje Brugge inluidde.

Nadat we nog even in Roosendaal gestopt waren voor een kleine boodschap, reden we regelrecht naar het Belgische Sint-Laureins, dat zich bijna exact tussen Brugge en Gent bevindt.

Hoewel TomTom ons keurig naar de plaats van bestemming begeleidde, konden we in geen velden of wegen een groot klooster vinden dat aan de beschrijving van het Godshuis moest voldoen, maar opeens zagen we een klein bordje en reden we over een grote oprijlaan tot vlak voor het immense gebouw dat sinds december 2008 open is voor publiek.

De entree was redelijk chique te noemen en toen we voor het eerst onze kamer betraden bleek ook daar alles piek fijn in orde te zijn. Precies wat we nodig hadden. Een mooi bureautje waarvandaan ik mijn trouwe lezers op de hoogte kan stellen, een grote badkamer en een heerlijk en sfeervolle slaapplaats met een gigantisch hoog plafond!

Nadat Janine had laten zien hoe blij ze met de kamer was door als een engeltje door de kamer te zweven, reden we 25 kilometer naar Brugge.
Hoewel we het de hele rit door België al opgemerkt hadden, was deze brede tweebaansweg alles behalve relaxt. Wat een pokke asfalt ligt er door dit land en ben dan ook blij dat we in Nederland misschien wel iets te weinig, maar wel fatsoenlijk asfalt hebben!

Enfin, we parkeerden onze auto in een parkeergarage vlak bij het centrum en gingen te voet verder. Daar liepen we direct tegen een paar prachtige monumentale grachtenpanden aan en terwijl Janine de plattegrond van Brugge bestudeerde, maakte ik uiteraard wat foto's.
Ons plan was om naar de Ierse Pub te gaan en daar een hapje te eten en dus liepen we over het grote plein en vonden in één van de vele zijstraatjes, de pub die ons was aangeraden door Jozien.
We waren uitgehongerd en dus sloegen we het voorgerecht over en begonnen direct aan de biefstuk met groente en friet. Overheerlijk overigens en dan nog maar te zwijgen over onze toetjes!

Na het eten besloten we nog wat van de stad te verkennen want hoewel alles allang al dicht was (volgens mij kennen ze hier geen koopavond!), viel het avondlicht prachtig over de adembenemende monumentale panden die Brugge rijk is.
We vergaapten ons dan ook aan de vele oude straatjes en kwamen uiteindelijk bij een kermis uit, die zich een flink stuk door de stad uitstrekte met de meest bijzondere en uiteenlopende attracties die ik ooit op een kermis ben tegengekomen. Nu ben ik ook geen fervente kermisbezoeker en heb dus alleen de kermis uit mijn jeugd op de kaai van Stad aan't Haringvliet of die bij De Staver in Middelharnis op m'n netvlies.

Van veraf ontdekte ik ook een reuzenrad en we besloten allebei dat we daar wel naartoe wilden gaan, hoewel het wel wat waaide en druppelde.
Eenmaal aangekomen bij het gigantische rad, kochten we een kaartje en voegden ons in de rij om niet veel later in een van de gondeltjes te stappen.
Het was flink koud en het waaide ook nog eens pittig en dus kropen we dicht bij elkaar en genoten van het uitzicht over Brugge.
Eenmaal beneden waren we maar wat blij dat we weer met beide benen op de grond stonden en dat uitte zowel Janine en ik dan ook beiden met een vreugdesprongetje.

We liepen weer terug richting de auto en kwamen de meest bijzondere creaties van chocolade tegen zoals deze etalage waar werkelijk alles van chocolade was gemaakt. Of wat te denken van deze vormen waar ik mijn tanden wel eens in zou willen zetten?
Opnieuw kwamen we uit bij de gracht die nu tegen de schemering, prachtig verlicht bleek te zijn en op de hoek hoorde ik opeens ergens live muziek vandaan komen.
We konden het natuurlijk niet laten om onze oren te volgen en zo kwamen we uit bij een werkelijk piepklein kroegje, de Rozenhoedkaai, waar we een leuk bandje troffen met een ietwat aparte set-up van de drummer en een reus van een bassist met een gigantische schoenmaat!

Het bandje, waarvan ik de naam helaas niet weet, speelde wat experimentele rock en het klonk ook echt erg leuk! We keken en luisterden er dan ook naar onder het genot van een roseetje en een biertje en besloten zo tegen half 11 weer richting het hotel te rijden.
Ik keek dan ook nog een keer om naar de prachtig verlichte gracht en kon het niet laten om er nog een laatste foto van te nemen.

Als bonus een (helaas een beetje donker) filmpje van de band die vanavond in de Rozenhoedkaai speelde!

Kijk voor meer filmpjes ook eens in Mijn Filmdossier of op mijn YouTube Channel.

Koninginnedag met een oer-Hollands spelende Engelse band

Hoewel Koninginnedag 2009 overschaduwd werd door de actie van één volslagen idioot en ik flink onder de indruk ben van het feit dat zoiets toch ook in Nederland kan voorkomen, heb ik toch een erg leuke dag gehad met vrienden en kennissen.

Zo begon het gisteravond al, toen ik samen met Bas en Noortje naar het Anker in Dirksland ging om naar het bandje Way Beyond te kijken. De band had ik op de Flakkeese Dagen ook al zien spelen, maar kwam toen niet helemaal uit de verf. Gisteravond ging het al stukken beter, al kregen ze het volledige publiek nog niet echt op hun hand. Gezellig was het wel! Uiteraard waren mijn muzikale vrienden Barry en Niels ook van de partij en dronken we samen een pilsje zodat ik door Noortje in m'n eigen auto thuisgebracht moest worden en de Honda dus noodgedwongen een nachtje in Dirksland moest overnachten...

Koninginnennacht verliep erg rustig in Sommelsdijk en op een enkele luchthoorn na, die mij om 4:00 's nachts aan het plafond deed hangen van schrik, hebben we verder niets gehoord of gezien.
Toen ik nèt voordat we naar Dirksland vertrokken, zo tegen half 1 even het op internet surfde, zag ik het drama dat zich in Apeldoorn had voltrokken. Ik zag geen bewegende beelden, maar moest het uit een nieuwsbericht op nu.nl vernemen. Enigszins verbouwereerd vertelde ik het aan Janine, maar we wilden om 13:00 op de Kattewacht in Dirksland staan voor Oranjepop dus besteedden we er toen weinig aandacht aan.

Iets na 13:00 stonden Janine en ik dan ook op de Kattewacht naar het allereerste bandje van die dag en één van onze favoriete lokale bandjes te kijken. Helaas had "Met Beide Voeten" nog niet zoveel publiek omdat het nog vroeg in de middag was, maar speelden ze weer heerlijk zoals altijd. Hoewel country niet echt mijn genre is, geniet ik toch altijd van hun energieke spel en de heerlijke droge opmerkingen die gitarist Michael Lokker tussen de nummers door maakt.
Ze speelden weer fantastisch, maar verdienden meer en een uitbundig publiek!

Even later voegden onder andere Addie (met super snelle zonnebril) en Mirjam zich bij ons en kwamen we Bas en Noortje ook onze kant op. Ook Niels was weer van de partij en had voor de gelegenheid ook zijn vader en moeder meegenomen!
Keuf en Ellen kwamen later, want Keuf moest eerst nog even werken en ook Barry stond te rocken op de Kattewacht samen met de rest van de Dirkslanders. Wat te denken trouwens van Cornelis die ons ook nog vergezelde op deze bijzonder gezellige middag?

Na de band Broot (een Herman Brood tribute-band) en De Juf gezien te hebben (van die laatste heb ik eerlijk gezegd weinig gezien en de eerste vond ik persoonlijk niet zo spectaculair), kwam de band waar iedereen zo'n beetje op gewacht zo. Zo voelde ik dat tenminste.
Als laatste was namelijk de band Fragment aan de beurt, waar 3 ongelooflijk plat-Engels-sprekende bandleden de Kattewacht op hun hand wisten te spelen. Het was ongelooflijk druk geworden op het plein en iedereen had al de nodige alcoholische versnaperingen genuttigd en het was dus een kwestie van de goede nummers spelen en gaan!

Dat gebeurde dan ook zoals Niels' en Barry's vaders hier demonstreren tijdens het nummer "Van voor naar achter, van links..." etc. Een Engelse band die oer-Hollandse nummers speelt? Ja zeker! En dat deden de pretty good!

Helaas kon ik de toegift van deze band niet meer afzien, want we werden immers met een grote groep in het Kofjekokertje aan de haven van Middelharnis verwacht. Hier zouden we onze hongerige magen gaan vullen maar dat duurde behoorlijk lang! Zo lang zelfs dat Cornelis en Marco (beiden zelf kok) en op een gegeven moment schoon genoeg van kregen. Iedereen trouwens, want we hadden allemaal honger, maar gelukkig was het rete gezellig zoals Ellen en Antoinette hier ook even demonstreren. Als echte rocker hield ik m'n zonnebril zo lang mogelijk op (m'n ogen waren ook wat klein geworden van het feesten van vanmiddag) en ik graag met Ellen op de foto. Ook Keuf had nog rockbloed door z'n aderen stromen zo te zien, maar zocht het even later hogerop toen het hoofdgerecht wel érg lang op zich liet wachten! Bas voegde zich daar niet veel later ook bij en zelfs de rest van de groep kwam naar buiten om een luchtje te scheppen totdat het eten ten tonele zou verschijnen.

Het eten was toch wel erg lekker, maar iedereen was zowat uitgehongerd toen we na 3 uren aan tafel eindelijk ons hoofdgerecht voorgeschoteld kregen. Om 19:00 gingen we aan tafel om er vervolgens rond 23:30 vanachter te kruipen toen we ook ons toetje nog verorberd hadden.
Redelijk vroeg naa bed dus, want velen moeten morgen weer vroeg op om te gaan werken. Zelf heb ik morgen nog een vrije dag en ga dus eerst de beelden van Apeldoorn eens uitpluizen...

Rock Bie De Kok

Maurice belde me eind januari al op dat hij bezig was om een avondje in Café De Kok te organiseren met een erg leuk bandje uit Leiden. Uniek, want Café De Kok, dat zich hier bij ons op de hoek in Sommelsdijk bevind, is al 70 jaar hetzelfde en gaat eigenlijk op zaterdagavond om 8 uur al dicht. Ook het publiek wat er doorgaans komt is veelal hetzelfde en bestaat voor bijna 100 procent uit zogenaamde stamgasten.

Jack Gieros & De Lama's traden dan eindelijk vanavond op en ik kon me gelukkig prijzen want ik had 16 vriendjes en vriendinnetjes bereid gevonden met me mee te gaan luisteren naar deze voor ons onbekende band. Ze speelden overigens fantastisch! Oude, bekende en minder bekende nummers denderden door de, zo leek het, oeroude kroeg. Die stond voor het eerst in járen weer eens lekker vol met feestgangers en het bruiste er van de gezelligheid.

De kroeg was om 20:00 dicht gegaan voor gewoon publiek en vanaf 21:00 kwam je er alleen nog in als je over dat felbegeerde kaartje beschikte. De consumpties waren speciaal voor vanvaond wat duurder gemaakt, maar dat mocht de pret niet drukken. Er werden zelfs gefrituurde snacks rondgebracht door het hossende publiek, wat voor een welkome afwisseling zorgde.
Ik sprak de bazin van het spulletje nog aan, omdat ze wel een beetje nors en onwennig keek. Of ze het toch wel leuk vond die drukte, maar ze antwoordde helaas matigjes want dit was ze niet meer gewend en ze liep al tegen de 70. "Als de buren er maar geen last van hebben!" gaf ze nog als argument. Later draaide ze echter bij toen ik dezelfde vraag nogmaals stelde, maar toen 5 minuten voor het einde de telefoon rinkelde en buurtbewonders hun beklag deden over de muziek (erg flauw!), wist ze niet hoe gauw ze een van de organisatoren naar buiten moest trekken om hem te verwittigen.

De toiletten dan, om maar even op een zijspoor verder te gaan, waren overigens ook het gesprek van de avond. De ingenieuze manier van het systeem om de deur automatisch dicht te laten gaan was al één eyecatcher, maar de pisbak bij de heren was helemaal bijzonder! Deze móést haast wel net zo oud zijn als de eigenaresse en die had er zoveel geurblokjes ingelegd dat de tranen spontaan in je ogen sprongen als je met je zwager in je handen stond.

Terug naar de kern van de hele avond, want leuk om te zien was dat de drummer een electronische kit bespeelde, wat resulteerde in het feit dat de muziek lekker hard, maar niet té hard klonk. Met een akoestische kit in zo'n kleine ambiance sta je al gauw met je vingers in je oren tegen elkaar te schreeuwen, maar het geluid was nu dus precies goed geregeld. Ik kon het natuurlijk niet laten om de drummer nog even aan te spreken, want bij binnenkomst zag ik meteen dat hij, net als ik, speelde op een Roland V-Drums, maar dan van het type TD12 met enkele modificaties en uitbreidingen. Vooral de speciaal gemaakte elektronische bassdrum had mijn aandacht omdat je dat niet zo snel ziet.

Al met al hebben we in Café De Kok een fantastische avond beleefd (en Maurice zelf volgens mij ook!) en is dit zéker een band om te onthouden!

Een overzicht van de verschillende foto's van die avond (het zijn er niet overdreven veel want ik was mijn eigen camera vergeten!) kun je terug vinden op mijn Flickr pagina. Met dank aan Maurice voor de foto's!