Vandaag was het officieel de laatste keer dat ik voor mijn eerste tatoeage terug moest naar Wonder of Colour in Achtmaal. Een 'controle-ronde' noemt zij dat, waar zij het resultaat na drie maanden genezen nog eens controleert en ze bepaalt of sommige stukken nog wat bijgewerkt moeten worden. 'Service van het huis' dus!
Voor de gelegenheid nam ik vandaag 'Dirty' Barry mee, die ook wel weer zin had in een nieuwe tattoo. Het was al zo'n tien jaar geleden dat hij zijn eerste liet zetten, maar daar is hij nu niet meer tevreden mee en zocht dus naar een oplossing. Één van Lisette's specialiteiten is een zogenaamde 'cover-up' waarbij zij een nieuwe tattoo over een oude heen zet en je van die oude dus niets of nauwelijks iets terug kan vinden. Barry bleek dus aan het goede adres!
Barry's voorliefde voor Harley's en alles daar omheen, leek ook Lisette goed te passen, dus het klikte vrijwel meteen tussen de twee en terwijl ik op de tafel lag, volgde Barry uiterst geïnteresseerd, iedere beweging die Lisette maakte en oh, oh, oh, wat lag ik er relaxt bij...
Naarmate de tijd verstreek, putte Barry inspiratie uit de vele boeken en tijdschriften die in het huis van Lisette te vinden zijn en hield hij ondertussen ook hond Spekkie nog even bezig. Of, hield Spekkie ons bezig? Dat valt namelijk nog even te bediscussiëren...
Na bijna drie uren hield Lisette het voor gezien en bleek dat ze bijna alle lijnen opnieuw opgezet had. Een schitterend en super scherp resultaat bleek het gevolg, maar het échte resultaat wordt pas over een week of twee duidelijk. Tot die tijd, goed insmeren en niet krabben!
Als bonus een filmpje waarin Barry en border collie Spekkie een heel grappig spelletje met elkaar spelen. Spekkie komt overigens niet in beeld, want die rende veel te snel weer terug in z'n mand!
Toen ik vanmorgen wakker werd was het al snel duidelijk dat het vandaag schitterend weer zou worden en na een smsje van Barry met de tekst 'Gaan we vanmiddag nog een rondje motorrijden' was ik dan ook direct 'in the mood...'.
Nadat 'Brie' me al in mijn eigen achtertuin stond op te wachten toen ik met de motor aan kwam rijden, reed ik op het gemakkie achter zijn hevig knetterende Harley Davidson Sportster aan, richting Willemstad. Ook dat bleek zon-overgoten en we schoven aan bij een van de laatst beschikbare plaatsen op het terras. In de schaduw weliswaar, maar we hadden in ieder geval een tafeltje. Samen met Brie genoot ik van de ronkende motoren die over de haven van het vestingstadje kwamen gerold. Een oudere mevrouw aan het tafeltje naast ons, slaakte een gilletje van opwinding en verliet zelfs even haar stoel bij het plotseling opveren, toen een dikke Harley met 'long-pipes' even wat gas bij gaf. Een oorverdovend knetteren klonk over de haven en de fel gekleurde en hevig blinkende Harley parkeerde exact naast de Sportster van Barry.
Omdat we vandaag nog meer te doen hadden, besloten we het na een drankje voor gezien te houden en Brie maakte zich weldra klaar voor vertrek. Op de parallelweg vanaf het Hellegatsplein, besloten we voor de gein eens van motor te wisselen en bewoog ik me enkele kilometers op een hevig pruttelende Sportster voort. Een leuke ervaring, met de handjes in de lucht sturen en ietwat oncomfortabel zitten op het minimaal geveerde zadeltje. "Dat is toch hardcore, Gans!" grinnikte Brie me toe, maar we waren het er samen over eens dat het toch wel een beetje een vreemd gezicht was om mij op een Harley te zien...
We besloten de reis te eindigen bij het huis van Barry's ouders waar in de schitterende en zonovergoten achtertuin een heuse 'Harley tempel' bleek te zijn verrezen. Het bordje naast de deur loog er al niet om, maar toen de deuren open sloegen, scheen er nog net geen hemels licht naar buiten. Mijn mond viel open van verbazing. Dit was toch wel een van de meest bijzondere schuurtjes die ik ooit was tegen gekomen. Geheel in de Harley-kleuren geschilderd en met een plavuizen vloertje en hele nette werkbank, was het alles Harley wat dit schuurtje ademde. Zelfs een 'chill-hoek' inclusief waterpijp ontbraken niet. Het woord 'schuurtje' is eigenlijk veel te min voor deze ruimte en je zou het bijna een showroom kunnen noemen. De gemiddelde motorzaak kan hier nog een puntje aan zuigen!
Even later reed Brie zijn Sportster ook de plavuizen vloer op en parkeerde zijn liefde naast de über dikke 'Harley Davidson Fat Boy' van zijn vader. Twee blinkende monsters, vlak naast elkaar. Ik kan ze wel waarderen, die 'Hell's Angels van Flakkee'!
Nu ik als een van de enigen nog gebruik maakte van de sportruimte van Websites Nederland, werd het sporten toch een beetje saai. Vele malen was ik na werktijd in deze ruimte te vinden, waar ik met wisselende collega's aan de gewichten hing of op de fiets wat conditie op deed.
Zoals gezegd haakten er door de tijd heen steeds wat collega's af en werd het voor iedereen die achter bleef een steeds zwaardere opgave om de discipline op te brengen. Daarom vond ik het nu tijd worden voor het echte werk!
Afgelopen zaterdag keek ik samen met Paco en Cor al bij de nieuwe sportschool Sportivia in Middelharnis. Beiden sportte voorheen bij het ter ziele gegane Megasport, maar waren zwaar teleurgesteld toen de zogenaamde 'krachthoek' bij de nieuwe sportschool, bijna volledig was weggevaagd. Te weinig gewichten en te weinig faciliteiten deed de heren besluiten ergens anders te gaan kijken en ik besloot mee te gaan.
Zo kwamen we bij Iron Man terecht, een beroemde (of is het een beruchte), maar goed verstopte sportschool aan de haven van Middelharnis. Hier schenen de échte mannen te trainen en het is beslist geen fitness dat hier gedaan wordt! Pure bodybuilding, dat werd direct duidelijk toen we de kleine ruimte met bar binnen stapten. Alles ademde glimmende, gespierde mannen en vrouwen. Overal hingen medailles en stonden blinkende bekers en andere prijzen. We mochten onze ogen op de eerste verdieping goed de kost geven en toen Paco als eerste zijn hoofd boven de trap uit stak, klonk er bijna een gilletje van opwinding. "Ja, hier wil ik wel trainen Cor, wat denk jij Gans?" sprak hij met opgewonden stem en met een ongelooflijke glimlach op zijn gezicht. Ook Cor zag het duidelijk zitten en de deal was snel gemaakt. Maandag de eerste training!
Mijn grote vriend Barry was verrast te horen dat we nu ook eens echt kwamen sporten en hij vond het geweldig dat we gisteren direct al kwamen trainen. Bij binnenkomst verbaasde ik me opnieuw over de vele verschillende apparaten op de eerste verdieping, om nog maar over de tweede te zwijgen. Ook de vele gewichten in allerlei soorten en maten en wat te denken van al die dumbells (wat overigens precies mijn 5.000e geposte foto op mijn weblog is!) die tot wel 50 kilogram gaan, was ik absoluut niet gewend. Ik was eigenlijk misschien wel niets gewend bleek na afloop want ik was compleet afgebeuld. Ik moest Janine zelfs bijna vragen om te krabben toen ik jeuk had aan mijn neus en vanochtend kreeg ik bijna de wekker niet eens uitgeschakeld!
Flinke spierpijn maakte zich vanmorgen dus van mij meester. Oké, ik heb sporten al een tijdje verwaarloosd, maar dat ik zo snel achteruit gegaan was had ik niet verwacht. Of stelde al dat gesport met mijn collega's misschien toch niet zoveel voor?
Op aandringen van Paco, Cor en ook Barry besloot ik vanavond opnieuw de 'gym' te betreden. "Effe de verzuring eruit trainen Gans!" gaf Paco me als wijze les mee en zo stond ik na het werk alweer snel in mijn sporttenue. De mannen bleken al druk aan het werk en toen 'Brie' (Barry) me trots zijn spierballen liet zien, stond Cor toe te kijken hoe Paco een van zijn triceps-oefeningen zat te doen. Niet veel later waren de rollen omgedraaid en had ook Brie aardig wat gewicht in zijn handen. Uiteraard moest ik zelf vanavond ook weer flink aan de bak en waren het gisteren nog de spiergroepen borst en biceps die getraind werden, vanavond waren de schouders en de triceps aan de beurt.
Ik begin er zowaar weer plezier in te krijgen. Het competitie-gevoel en het 'compleet-afgebeuld-zijn' geeft weer de heerlijke kick die ik al een tijdje kwijt was. Vanavond heb ik me dus maar meteen ingeschreven en sta ik me waarschijnlijk vrijdag opnieuw in het zweet te werken. "We gaan een echte Schwarzeneggert van je maken!" smste Brie me vanmiddag nog. Ik ben benieuwd!...
PS: Grappig hoe snel het kan gaan trouwens. Na (op twee weken na) 2 jaar en 9 maanden is dit precies mijn 600e blog en staat de foto-teller na deze blog op precies 5.005 foto's. Ook het aantal filmpjes loopt de laatste tijd aardig op en na 600 blogs heb ik dan ook 126 filmpjes online gezet.
Voor de statistieken-freaks onder ons betekend dit dat ik gemiddeld 8,3 foto's per blog post en dat er na iedere ongeveer 4,8 blogs weer een filmpje verschijnt. Voorlopig ben ik nog lang niet van plan om te stoppen, want ik vind het niet alleen zelf leuk om te schrijven en vooral alle leuke (en minder leuke) belevenissen terug te lezen, maar ik hoor steeds vaker van mensen dat ze het erg leuk vinden om mijn verhalen te lezen en te blijven volgen en juist díe dingen geven mij de motivatie door te gaan.
Bij deze dus mijn welgemeende dank aan mijn trouwe lezers. Op naar de 1.000e blog!
Koninginnendag is toch wel één van die dagen in het jaar waar ik naar uitkijk en ik hoopte al weken dat het vandaag schitterend weer zou worden. Daarom was de teleurstelling des te groter toen ik vanochtend bij het ontwaken uit het raam keek en zag dat het knetter hard regende...
De regen trotserend en tussen de buien door, stonden we om half 11 onderaan de dijk bij 't Diekhuus van Middelharnis, waar ook Levi al lekker wakker bleek te zijn. Samen met Janine, Martha, Ellen en de kleine Levi, stonden we aan de start van de omloop van Middelharnis, een jaarlijks terugkerend evenement voor fervente hardlopers. Uiteraard niet voor niets, want zo deed onder andere Chris en ook Keuf mee en dan mogen we Antoinette natuurlijk ook niet vergeten!
Niet lang nadat we aangekomen waren, klonk het startschot en daar gingen de ruim 200 hardlopers van start. Nadat wij als supporters een half uurtje bij Croissy binnen gezeten hadden, onder het genot van een warme chocomel, koffie of een Cola, kwam Keuf als eerste bekende in het visier. Triomfantelijk maar met de laatste restjes energie sprintte hij de laatste meters naar de finish. Zo'n tien seconden achter 'm kwam Chris met grote stappen aangelopen en beiden werden na de finishlijn door de fans opgevangen. Toen we nog op Antoinette stonden te wachten, passeerde ook mijn moeders oom Teun (met ruim 70 jaar!) de finishlijn. Overigens kwam ook Antoinette op een mooie tijd, maar ietwat op haar tandvlees binnen. Gelukkig kon ze eventjes later al weer lachen zoals we van haar gewend zijn!
's Middags was het niet zo heel vroeg meer toen we op het Dirksland's 'Oranjepop' arriveerden, waar ik als een van de eerste mensen mijn collega Jan aantrof. Die bleek daar al de hele middag te staan en had het maar wat gezellig met mijn andere collega Paul. De twee hadden samen met hun vrienden al de nodige alcoholische versnaperingen weggewerkt en ik ontdekte tot mijn verbazing dat Jan rookte!
Ook Addie en de hoogzwangere Mirjam, die hier alleen even de biertjes vasthoudt, waren gezellig van de partij en tezamen met heel veel andere mensen vermaakte ik me prima met onder andere Barry (die sinds kort ook blogt)! Er werden redelijk veel gekke bekken voor de camera getrokken en dat leverde een aantal bijzondere foto's op, maar he allerbelangrijkste was nog wel dat het ongelooflijk gezellig was! Zéker tijdens het optreden van de Ierse band 'Fragment' die vorig jaar ook optrad, donderde de 'Kattewacht' in Dirksland op z'n grondvesten van de hossende mensenmassa.
Terug bij Bas & Noortje, moest iedereen eerst eventjes bijkomen en de foto's van die middag bekijken. De dames stonden echter vrijwel meteen in de keuken hun kunsten te vertonen en toen ook de kleine Levi weer van de partij was genoten we met z'n allen van een heerlijk bord nasi of macaroni en dat ging er bij een ieder wel in!
Er werd veel gelachen en het bleef dan ook nog lang gezellig in de Molenzicht. Helaas vliegt de tijd als het zo gezellig is en voor we het wisten wees de klok de volgende dag alweer aan. Jammer, maar wat een fantastische en vooral memorabele dag hebben we weer beleefd met z'n allen!
Als bonus een filmpje van de oh-zo-gezellige Ierse feestband 'Fragment'. Hopelijk zijn ze volgend jaar opnieuw van de partij!
Hoewel ze eigenlijk pas een paar dagen later verwacht werd, kwam ze na een vrij pittige bevalling dus een aantal dagen te vroeg aan in de grote mensen wereld. Gelijk had ze want ze wordt uiteraard vanaf het begin af aan al lekker vertroeteld...
Op 25 maart kwam het eerste kindje van Barry en Nikole ter wereld en hoewel we al heel snel een schattig kaartje in de bus vonden, besloten we beiden eerst eventjes een beetje bij te laten komen van de bevalling, alvorens wij ons hoofd om een hoekje zouden steken.
Vanavond was het dan eindelijk zo ver en zouden we de kers verse 'Robin' voor het eerst te zien krijgen!
Het was over duidelijk dat er een feestje werd gevierd op de geboorte van de kleine 'Breur' en na eerst wat verhalen over de bevalling te hebben gehoord, begaven we ons direct naar boven om het kleine wonder te aanschouwen. Daar lag ze dan en hoewel ik de laatste tijd zo'n beetje rondom in de kleine mensjes zit verbaasde ik me deze keer opnieuw hoe klein zo'n mensje is. Robin toonde gelijk haar goede wil en liet zich van haar beste kant zien. Trotse papa 'Brie' stond met twinkel-oogjes langs de zijlijn toe te kijken en vond ik het een wel aandoenlijk gezicht, die kleine meid in dat 'grote' bed.
Brie verschoonde vakkundig en met uiterste precisie de luier van zijn kleine wonder en niet veel later zat ik met een uiterst relaxte baby op schoot waar ik even later met grote zorgvuldigheid een flesje melk bij naar binnen goot. Dat ging overigens zonder enige moeite want Robin leek het heerlijk te vinden en zoog aan de nep-tepel alsof het een lieve lust was.
Het boertje mocht ze uiteindelijk bij papa op zijn brede schouders laten en zo kon ik genieten van een heerlijk stukje cake met slagroom en roze muisjes, waarna ook Janine nog de gelegenheid kreeg om een tijdje met Robin te kroelen.
Heerlijk zo'n kleine meid en hoewel ik het allang had gedaan, wens ik Barry en Nikole nog een lang en gelukkig leven met deze schat van een meid!
Barry had het me al verteld. Vandaag was er een Bigtwin Bikeshow in Autotron Rosmalen, met 'dikke Harley's' zoals hij me zo enthousiast vertelde. Dat leek mij wel leuk om eens te bekijken en ook neef Richard voelde daar wel wat voor. Vandaag reden we dan ook met z'n vieren (Barry, Barry's vader Jan, Richard en ik) naar Rosmalen om daar eens lekker een middagje te kwijlen...
Buiten stonden ze al te glimmen, dat het bijna pijn deed aan je ogen en binnengekomen zagen we gelijk 2 exemplaren die ook al de show stalen in de laatste nieuwe Bigtwin (motorblad). Schitterend in retro-kleuren en voorzien van veel details. Ook deze leger-uitvoering was erg gaaf, met als gaaf extraatje een munitiekistje voorop. Iets verder viel onze mond open van verbazing toen we deze 360'er tegen kwamen (een band van bijna 40 centimeter breed!) en ook Jan en Barry keken hun ogen uit bij de (over)'gecustomisede' en fel afgelakte Harley's. Toegegeven, af en toe waren ze net iets te ver gegaan in hun enthousiastme, maar over de details was veelal erg goed nagedacht zoals bij deze kentekenplaathouder, die prachtig in het wiel viel. Ries kon daarom ook niet stoppen met het zoeken naar strakke details!
Ik vind Harley's echt schitterende motoren, maar ik zie mezelf meer op een 'streetbike' rondrijden. Zoals deze nieuwe Triumph Speed Triple, die als primeur op de beurs werd gereleased. Ook kwamen we bij Yamaha nog een erg mooi exemplaar van ome Leen's MT-01 tegen en zelfs een special, de MT-0S, die een prachtig blok in de buik had, maar waar de uitlaten me wat van tegen vielen.
Barry en vader Jan daarentegen, stonden te kwijlen bij deze mooie fiets en Barry droomde hardop over en ritje Route 66 met dit exemplaar. Deze stoere fiets trok ook mijn aandacht, doordat zowel het achterlicht als de knipperlichtjes, schitterend verwerkt waren in de carrosserie en wat te denken van deze monsters? Uiteraard trokken deze bikes onze aandacht, want je kon er door hun omvang bijna niet omheen. Ze moesten wel zo groot zijn, want er lag immers een dikke V8 in te glimmen!
Barry probeerde, tot groot verdriet van zijn vader, nog een mooie Honda uit en even daarna liepen we de volgende hal binnen en kwamen we langs stoere Hot Rods uiteindelijk bij de échte showmotoren uitkwamen. Hier zagen we hele mooie exemplaren tussen staan, maar ook hele vreemde. Zelf was ik wel gecharmeerd van de witte 'Hot Wheels' (vooral vanwege het kontje) en deze mooie blauwe. Of wat te denken van deze 'Fat Ass' en dan heb ik het nog niet eens gehad over deze lekkere dikke kont!
Nadat we al het moois van deze beurs wel zo'n beetje gezien hadden, keerden we weer terug richting huis. Veel stof tot napraten en aankomende donderdag mogen we zelf weer op de motorfiets klimmen!
Het was weer heerlijk om vanavond met zulke getalenteerde en reeds ervaren muzikanten te spelen, die ook nog eens erg gezellig zijn! Het klikt goed, maar ik als redelijk onervaren drummer, die nog nat is achter zijn oren, zal flink m'n best moeten doen om Richard, Niels en Barry qua niveau een beetje bij te benen. Ik probeer dan ook zo goed mogelijk mijn partijen in te studeren zodat we op onze oefen-avond (vrijdag), er helemaal voor kunnen gaan.
Deze week speelden we echter écht live, in de oefenruimte, waar we lekker veel herrie kunnen maken in tegenstelling tot bij ons op zolder waar we veelal met een koptelefoon op spelen. We speelden net als vorige week het nummer 'Woman' van Wolfmother en zo met de versterkers, akoestische drums en het feit dat we deze week helemaal compleet waren, was toch nog een beetje wennen...
Ook 'No One Knows' van Queens Of The Stoneage kwam aan bod, maar dat zat er duidelijk nog niet helemaal in. Het eerste gedeelte ging prima, maar de moeilijke snelle stukken moesten we voor komende week bewaren.
Vanavond speelden we ook voor publiek! Althans, publiek, Jurien kwam kijken hoe we het er met z'n vieren vanaf brachten en nam ook nog een lekker biertje voor ons mee.
Na 2,5 uur vlammen, en vooral ook lachen, gieren en brullen hielden we het voor gezien. Met piepende oren verlieten we de oefenruimte, met de instelling dat we volgende week weer bij elkaar zouden komen en in de komende week, individueel, onze partijen goed zouden oefenen.
Dat wordt dus thuis weer flink aan de studie, zodat we aanstaande vrijdag weer volledig los kunnen gaan! Ik ben benieuwd...
Onlangs besloten we, na enkele leuke jamsessies, serieuzer stappen te ondernemen en na te gaan denken over een band formatie. Twee weken geleden kwamen we voor het eerst bij elkaar om de zaken door te spreken en we besloten om voor de eerste oefensessie Wolfmother met 'Woman' in te studeren.
Na thuis druk geoefend te hebben was vanavond onze eerste echte oefenavond en hoewel Richard jammer genoeg niet aanwezig kon zijn vanwege zijn werk, besloten Niels, Barry en ik tóch alvast te oefenen...
Het resultaat voor de aller eerste avond mag er best zijn. Natuurlijk speel je zo'n nummer niet meteen foutloos en hoewel ik me in het begin van de week een beetje op de drums verkeek (ik dacht dat ze moeilijk waren, maar na goed oefenen viel het eigenlijk best wel mee), bleken het juist de snelle gitaar akkoorden die flink lastig waren. Beide heren hadden dan ook aan het einde van de avond een paar flinke blaren op hun vingertoppen staan!
Uiteraard heb ik deze, misschien wel historische, avond op film en geluid opgenomen en als bonus dus dit keer een filmpje van onze beste versie van 'Woman'. Na een paar keer te hebben gespeeld was dit de eerste keer dat we 'm volledig uitspeelden. Absoluut niet foutloos en er valt nog veel te sleutelen en te oefenen (zo beginnen we redelijk rustig maar naarmate het nummer vordert beginnen we door ons enthousiastme steeds sneller te spelen), maar het begin is er!
Al een tijd geleden werd ik door Barry uitgenodigd om zijn aanstaande bruiloft mee te vieren, maar het duurde nog tot vorige week donderdag, tijdens onze eerste echte band-bespreking (ja ja, de eerste voorbereidingen voor de te vormen band zijn in volle gang!), totdat ik een echte officiële uitnodiging in mijn handen kreeg gedrukt...
Uiteraard was ik van de partij om 'onze bassist' op een van zijn mooiste dagen bij te staan en mee te delen in de feestvreugde.
Na de openingsdans en de muziek die daarop volgde, werden de voorbereidingen getroffen voor échte muziek! Voor deze gelegenheid was er spontaan een bandje gevormd met een aantal bandleden van de Black Jack Blues Band (van Barry's vader) zoals drummer Peter Resler, gitarist (en vader van Barry) Jan Breur en zanger Ab van de Ree. Daarnaast kreeg de band ondersteuning van gitarist Niels Droger, toetsenist Johnny Breur (broer van...) en een rol als bassist was weggelegd voor Barry zelf! Speciaal voor deze avond werd nu de 'Barry Breur Blues Band' een feit.
Van oefenen was weinig gekomen en dus kregen alle leden ongeveer 2 minuten vantevoren een akkoordenschema in handen gedrukt en moesten dus spelen voor wat ze waard waren! Dat ging overigens prima! Uiteraard lette ik het meest op Barry en Niels, want wie weet komt het ooit tot de dag dat ik met deze kerels het podium op moet, maar de band als geheel was sowieso leuk om naar te kijken én te luisteren. Voor het 'spontane' spatte er vanaf en het enthousiasme waarmee de mannen speelden was aanstekelijk!
Tussen de nummers door vertrok de drummer plots van zijn drumtroon en het leek alsof hij het helemaal zat was. Niets was echter minder waar want na korte tijd achter de gordijnen verdwenen te zijn klonk er een hels kabaal en kwam Peter met een mini-Harley de zaal in rijden. Barry is namelijk helemaal gek van (zijn) Harley Davidson en kreeg nu van een aantal vrienden en familieleden een heuse mini-Harley aangeboden. Een échte Barry Davidson, zoals gegraveerd stond in de ijzeren plaat die op het stuur bevestigd was. Barry kon alleen maar glunderen, grijnzen en stamelen en het gezicht van hem en dat van zijn kersverse vrouw spraken boekdelen! Kijk 'm maar eens glunderen!
Uiteraard werd er nog lang gedanst, gedronken en gek gedaan, totdat iedereen verzocht werd om mee naar buiten te gaan. Daar werden een aantal Chinese lampionnen ontstoken die vervolgens als stille getuigen van deze schitterende, gezellige en heugelijke dag, de nacht in zweefden...
Als bonus een filmpje van het laatste nummer dat de Barry Breur Blues Band deze avond speelde en waar Niels zich na afloop nog even aan ACDC's Whole Lotta Rosie waagde...
Ellen vierde vanavond haar 24e verjaardag en dat was dan ook erg gezellig. Zo'n beetje iedereen was van de partij, ook de kleintjes!
Zo'n gezellige avond gaat snel en ging naar mijn mening iedereen véél te vroeg naar huis. Komt het omdat we allemaal ouder worden en de feestjes van nu niet meer zo kunnen zijn als vroeger? Er zit denk ik een kern van waarheid in, maar wat nog vervelender is, is dat ik het dit weekend zonder mijn Janine moet stellen en vooral daarom had ik nog geen zin om naar bed te gaan...
Gelukkig belde Barry me nog rond een uur of half 1 of ik ook naar het Diekhuus kwam, want daar speelde een jazz / blues band. Daar was ik wel voor te porren! Maar voordat ik bij het Diekhuus arriveerde, speelde de band zijn laatste nummer al en dus kwam ik helaas te laat.
Barry vroeg me om mee te gaan naar Rens' huis, om nog even een afzakkertje te nemen en een potje te pokeren. Ik had geen idee waar Rens woonde en pokeren kon ik ook al niet, maar goed, ik had de tijd tenslotte aan mezelf!
Bij Rens aangekomen, die zelfs heel dicht bij ons bleek te wonen, kwamen al snel de Cubaanse likeur en de Cubaanse sigaren op tafel! Op een gegeven moment zat iedereen dan ook met een dikke sigaar, flinke rookpluimen uit te blazen en hoewel we af en toe opnieuw de brand erin moesten zetten, ontnam de enorme rookproductie ons af en toe bijna het zicht op de fishes. Voor sommingen kwam dat goed uit, dan hoefden zij hun pokerface niet op te zetten, anderen waren daar al op voorbereid.
Trouwens, in de fles van dat Cubaanse goedje waarvan me verteld is dat dat Cuba Libre moet heten, vonden we nog een niet alledaagse toevoeging. Nu ben ik sowieso niet echt een "man van de sterke drank", doe mij maar een biertje, maar volgens Barry zou het een of andere bes moeten zijn, die de smaak van het drankje ten goede moest komen. Wat ons overigens ook ten goede kwam, waren de loempiaatjes, die de dames met veel liefde voor ons klaar maakten en die wij ons goed lieten smaken!
Het bleef dan ook nog een tijdje erg gezellig maar zo rond de klok van 3 uur namen we afscheid van elkaar. Iedereen was bekaf en dus keerde ik in mijn eentje terug naar huis en kroop ik zielig en alleen mijn koude bed in...
Vanavond had ik een behoorlijk puike jamsessie met Niels & Barry! Het duurde wegens drukte van ons alle drie even voor we de tijd vonden om met z'n drieën tegelijk te spelen, maar vanavond gingen we helemaal los, met een heel lekker deuntje en dito filmpje als resultaat (en dat zelfs al bij een van de eerste opnames!).
Dit alles natuurlijk uit de losse pols, want dat is waar het echt om draait bij een jamsessie. Allemaal ingeplugd en met de koptelefoon op zodat de buren geen last van ons zouden hebben.
Helaas ontdekte ik pas tegen half 10 dat de speakerset van m'n drumkit nog aan stond en dat de buren dus wél mee konden genieten... Niels op de gitaar, Barry op de bas en ik natuurlijk op de drumkit. Geniet! Want dat doe ik namelijk ook...
Evenals de 19 voorgaande jaren was er dit jaar ook weer een heerlijk muziekfestival op Flakkeese bodem. Het festival Flakkeese Dagen kwam voor het eerst van de grond in 1989 en vierde dus deze keer een 20-jarig jubileum. Natuurlijk wilde ik daar (weer) bij zijn, trommelde wat vrienden op en leefde de afgelopen 2 dagen op fastfood en bier...
We begonnen gisteravond zo tegen een uur of half 9, waar we begonnen met een optreden van Mucho Maestro. Vorig jaar had ik deze band ook al op zien treden en deze keer wilde ik dat optreden ook niet missen. Heerlijke chaotische muziek, precies wat ik van hen verwachtte. Zo te zien bestond de band wel uit een andere samenstelling dan vorig jaar, want er was een gitarist bijgekomen en een bassist vervangen (als ik het goed gezien heb!). Desalniettemin heb ik weer erg genoten van hun optreden!
Ik was gisteravond trouwens met neef Richard op pad. Jurien zat helaas nog in Engeland. Ook Cor, Annemarie en Marco waren meegekomen en later voegden zich Bas, Noortje en mijn eigen Janine daarbij. Natuurlijk waren er ook nog wat Dirkslanders op dit muzikale evenement afgekomen, zoals m'n muziekmaaktjes Barry en Niels en diens vriendin Yvonne (spreek uit Ifonn)!
Hoe dan ook, wie er dan ook allemaal aanwezig waren, we genoten allemaal van de leuke optredens die avond. Wat te denken van bijvoorbeeld Buckle-Up, één van mijn favoriete coverbands uit de buurt. Omdat ik een aantal jaar met gitarist Rudi in hetzelfde gebouw heb gewerkt, ben ik altijd geïnteresseerd als deze band optreed. Niet alleen daarom natuurlijk, maar ook vanwege het heerlijke niveau van deze band. Ook de band Brandon Fisher was erg leuk, al moet ik helaas bekennen dat ik het me niet meer precies voor de geest kan halen hóé leuk het was... Ik heb overigens niet van alle optredens foto's gemaakt (ik moest natuurlijk vooral ook lekker rocken!), maar de overige optredens van deze avond waren ook erg goed, evenals de sfeer op het festival!
Dat merkte ik echter de volgende ochtend pas, toen ik vroeg opstond om met Jurien naar de Feedback te gaan (die achteraf gezien nog niet om kwart over 9 open was...) en ik aan een flinke kater leed (ik kan niet meer zo goed tegen bier geloof ik). Toch hernam ik mezelf in de loop van de dag en ging tegen half 4 vandaag opnieuw opweg naar het festival terrein nabij het havenhoofd van Middelharnis.
Daar zag ik als eerste optreden het optreden van The Alkaloids wat ik echt behoorlijk goed vond! Daarna speelde in de kleine tent (die trouwens niet echt bijzonder veel kleiner was dan de grote tent) de band Way Beyond, die ik toch wat tegen vond vallen eerlijk gezegd. Ze speelden wel leuke nummers (zoals Boulevard of Brokendreams van Greenday), maar het was het gewoon nèt niet. De stem van de zangeres kwam voorzover ik het kon horen, ook niet helemaal lekker uit de verf en ik dacht af en toe wat valse noten te horen. Helaas, want ik was wel onder de indruk van de drummer van de band, die niet alleen achter en drumstel zat, maar ook het keyboard naast zich hanteerde. Soms zelfs tegelijk! Jammer genoeg moesten ze het doen met weinig publiek, dat waarschijnlijk nog thuis in het zonnetje zat en 's avonds pas zou komen.
Even na vijf uur fietsten we terug naar huis en lieten het festival even voor wat het was, want we hadden er flink honger van gekregen. Gelukkig had mijn eigen meisje heerlijk voor Richard en mij gekookt en vulden we onze magen vol overgave.
Eenmaal terug op het festival, speelde daar de band Drive By Vendetta's, waar ik erg van onder de indruk was. Vooral van de drummer, omdat die er van die heerlijk snelle dubbel bass patronen uitkickte. Erg fijn! Een lekker punk, metal en hardcore band zoals ze zelf op hun MySpace pagina beschrijven. Na een bijzonder energiek optreden van Drive By Vendetta's, die overigens niet konden stoppen met spelen en het publiek dat ook niet toe wilde laten, vielen we even in een gat wat mij betreft, want de aansluitend spelende band White Horse was het andere uiterste. Deze band speelde bijzonder relaxte muziek en de muzikanten zagen er dan ook hippie-achtig uit. Hoe dan ook, ze wisten de tent wél voor zich te winnen toen ze vroegen of iedereen lekker relaxt op de grond wilde gaan zitten. We werden er zelfs op gewezen dat we lekker thee moesten gaan drinken of een wietje moesten roken. Ook Jurien's buurman Jan was er, mét zijn twee kindertjes, waar ik flinke lol mee beleefde (vooral met de kleine Victor!).
Na deze ultra-relaxte muziek, begon de band waarin Barry's vader Jan de meest bijzondere gitaarsolo's laat klinken, de Black Jack Blues Band. Ook deze band heb ik al vaker gezien en hoewel het niet direct mijn genre is, vind ik het wel een erg leuke band om naar te kijken en te luisteren. Ook de drummer is erg goed en leuk om naar te kijken. Zo te zien had hij zelfs een nieuwe drumkit aangeschaft.
Na deze band veroverde 0187 Records het podium in de kleine tent met flinke heftige techno, house en hardcore beats. Dat is ook niet helemaal mijn genre, maar de bezoekers gingen helemaal uit hun dak en dat is precies wat telt!
Daarna ging het wat mij betreft qua programmering een beetje mis, want waren we in de grote tent net lekker los gespeeld door de Black Jack Blues band, daarna kwam Fryze het podium op, die wel mooi muziek maakte, maar waar het publiek maar lauwtjes op reageerde. Het publiek kakte dan ook helaas weer in nadat ze hiervoor een lekker energiek optreden hadden gezien en gehoord. Niet dat de band slecht speelde, maar de muziekstijl paste wat mij betreft niet echt in de programmering van vanavond.
Evenals de band Souled Out, die bijna podium te kort kwamen met de enorme bezetting. Een leuke band, maar ook dit niet helemaal mijn genre. Ook zij kregen het gros van het publiek maar mondjesmaat in beweging en dus had ik graag een wat ruigere programmering gezien om het publiek wat wakker te houden.
Waar ik wel weer ontzettend vrolijk van werd, was de band Midsum, waarin jonge muzikanten van de Rijks Scholen Gemeenschap in Middelharnis een ontzettend leuke band vormen en ik vooral de vrouwelijke drummer leuk vond om te zien spelen! Niet zozeer vanwege haar verschijning, maar vooral vanwege haar kwaliteiten als drum-ster. Vooral de klassieker "Zombie" van The Cranberries ging er bij het publiek in als koek en eindelijk kwam de zaal los, terwijl de bandleden af en toe in de rook verdwenen. Al met al een erg leuke afsluiter van de 20e editie van de Flakkeese Dagen, hoewel ik wel hoop dat de 21e editie wat pittiger is op zaterdagavond. Daar zullen we echter weer een jaar lang op moeten wachten, maar gelukkig komen er op korte termijn nog wat andere festivalletjes op de Flakkeese klei!
Als bonus een filmpje met een korte (5 minuten durende) impressie van de Flakkeese Dagen, met 3 bands in de hoofdrol, namelijk: Drive By Vendetta's, Black Jack Blues Band en Fryze...
Over 2 weken is het zo ver, dan ben ik een van de gelukkigen die het concert van Metallica in Ahoy mag bijwonen. Tot die tijd probeer ik mijn honger te stillen met de muziek van de 11 albums die ze in de afgelopen decennia hebben gemaakt of, zoals vanavond, door naar een optreden van een extreem goede Metallica coverband te gaan.
De band Imitallica (geweldige naam ook!) omschrijft zichzelf op de eigen website als volgt:
Imitallica is een Metallica-tributeband uit de omgeving van Bakel-Deurne (Zuid-Oost Brabant). Liefde en respect voor de muziek van Metallica staan bij deze mannen voorop.
Sedert het najaar van 2003 trakteert Imitallica het publiek op een selectie van nummers uit het omvangrijke repertoire van deze legendarische Amerikaanse Metalband. Het zwaartepunt ligt echter bij de eerste vier albums, te weten: 'Kill 'Em All', 'Ride The Lightning', 'Master Of Puppets' en 'And Justice For All'. Er is speciaal voor deze albums gekozen omdat voornamelijk hier de kracht van de muziek van Metallica in terug is te vinden.
Imitallica garandeert een 1,5 uur durende, dampende en energieke set met enkel klassiekers, en tracht met de uitvoering daarvan het originele en identieke geluid van Metallica zo dicht mogelijk te benaderen.
Nou, die dampende en energieke set hebben ze gisteren zéker neergezet! Imitallica deed het kleine zaaltje in het Diekhuus in Middelharnis, op z'n grondvesten schudden! Aan het begin van het optreden moest het publiek nog een beetje op gang komen, maar de energie van de band sloeg later op de avond duidelijk over.
Cor had een kaartje voor me gehaald en helaas zat Jurien nog in Engeland en moest hij het optreden missen, maar Bas wilde maar al te graag zijn kaartje overnemen. De sfeer was in ieder geval erg gezellig. Zo kwam ik onder andere Barry en Niels tegen, met wie ik beiden af en toe het oefenhok in duik om wat te jammen. Bas had het overigens ook erg naar z'n zin. Het mooiste was nog wel dat de biertjes maar €1,75 kostten en daarvoor kreeg je het zelfs in de fles!
Het zaaltje waar het optreden plaats vond was met recht een zaaltje te noemen. Officeel mogen er op last van de brandweer ongeveer 80 mensen in, vanavond waren het er zo'n 100, maar het zaaltje oogde zelfs nog wat leeg.
Zoals gezegd sloeg de energie van de band na een tijdje over naar het publiek en ging men behoorlijk los op de voor iedereen welbekende nummers als Master Of Puppets, The Memory Remains, For Whom The Bell Tolls en de klassieker One. Ook ik heb nog wild met m'n hoofd staan zwaaien bij het podium en verbeeldde me dat ik ook lang en vooral veel haar had zoals bijvoorbeeld de basgitarist. Mede door de warmte vloeiden de bruine rakkers ook rijkelijk en moest ik zelfs oppassen dat ik het flesje ook niet mee naar binnen goot!
Helaas kwam aan al dat fantastische geweld, ook een einde. De mannen van Imitallica hadden immers ook wel een lekker biertje verdiend! Niels en Barry gaven bij het wegsterven van de laatste noten nog even aan hoe ze het vanavond hadden ervaren en enkele luttele seconden later, stond het podium er helaas weer verlaten bij...
Al met al dus weer een fantastische avond, met een spetterend optreden. Ik ben in ieder geval aardig warm gedraaid voor de échte mannen die ik op 30 maart in Ahoy hoop te zien (het is niet te hopen dat er een idioot is met een bommelding, zoals bij het optreden van The Killers afgelopen week in de Heineken Music Hall)!
Als bonus een filmpje van het optreden van vanavond, waarbij een van mijn favoriete nummers, The Memory Remains, perfect vertolkt wordt door de mannen van Imitallica. Als je overigens wilt zien waar je deze band kunt gaan bekijken, kijk dan even op de website van Imitallica!
Vorige week probeerden we het ook al maar toen heb ik jammer genoeg maar één foto genomen (ja daar stond ik zelf ook van te kijken!). Ja op mijn mobiel probeerde ik de sound vast te leggen maar het microfoontje van mijn Nokia begon zoals gewoonlijk weer te flippen.
Vanavond probeerden we het opnieuw en dus sloten Barry, Niels en ik ons weer op in de oefenruimte om daar eens lekker te jammen. Geen regels, geen stress, maar gewoon lekker spelen was dan ook het motto. We speelden zo'n anderhalf uur lang (helaas had ik later op de avond nog een afspraak anders had het waarschijnlijk aardig laat geworden) en speelden van alles door elkaar. Zo kwamen verschillende nummers van Metallica voorbij maar ook Anouk kwam aan bod of andere Jazz en Blues achtige rifjes en melodiën.
Als bonus een filmpje waarbij Niels en ik ons gevoel de vrije loop laten en er even lekker op los jammen zoals dat hoort. Barry was op dat moment zijn basgitaar aan het stemmen dus die is helaas niet te horen in het filmpje. Dit stukje muziek is overigens gebaseerd op de bas-string van Anouk met Nobody's Wife (zoals Niels aan het einde van het filmpje ook verklapt). Ik heb daarnaast ook nog wat nieuwe truckjes uitgeprobeerd tijdens het videobewerken, dus ik sla 2 vliegen in 1 klap!
Update (12-11-2008): Ondertussen wordt ik al vanaf 9 november genoemd op de website van Golden Earring Record Research in verband met het optreden in Ouddorp waar ik vorige maand over schreef. Er komen dan ook flink wat bezoekers van die website naar mijn weblog en vandaar dat ik ze bij deze hartelijk bedank en een linkje naar hun website terug gooi.
Sander de Gans zag het levenslicht in 1984 en houdt zich bezig met het bedenken en uitwerken van Concept, Productvisie en Design voor internet trajecten bij internetbureau Mangrove in Rotterdam. In zijn vrije tijd is hij drummer bij (hard)rockband 5th Suspect. Woont samen met zijn vriendin Janine en hun altijd luie huistijger Gijs. Houdt daarnaast van muziek(maken), reizen, motorrijden, snowboarden en zijn vrienden.
Vandaag was het officieel de laatste keer dat ik voor mijn eerste tatoeage terug moest naar Wonder of Colour in Achtmaal. Een 'controle-ronde' noemt zij dat, waar zij het resultaat na drie maanden genezen nog eens controleert en ze bepaalt of sommige stukken nog wat bijgewerkt moeten worden. 'Service van het huis' dus!
