Een kleine gemeenschap in het hart getroffen

Afgelopen week werd er gehuild in de straten van Stad aan't Haringvliet. De kleine gemeenschap werd in het hart getroffen. Een vreselijk ongeval dompelde mijn geboortedorp in diepe rouw en dat was goed te merken. Het was letterlijk stil op straat, plaatselijke activiteiten werden afgelast en zelfs de bussen reden afgelopen dagen niet door het dorp.

Vorige week, toen ik na middenacht nog achter mijn laptop zat, las ik op FlakkeeWeb van het ongeval wat zich even daarvoor voltrokken had en omdat even buiten Den Bommel gebeurde en drie doden betrof, hield ik mijn hart vast. "Het zullen toch geen bekenden zijn?"…

De volgende ochtend ontdekte ik al vroeg via de sociale media wie er bij betrokken was en de aanwijzingen werden steeds sterker. Drie jonge mensen vonden de dood en één werd zwaargewond afgevoerd naar het ziekenhuis en ja, ik bleek ze allemaal te kennen.

In de veertien jaar dat ik op 'Stad' woonde zat ik met ze op school of zag ik ze bij de voetbalvereniging of andere activiteiten op het dorp. In zo'n kleine gemeenschap ken je elkaar al gauw en het ongeloof is dan des te groter.
Ik kon dus niet anders dan Kevin (22), Leon (25) en Leen (54) deze week de laatste eer bewijzen en bezocht enigszins met lood in mijn schoenen, de condoleances.

Twee dagen achter elkaar condoleren, bij zulke jonge mensen die op een bizarre manier uit het leven gerukt zijn, grijpt je hoe dan ook aan. Verscheurde families, verdoofde vrienden. Het was daarom erg druk beide avonden en vanwege het feit dat Kevin en Leon erg actief waren in het verenigingsleven van v.v. SNS bleken de mensen van heinde en verre te komen om hen de laatste eer te bewijzen.

Diep triest deze gebeurtenis en het had niet eens gehoeven. Gelukkig gaat het met Sjaak, de vader van Kevin die ook bij het ongeluk betrokken was, inmiddels iets beter, maar het moet verschrikkelijk zijn om te ontwaken met de gedachte aan dit vreselijke ongeval en daarnaast niet eens bij de begrafenis van je eigen zoon aanwezig te kunnen zijn. Hij heeft waarschijnlijk nog een lange weg te gaan en om hem een beetje te helpen is er zelfs al een heuse "Wij-Steunen-Sjaak-Hyves" opgericht, die inmiddels overspoelt is door aanhangers. Laten we hopen op een spoedig herstel, maar de 'wonden' zullen waarschijnlijk nooit helen...

Sneeuwpret en iets minder pret

Terwijl de sneeuwpoppen her en der als paddenstoelen uit de grond schoten, de ene nog groter dan de andere, zat ik boven op zolder achter mijn computer, toen ik opeens een doffe klap hoorde. Ik dacht nog "Janine laat vast iets vallen", maar op dat zelfde moment hoorde ik van beneden Janine roepen "Ben jij dat?"... Toch maar even uit het raam kijken dachten we precies op datzelfde moment!

Er bleek een auto op de stoep te staan, die nèt voor onze voortuin stil stond. Ik snapte er even niets van, maar toen ik beter keek, wist ik wat er aan de hand moest zijn. De auto bleek op een van de betonnen bulten, die bij ons op de stoep liggen, gereden te zijn. Die bulten liggen er zodat vrachtwagens die bij ons de straat in draaien, niet de stoep aan diggelen rijden (wat al twee keer eerder gebeurde).
Een aantal jongens uit de buurt hadden grote sneeuwballen over de gehele breedte van de weg gelegd en de chauffeur van de auto probeerde ze te ontwijken door bij ons over stoep te rijden. Helaas zag hij door de sneeuw, de bulten niet meer liggen en reed zijn Renault Senic tot half op zo'n bult.

Ik trok de voordeur open, nog steeds in mijn 'net-uit-bed-pak' en vroeg de meneer "Gaat het?". "Nee natuurlijk niet!" antwoordde hij zichtbaar geïrriteerd. Tot overmaat van ramp kreeg ik direct daarna zijn nog geïrriteerdere (is dat een woord) vrouw over me heen: "Had je die jongens die dit gedaan hebben niet even kunnen waarschuwen?!?! Had je die sneeuwballen niet even weg kunnen halen?!?! Je had er wat van moeten zeggen!"...

Ik wist niet wat me overkwam. De mevrouw in kwestie begon een potje oud Hollandsch tegen me te schelden, waar de honden geen brood van lusten. Voordat ik de deur (nu ook ik) geïrriteerd dicht smeet, zei ik nog met een gemaakte glimlach "Ja maar mevrouw, ik zit boven in mijn pyjama, dan gelooft u toch zeker niet dat ik naar buiten ga om 'bal-dadige jeugd' terecht te wijzen?" Waarop de chauffeur me op de valreep nog merkbaar bijgedraaid en uiterst beleefd vroeg om de ANWB te bellen. "Ik zal kijken wat ik kan doen" antwoordde ik terug en deed toen de voordeur lekker dicht.

Wat was ik kwaad. Mij een beetje uit lopen schelden terwijl ik nog de intentie had behulpzaam te zijn. Janine vroeg me wat er was en ik zei haar dat deze mensen lekker in de sneeuw konden zakken. Helpen ging ik ze niet...

Totdat ik even later eens over mijn hart streek en mijzelf aankleedde en naar buiten liep. De mevrouw keek niet naar me om, maar de meneer was uiterst aardig en sociaal geworden in de tussentijd en vroeg mij op een uiterst beleefde manier of ik de spullen die in de auto lagen, naar zijn huis wilde brengen met mijn auto. In de auto lagen namelijk een berg tassen en koffers van zijn gasten uit Afrika, die hij bij een kennis in Hellevoetsluis af zou gaan zetten, maar zo konden ze niet verder. De auto was met geen mogelijkheid in beweging te krijgen.
Ik gaf gehoor aan de man's 'smeekbede' en niet lang daarna zaten alle 'opvarenden' lekker warm bij de kachel, mét hun spullen. De auto werd even gelaten voor wat hij was en de meneer zou morgen wel even de Renault garage bellen. Ik vond het prima, ik was allang blij dat hij niet de voortuin ingereden, of nog erger, door de voorgevel gekomen was!

Janine en ik besloten daarop een rondje te gaan lopen. We trotseerden de kou en lieten de bewoonde wereld voor wat het was, totdat we bij de Vlietberg aankwamen, waar jong en oud aardig wat sneeuwpret beleefde met sleeën of sneeuwballen gooien.
Op de hoek van de straat kwamen we Chris, Martha en de kleine Levi tegen (de laatste lag heerlijk te slapen en had geen besef van het winterse weer), waarmee we wat dichter naar de berg toe liepen.
Daar herkenden we wat mensen die net een kite op lieten en waarachter druk gesnowboard werd. Een schitterend gezicht en het ging best aardig met de wind en de verse sneeuw. Er werden zelfs nog wat sprongen gemaakt, alleen bleek de landing wat lastiger dan verwacht...

Toch keerden we al snel weer huiswaarts, want zo midden in de polder was het aardig fris. We liepen met Chris en Martha mee en dronken nog wat lekkers bij het haardvuur en maakten er zodoende nog een gezellige middag van.

Naast een klein ongelukje was de sneeuwpret toch aardig compleet vandaag. De sneeuw mag dan ook wat mij betreft nog wel eventjes blijven liggen, maar of dat in ons land ook mogelijk is wordt de komende dagen vast duidelijk!

Als bonus een filmpje waarin Richard van der Welle het snowkiten even demonstreert. Toch leuk dat dit zo net buiten de deur kan!

Het angstzweet brak me aan alle kanten uit...

Terwijl Marc al zo'n beetje 6 weken de sleutel van zijn huis heeft, heb ik het nog nooit van binnen bewonderd. Het komt er helaas niet van. Dan heeft hij geen tijd, dan heb ik geen tijd, maar vandaag besloot ik toch gewoon eens op goed geluk langs te rijden.

Bij aankomst trof ik echter een alles behalve prettige situatie aan. Het angstzweet brak me aan alle kanten uit toen ik eenmaal bij Marc voor de deur stond. De weg was afgezet, brandweermannen liepen af en aan en er werd op dat moment zelfs een oproerkraaier met een bekend gezicht maar vreemd haar, in de boeien geslagen en achterin de politieauto gezet.
"Wat is hier aan de hand!" hoorde ik mezelf zeggen en ik liep snel door naar de achterkant van het huis, want daar kwam de rook al naar buiten. "Ze wonen er nog niet en of er is al brand!" dacht ik bij mezelf terwijl ik met knikkende knieën dichter bij het huis kwam...

Maar, wat ik daar aantrof was een behoorlijk relaxte Marc die wat stond te lachen in de deuropening van zijn eigen schuurtje. Nu is Marc doorgaans de rust zelve, maar bij deze situatie had ik dat toch niet gedacht!

Eindelijk werd het me duidelijk, ik had hier met een stel grappenmakers te maken, of althans, eigenlijk met serieuze vaklui die hun vak verstaan (gelukkig maar voor de maatschappij!) en zichzelf regelmatig scherp houden, zoals vandaag dus.
Marc zit namelijk weer al een tijd bij de brandweer en laten er vandaag nu net wedstrijden gehouden worden waar Marc zijn huis voor beschikbaar stelde. Het halve dorp was dan ook uitgelopen en het was er een drukte vanjewelste, waar de toezichthouders zoals Marc's zwager Leo nog een hele klus aan hadden om het kleine grut en de grote mensen op een fatsoenlijk en werkbare afstand te houden van het hele spektakel.

Ook de lui van de ambulancedienst kwamen me bekend voor en toen ik wat beter keek was het onder andere Marc's vader Dick die met een grote glimlach gekleed ging in een fluoriserend pak en zo ook zijn bijdrage leverde aan deze "show".
Zelfs Marc's zus Corina zag ik na een tijdje, hevig in shock en ondersteund door de brandweerlieden, professioneel overgevangen worden door haar vader waarna ze opeens geen klachten meer leek te hebben en in blakende gezondheid verkeerde. Zels Marc's vriendin Gaby lag boven op zolder kapot te gaan van de neprook en moest ook uit het huis worden bevrijd!
Bijna de voltallige familie Melissant bleek dus één groot toneelstuk op te voeren, midden in Nieuwe Tonge!

Mijn lieve neefje Arjen stond ook met grote bewondering naar dit alles te kijken en hij pakte mijn hand vast en liet me zien dan een eind verderop, nóg een oefening plaats vond met een Connexxion bus die een fietser aangereden bleek te hebben en waar een ogenschijnlijk onoplettende bestuurder achterop geknald was...

Nogmaals, gelukkig bleek het achteraf gezien allemaal in scène te zijn gezet en probeerden alle deelnemers zo goed mogelijk hun best te doen in deze bijzondere situaties. Petje af voor de mensen die dagelijks te maken krijgen met deze ongemakken en waaraan je je als slachtoffer volledig moet overgeven en op moet vertrouwen, maar met deze deskundige vaklui doe je dat direct, dat heb ik wel weer gezien.

Binnenkort toch nog maar eens langs bij Marc, hopelijk is het dan wat rustiger in en om zijn huis!