Vier bands luidden het nieuwe JAC in

De laatste ruim 20 jaar zwierf Popstichting Jailhouse tussen een eigen gebouwtje op de westplaat van Sommelsdijk, het kantongerechtsgebouw tegenover de molen van Sommelsdijk en de laatste acht jaar maakte men overwegend gebruik van het kleine zaaltje in Het Diekhuus van Middelharnis. Sinds kort beschikken ze weer over een 'eigen stekkie', het Jeugd Activiteiten Centrum kortweg: JAC en dat werd vandaag officieel en feestelijk geopend.

Zelf mocht ik er vorige maand als een van de eersten een optreden verzorgen met een flinke groep andere enthousiastelingen, maar vandaag vond zoals gezegd de echte officiële opening plaats. Het begon 's middags al toen het logo op het pand werd gepresenteerd, maar 's avonds ging het pas écht los, met maar liefst vier bands!

Bij binnenkomst draaide eerst 0187-Records nog wat ruige plaatjes, maar daar kwam even na 20:00 uur een einde aan toen de eerste band het podium besteeg.

Liptease & the Backstreet Crack Bangers
Hoewel ik persoonlijk vooral benieuwd was naar de laatste band van de avond besloot ik toch ook deze band mee te pikken. En blij verrast was ik! Een erg leuk bandje dat ons met hun performance terug bracht naar de jaren '50 en '60 van de vorige eeuw. Dames in bolletjes-jurken kregen menig voetjes van de vloer en ze werden bijgestaan door een aantal goede muzikanten.
De band is vergelijkbaar met het bekende 'The Baseballs' die evenals hen, bekende hedendaagse nummers van verschillende genres, verpakt in een jaren '50 - '60 jasje.

Liptease & the Backstreet Crack Bangers zetten een geweldige performance neer en kregen daarom ook menig bezoeker op hun hand. Ze verrasten zelfs nog toen de zangeressen het podium verlieten en de heren muzikanten de kans kregen om ook hun zangtalent te ontplooien. Een mannelijk versie van The Chordettes met Lollipop was het gevolg en het publiek at uit hun hand...

The Drive By Vendettas
De tweede band van vanavond trok helaas wat minder publiek, ook al had ik goede herinneringen aan ze van afgelopen twee jaar Flakkeese Dagen. Het publiek leek de overgang van de jaren '50 naar het hedendaagse metal niet aan te kunnen, maar het hinderde de mannen van The Drive By Vendettas kennelijk niet, want ze gingen als een dolle tekeer op het podium!

Plotseling ging tijdens het optreden echter de achterdeur open en werden er een aantal bekend ogende koffers de zaal ingereden. En ware optocht van crew-leden en nog meer koffers was wat volgde en terwijl de 'Vendettas' hun laatste noten speelden, wist iedereen hoe laat het was. Metallica's tributeband 'The Unforgiven' was gearriveerd!

Dropskill
Voordat zij echter ten tonele zouden verschijnen was het eerst nog de beurt aan 'Dropskill' waar stijlen als hiphop en metal elkaar kruisten en nimmer in de weg leken te zitten. De grote verrassing was dat de zanger van de band, al eerder als bassist van Liptease & the Backstreet Crack Bangers op het podium had staan springen. Gelukkig bleek hij over voldoende energie te beschikken, want hij sprong af en toe bijna een gat in het systeemplafond en wist het publiek ook in deze setting opnieuw te verrassen!

The Unforgiven
Na een grondige soundcheck (waarbij ik me vergaapte aan de acrylic drumkit en bijbehorende drummer) die volgde op de langste opbouwperiode van de avond werd eindelijk Europa's nummer 1 tributeband van Metallica 'The Unforgiven' aangekondigd.
Daar vlogen eerste tonen door de zaal en de lichten flikkerden. Meteen vanaf de eerste seconde gingen de ruig ogende mannen van de band waar ik absoluut voor gekomen was, helemaal los en vele bekende nummers van Metallica imponeerde het publiek in de zaal.
Toch was het grootste gedeelte van het publiek schijnbaar al naar huis, want de keren dat ik de moeite nam om achter me te kijken was de zaal al een stuk leger dan bij de eerste bands.
Ik lette er eigenlijk nauwelijks op, want ik had mijn aandacht volledig voor de band nodig. De gitaristen deden hun uiterste best om de alom bekende riff's perfect na te spelen en ook de zanger zette een aardige keel op. De energie droop er vanaf en ik genoot vooral ook van de drummer die er heerlijke dubbel-bass patronen doorheen pompte.

The Unforgiven slaagde er in met een spetterende show deze avond perfect af te sluiten en zo eindigde de eerste officiële avond vol live muziek van het nieuwe Jeugd Activiteiten Centrum in Middelharnis.

Als bonus geen filmpje van The Unforgiven, ook al had ik me dat wel van tevoren voorgesteld. Hoewel je uiteraard een filmpje van deze band op mijn YouTube Channel kan terug vinden, verdient de cover van Metallica's 'Noting Else Matters' door de Liptease & the Backstreet Crack Bangers het met glans om bij deze blog getoond te worden. Overigens kun je alle foto's van deze avond in mijn speciale Flickr album terugvinden.

Shakira keek angstig toe wat we nu weer aan het doen waren

Het was al weer een hele tijd geleden dat we voor het laatst in de oefenruimte waren, dat ongeveer op een steenworp afstand van mijn huis te vinden is. Meestal zitten we bij mij op zolder, maar dat komt voornamelijk omdat er in die oefenruimte nog een andere drummer huist en zijn drumkit vind ik niet zo lekker spelen...

Omdat Richard afgelopen week, tijdens een opruim-rondje in zijn slaapkamer, nog een paar vergeten vlaggen van Metallica vond en bedacht dat die niet zouden misstaan in onze oefenruimte, besloten we die vanavond gelijk maar op te hangen zodat we ook konden zien of de oefenruimte er überhaupt nog stond!

Het laantje er naartoe was in ieder geval mooi begroeid met bomen en de entree was dan ook wel erg mooi. Aangekomen bij de oefenruimte bleek Richard al present te zijn en deed de buitenkant pijn aan mijn ogen, want die was opnieuw gewit! Ook de rozen langs de zijkant van de ruimte stonden prachtig te bloeien op deze mooie zomeravond.

Binnen was het toch iets minder, want er stonden nog steeds enkele vuilniszakken van de opruimronde van vorig jaar en een van onze andere 'mede-bewoners' had dus niks meegenomen naar huis. Ook was er weer een flinke berg lege blikjes en flesjes te vinden, die we allemaal weer even netjes in een vuilniszak hebben gestopt en meegenomen.

Na het opruimen zijn we gelijk gestart met het ophangen van een paar vlaggen. Zo kwam er een stoere Metallica vlag uit het Reload-tijdperk op de muur achter de ritmesectie (drums en basgitaar) te hangen en keek Shakira vanaf de andere kant angstig toe wat we nu weer aan het doen waren. Op 2 meter van haar vandaan hing Richard nog een andere bizarre Metallica vlag die gebaseerd is op het nummer 'Sad But True'.
Ook ik greep mijn kans en hing met enige moeite (de punaises bleven moeilijk in de dikke wandbekleding hangen) een Metallica vlag van hun album 'Garage Inc.' op.

Na 3 vlaggen hielden we het weer voor gezien en uiteraard kon ik het niet laten om nog even een potje te drummen terwijl ik Riz, die zijn vroegere collectie Aardschok magazines in de kast aan het opbergen was, zag denken "Moet dit nu echt?!"...

Gelukkig hadden we in een uurtje toch bereikt wat we wilden bereiken. De oefenruimte was wat 'opgefleurt' en weer eens opgeruimd. Aankomende week nog één vlag ophangen en er even een stofzuiger doorheen halen en dan hopen dat we er in de toekomst wat vaker komen. We zullen zien!

RockWerchter 2009

We hebben er lang naar toe geleefd maar vandaag was de dag dan eindelijk aangebroken. Samen met Jurien, Richard en Cor vertrokken we redelijk op tijd (nadat we de avond daarvoor allemaal nog wel even doorgezakt waren!), naar het Belgische Werchter, waar de 35e editie van RockWerchter al vanaf donderdag in volle gang was...

Bij Werchter aangekomen stonden de campings, evenals de parkeerplaatsen al bomvol en sloten wij netjes achteraan de lange rij richting de nog beschikbare parkeerplaatsen.
Nadat we daar eindelijk een plaatsje hadden toegewezen gekregen (en nog een wel heel bijzondere Fiat tegenkwamen) probeerden we langs de honderden kraampjes en nóg meer festivalgangers, het festivalterrein te bereiken.

Na een wandeling van enkele kilometers kwamen we daar eindelijk aan en mochten door de poort, waarna we ons vergaapten aan het immense terrein. Meteen vielen ons ook de toiletten op, waar je precies kon zien wie er een grote of een kleine boodschap moest doen, al naar gelang de hoeveelheid papier hij of zij meenam...

Enfin, eerst maar eens even drank- en eetbonnetjes gekocht en ook even een korte broek voor Cor en Jurien gescoord. Met bijbehorende rugzak overigens, om de spullen in te doen. Altijd handig.
Daarna toch een poging gewaagd om het eerste optreden van die dag (voor ons dan, Metro Station was ons al voor geweest met een optreden) mee te pikken en dus liepen we naar voren om alles beter te kunnen zien en horen.
Nou dat laatste was dan ook absoluut geen probleem want het geluid van Mastodon stond ongezond hard en ik zorgde er dan ook voor dat ik snel een setje oordoppen te pakken kreeg zodat ik wél fatsoenlijk kon luisteren. Althans, fatsoenlijk, het was meer herrie dan muziek en de zanger(s) was al helemaal niet te verstaan. Helaas geen hoogvlieger dus.

Na het optreden van Maston, eerst maar eens wat te drinken en te eten gescoord en natuurlijk ook wat zonnebrandcrème opgespoten want de zon stond hoog en brandde fel op onze ontblootte bovenlijven.

Althans, niet voor lang! We zagen tijdens het optreden van Mars Volta namelijk donkere wolken boven het festivalterrein samen komen en kochten snel wat poncho's, voordat ze op zouden zijn.
Enigszins beteuterd keken we naar het weer en hoopten op beter, maar toen het opeens hard begon te waaien en het stof en zand op het terrein, irritant op begon te waaien, kozen we eieren voor ons geld en vonden een plekje onder het afdak van de KBC (een Belgische bank) die daar met zijn eigen mobiele pinautomaat en kassa op het terrein stond. Je kon overigens alleen terecht bij de kassa als je klant van KBC was, maar niemand stuurde ons weg, zeker niet toen het opeens begon te stortregenen. De mensen die in de lange rij voor het pinautomaat of het tabakswinkeltje stonden maakten geen schijn van kans. Niemand trouwens, want wie niet in het bezit van paraplu of poncho was regende zeiknat.

Vanaf ons plekje hadden prachtig uitzicht over de rennende en schuilende festivalbezoekers, terwijl wij lekker gezellig dicht op elkaar, maar hoog en droog stonden.
De regen was heftig maar duurde gelukkig niet lang en dus stonden wij even later al als een van de weinige droge muziekliefhebbers tussen allerlei druipende mede-festivalgangers die koortsachtig nog een droog plekje op hun shirt probeerden te ontdekken, of die even met hele andere, misschien wel belangrijkere zaken bezig waren.

Ook onze magen begonnen te knorren en we besloten weer wat fastfood naar binnen te werken om daarna eens een kijkje te nemen in de 'Pyramid Marquee' zoals hij in de 'volksmond' heet.
Daar zag en luisterde ik voor het eerst naar een optreden van de Ierse band The Script en was vooral ook erg onder de indruk van de lekkere fills en grooves van de drummer.
Even later stonden we al weer buiten om zijdelings nog wat mee te krijgen van The Black Eyed Peas, maar omdat we allemaal niet zo fan van waren, besloten we een welverdient uiltje te knappen onder een van de bomen op het terrein.

Een heerlijk gezicht. Jurien was al snel vertrokken richting dromenland en ook Ries en Cor lagen al snel met hun ogen dicht. Wat een lief gezicht he.
We hadden het wel even nodig maar toch vond ik het wel jammer dat we daardoor het optreden van de Kaiser Chiefs moesten missen. Zelf heb ik er nog wel even van een flinke afstand naar staan kijken, want de muziek was overal te horen, maar de rest lag ondertussen lekker te maffen.
Toen ik bij de jongens terug kwam, zag ik overigens nog wel een meisje met hele grote boobies rondlopen! Of was dit fake?...

Enfin, het liep tegen 21:00 en het was tijd voor Nine Inch Nails. Ik kende de band niet echt maar had van tevoren nog wel wat nummers op internet opgezocht en geluisterd. Niet echt mijn 'cup of tea' en ook niet dat van de rest van de jongens. Af en toe zaten er wel lekkere stukjes tussen, maar de ongelooflijk energieke muziek (de zanger stond na een kwartier al te druipen van het zweet) kon me niet echt boeien. Ook niet omdat het de laatste keer was dat ze zouden optreden in België omdat ze binnenkort het bijltje er bij neer gooien.

Maar na dit op een na laatste optreden, kwam dé band waar we (en nog 80.000 andere mensen) zo'n beetje voor gekomen waren. Het duurde minstens 1,5 uur voordat het podium was opgebouwd en de laatste check's waren uitgevoerd, maar toen, 20 minuten te laat (het zij ze vergeven!) trapte Metallica af voor de laatste 2 uur van RockWerchter 2009.
Wat een overweldigend optreden! Heel anders vergeleken bij het optreden van eind maart in Ahoy. Andere play-list, maar vooral een totaal andere beleving zo in de buitenlucht!
Gigantisch veel licht zorgde voor heftige effecten en een fel verlicht publiek en daarbij trokken de mannen van Metallica (en ik lette natuurlijk vooral weer op Lars!) weer alles uit de kast. Vele klassiekers kwamen weer langs, zoals Sanatarium, Of Wolf and Man, Whom The Bell Tolls, Nothing Else Matters, One en natuurlijk Enter Sandman. Ook nummers van hun laatste album 'Death Magnetic' werden gespeeld zoals Cyanide, Broken Beat & Scarred, All Nightmare Long en The Day That Never Comes, maar je hoorde dat vele aanwezigen juist die nummers veel minder luid meezongen en toch meer voor de échte klassiekers gingen.

Tijdens het optreden werden we veelvuldig getrakteerd op bijzonder vuurwerk, explosies (zoals tijdens 'One') en meters hoge vlammen, die een flinke hitte afgaven. Voor het vuurwerk tijdens Enter Sandman was érg gaaf en een waar spectakel.

Helaas kwam ook aan het optreden van Metallica een einde en sloten zij gepast en zoals altijd om half 2 het optreden af met Seek & Destroy, waarna het festival pas écht afgesloten werd met wederom prachtig vuurwerk en de lange wandeling naar de parkeerplaats weer begon. Tezamen met nog 80.000 andere mensen overigens, want die wilden natuurlijk allemaal tegelijk naar huis!

Dat duurde dus nog minimaal een uur voordat we op de parkeerplaats aankwamen en minimaal nóg een uur voordat we ook daar vertrokken waren en dat terwijl we toch niet zo gek ver van de ingang vandaan stonden!
Toch begrepen we even later wel waarom het zo lang moest duren, want opeens zagen we deze auto in de rij naast ons. Op zich niet zo'n vreemd gezicht, maar wel als ik er bij vertel dat deze meneer vooraan in zijn rij stond, met lichten aan, draaiende motor, maar gewoon in slaap gevallen was! En dat terwijl er een aardige rij met automobilisten achter stond die niet in de gaten hadden wat er allemaal aan de hand was...

Eind goed al goed denk ik want de mensen die achter deze meneer stonden te wachten, hebben we netjes (en lachend) gewaarschuwd en de man in kwestie lekker door laten slapen.
Ben benieuwd hoe laat en hoe hij wakker is geworden! Wij waren in ieder geval pas 5 uur thuis...

Als bonus uiteraard een filmpje van Metallica met Enter Sandman, waarbij de nodige lichteffecten maar vooral ongelooflijk gaaf vuurwerk aan te pas kwam! Kijk én luister!




Kijk voor meer filmpjes ook eens in Mijn Filmdossier of op mijn YouTube Channel.

Metallica in Ahoy, een concert om nooit meer te vergeten!

We hebben er wel enige moeite voor moeten doen en ook ons geduld werd ook aardig op de proef gesteld, maar vandaag was het dan eindelijk zo ver. Nadat we allebei al een heel weekend een beetje zenuwachtig waren voor wat komen gaan zou, vertrokken Jurien en ik vanavond naar Ahoy Rotterdam om daar als een van de minder dan 10.000 gelukkigen, het eerste concert van Metallica in Rotterdam sinds 17 jaar mee te maken.

Bij aankomst, zo rond 18:30, was de zaal nog aardig leeg, maar de avond zou ook pas om 19:00 beginnen met het voorprogramma. Eerst maar eens onze plaatsen opzoeken, want nu het podium in het midden stond zoals gebruikelijk bij de "Death Magnetic Tour" van Metallica, zouden we prima plaatsen moeten hebben gezien de vak indeling van Ahoy.
Dat bleek inderdaad toen we onze stoelen gevonden hadden, op de hoek bij een gangpad en met een prima uitzicht op het podium dat niet gek ver bij ons vandaan lag.

Daar viel overigens mijn oog al direct op een doek, midden op het podium, die voor mij niet onbekende vormen aftekende. Hier was het mij allemaal sowieso om te doen, de drumkit van Lars Ulrich van Metallica stond daar in het midden van het podium, zij het nog verdekt, opgesteld. Vanaf dat moment ging mijn hart nóg sneller kloppen dan hij het hele weekend al gedaan had.

Na een tijdje gingen de lichten uit en was het tijd voor de eerste band. Ik had er zelf nog nooit van gehoord, maar The Sword begon dus met spelen die avond. Het publiek leek dezelfde mening als ons te delen, want de muziek was al even slecht als het geluid dat uit de speakers kwam en ik ging bijna vrezen voor het geluid van deze avond. Ik hoorde absoluut niet wat er gezongen werd (nu is er van grunten toch weinig te verstaan!) en ik kon zelfs niet volgen wat er tussen de nummers door werd gezegd. De muziek van The Sword was trouwens ook niet mijn genre, dus ik was blij toen ze na bijna een half uur het podium al weer verlieten.

Tijd voor de volgende band! Nu zou het de beurt zijn aan het veel beter bekende Machine Head, dat er om bekend staat ook een hoop herrie te kunnen produceren. De drumkit van deze band werd ook vanonder een laken vandaan getrokken, toen de technici het podium prepareerden en nog een laatste soundcheck uitvoerden.
Niet lang daarna betraden de mannen van Machine Head het podium en had ik een prima uitzicht op de drummer die ik daardoor goed in de gaten kon houden. Ook van dit optreden kwam een enorme bak met herrie, maar dit was toch ook niet helemaal mijn ding.
Het geluid was al wel een stuk beter, maar nog steeds niet het geluid wat ik van Metallica hoopte te horen. De muziek was al wel een stuk interessanter dan die van The Sword, maar het wachten was natuurlijk op de échte mannen!

Na geloof ik zo'n 3 kwartier naar Machine Head geluisterd te hebben, stormden direct na de laatste noten een hele berg mensen het podium op en beklommen enkele acrobaten de zwieberige ladders naar hun werkplek hoog boven de bühne. Ook Lars' drumkit, waar ik inmiddels alweer een paar uur naar zat te staren, werd eindelijk van z'n jasje ontdaan en glom als een paling in een emmer snot.
Inmiddels was de zaal ook volgelopen en kon de échte show eindelijk beginnen!

In het pikkedonker klonk de instrumentale intro waarmee een optreden van Metallica altijd gestart wordt, namelijk "The Ecstacy Of Gold" (terug te vinden op het album S&M waar het ook het eerste nummer betreft). Toen de laatste klanken van deze intro vervlogen, bleef het nog even stil en donker, maar direct daarop volgde een bijzondere lasershow. Toen ik goed keek, zag ik Lars achter zijn drumkit plaatsnemen en vuurde hij zijn eerste slagen op zijn drumkit af. Een spotlight sprong aan en daar verscheen James die het publiek aan de andere kant van het podium begon toe te zingen. Hij wisselde overigens regelmatig van podiumzijde tijdens de nummers, want er stonden over het podium heen zo'n 8 à 10 microfoons opgesteld.

Na een paar nummers hielden de mannen even stil en spraken het inmiddels uitzinnig geworden publiek toe. Daarna gingen ze onverminderd verder met vele bekende klassiekers, afgewisseld met nieuwe nummers die live nóg beter uit de verf leken te komen dan wanneer er muziek van een cd uit onze speakerset rolt.
De energie waarmee de mannen speelden was aanstekelijk en ik focuste mezelf meer dan eens op Lars en zijn drumspel, zelfs tot ergernis van Jurien omdat ik steeds alleen foto's van het midden van het podium stond te maken. Nogal logisch, dáár gebeurde het!
Natuurlijk moesten de Tallica-boys af en toe even adem halen, of van gitaar wisselen tussen de nummers door en zo nam Lars even de tijd voor wat interactie met het publiek of het uitspugen van zijn glas Appelsientje.

Bij het volgende nummer kwamen de lichtbakken opeens naar beneden zakken en varieerden van stand, zodat er bijzondere lichteffecten op het podium ontstonden.
De klassieker "One" wordt steevast afgetrapt met een enorm kabaal van explosies en mitrailleurvuur, maar dit keer bleef het niet alleen bij geluid. Uit het podium spoten meters hoge vlammen de lucht in en de warmte was direct in de zaal te voelen. Tijdens het nummer zagen we de meest bijzondere lichteffecten en spoten de vlammen zelfs tussen de versterkers door, meters de lucht in! Geweldig!

Lars' drumkit werd gelukkig om de paar nummers een kwartslag gedraaid, zodat iedereen de drumkit van alle kanten kon bewonderen. Wij kwamen dus ook aan de beurt en dat was natuurlijk kaasie voor mij!
Terwijl James en Kirk lekker samen stonden te spelen en Robert het publiek aan de andere kant vermaakte, had ik natuurlijk vooral oog voor de fantastisch ogende Tama-kit van Lars. Laatst genoemde had er overigens zelf erg veel schik in, zo leek, want er ging geen nummer voorbij zonder gekke bekken of gebaren om het publiek op zijn hand te krijgen, volledig in stijl zoals we dat van 'm gewend zijn.
Ook James deed zijn best het publiek te vermaken en stond meer dan eens boven op een rij versterkers om zijn geweldige gitaarspel kracht bij te zetten.

Ondertussen kwam ik megabytes te kort, want ik schoot foto na foto, zoals die waar nog net wat vlammen hoog boven het podium vervliegen en de mannen van Metallica prachtig worden uitgelicht. Opnieuw schoot ik vele foto's van Lars om er maar zeker van te zijn dat ik hem er écht goed op had staan, terwijl James zich ondertussen goed in de schijnwerpers liet zetten op de hoeken van het rechthoekige podium.
Maar natuurlijk genoten Jurien en ik van de vele fantastische nummers die opgevoerd werden en zelf één van mijn meest favoriete nummers, die ze bijna nooit spelen, speelden ze vanavond. Ik had het gehoopt, maar nooit verwacht en dus leek het wel of ze vanavond speciaal voor mij "Turn the Page" (van het Garage Inc. album) speelden. Ik voelde het kippevel voor de zoveelste keer deze avond opkomen terwijl ik maar actiefoto's van één van mijn favoriete drummers bleef maken. Die probeerde op zijn beurt meer dan eens wat van zich te laten horen en boven het uitzinnige publiek uit te schreeuwen, maar dat was natuurlijk onmogelijk.

Na een tijdje namen ze afscheid, maar iedereen begreep dat het nog niet afgelopen kón zijn. Ze hadden immers hun favoriete afsluiter "Seek and Destroy" (van het album Kill 'em All) nog niet ten gehore gebracht! Toen de lichten dan ook doofden en Lars drumkit voor de laatste maal een kwartslag draaide, gilde het publiek het uit van geluk. De mannen kwamen terug en trakteerden ons op nog een serie geweldig rockende nummers!

Totdat James inderdaad het laatste nummer aankondigde en een beroep deed op al onze overgebleven energie. We moesten beloven dat we hem met dit laatste nummer álles zouden geven en om die afspraak te verzegelen, vroeg hij of de lichten in de zaal aan mochten.
Tijdens Seek and Destroy rockte iedereen nog één keer alsof zijn of haar leven er vanaf hing en kwamen in deze grande finale, gigantische zwarte strandballen voorzien van het Metallica logo, uit de hemel naar beneden! Het podium lag bedolven onder de zwarte ballen en het werd een bijzondere en uitzinnige afsluiter waarin ook de mannen van Metallica het prima naar hun zin hadden, want ze schopten de ballen al rennend van het podium af terwijl ze nog steeds goed bleven spelen.

Helaas kwam ook aan dit nummer een einde, maar bleven de Metallica mannen toch nog even genieten van hun roem en de uitzinnige menigte. Althans, even... ik schat dat ze met z'n vieren nog zo'n kwartier op het podium bleven staan terwijl James, Robert en Kirk duizenden plectrums het publiek in smeten en Lars twee handen vol drumsticks onder het publiek wist te verdelen. Helaas viste ik achter het net, maar mijn avond was volmaakt.

Nog vol van het concert en met veel adrenaline liepen Jurien en ik niet veel later richting de auto. Het zat er helaas alweer op, maar wat hadden we genoten! Of wij ook ooit op zo'n podium zouden komen betwijfelden we, maar oh wat zouden we dat graag willen. Wie weet... Misschien... Ooit...

Kijk voor meer foto's van deze avond in de map van Metallica in Ahoy op mijn Flickr pagina!

Imitallica... Nèt echt!

Over 2 weken is het zo ver, dan ben ik een van de gelukkigen die het concert van Metallica in Ahoy mag bijwonen. Tot die tijd probeer ik mijn honger te stillen met de muziek van de 11 albums die ze in de afgelopen decennia hebben gemaakt of, zoals vanavond, door naar een optreden van een extreem goede Metallica coverband te gaan.

De band Imitallica (geweldige naam ook!) omschrijft zichzelf op de eigen website als volgt:

Imitallica is een Metallica-tributeband uit de omgeving van Bakel-Deurne (Zuid-Oost Brabant). Liefde en respect voor de muziek van Metallica staan bij deze mannen voorop.

Sedert het najaar van 2003 trakteert Imitallica het publiek op een selectie van nummers uit het omvangrijke repertoire van deze legendarische Amerikaanse Metalband. Het zwaartepunt ligt echter bij de eerste vier albums, te weten: 'Kill 'Em All', 'Ride The Lightning', 'Master Of Puppets' en 'And Justice For All'. Er is speciaal voor deze albums gekozen omdat voornamelijk hier de kracht van de muziek van Metallica in terug is te vinden.

Imitallica garandeert een 1,5 uur durende, dampende en energieke set met enkel klassiekers, en tracht met de uitvoering daarvan het originele en identieke geluid van Metallica zo dicht mogelijk te benaderen.

Nou, die dampende en energieke set hebben ze gisteren zéker neergezet! Imitallica deed het kleine zaaltje in het Diekhuus in Middelharnis, op z'n grondvesten schudden!
Aan het begin van het optreden moest het publiek nog een beetje op gang komen, maar de energie van de band sloeg later op de avond duidelijk over.

Cor had een kaartje voor me gehaald en helaas zat Jurien nog in Engeland en moest hij het optreden missen, maar Bas wilde maar al te graag zijn kaartje overnemen.
De sfeer was in ieder geval erg gezellig. Zo kwam ik onder andere Barry en Niels tegen, met wie ik beiden af en toe het oefenhok in duik om wat te jammen. Bas had het overigens ook erg naar z'n zin. Het mooiste was nog wel dat de biertjes maar €1,75 kostten en daarvoor kreeg je het zelfs in de fles!

Het zaaltje waar het optreden plaats vond was met recht een zaaltje te noemen. Officeel mogen er op last van de brandweer ongeveer 80 mensen in, vanavond waren het er zo'n 100, maar het zaaltje oogde zelfs nog wat leeg.

Zoals gezegd sloeg de energie van de band na een tijdje over naar het publiek en ging men behoorlijk los op de voor iedereen welbekende nummers als Master Of Puppets, The Memory Remains, For Whom The Bell Tolls en de klassieker One. Ook ik heb nog wild met m'n hoofd staan zwaaien bij het podium en verbeeldde me dat ik ook lang en vooral veel haar had zoals bijvoorbeeld de basgitarist.
Mede door de warmte vloeiden de bruine rakkers ook rijkelijk en moest ik zelfs oppassen dat ik het flesje ook niet mee naar binnen goot!

Helaas kwam aan al dat fantastische geweld, ook een einde. De mannen van Imitallica hadden immers ook wel een lekker biertje verdiend! Niels en Barry gaven bij het wegsterven van de laatste noten nog even aan hoe ze het vanavond hadden ervaren en enkele luttele seconden later, stond het podium er helaas weer verlaten bij...

Al met al dus weer een fantastische avond, met een spetterend optreden. Ik ben in ieder geval aardig warm gedraaid voor de échte mannen die ik op 30 maart in Ahoy hoop te zien (het is niet te hopen dat er een idioot is met een bommelding, zoals bij het optreden van The Killers afgelopen week in de Heineken Music Hall)!

Als bonus een filmpje van het optreden van vanavond, waarbij een van mijn favoriete nummers, The Memory Remains, perfect vertolkt wordt door de mannen van Imitallica. Als je overigens wilt zien waar je deze band kunt gaan bekijken, kijk dan even op de website van Imitallica!




Kijk voor meer filmpjes ook eens in Mijn Filmdossier of op mijn YouTube Channel.

Tóch naar Metallica!

Uren heb ik samen met Jurien en zelfs met buurman Alfred achter de computer gezeten, in de hoop een kaartje te kunnen bemachtigen. We zaten al vroeg met onze handen aan het toetsenbord om bij de gelukkigen te kunnen zitten, maar we kwamen er iedere keer helaas en tot onze grote teleurstelling, niet doorheen. Niet voor het concert in België, niet voor het concert in ons eigen kikkerlandje. En dat terwijl de kaartjes een half uur na opening van verkoop, toen wij nog zaten te ploeteren om er doorheen te komen, al voor het 3-voudige bedrag op Marktplaats.nl werden aangeboden!

Ook een van de twee openingsconcerten voor het nieuwe album stond op ons verlanglijstje. Die werden in de O2 Arena in Londen en Berlijn gehouden, maar het bleek té onpraktisch en té duur van het goede.

Toch konden Jurien en ik het concert van Metallica in Ahoy of het Sportpaleis in Antwerpen maar niet los laten. Opnieuw hebben we enkele uren op internet gesurft en getwijfeld of we de dure kaartje toch niet zouden kopen, maar om €200,- tot €300,- voor een kaartje neer te tellen, dat normaal gesproken rond de €70,- kost, was ons toch nèt iets te veel van het goede.

Of toch niet? Want na goed zoeken, nadenken, onszelf voor gek verklaren en meerdere personen aangeschreven te hebben, heb ik uiteindelijk de juiste persoon kunnen vinden voor 2 kaartjes. Zij het tegen een ruime meerprijs, maar Jurien en ik gaan nu uiteindelijk toch het concert in Ahoy Rotterdam bijwonen! Daar zijn we natuurlijk dolgelukkig mee want we gaan nu eindelijk eens een live concert van de mannen meemaken.
Als het een beetje meezit hebben we nog perfecte plaatsen ook, want we hebben 2 stoelen in vak AF weten te bemachtigen en als ik zo eens op de plattegrond kijk en er vanuit ga dat bij deze tour het podium waarschijnlijk in het midden geplaatst is, zitten we perfect!

Tenminste het geld was overgemaakt, maar de kaartjes waren tot dusver nog niet ontvangen. Gelukkig kreeg ik vandaag via de aangetekende post, de 2 kaartjes opgestuurd en kunnen we ons dus nu officieel gaan verheugen op de "World Magnetic Tour '09" op 30 maart in Ahoy! Rock on!

De hele nachtmerrie lang

Afgelopen zaterdag kocht ik voor de verjaardag van mijn neef Richard, die ook fan is van Metallica, de single van All Nightmare Long, een nummer dat ook op hun nieuwe album Death Magnetic al te horen is. Dit keer ging het echter om een single met een extra CD en DVD. Ook voor mezelf kocht ik natuurlijk een exemplaar, maar werd verrast bij thuiskomst.

Toen ik namelijk de CD hoes open sloeg, zag ik daar disk 1 voor me liggen, waarop All Nightmare Long en nog 2 extra live nummers van "oude" albums stonden. Echter, toen ik het hoesje verder openklapte, bleek de rest leeg te zijn! Disk 2 en 3 ontbraken! Ik begreep er eerst niets van maar toen herinnerde ik me de sticker op de voorkant van het doosje en las die eens goed.
Aha... dat betekende dus dat ik disk 2 en 3 los zou moeten kopen, maar die had ik niet zien liggen! Mijn neef zat die avond dus met hetzelfde probleem en ik legde hem dan ook uit dat dit niet alleen figuurlijk maar ook letterlijk een "collector's edition" was. Ik was dan ook de afgelopen dagen al enkele keren een zoektocht op internet gestart of ik ergens makkelijk disk 2 en 3 kon bestellen, maar helaas zonder enig resultaat.

Had ik onlangs trouwens niet over Sinterklaasavond verteld? Helaas had ik daar, naast een kadobon, niet veel meer gekregen en dat vond ik ook niet erg, ware het niet dat ik graag een leuk gedicht had gehad! Dit even ter inleiding voor de rest van mijn verhaal...

Want vanavond bij thuiskomst stond Janine al te glunderen in de kamer en dat kan vaak maar één ding betekenen. Dan heeft ze iets gedaan wat heel leuk is (vaak voor mij) en dat kan ze dan maar moeilijk verbergen. Daarom kreeg ik vanavond voor het eten alvast een kerstkadootje en hoewel ik probeerde om haar tegen te houden door te zeggen dat ik het pas met kerst wilde hebben, bleek ze onverbiddelijk.
Bij het kadootje zat echter een kaartje en de voorwaarde was dat ik het gedicht dat daarop stond eerst hardop voor zou lezen. Op het kaartje stond dan ook het volgende gedicht geschreven:


Lieve Sander,

De kerstman kreeg te horen,
dat de Sint zijn gedicht was verloren.
Daarom is met man en macht,
dit gedicht voor jou bedacht.

Rudolf weet dat je muzikaal bent,
en het liefst van het ene concert naar het andere rent.
Het bemachtigen van een kaartje valt niet altijd mee,
zelfs niet na uren achter de PC.

Dit is misschien een pleister op de wonden,
maar ik heb ze allebei gevonden.
Ookal had ik niet jouw lootje,
toch krijg je van mij dit kadootje.

Dikke kus,
Het Kerstvrouwtje


Blij verrast was ik dus! Wat een leuk gedicht! En wat zou mijn kadootje nu zijn? Er werd in het gedicht over kaartjes gerept en ja dat sloeg natuurlijk op die enkele verwoedde pogingen om kaartjes voor verschillende concerten van Metallica te bemachtigen, maar wat door de drukte keer op keer mislukte. Toch het kadootje maar eens open maken...

Tot mijn grote verbazing en vreugde vond ik in de verpakking geen 2 kaartjes voor Metallica (dit had de lieve schat nooit voor elkaar kunnen krijgen natuurlijk!), maar wél disk 2 en 3 voor mijn verzameling! Dolblij was ik, want met deze 2 schijfjes had ik mijn set in ieder geval al lekker compleet!
Direct heb ik de DVD afgespeeld en met veel interesse zitten bekijken. Daarna zijn de schijfjes netjes in het doosje gegaan en bleek dit onderdeel van de verzameling pas echt compleet. Hij ligt nu netjes opgeborgen in de kast en zal ik zal binnenkort de DVD nog eens op mijn gemakkie terug kijken.

Kertvrouwtje, nogmaals ongelooflijk bedankt voor dit leuke kadootje! ;-)

Vier voor de prijs van twee

"Happy Death Magnetic day!" stond er vrijdag 12 september op de website van Metallica te lezen. Die dag was, na 5 jaar wachten door de fans, de release van hun 9e studioalbum, Death Magnetic. Ik verwachtte het album die dag ook binnen te krijgen, want samen met Jurien bestelden (en betaalden) we eind juli al de speciale Death Magnetic box, die maar tot een dag vóór de release besteld kon worden en vol zat met extra's en merchandise en ook nog eens erg exclusief was.
De 12e stond ik 's avonds nog steeds met lege handen toen ik naar huis ging. Er was geen postbode zo vriendelijk geweest om onze box af te leveren. Helaas.

Afgelopen maandag belde ik maar eens naar Van Leest, waar m'n bestelling bleef. Ik had voor veel geld 2 speciale edities van het nieuwe album besteld, al lang vóór de release, maar inmiddels had iedereen het album al gehoord of gekocht en wij zaten nog met lege handen! Ik dwong mezelf ook om het album nog niet te downloaden, zelfs niet toen het uitlekte, 10 dagen voor de releasedatum. Ik wilde wachten op de box, want ik wilde wel graag waar voor mijn geld natuurlijk. Universal bleek echter te weinig boxen verstuurd te hebben en wij zaten tussen de "gelukkigen" waaraan ie nog niet geleverd was. Fijn, dat had ik (wij) weer.

Een dag later zag ik op de website van Van Leest, bij mijn bestellingen, dat er opeens een 2e bestelling in de wacht stond. Dezelfde als ik 31 juli al had gedaan alleen stond er nu een datum van 15-09-2008 achter, afgelopen maandag dus. Ik dacht dat het een functie had, want wie weet had de telefoniste die ik sprak wel een nieuwe bestelling gedaan en moest de oude nog verwijderd worden.

Gisteren ontving ik 2 mailtjes van Van Leest, dat mijn bestelling verzonden was. Maar hé, 2 mailtjes? In allebei de mailtjes stond vermeld dat ik 2 boxen geleverd zou krijgen. Zou ik er dan 4 ontvangen? Dat zou een stunt zijn!

Vandaag, notabene op Janine's verjaardag, stonden er 4 pakjes op mijn bureau toen ik op de zaak kwam. Ik wist natuurlijk direct wat het was, kon mijn handen niet meer thuis houden en ontdeed de box van zijn kartonnen omhulsel. Daar lag ie dan, de Death Magnetic Death in a Coffin box, geheel in stijl in de vorm van een doodskist, al vond ik dat eigenlijk iets te morbide en hadden ze dat van mij wel achterwege mogen laten.

Bij het verwijderen van het plastic, bleek de sticker met het logo, óp het plastic te zitten en ging dus helaas verloren. De box zelf was egaal wit en niets wees er meer op dat er iets van Metallica in schuil ging.
Bij het openen van de box keek ik naar een uitvouw poster die dezelfde afmetingen had als de box. Daaronder bevond zich heel veel leuke merchandise, zoals een t-shirt, vlag, keycord, plectrums (voor het bespelen van een gitaar), kaartje met toegangscode voor de website, demo cd, dvd met opnames uit de studio en natuurlijk het album zelf waar het allemaal om draaide. Het hoesje van het album was trouwens, anders dan wat er nu in de winkel ligt, van mooi hard karton waarin speciale uitsnedes waren gedaan om een diepte effect te creëren.

Bij thuiskomst heb ik het shirt maar even aangetrokken, het album opgezet en alles even netjes bij elkaar gezet op mijn kastje op zolder, inclusief de drumsticks die ik al in mijn bezit had. Het is net alsof Metallica nu een eigen hoekje bij mij thuis heeft. Een kleintje dan, want zo lang ben ik nog geen fan en zoveel heb ik er ook nog niet van (als ik dat bijvoorbeeld met mijn buurman vergelijk die er zo'n beetje alles van heeft).

Oh ja, wat ik van het album vind? Fantastisch. Het is even wennen maar na een paar keer luisteren vind ik het nu helemaal super. Lekker rauw, lekker knallen!

Voor de echte fan die het ook wil horen en de merchandise wil hebben, maar zo stom was om niet op tijd te bestellen, heb ik nog 2 boxen liggen die voor €150,- per stuk van de hand mogen!

Lekker relaxt je vakantie beginnen

De eerste dag van onze vakantie begon vanochtend toen we wakker werden, met spierpijn. Dat kon maar één ding betekenen, we waren iets te enthousiast geweest met tennis op de Wii gisteren!
Voor Gijs leek trouwens de vakantie ook begonnen, want hij lag lekker te zonnen op de bank toen we beneden kwamen.

Eindelijk werden mijn nieuwe drumsticks vandaag geleverd op de zaak, dus ging ik even heen en weer met Jurien om ze op te halen. Natuurlijk probeerde ik ze gelijk uit bij thuiskomst en ze bleken fantastisch te spelen. Ze liggen lekker in de hand en hebben veel minder last van vibraties. Ze zijn dan ook van Lars Ulrich van Metallica, hij speelt er zelf ook altijd mee (zie zijn handtekening onder het Metallica logo, die hij overigens niet zelf heeft gezet hoor!), dus ja dan moet het wel goed komen toch?

Nadat we tot na de middag hadden geluierd en gehobbied, besloten we naar IKEA te gaan, omdat we nog wat spullen op ons verlanglijstje hadden staan. Gijs was toen al lekker tussen de bloempotten gaan liggen, heerlijk in het warme zonnetje die ook nog eens de tegels had verwarmd. Tja dan kun je als kat geen beter plekje vinden denk ik.

Bij de IKEA vonden we de voor ons ideale kast die we nog zochten, om allerhande rommel in op te bergen. Nu staat dat nog op het kleine kamertje, netjes opgestapeld dat wel, maar dat moet nu alleen nog een goed plekje krijgen. Helaas constateerde ik vrijwel direct dat dit nooit in de auto zou passen, dus we besloten dat we hiervoor nog een ander keertje terug zouden gaan.
Ook een spiegel voor in het halletje was vrij snel gevonden. Janine vond een kast, met spiegeldeur, waarin we ook netjes onze schoenen op konden bergen. Beter kon dus niet want zo sloegen we 2 vliegen in 1 klap.

Tussendoor even heel wat anders, vroeger op de basisschool had iedereen en echt werkelijk íéderen een hekel aan Meester Dillingh. Ik ook en ik had regelmatig mot met hem, wij trokken elkaar niet zo zeg maar. Later is dat nog wel enigszins goed gekomen toen ik al lang van school af was, maar bij de naam Dillingh krijg ik nog altijd de rilling. Heb ik ook een keer tegen 'm gezegd toen ik nog bij 'm op school zat "Meester Dillingh, ik krijg van jouw de rilling". Dat resulteerde echter in 2 uurtjes in het strafkamertje zitten...

Enfin, ik loop daar bij de IKEA tussen de rekken van het magazijn, opzoek naar onze schoenenkast en daar valt mijn oog op een heel ander artikel. Hoe is het mogelijk!?!

We vertrokken met een gevulde auto bij IKEA vandaan (schoenenkast, klapstoeltjes voor de visite, een nieuwe lamp voor op zolder en een magazine houder) en besloten naar de Saturn te rijden op Zuidplein. Daar was ik immers vorige week met neef Richard nog geweest en had daar veel spelletjes gezien voor de Wii en ook allerlei accessoires en nu we toch een Wii hadden, leek het me wel leuk daar even te snuffelen. Ik had immers ook nog een leuk spelletje gezien dat ik wel wilde hebben dus eens kijken of ik dat daar kon vinden.

Aan de hoeveelheid accessoires lag het in ieder geval niet! Je kunt he zo gek niet bedenken of het is er voor de Wii. Een stuurtje, een pistool, een geweer, bokshandschoenen, een vishengel, tennisracket, golfclub, honkbalknuppel en ik kan nog wel een tijdje zo doorgaan. Echter, het spel waar ik naar opzoek was hadden ze dan weer net niet en ik probeerde mijn geluk te vinden bij de nabij gelegen Bart Smit. Ook daar hadden ze aardig wat spelletjes, niet zoveel als bij de Saturn maar wél precies het spelletje dat ik wilde hebben.

Ik kwam dus thuis mét een spel en bijbehorende accessoire, maar we probeerden eerst nog even de IKEA spulletjes in elkaar te zetten. Na een tijdje klootviolen was Janine bijna klaar en kreeg ik de eer om de deur te monteren. Helaas kwamen we er achter dat we de schoenenkast tóch aan de muur moesten schroeven anders zou hij niet blijven staan als we de deur open trokken. Dat zouden we dan wel voor de volgende dag houden, want eerst wilde ik natuurlijk mijn nieuwe spelletje uitproberen.

Ook Janine speelde nog een potje tennis, ondanks dat ze spierpijn had. Het ging dan ook niet van harte en na een korte tijd plofte ze dan ook moe maar voldaan op de bank.

Heerlijk zo'n eerste vakantie dag. Lekker relaxt. Morgen gaan we nog wat achterstallige klusjes aan het huis doen, die we altijd nog hebben laten liggen. Het zijn wat kleine puntjes en details, maar goed, je bent perfectionist of niet!

Klaas Vaak

Gisteren zijn enkele ex-bandleden van In Age And Sadness (IAAS) en ik, na lang plannen, eindelijk bij elkaar gekomen. Het was om het oefenhok te doen, dat na het stoppen van hun band opnieuw ingedeeld kan worden. Pepijn, Roland en ik kwamen bij elkaar om te bespreken hoe we het een en ander aan gaan pakken. Zo zal Pepijn afscheid nemen van de ruimte waar hij jaren lang met veel plezier muziek gemaakt heeft, terwijl Roland er nog wel blijft zitten en gaat werken aan nieuwe projecten, samen met Niels (drummen en ook ex IAAS-lid) of iets geheel anders.

Ook Richard (ook ex IAAS-lid), Jurien en ik nemen plaats in de oefenruimte en omdat er na al die jaren nogal aardig wat rotzooi achter gebleven is, bespraken we gisteravond hoe we de oefenruimte weer enigszins leefbaar konden maken. Helaas ontbraken Niels, Richard en Jurien maar we zaten qua gedachten al aardig op één lijn. Het was meer de puntjes op de spreekwoordelijke i zetten, zoals wie wanneer gaat oefenen etc. Er spelen vanaf nu dan 2 groepen in de oefenruimte, namelijk Niels & Roland (en wie weet wie daar nog bij gaat komen) en Jurien, Richard en ik (en je weet nooit wie daar ook nog bij gaat komen).

Aan het einde van vanmiddag nam ik dan ook dankbaar de sleutels in ontvangst van Pepijn. Eindelijk een ruimte waar ik lekker mijn gang kon gaan, zonder zenuwachtig te hoeven zijn over het wel en wee van de buren.

Vanavond planden Richard en ik dan ook alvast een oefensessie in. Ik had namelijk de hele week zitten oefenen op "Enter Sandman" van Metallica (vandaar ook de wat vage titel bij deze blog).
Ook Richard had de gitaar een paar keer ter hand genomen afgelopen week, om zijn riffs te oefenen en vanavond speelden we bijna 2,5 uur lang in het oefenhok. Uiteindelijk speelden we maar 2 minuten van het 5 minuten en 30 seconden durende nummer. Het gaf ons genoeg stof om over bepaalde partijen te discussiëren. "Volgens mij moet het een tel later" en "Die break gaat niet helemaal lekker" vlogen als vanzelfsprekend door de oefenruimte.

Ik genoot dan ook met volle teugen en zweet gutste over mijn rug van inspanning. Dit is een heerlijke hobby en heb ongelooflijk spijt dat ik er nooit eerder mee begonnen ben. Ik heb dus aardig wat tijd in te halen en probeer dan ook zo snel mogelijk op een beetje niveau te komen en dat vergt nu eenmaal heel wat oefenuren, maar ik ga vooruit!

Als bonus wil ik dit keer een filmpje delen van Riz en ik in de oefenruimte van vanavond (helaas ontbrak Jurien wegens vakantie). Hier beginnen we te spelen bij het stuk waar de zanger van Metallica, James Hetfield, begint met zingen (Say your prayers little one, don't forget my son, to include everyone etc...). In dit stuk zaten namelijk wat lastige stukken die dat op het eerste gezicht niet leken te zijn. Nadat we veel geprobeerd en gediscussieerd hadden, zie hier onze (bijna) perfecte uitvoering en mijn geconcentreerde gezicht plaats maken voor vreugde!




Kijk voor meer filmpjes ook eens in Mijn Filmdossier of op mijn YouTube Channel.