It's where the pros go...

Dat is tenminste wat foto winkel Calumet als slogan heeft bedacht. Onlangs was ik al op mijn vrije zaterdag in de Rotterdamse vestiging om een workshop stilleven & productfotografie bij te wonen, vandaag was ik aan de beurt voor de workshop reportage- & studioflitsen in de vestiging in Amsterdam.

Hoewel ik vanochtend al voor 8 uur vertrok, kwam ik na bijna 2,5 uur, toch pas 10 minuten na 10 uur aan op de Keienbergweg in Amsterdam. Hoewel ik 10 minuten te laat was, had ik toch eigenlijk nog niets gemist, want toen ik de lesruimte binnen stapte was men net begonnen aan het voorstel-rondje.

Nadat iedereen zich netjes had voorgesteld en vertelde wat hij of zij zoal deed en van deze workshop verwachtte, ging het pas echt beginnen.
We kregen eerst aardig wat theorie voor onze kiezen, dat erg nuttig en interessant bleek te zijn. Opeens moesten we dan ook de theorie in de praktijk uitproberen en liepen we naar buiten om daar de "leraar" (in het dagelijks leven natuurlijk een fotograaf) op de spreekwoordelijke korrel te nemen. Hier leerden we bestaand licht en flitslicht te combineren.
De sessie ging vervolgens binnen, midden in de winkel verder en daar vroeg de leraar ons om hem nogmaals op de korrel te nemen, maar dan met andere instellingen. Iedereen gaf gehoor aan zijn vraag en schoot er driftig op los.

Ook vroeg hij ons om bepaalde truckjes eens uit te proberen, zoals het nemen van een lange sluitertijd en dan in of uit te zoomen. Ik had dit zelf al meerdere malen uitgeprobeerd en hier gaf het ook wel weer een geinig effect. Zelf werd ik overigens ook nog even gretig op de korrel genomen, waarna ik mijn revanche nam en zelf ook nog wat leuke effecten ten uitvoer bracht.
Dat ging zo eventjes door, totdat ons gevraagd werd weer terug te keren naar de lesruimte.

Hier kregen we nóg meer theorie op ons bord en werden we enigszins voorbereid op de middag in de studio. Gelukkig kregen we daarvoor nog wat lekkers voorgeschoteld en dat is toch iets wat ze bij de workshops van Calumet prima voor elkaar hebben!

Na het eten was het eindelijk zo ver, want voor dit onderdeel was ik toch wel een klein beetje gekomen, de studio. Ik wilde graag wat meer ervaring opdoen in de studio en zien wat nu wel en juist niet kan.

Allereerst hier weer een kleine intro over de gebruikte flitsset en verschillende hulpmiddelen die voorhanden waren. Daarna was het al gauw tijd om een model (in dit geval een van mijn medecursisten) op een kruk te zetten en te gaan experimenteren.
Ook andere cursisten stonden model en wisselden elkaar af terwijl de rest er na hartelust op los schoot en men het eelt op zijn of haar wijsvinger met de minuut zag groeien.
Ook de leraar zelf nam nog plaats op de kruk en liet ons het verschil tussen hoofdlicht en invullicht zien en met name welke effecten dit gaf. Hij beet ondertussen zijn lip kapot op de grote hoeveelheid lastige vragen die we op hem afvuurden, waardoor hij al gauw de kruk weer verliet en een andere cursist het modellenwerk liet opknappen.

Toch kon hij het, toen we even later van achtergrond wisselden, niet laten om zelf weer plaats te nemen om ons lekker te laten fotograferen en uitproberen en was ik al best een beetje trots op dit resultaat.

Met een van mijn medecursisten en de volgende opstelling behaalde ik nóg mooiere resultaten en was ik niet meer te stoppen in mijn enthousiastme over studiofotografie.
Ook deze opstelling probeerden we nog uit en hierbij mocht ík nu model staan en presenteer ik met trots deze prachtige foto's van mijzelf in een ogenschijnlijk magisch licht (met dank aan Cynthia van Rocyka Fotografie)

Ook glamour-fotografie kwam nog aan bod, waarbij we probeerden een portret te maken van de leraar zoals je die wel eens in van die glossy glamour magazines tegenkomt. Dat deden we met de volgende opstelling, waar ik uiteindelijk ontzettend trots was op deze prachtig uitgelichte foto van de held van de dag.
Weer anderde cursisten (we waren met 10 personen) werden ook voor deze tak van fotografie op de kruk gepositioneerd en we probeerden nog wat trucjes uit met een extra lamp die we op de achtergrond lieten schijnen. Ook met het resultaat van dit model was ik erg tevreden en wat te denken van dit volgende model die ook als glamour-girl op de kruk moest plaatsnemen.

Als laatste studioitem probeerden we nog een ringflitser uit, waarmee je echt geweldige effecten kunt bereiken wanneer je iemand portretteert. Zelf ontkwam ik ook niet aan de ringflitser, maar kan alleen het resultaat laten zien aan de hand van een foto die ik maakte van het beeldschermpje op de camera waarmee gewerkt werd.

Als laatste, kregen we op de ballustrade, uitkijkend over de winkel, nog uitleg over het gebruik van flitslampen op lokatie en werden we aansluitend gevraagd wat we van deze cursus vonden.
We hadden allemaal nog wel wat verbeterpuntjes aan te dragen, maar toch waren we allemaal geloof ik wel dól-enthousiast over deze enerverende en leerzame dag. Zelf heb ik in ieder geval veel geleerd en ben ik blij dat ik ook deze workshop weer gedaan heb. Ik heb er veel ideeën en nieuwe inzichten aan overgehouden!

Helaas ging de terugweg niet veel sneller dan de heenweg en deed ik er weer bijna zo'n 2,5 uur over om thuis te komen. Gelukkig had ik genoeg muziek bij me en werd ik onderweg getrakteerd op deze R8 waar ik even mee op trok vanaf het stoplicht (als het er op aangekomen was, had ik het zéker af moeten leggen!) en werd ik uitgelachen door een bestuurder in een Lamborgini toen ik dacht 'm wel even bij te kunnen houden op de A29 vlak voor Barendrecht. Ik moest me natuurlijk ook wel een beetje inhouden, want er zit nog post aan te komen van het CJIB dus ik was gewaarschuwd!

Een workshop op mijn vrije zaterdag

Omdat ik tegenwoordig voor mijn werk weer regelmatig aan het fotograferen ben, wil ik toch wat meer technische kennis opdoen. Vandaar dat er vandaag voor mij een cursus productfotografie op het programma stond. Ik wilde graag wat dieper ingaan om de technische kant van productfotografie, zoals het aanlichten en andere "foefjes".

De workshop werd gegeven door Patrick Nagtegaal, die zich al lang bewezen heeft in het wereldje met zijn veelzijdige fotografie en vooral de eigenzinnige productfotografie.
We begonnen dan ook met een rondje door zijn werk en vergaapten ons aan de meest mooie beelden. Daarna gingen we echter direct aan de slag.
Zo liet hij ons zien wat je kan bereiken met een kleine spotlight en wat je allemaal niet kan doen met gekleurd of bewerkt papier dat je bij vrijwel iedere hobbyzaak wel kunt kopen, in combinatie met achtergrondlicht. We kregen ook de gelegenheid om zelf achter de camera te kruipen en een goede compositie en instelling te vinden. Dat bleek echter niet altijd even gemakkelijk en hij gaf ons dan ook vele tips en trucs mee.
Ook liet hij ons de kunst van het reflecteren zien, met onder andere goud papier, wit karton, zilver papier etc. En wat te denken van het effect dat je kunt bereiken, wanneer je verschillende vormpjes uit dik papier knipt en het vervolgens voor je lamp houdt? Er ontstaat dan heel mooi sfeerlicht, zoals je dat ook hebt wanneer de zon door de bladeren van de bomen schijnt.

De workshop werd overigens bezocht door allerlei verschillende persoonlijkheden. Mensen die de fotovakschool hadden afgerond maar toch iets dieper op dit onderwerp in wilden gaan, iemand die bezig was met een kookboek en tips wilde over het fotograferen van het eten, iemand die een bloemenzaak had en zijn bloemen mooi wilde fotograferen en zo kan ik nog even doorgaan. We waren overigens in totaal met 11 mensen.
Er was ook een dame die graag wat tips wilde bij een nieuwe klus die bij haar voor de deur stond. Ze moest sierraden gaan fotograferen, maar dat is erg moeilijk als je je bedenkt dat sierraden alles reflecteren en dus ook jouw met je camera en alle belichting die je gebruikt.
Daarom nam Patrick ook hier de tijd voor en we namen een gouden ring als voorbeeld. Deze werd gepositioneerd en uitgelicht met spots en reflectieschermen en werd verschillende keren en op verschillende manieren gefotografeerd. De resultaten van alles shots verschenen overigens direct op een groot scherm, zodat we goed konden zien waar we mee bezig waren.

De man met de bloemen kwam ook nog aan zijn trekken, toen Patrick liet zien wat de beste manier was om glazenobjecten te fotograferen. Deze man wilde namelijk zijn bloemen graag ook in een vaas fotograferen, maar dit moest er natuurlijk wel piekfijn uitzien.

Al met al een erg informatieve workshop en doordat iedereen ook veel informatie en ervaring met elkaar deelde was het een erg leerzame dag. Ookal moest ik er mijn vrije zaterdag voor opofferen, achteraf gezien ben ik blij dat ik het gedaan heb.
Binnenkort staat de volgende workshop alweer voor de deur, namelijk studiofotografie!

Een hele andere tak van sport

Erg leuk vind ik het dat ik tegenwoordig weer meer fotografeer. Zo kreeg ik ook vandaag weer een leuke, maar toch ook een lastige klus voor mijn kiezen. Het fotograferen van situaties of objecten is erg leuk om te doen en ook nog vrij "eenvoudig", maar productfotografie en dan van voedsel is een hele andere tak van sport. Toch kreeg ik vandaag de opdracht om een aantal voorverpakte producten te fotograferen voor een klant en dus deed ik mijn uiterste best om dit zo goed mogelijk vast te leggen.

Eten fotograferen is 1 ding, maar het er ook nog eens lekker uit laten zien is iets heel anders. Als je het ook maar iets verkeerd belicht, dan ziet het er al onsmakelijk uit. Een hele klus dus...

Ik begon dan ook met het maken van een goede opstelling in de (nu nog) lege en goed door het daglicht verlichte meetingroom. Al snel had ik een goede opstelling gevonden en na wat losse test-shots kwam de klant het eten brengen en kon ik de opstelling pas echt goed testen.
Het was een kwestie van goed kijken, de beelden controleren, nog eens kijken en daarna de camera af laten tellen tot de afdruk en zelf nog wat bijlichten door het bestaande licht te laten reflecteren. Oh ja en zorgen dat Joan (of een van mijn andere collega's) niet in hun enthousiastme en me hun hongerige ogen in mijn licht gingen staan...

Meer dan eens was ik ontevreden over het resultaat en dan begon het ritueel (van scherpstellen, positioneren etc.) opnieuw, maar toch kon ik uiteindelijk na veel gezwoeg, met een tevreden gevoel het laatste shot maken.

De resultaten van een hele middag zwoegen mogen er eerlijk gezegd echt wezen. Zo zien de maaltijden er toch best smakelijk uit zo met z'n allen op een rijtje?

Photokina 2008

Net als 2 jaar geleden, was er ook dit jaar weer een editie van de Photokina in Keulen. Twee jaar eerder keek ik mijn ogen al uit samen met Bjorn, maar nu we op de zaak meerdere mensen met een spiegelreflexcamera hebben en die erg geïnteresseerd zijn in het vak, besloten we nu, zoals mijn onderstaande "live-blog" al aangaf, met z'n vijven (inclusief Sven, Bjorn's buurjongen), naar Keulen af te reizen.
Zo vertrokken we dus al vroeg, met een auto vol enthousiastelingen en nadat we al een tijdje in Duitsland reden besloten we maar eens een lekker broodje te gaan eten, bij precies hetzelfde tentje als 2 jaar terug. De Burger King was nog gesloten, dus zat er niets anders op dan een broodje schnitzel (en voor Bjorn nog een lekker gebakje met een dikke dot slagroom extra) te eten.
Na ruim 3 uren rijden kwamen we aan in Keulen, bij Koelnmesse, waar het zich vandaag dan allemaal af zou spelen.

Zo bekeken we onder andere vele interessante en grote lenzen, verschillende mooie maar kleine exposities, nóg grotere lenzen, speelden we met hele dure camera's waar je een dikke auto voor kunt kopen, liepen door de meest hippe stands, keken we bij verschillende live fotoshoots van leuke modellen (en soms ook wat mindere), keken we onze ogen uit bij de stands van verschillende camerafabrikanten en probeerden natuurlijk ook de nieuwste modellen uit, zat Ton ondertussen nog midden op de beursvloer illegaal te browsen, en zorgden af en toe ook voor de innerlijke mens door een drankje te drinken of een hapje te eten, wat gepaard ging met unieke momenten.

Ook kreeg ik nog ruzie met iemand, maar had ik dat eerst niet zo in de gaten. Toen ik echter omkeek, liep ik recht tegen de grote vuist van de Hulk aan en probeerde uit alle macht te ontsnappen uit zijn enorme klauwen. Als door een wonder kwam ik er zonder kleerscheuren vanaf en vervolgden we onze weg over de beurs.

Na een hele dag lopen en kijken waren we er na een tijdje wel klaar mee. Onze voeten trokken het niet meer en we besloten dan ook om de Koelnmesse zo tegen een uur of vijf te verlaten.
Daarna reden we Köln in, opzoek naar een gezellig eettentje en dat vonden we dan ook in de vorm van het Hard Rock Café in hartje Keulen. Ook daar bleek het, zoals al de gehele dag het geval was, weer erg gezellig te zijn en genoten we van het lekkere eten en het nóg lekkerdere toetje (Keesjan had het er in Sommelsdijk nóg over, dat ie het toetje zo lekker vond)!

Na het eten liepen we stomtoevallig langs de Lego winkel en ik kon het dan ook niet laten om even naar binnen te gaan. Geweldig! Je had er zelfs een hele wand waar je alle mogelijke steentjes in een zakje kon doen middels een schepje en kon afrekenen. Precies zoals je dat in een snoepwinkel ook kunt doen.
Bjorn waande zich nog even ridder, terwijl ik me meer in een stoere Noorman verplaatste. Keesjan vond ook nog een leuk "Lego-ding" en zocht direct de ware om hem aan te bieden. Maar wacht eens... hadden we hem dat al niet eerder zien doen vandaag?
Na flink gelachen te hebben vertrokken we weer richting Papendrecht, waar vandaan ik terug reed naar het eiland.

Al met al was het een hele gezellige en leuke dag, hoewel ik persoonlijk de beurs minder interessant vond dan 2 jaar geleden. Sommige fabrikanten hadden een veel minder uitgedoste stand dan de keer daarvoor dus misschien nu maar eens een paar jaar overslaan?

PS: Sven, bedankt voor je foto's!

Als een heuse Stormtrooper, temidden van tientallen kozijnen

Leuk is het om te zien, dat het overal weer anders is en kan. Zo kom ik voor mijn werk bij best veel bedrijven over de vloer en kennen we bijvoorbeeld Timmerfabriek Lambert inmiddels van binnen en van buiten, omdat we daarvoor vorig jaar een nieuwe logo, nieuwe huisstijl, kleding, bestickering van de busjes, website en back-office, fotografie, film en weet ik het wat allemaal niet meer voor ontwikkeld hebben.

Dat was niet onopgemerkt gebleven, want collega bedrijf Timmerfabriek De Kievit uit Ridderkerk bleek onder de indruk te zijn en vroeg ons om een dergelijk traject ook voor hen op te starten. Zo hebben we ook voor hen een nieuw logo en huisstijl ontwikkeld en komt binnenkort hun nieuwe website online. Vandaag moest er nog een paar uur aan fotografie worden besteed, zodat deze alvast op de website kunnen. Echter, wanneer het nieuwe machinepark klaar is in de fabriek, gaan we nog een paar dagen écht fotograferen.

Na ongeveer 6 à 7 keer bij hen op kantoor te zijn geweest was het vandaag eindelijk tijd om eens een rondje door de fabriek te doen. Enorm leuk om te zien dat twee dezelfde bedrijven, veel van elkaar kunnen verschillen en toch ook weer niet.

Zo was de spuiterij bij De Kievit weer heel anders om te zien dan bij Lambert. Wel leuk om te zien hoe de kozijnen in de grondlak worden gezet, zodat ze op de bouw kunnen worden afgeleverd. Vooral leuk, omdat ik daar nu zelf met de bouw van het huis, met m'n neus bovenop zit en terwijl de "schilder", die rechtstreeks uit Star Wars leek te komen, zijn gang ging, deed Bjorn dat ook en schoot er heftig op los. Zelf probeerde ik ook nog even de ogenschijnlijk futuristische helm en waande mezelf, temidden van tientallen kozijnen, een heuse Stormtrooper.

Na tussendoor nog even wat gegeten te hebben in een nabij gelegen leuk ingericht restaurantje, was de afdeling productie aan de beurt. Hier worden dus de kozijnen daadwerkelijk gemaakt. Ze komen als stukken hout binnen en gaan naar buiten als een compleet kozijn. Ook hier werden natuurlijk weer de nodige detailfoto's gemaakt, want de machines zullen binnen afzienbare tijd allemaal worden vervangen door nieuwe en moderne modellen en zijn dus van minder waarde op de foto's.

Na nog even langs de afmontage afdeling te zijn geweest waar men de kozijnen voorziet van bijvoorbeeld het hang en sluitwerk, was het helaas al weer tijd om te gaan, want de volgende afspraak stond inmiddels alweer te wachten. Kijk dus binnenkort even op www.timmerfabriekdekievit.nl om de resultaten van vandaag te bekijken!

Bonus: Zo worden uw, jouw en onze kozijnen in de grondlak gezet!

Een dansje om een luxeprobleem

Toen we bijna 3 jaar geleden met z'n tweeën begonnen, was ieder project dat binnen kwam reden voor een feestje. Al was het de website van de bakker op de hoek, we waren er altijd een beetje uitgelaten over. Door de jaren heen (ik weet dat dit een echte ouwe lullen uitspraak is) wordt dat toch een soort gewenning en dat vind ik toch een beetje jammer. Niet ieder project waardeer je meer hoe het gewaardeerd zou moeten worden. Tegenwoordig, nu we met 6 man continu mooie dingen maken, doen we liever de grotere projecten, zoals complete campagnes, een website met een ingewikkelde back-office, een webapplicatie waarbij kennis nodig is van mobiele technieken voor toepassingen in de zorg, een bedrijf volledig opnieuw aankleden qua logo, huisstijl, website, kleding, bestickeren van busjes, fotografie, film etcetera etcetera. Dát zijn de dingen waar we tegenwoordig écht een vreugdedansje voor doen, gewoon omdat we het ontzettend leuk vinden om te doen.

Een paar weken terug werden we uitgenodigd voor een gesprek bij The Greenery. Voor ons geen onbekende klant, daar wij al eens een project voor hen gedaan hebben. Zij waren opzoek naar een nieuw bureau waar ze een samenwerking voor enkele jaren mee aan zouden kunnen gaan. Een bureau waar ze op konden bouwen, een vaste en stabiele partner. Daarop vertrokken Bjorn en Angelique enkele weken geleden richting Barendrecht om "acte de presence" te geven.
Een spannende tijd brak aan, want aan de hand van een uitgebreide selctieprocedure zou The Greenery uiteindelijk een greep doen uit enkele uitverkoren reclamebureau's. Erg spannend kan ik gerust zeggen, want dit zijn "accounts" waar je op kan groeien. Dit gaat niet over een websitetje of 2 per jaar, maar gewoon iedere week wel een opdracht.

Gisteren ging de telefoon al meerdere keren per dag, maar toen Marco aan de telefoon zat en ik een glimlach van oor tot oor op zijn gezicht zag verschijnen, wist ik genoeg... We hadden het gehaald, de keuze was op ons gevallen. Een fantastisch bericht, daar wij dit soort klanten ambiëren.

Erg veel tijd voor onze vreugdendans kregen we helaas niet, want niet lang daarna ging de telefoon weer. Het was een andere klant, die op het punt stond onze offerte te ondertekenen. Nóg een groot project, dit keer in Indonesië. Daar gaat een niet nader te noemen klant een groot gebied ontwikkelen op Java, met een internationale haven, kantoorpanden, woningen, containerterminal etcetera en wij moeten dit 11.000 hectare grote project in beeld brengen met film en fotografie. Allereerst met 3D animaties en sfeerbeelden, om de regering daar te overtuigen. Later zal het waarschijnlijk uitgebreid worden met een huisstijl, beelden van het project ter plaatse en ga zo maar door.

Ik was blij dat we de vreugdedans van eerder hebben opgehouden. Nu kan ik namelijk twee keer zo hard dansen, totdat mijn schoenzolen tot op het laatste stukje rubber versleten zijn. Twee mooie, grote, nieuwe projecten op 1 dag binnen. De dans zal echter snel afgelopen zijn, want het volgende probleem dient zich al aan. Een luxeprobleem welteverstaan. Hoe gaan we al dit werk inplannen?...