Moppen en sterke verhalen voerden de boventoon

De lente leek vandaag echt ontketend, want een heerlijk zonnetje scheen op onze winters-witte gezichten. Een mooie dag dus om een aantal feestjes te vieren!

Zo werd schoonzus Annette eerder deze week al precies veertig jaar en dat vierden we vandaag tijdens een gezellige brunch met Janine, schoonmoeders en een aantal goede vriendinnen van de jarige. Dit alles vond plaats in pannenkoekenhuis "De Oude Maas" in Barendrecht, direct aan het water gelegen.
Ik was er persoonlijk nog nooit geweest, maar ik heb na vandaag in dit gezellige restaurantje een prima tussenstop voor een mooie zomerse motorrit gevonden!

Na de heerlijke brunch, die onder andere bestond uit pannenkoeken, harde broodjes en laten we vooral het overheerlijke toetje niet vergeten, spoedden we ons naar huis om vervolgens bij mijn eigen ouders aan te belanden.
Vandaag was het namelijk ook de verjaardag van mijn vader en terwijl Arjen gebiologeerd met een spelletje op de laptop van tante Jeanet bezig was, verrasten wij mijn vader met een aantal welkome kadootjes. Dat bleek echter nog wat lastiger dan gedacht, want we konden kiezen tussen een door mijn vader zogenoemde 'papier-prikkateur' (gewoon een ordinaire perforator, maar dan voor vier gaatjes) of een nieuwe motor....
Het werd uiteraard het eerste, maar vergezeld van nog een aantal andere aardigheidjes, die zoals gezegd een warm welkom genoten.

Ook oma De Gans was van de partij en prikte lekker een vorkje mee van de (hoe ironisch) 'oma frieten', die bij iedereen zonder enige moeite naar binnen gleden.
Een gezellige avond met familie en vrienden volgde, waar moppen en sterke verhalen weer de boventoon voerden. Ach ja, daar zijn verjaardagen toch ook voor...

Een voorproefje op Prinsjesdag

Hoewel oma De Gans al lang en breed lekker warm in Eb en Vloed bij de kachel zit, stond haar huisje in Stad aan't Haringvliet nog steeds vol met spulletjes. Een aantal familieleden werkten de afgelopen tijd koortsachtig door om alle spulletjes vóór 15 december te ordenen, te bewaren of weg te gooien, maar het echt grove werk was toen nog steeds niet gedaan...

Afgelopen zaterdagmiddag sloopte ik samen met mijn vader alle vloerbedekking en gordijnen uit het huisje en dat bleek nog een hele klus. Gelukkig waren we samen en was het in een middagje geklaard, maar daardoor oogde oma's oude huisje wel heel erg leeg toen we vanavond opnieuw de gang in stapten. Al het afval moest vanavond aan de straat worden gezet, zodat dat morgen opgehaald kan worden en dus staken we vanavond opnieuw de handen uit de mouwen.

Samen met neef Richard en mijn vader, sjouwden we alle spullen zoals de kast en de bank het huis uit en werden alle rollen vloerbedekking ook aan de straat gezet. Richard en ik namen ook alvast een voorproefje op Prinsjesdag 2011 en probeerden de laatste hoeden mode uit, en beleefden veel plezier aan oma's oude lamp.

Na een uur sjouwen stonden alle spulletjes buiten in de vrieskou en voelde het toch wel een beetje vreemd om door oma's lege keukentje of slaapkamer te lopen.
Bijna negentig jaar woonde ze in Stad aan't Haringvliet en dit was haar laatste plekje op 'haar' dorpje.

Terwijl pa nog even vakkundig de gordijnrails en het stoeltje uit de douche verwijderde, namen Ries en ik afscheid van oma's laatste Stadse optrekje. Met weemoed dachten we misschien samen in gedachten wel terug aan die jaren met opa en oma 'op Stad' en beseften we dat we weer een hoofdstuk verder waren.

Niet getreurd, want het hoofdstuk gaat verder in Oude Tonge en we hopen dat we daar nog lang van oma mogen genieten!

Een verslag van vorderingen, vlijt en gedrag

Het was vanavond gezellig druk bij oma De Gans in haar nieuwe huiskamer. Oma werd namelijk vandaag precies 90 jaar, getuige ook de leuke verjaardagskaarten die ze onder andere van haar, al 80 jaar, beste vriendin kreeg (ik wist niet dat die kaarten bestonden!).

Ook al was oma niet echt in feeststemming, omdat ze het afgelopen jaar veel meegemaakt en ook het verdriet om ome Leen uiteraard nog niet verwerkt heeft, werd het gelukkig toch gezellig toen we op onderzoek gingen naar de trouwakte van opa en oma. In de oude doos die uit de kast tevoorschijn kwam, vonden we vele 'relikwieën'. Zo vonden Janine en Claudia oma's rapport (een verslag van vorderingen, vlijt en gedrag) uit 1936, dat nog in een uitzonderlijk goede staat verkeerde, maar waar uit bleek dat ze toch menig keer 'verzuimd' had...
Er kwam ook een advertentie naar boven, van opa en oma's 45-jarig huwelijksjubilieum en we vonden zelfs nog een een aankondiging van de verloving van oma's vader en moeder, mijn overgroot-oma. Het kaartje zag er nog bijna puntgaaf uit en dateerde zelfs uit 1908!

Claudia vond daarom nog wat foto's uit mijn jeugdige jaren, waarin ik zelfs nog een keer model heb gestaan bij Arjo van der Graaff. Dat is toch wel een heel verschil met tegenwoordig!

Met recht een 'Ouwe Tonge-naer'

Hoewel haar huisje op Stad nog nagenoeg vol met spulletjes staat, is oma De Gans eindelijk van haar tijdelijke onderkomen in De Samaritaan, naar haar huisje in Ebbe en Vloed verhuisd. Zelfstandig thuiswonen ging niet meer en dat is ook niet zo vreemd na 90 jaar. Haar hele leven woonde ze in Stad aan't Haringvliet, maar na 90 jaar is ze nu officieel en met recht een 'Ouwe Tonge-naer'.

Vandaag zochten we haar op in haar nieuwe huisje en troffen haar in de stoel waar ze al jaren lekker in zit. Ze zag er goed uit en was vrolijk en opgewekt. Het viel ons meteen op dat ze vanuit haar kamertje een mooi uitzicht op de ingang van het verzorgingstehuis en de parkeerplaats had. Zo kon ze iedereen prima in de gaten houden, zoals oude mensjes dat altijd graag doen...

Een groot voordeel is dat ze nu alles dicht bij haar heeft en er goed voor haar gezorgd wordt. Vorige week was ze even de weg kwijt en wist ze niet hoe ze van de slaapkamer in de woonkamer moest komen, maar toen haar uitgelegd werd dat dat nu bij elkaar hoort, grinnikte zoals alleen oma dat kan.

Haar bedje stond dus netjes gespreid in de woonkamer en ook haar nieuwe LCD-TV was al geïnstalleerd. We praatten ondertussen wat over koetjes en kalfjes en na een tijdje besloten we weer naar huis te gaan. Het deed ons goed om te zien dat oma's nieuwe onderkomen prima geregeld was en dus konden we met een gerust hart weer terugkeren naar Sommelsdijk.

Uiteraard niet voordat oma en kleinzoon nog eventjes samen op de foto waren gegaan.
Ze zwaaide ons uit tot in de auto uit. "Dag oma, tot de volgende keer!"...

"Oh! Dus as 'n trilt mok 'm oak opneme?"

Vol verwachting pakte mijn moeder het kadootje van mij en Janine aan en begon met uitpakken. "Ohhhh, wat zou er in zitten?" vroeg ze zich hard op af en nadat ze het papier er netjes afgepeld had, zag ze het. "Euh! 't Is 'n tas!" riep ze van opwinding en meteen moest haar nieuwe aanwinst uiteraard omgehangen en goed bekeken worden!

Ook oma De Gans was 's middag's al aanwezig op mijn moeders 49e verjaardag en moest de tas natuurlijk ook even keuren met haar bijna 90 jaar aan ervaring. Kort daarna zette mijn vader de frietjes op tafel en zat oma al snel lekker te peuzelen van frietjes met mayo en sla. Overigens lieten ook de rest van mijn tafelgenoten de lekkernijen zich goed smaken, maar kon oma haar frikandelletje eigenlijk niet meer op.

We lachten heel wat af met de droge opmerkingen van oma en praatten over haar nieuwe huisje in 'Ebbe & Vloed' waar ze binnenkort in kan. Opeens hoorden we een zoemend geluid en merkte Janine op dat oma's mobiele telefoon over ging, terwijl oma zelf lekker rustig door at. "Oma, volgens mij gaat je mobiel!" maar voordat oma hem goed en wel ten haar oor drukte, had tante Janneke al opgehangen.
"Oh! Dus as 'n trilt mok 'm oak opneme?" vroeg oma op haar beurt op een ietwat ondeugende toon. We lagen dubbel van het lachen, maar veel tijd hadden we niet. Tante Janneke ondernam een tweede poging haar moeder aan de telefoon te krijgen en dat lukte. Oma schaterde van plezier toen ze over haar mislukte opneem-poging vertelde en wij lachten vrolijk mee!

Wie durft te zeggen dat oude mensen alleen maar saai kunnen zijn?...

Opeens sprong "op een oude fiets moet je het leren" in mijn gedachten...

Toen we gisterochtend wakker werden, op de dag dat ze écht jarig was, had de postbode al een aardig stapeltje kaarten op de deurmat gelegd. Gretig maakte ze ze open en vulde de reeds eerder bezorgde verjaardagskaartjes aan, zodat het uiteindelijk een dolle boel werd in de kast.

Vanmiddag vierden we Janine's 33e verjaardag voor familie en hoewel we al een tijdje van het kado van haar zus af wisten, was Janine uiteraard toch apetrots met haar nieuwe fiets. Annette had een oude, Engelse opoe-fiets, om weten te toveren van een bijna wrak van misschien wel dertig jaar oud, tot een schitterend en gloednieuw ogend exemplaar. Alles zat er op en er aan, zoals een handig rekje met bijpassend mandje voorop de fiets en een fietstas met bloemetjesmotief achterop. Het zadel was vernieuwd, de banden, handvaten en zo kan ik nog wel een tijdje doorgaan. Het leek er zelfs even op dat Annette er moeite mee had om afscheid te nemen van haar project, maar nu ze zelfs een heuse 'cursus fietsenmaker' in haar vrije tijd volgt, staat een volgend project alweer te trappelen.

Ook mijn vader vond het een interessant kado en stond er versteld van dat de fiets eigenlijk al zo oud was. Zo zag hij er niet uit! Uiteraard is een fiets niet om er naar te kijken en dus werd er meteen een proefritje gemaakt. Als een kind zo blij reed ze een paar rondjes door de straat, getuige ook het filmpje onderaan deze blog. Overigens sprong opeens het spreekwoord "op een oude fiets moet je het leren" in mijn gedachten, maar dat liet ik maar weer snel varen..!

Terwijl Janine de fiets weer parkeerde en Gijs inmiddels ook visite had, zat onze woonkamer gezellig vol met familie en kletsten we over van alles en nog wat en toonden we vol trots onder andere ons fotoboek van onze reis door de Verenigde Staten.
Ook oma De Gans was van de partij en ondanks haar hoge leeftijd, keuvelde ze gezellig mee. Al schrok ze af en toe even op vanuit haar middagdutje...

Als bonus een filmpje (wel kijken met geluid aan!) waarin Janine de eerste meters op haar nieuwe fiets maakt!

Stadse iconen en relikwieën van weleer

Ik neem het mezelf al jaren voor om eens op de 'Stadse Dag' te gaan kijken, op het dorp waar ik mijn 'roots' heb liggen. Het is er echter nooit echt van gekomen, want meestal zijn wij dan precies op vakantie. Gelukkig gaan we dit jaar par morgen het land uit en dus zag ik mijn kans schoon om vandaag mijn eigen belofte waar te maken.

Samen met Richard, al zijn gehele leven inwoner van Stad aan't Haringvliet, liepen we vanmiddag naar de Voorstraat waar het dorpsfeest al in volle gang was. Ik kwam zelfs mijn voormalige dokter Maas en sinds enkele jaren 'collega blogger' tegen, die ik vroeger steevast aanriep met "Ha Dokkie!". Hij is een van de initiatiefnemers van deze culturele dag en paradeerde breed glimlachend met zijn kleindochter door dé straat van het oude dorpje.

Er was van alles georganiseerd en in het begin van de middag waren het nog de kinderen die de overhand hadden, maar later bleken er zelfs boerka-dragers in de Stadse kleuren in de belangstelling te staan.
Wat echter een leuk terugkerend fenomeen is, zijn de foto's van weleer die achter de verschillende ramen in de voorstraat zijn gehangen. Veelal oude foto's van lokale helden zoals Mel Dale, maar deze keer vooral ook uit mijn tijd. Zo kwam ik mezelf meer dan eens tegen op foto's uit mijn jeugdjaren en ook Richard bleek goed vertegenwoordigd tussen al deze historische beeltenissen achter de ramen.
Zelfs mijn tante Bethina vond ik terug op een foto uit haar vervlogen jeugdige jaren en wat te denken van oma Visser tussen al haar klasgenoten, die nog aangeduid werd onder de naam Sjaan Maliepaard en bijna onherkenbaar voor mij was. Overigens vond ik ook een foto van oma De Gans terug, die tussen alle koorleden juist wél gemakkelijk voor mij te herkennen bleek.

Erg leuk vond ik ook de schilderijen van 'Piet de Kapper' en zijn 'Marie' die tentoongesteld stonden in wat eens hun etalageramen waren.
Wie kent ze niet? Ze zijn een van de weinige, op dit moment nog levende Stadse iconen, waar iedereen mee opgegroeid is en waar de jongere generatie nog wekelijks de verhalen over hoort vertellen. Wie kan zich indenken dat er nog niet zo heel lang geleden in de florijnen-tijd een knipbeurt voor 90 hele centen bij Piet de Kapper nog werkelijkheid was. De foto die naast de schilderijen stond te pronken deed me denken aan mijn eigen jeugd, waarin ik weliswaar nooit bij Piet om een knipbeurt ben geweest, maar wel regelmatig mijn zakgeld spendeerde aan de lekkerste snoepjes voor één hele gulden.

Opeens werd ik ruw uit mijn dagdroom gewekt door een voor mij volstrekt onbekend persoon, die mij op de man af vroeg of ik ook over deze dag weer ging bloggen. Het bleek een trouwe volger die regelmatig mijn verhalen leest en luistert naar de naam Erwin.
Ik vind het altijd fantastisch om nieuwe mensen te ontmoeten en vooral op deze manier. Tijdens het 'praatje pot' dat we maakten werd duidelijk dat ik eigenlijk niks meer hoefde te vertellen, want "hij had het toch allemaal al gelezen"...
Even later trof ik diezelfde fanatieke bloglezer zelfs innig verstrengeld met de voor mij wel degelijk bekende Stadtenaar Klaas Put, die ik heel af en toe bij gelegenheden zoals deze weer eens tegen kom en dan gelijk een gezellig praatje maak.

Wat ik in ieder geval zeker weet, is dat als er over 20 jaar nog steeds een Stadse dag bestaat, dan niet alleen Piet en Marie Bakelaar nog steeds in de schijnwerpers zullen staan, maar dat ook Broer Driesse's Zundapp inmiddels een plaatsje tussen de Stadse relikwieën heeft weten te bemachtigen…

Een hele verbetering ten opzichte van de mijne

Het is bijna een jaar geleden dat ik mijn Nokia N97, na lang wachten, toegestuurd kreeg. Het blijkt echter de miskoop van mijn leven te zijn. Hij reageert niet goed op mijn commando's via het 'touchscreen' waar je blijkbaar op moet rammen wil hij luisteren, hij voert opdrachten uit die ik helemaal niet gegeven heb en hij is vaak niet helemaal zeker of zijn accu nu wel of niet opgeladen is.

De huidige 'smartphones' zitten veel te vol met allerlei ongein en zijn veel te lastig te bedienen en om die reden bestelde ik een telefoon van een heel ander kaliber. Via de overigens erg onduidelijke webshop, bestelde ik een telefoon voor nog geen honderd euro's en vandaag kon ik 'm afhalen bij het postkantoor.

De doos voorspelde meteen datgene waar ik 'm voor gekocht had: "easy to use mobile phone" en ik was benieuwd hoe hij er nu werkelijk uitzag. Snel opende ik de doos en onder een verrassend dikke handleiding lag daar de meest basic mobiele telefoon die ik ooit in mijn handen gehad had.
Lekker groot, met heerlijk grote knoppen die makkelijk in te drukken zijn en verder weinig bijzonders. Gewoon de mogelijkheid om een nummer te draaien, op te nemen of op te hangen en vier voor-programmeerbare toetsen die leiden naar je favoriete telefoonnummers. Uiteraard geen touchscreen dus, maar een normaal formaat schermpje waarop alleen de hoognodige informatie af te lezen is.

Omdat ik een abonnement geen goed idee vond, kocht ik bij de HEMA alvast een pre-paid kaartje met €25,- beltegoed. Dat lijkt mij genoeg voor de komende tijd.
Na het installeren van de simkaart en het plaatsen van de batterij kon ik de telefoon met één simpele druk op de knop activeren. De knoppen gaven zelfs licht, altijd handig in donkere dagen! Het viel mij ook meteen op dat de telefoon lekker licht aanvoelde en van degelijk materiaal vervaardigd was.
Nu werd ook het scherm verlicht en zoals ik al verwachtte kon ik in één oogopslag de meest belangrijke informatie bekijken. Ik stelde de datum en tijd goed in en koos niet alleen een eenvoudige maar duidelijk hoorbare ringtone, maar activeerde ook de duidelijk voelbare trilfunctie. Beiden uitermate handig voor iemand met een slecht gehoor zoals ik.

Eindconclusie luidt dat dit een hele verbetering is ten opzichte van mijn Nokia N97. Alleen jammer dat ik 'm zelf niet mag houden, want had ik al gezegd dat hij voor mijn 90 jarige Oma De Gans bestemd was?...

Oma was vandaag gelukkig vooral weer oma

Het was vandaag weer vaderdag en dus togen we weer naar het Dijkhof in Stad aan't Haringliet om bij opa en oma neer te strijken. Daar had Bethina evenals de vorige keer, een schitterende taart in elkaar geknutseld en hoewel we ten tijde van de vorige taart in een hele andere situatie verkeerden, was dat vandaag gelukkig wel anders...

Oma, die nu een lang weekend thuis was, voelt zich beter dan ooit en bij binnenkomst was ze alweer druk in de weer voor haar gasten en deelde ze als vanouds de lakens uit. Terwijl er in de huiskamer over de nodige koetjes en kalfjes gebabbeld werd, sneed Bethina de taart in gelijke stukken. Oma discussieerde weer volop mee en liet zich nimmer het kaas van haar brood eten. Vol trots toonde ze de noeste arbeid van haar hervonden hobby en mat ze aandachtig op Arjen af hoeveel ze nog moest voordat zijn nieuwe trui af was. Ze overlegde met mijn moeder en tante Wilma hoe nu verder te gaan met dit project, maar oma was vandaag gelukkig weer vooral oma. Ik zou bijna zeggen 'oma 2.0', een vernieuwde versie van de oude, want ze lijkt als herboren en beter dan ooit tevoren!
Terwijl ze enkele maanden geleden nog met een rietje haar thee gevoerd moest worden, liet ze het haar gasten nu weer aan niets ontbreken. Ook Arjen kon geen genoeg krijgen van zijn vernieuwde oma. Hij gunde haar dan ook geen moment rust, maar dat scheen oma meer als een voordeel, dan als een nadeel te zien.

We keken ook nog even om een hoekje bij oma De Gans, die onlangs na een kleine herseninfarct werd opgenomen in het ziekenhuis. Ze was weer aardig op de been, totdat ze deze week het zogenaamde Norovirus erbij kreeg en een aantal flink beroerde dagen meemaakte.
Gelukkig gaat het steeds beter met haar, maar verkeren we nog in het ongewisse waar oma naartoe gaat als ze uit het ziekenhuis ontslagen wordt. Ik hoop dan ook dat ze snel een mooi plekje in het rusthuis voor haar kunnen vinden, waar ze met oude vriendinnen haar oude dagen met veel plezier mag beleven. We gaan het zien...

Zonder aarzelen, sprong ik in het zadel

Het zonnetje gaf al vroeg flink wat warmte af vandaag en nadat ik wat rond het huis geklust had, was het bijna ondenkbaar om met dit weer niet even op de motor te klimmen. Een belletje richting Richard was snel gemaakt en om een uur of half 1 stond ik bij 'm voor de deur.

Daar trof ik 'm aan met de tot 'Erik' gedoopte vogel op z'n hand. De Kauw die hij onlangs redde uit een nestje met dode jonkies, blijkt goed te groeien en is al lekker tam. Hij krijgt natte hondenbrokken te eten en daar lijkt hij wel pap van te lusten! Zelf kreeg ik 'm ook even op m'n arm en het beestje was erg nieuwsgierig en ik probeerde net zo te kijken zoals hij dat deed.

Omdat Ries nog aan moest kleden, stelde hij voor dat ik een rondje op de MT01 ging doen. Dat sloeg ik uiteraard niet af, want hoewel de motor nog van ome Leen geweest is, heb ik er nog nooit mee meegereden, laat staan zelf op gereden. De ronkende motor maakt de kwajongen in iedereen los en dus sprong ik zonder aarzelen in het zadel.
De motor doet op het eerste gezicht groot en zwaar aan, maar zo rijdt hij geenszins! Het is een grote explosie van het moment dat het gas open gaat en de twee-cilinder schudt je bijna letterlijk door elkaar als hij de sporen krijgt. Je voelt alles op deze motor, maar daarentegen rijdt hij wel enorm soepel. Een lekker korte zithouding en hij glijdt soepel door de bochten. Het enige waar ik enorm aan moest wennen was het toerental. De Fazer 1000 van mijn vader kun je rustig door trekken tot 12.000 toeren en verder, maar bij deze Yamaha MT01 is het bij de 5500 toeren al een eind gebeurd. De kracht-explosie vindt dus plaats in het lage toeren gebied en dat is dus best eventjes opletten tijdens het rijden. Er moet veel eerder geschakeld worden, maar als je 'm dan ook eenmaal naar de volgende versnelling trapt, dan glijdt hij daar bijna ongemerkt in over.

Toen ome Leen te horen kreeg dat hij ongeneeslijk ziek was, kocht hij deze motor, maar daar hoef ik nu verder geen uitleg bij. Zijn motto 'Probeer bewust te leven en geniet van elke dag' heeft hij waarschijnlijk met deze motor zonder pardon waargemaakt. Wat moet hij genoten hebben op deze blote fiets als hij samen met mijn vader een rondje reed, zoals ik nu met Richard de rondjes rijd. Hij had nog veel langer van zijn grootste hobby moeten kunnen genieten, maar zo is het leven nu eenmaal en daar moeten we mee om leren gaan.

De MT01 vond ik dus zwaar oké en nadat we eventjes langs mijn huis waren gereden, vervolgden we onze weg richting Steenbergen, waar we iets na De Heense Molen de afslag naar De Heen namen. Daar stopten we bij een pannenkoekenboerderij, waar Richard deze week al eens in de buurt was geweest tijdens een klassieke rally met zijn collega waar we eerder al eens bij de testrit van zijn klassieke motor aanwezig waren.
We bestelden een lekker biertje en een pannenkoek, die niet veel later opgediend werd. Zo genoot ik van een overheerlijk spek-pannenkoek, terwijl Ries zich tegoed deed aan een wel erg lekker uitziende pannenkoek met chocoladesaus en slagroombolletjes!

Aansluitend besloten we nog even langs oma De Gans in het ziekenhuis te rijden, die daar bijkomt van haar herseninfarct. Na een lekker ritje terug vanaf De Heen, parkeerden we onze stalen rossen gezamenlijk in de schaduw bij het Van Weel Bethesda Ziekenhuis in Dirksland.
Daar troffen we onze oma wat slaperig en zonder gehoorapparaat aan en maakten met enige moeite een praatje. Ze klaagde wat over de man die naast haar lag en die nogal herrie maakte en daar moesten we haar groot gelijk in geven.
Na een praatje pot zegden we oma weer gedag en reden we terug naar huis, waar onze wegen scheidden.

Een perfect ritje vandaag en een memorabele, want wat was het lekker om een rondje op die MT01 te doen. Een motor die ik zéker zal onthouden wanneer ik er aan toe ben om zelf een motor te kopen!

Het bleek stilte voor de storm...

De oma's houden ons de laatste tijd wel bezig. Krabbelt mijn oma Visser er op een wonderbaarlijke manier weer bovenop, nu was het mijn oma De Gans die me vandaag liet schrikken. Mijn vader liet weten dat ze in het ziekenhuis was opgenomen na een kleine herseninfarct en dus gingen we meteen na het eten even bij haar langs.

Alhoewel ze nog maar een krap half jaar verwijderd is van haar 90e verjaardag, woont ze nog altijd op zichzelf. Afgelopen zondag, toen Richard en ik haar patatjes kwamen brengen, maakte ze wel een ietwat verwarde indruk, maar bij zo'n hoge leeftijd is dat niet ongewoon. Toch bleek het stilte voor de storm...

Gisteren aan het einde van de middag bleek ze te zijn gevallen en gevonden door de buurvrouw. De dokter verzorgde haar wonden, maar een ziekenhuisbezoek bleek niet direct nodig.
Totdat vanochtend de zuster, die iedere dag even langs komt, het niet verantwoord vond dat ze nog alleen was en dus werd ze naar het ziekenhuis vervoerd en aan een onderzoek onderworpen.

Uit de scans bleek al snel dat ze een herseninfarct had gehad en dus was opname noodzakelijk.
Hoewel ze flink slaperig was en veel last had van haar schouder, was ze vanavond goed aanspreekbaar. Ook mijn vader was aanwezig, evenals tante Els en nichtje Claudia. Na 10 minuten moest ze echter naar de wc en voor dames op leeftijd schijnt dat lang te duren. Sowieso de reis naar de wc zelf verloopt niet al te snel en bij terugkomst was het bezoekuur dan ook al lang en breed verstreken. Er zat niets anders op dan oma weltrusten te wensen en haar te laten bijkomen van een turbulent verlopen dag.

Hopelijk krabbelt ze er snel weer een beetje bovenop, maar terugkeren naar haar huisje in Stad aan't Haringvliet zit er naar alle waarschijnlijkheid niet meer in. Voor het eerst van haar leven zal ze buiten 'Stadje Droagbroâd' gaan wonen, om er vervolgens nog één keer terug te keren...
Haar leeftijd is hoog, maar laten we hopen dat we nog een tijdje van oma mogen genieten, ook al is dat in het rusthuis.

Tussen de happen door was het ook nog eens erg gezellig

Hoewel het alweer bijna 2 maanden geleden was dat oma De Gans 89 werd, vierden we vanwege familieomstandigheden haar verjaardag iets later. Met het overlijden van ome Leen nog vers in ons geheugen, probeerden we er toch een gezellige avond van te maken.

We vierden haar verjaardag in De Dolle Beer in Ouddorp, waar iedereen, nadat we compleet waren, al snel de menukaarten in dook en ze aandachtig bestudeerden, opzoek naar iets lekkers.

We waren er allemaal snel uit en omdat we de enige gasten van die avond waren, stond het voorgerecht al snel op tafel.

Ook het hoofdgerecht liet niet lang op zich wachten en zo genoot onder andere Richard van een (schijnbaar) overheerlijke struisvogelbiefstuk, had Janine een hele kluif aan de gevulde kip en likte ik net als oma mijn vingers af na het eten van de overheerlijke Wienerschnitzel.
De gehele familie genoot zichtbaar van het lekkere eten en tussen de happen door was het ook nog eens erg gezellig.

Met het toetje werd oma erg verrast en hoewel ze eerst een beetje schrok van het knetterende vuurwerk vond ze het even later toch wel mooi en speciaal.
De rest van de toetjes hadden geen kans om te smelten, want hoewel we al flink hadden zitten bunkeren tijdens het voor- en hoofdgerecht, gleed het ijs bij een ieder van ons met het grootste gemak naar binnen.
Uiteraard had ik zelf, net als Richard, een heerlijke Dame Blanche uitgekozen die even later met de grootste zorgvuldigheid werd overgoten met heerlijk warme chocoladesaus. Dat is er dus weer eentje voor de verzameling!

Met een bakje koffie of een Colaatje sloten we de gezellige familieavond af en werd oma ook weer naar huis gereden. Daar zal ze vast alweer over haar volgende verjaardagsfeestje hebben gedroomd...

89 Jaar, maar je maakt haar nog niets wijs...

Ondanks dat ze al heel veel heeft meegemaakt en onlangs zelfs haar lieve zoon is verloren, geniet ze nog steeds van wat het leven haar te bieden heeft. Zo lijkt ze zelfs 20 jaar jonger wanneer haar achter-kleinkind Tequise in haar buurt is!

Hoewel ze vandaag 89 jaar oud wordt, maak je haar nog niets wijs. Van harte gefeliciteerd Oma De Gans!

Haar hartje sliep nog

Voor het laatst zag ik haar bij oma De Gans en dat was toch weer al een aardig tijdje geleden. Als je haar dan eventjes een paar maanden niet ziet, dan groeit zo'n kindje toch best hard!

Vandaag trof ik mijn nicht Sylvana met haar man André én hun dochter Tequise, toen ik bij ome Leen op bezoek was. Ze lag heerlijk te slapen in de kinderwagen, want ze was waarschijnlijk moe van het huilen dat ze net bij haar overgroot-moeder had gedaan. Hoe ik haar ook over haar wangetje wreef of onder haar voetjes kietelde, ze werd maar niet wakker.

Toen ik de hoop al opgegeven had, opende ze haar oogjes en keek verwonderd in het rond, naar al die lachende hoofden die om haar wagentje gebogen stonden. Gelukkig kon er een klein ogenschijnlijk lachje vanaf, maar het leek alsof haar hartje nog steeds sliep.

Kleine meisjes worden groot, maar met deze voortgang moet ze op voor haar rijbewijs, voor je het goed en wel in de gaten hebt!

Eindelijk 4 generaties in één beeld gevangen...

Wat leuk dat mijn Omaatje De Gans, die dit jaar haar 89ste levensjaar maakt, nog mee mag maken. Oké, het gaat wat oud en stijfjes, maar als ze Tequise in haar handen heeft, laat ze ze ook niet meer los. Liefkozend en nog steeds met een moederlijk instinct vertroetelt ze haar achter-kleindochter. Alleen haar naam, daar heeft ze nog moeite mee...

Vandaag gingen Janine en ik bij Omaatje op bezoek, want ze had afgelopen week niet alleen nieuwe vloerbedekking gekregen, ook Sylvana zou langskomen met haar man, haar kersverse dochtertje waar ik onlangs al over schreef, en mijn oom Jan en tante Janneke.

Bij binnenkomst lag Tequise heerlijk bij Oma De Gans op schoot en na een tijdje werd ze overgenomen door mijn tante Janneke. Janine kreeg de kleine even later ook in handen en ik moest natuurlijk even een fotootje trekken, terwijl oma met haar kleine fonkelende pretoogjes geamuseerd toekeek.
Ook ik was even later de gelukkige en mocht mijn achter-nichtje eindelijk in m'n armen nemen. Vorige keer lag ze nog zó lekker te pitten en was ze nog maar 1 dag oud en lieten we haar maar lekker doorsnurken. Natuurlijk moest ik ook nog even in volle glorie met Tequise op de foto, ik had niet voor niks mijn camera meegenomen.

Dat had ik overigens toch niet voor niks gedaan, want hoewel André vorige week al een "4-generaties-foto" had geschoten, vroeg Syl of ik dit vandaag nog eens dunnetjes over wilde doen. Natuurlijk wilde ik die foto maken! Ik wilde 'm dolgraag in m'n collectie hebben!
We positioneerden iedereen en ik drukte af, met deze foto als resultaat (ik heb 'm bewerkt, maar hier alsnog het origineel).

Natuurlijk zette ik ook nog even de kersverse ouders met hun trots op de foto, alvorens we richting Ouddorp vertrokken, want daar stond bij Janine's ouders het gourmetstel al te pruttelen!

Een kersvers nieuw familielid van de 4e generatie...

Schreef ik vrijdag nog een stukje over het gegeven dat we ons de laatste tijd wel erg vaak tussen de kleintjes begeven, vanavond reden we vol spanning naar een straat in een fonkel nieuwe nieuwbouwwijk in Hellevoetsluis, waar Tijgetje ons bij het desbetreffende huis al met roze ballonnen op stond te wachten.

Gisterenmiddag werd ik namelijk om 14:00 gebeld door mijn nichtje Sylvana, die een uur daarvoor bevallen was van Tequise, een prachtige dochter van iets meer dan 7 pond.
Mijn moeder had zelfs gisteravond al om een hoekje gekeken in het ziekenhuis van Dirksland, maar ik mocht vandaag bij hen thuis op de koffie komen om haar in volle glorie te mogen bewonderen.
Gelukkig mochten Tequise en Sylvana snel naar huis, hoewel ze wel beiden nog 1 nachtje in het ziekenhuis door moesten brengen omdat Tequise's temperatuur een klein beetje te laag was.

Bij binnenkomst zat een duidelijk vermoeide Syl op een stoel naar haar kadootjes te staren en wilde ze net haar eerste kadootje uitpakken van de andere visite die ook al aanwezig was.
Na een tijdje babbelen over hoe de bevalling gegaan was (vind ik altijd een vreselijk verhaal over inscheuren, inknippen, dichtnaaien en al dat bloed, maar het hoort er bij!), kwam het moment suprème waarop we naar de babykamer mochten om het kleine wondertje van dichtbij te bekijken.
Eenmaal boven stond daar het leuke wiegje op het al even leuke babykamertje. André boog zich als kersverse vader natuurlijk als eerste over het wiegje om Tequise aan ons te kunnen tonen, want ze had het nog steeds koud en lag dus lekker onder de dekentjes en tussen de warme kruiken.

Ze lag heerlijk te slapen en bewoog wat met haar handjes in haar slaap. Hoewel ik haar niet wilde storen met mijn geflits, maar het toch wel erg donker was en het lastig was om uit mijn eigen schaduw te blijven, wist ik toch een goeie foto van haar te maken. Wat een liefje...

Erg leuk dat mijn oma van bijna 89! dit nu nog mee mag maken. De 4e generatie vrouw geboren, dus daar moet ik nog een leuke foto van maken met oma De Gans, tante Janneke, nichtje Sylvana en achternichtje Tequise. Als mijn opa er nog was geweest weet ik zeker dat hij bere trots was en met zijn borst vooruit had gelopen. Helaas zullen we dat laatste nooit zien, maar mogen we blij zijn met dit nieuwe, kleine, lieve wondertje...

Een etentje met Omaatje

Omaatje de Gans werd afgelopen 1 december alweer 88 jaar. Volledig in de traditie die we de laatste jaren volgen, vierden we het met een etentje voor de hele familie De Gans. Vanavond aten we dan ook een "prakkie" in het Kofjekokertje te Middelharnis. Gezellig met z'n allen want dan zie je elkaar nog eens. Die momenten zijn er al weinig in een jaar. Oma is dus aan haar 89e levensjaar begonnen. Op naar de 100, dat zou kicke zijn!

Natuurlijk heb ik ook weer wat foto's gemaakt.

"Jae, vroegen ginge saeme we op 't brommertie naer Menheerse..."

Oma de Gans was een van de weinigen die ons nieuwe huis nog niet gezien had. Niet vreemd natuurlijk als je je bedenkt dat ze in december 88 jaar hoopt te worden en ze dus niet zomaar even langs wipt op de fiets of met de auto. Dat laatste hebben mijn opa en oma overigens nooit gehad, zelfs geen rijbewijs. Ik moet het altijd doen met verhalen van "Jae, vroegen ginge we saeme op 't brommertie naer Menheerse...". Zelf kun je je dat in deze tijd absoluut niet voorstellen natuurlijk, althans ik niet.

Mijn nichtje Sylvana en haar man André kwamen onlangs nog eens langs om te kijken naar de vorderingen van het klussen in ons nieuwe huis. Toen was er nog weinig ingericht en moesten dus nog eens een keer revanche nemen. Van de week had ik daar al contact over met haar en vandaag besloten we om oma De Gans er dan ook maar gelijk bij te betrekken.

Eerlijk gezegd wel een uitkomst, want ik vind het niet erg om mijn oma op te halen en het huis te laten zien, maar waar moet ik het met mijn omaatje van bijna 88 allemaal over hebben? Het weer? Daar valt niet zoveel over te vertellen de laatste dagen, want het regent alleen maar en Sylvana heeft precies dat zelfde idee. Zij gaat altijd met haar vader en moeder naar oma toe, want, zo zei ze zelf zo mooi "Mama kent al die mensen van Stad (aan't Haringvliet) nog, dus kunnen ze het hebben over de mensen die overleden of vreemd gegaan zijn". Tja, eerlijk is eerlijk, daar gaat het natuurlijk wel 9 van de 10 keer over! Dorps-roddels zijn dat...

Enfin, daar stond oma dan voor de deur, inclusief stok, want die kan ze niet meer missen. Na een kijkje in de keuken en in de woonkamer genomen te hebben, liepen we nog even de tuin in. "Jammer dat ut zunnetje nie schînt, dan hammen bûten kenne zitte" zei ze nog. Jammer van het weer inderdaad, dus aten we de door Janine zelf gemaakt brownies lekker binnen op. Ondertussen praatten we over vanalles en nog wat en haakte oma af en toe in. Gijs, daarentegen, trok zich van al het geroezemoes weinig aan en genoot van zijn middagdutje.

Terwijl Janine aan André & Sylvana de rest van het huis liet zien, gaf ik oma hun trouwalbum om in te kijken. Oma kon natuurlijk onmogelijk naar boven, dus dat hebben we dan ook maar niet geprobeerd en dus bladerden we samen door het fotoalbum. "Ik was't allemael weer al vergete" gaf ze eerlijk toe "Mar ut was op 4 april, dat week nog" en ja daar moest ik haar dan ook gelijk in geven nadat ik het even nagezocht had, want zelf wist ik dat niet meer!

Nadat André & Sylvana weer beneden gekomen waren, was het tijd om op te stappen. Dat weet je wanneer oma de stok weer ter hand neemt, dat is dan een stille hint van haar. Het was tijd ook, we zaten alweer 2,5 uur te kletsen en oma was eigenlijk ook een groot gedeelte van de tijd, bezig om de binnenkant van haar oogleden te bekijken.

Zoals afgesproken met Sylvana, bracht ik oma thuis en was ik zo slim om niet met de Honda te gaan. Daar had ze namelijk wel ín, maar nooit meer úit gekomen vrees ik.
Nadat ze ingesnoerd zat en iedereen vaarwel zwaaide, reden we samen terug naar "Stadje Drôâg Brôâd" zoals Stad aan't Haringvliet in de volksmond wordt genoemd. We bepten samen over koetjes en kalfjes en natuurlijk over het weer, waar we het overigens al meerdere keren over gehad hadden met oma die dag.

In haar appartementje aangekomen begon ze er opnieuw over "Goh, tis toch nie echt zeumer é", "Nee oma" antwoordde ik opnieuw, "het weer is niet best vandaag, laten we hopen dat het komende week beter wordt." Ach ja, mijn oma mag het zo vaak als ze wil over het weer hebben, want wat voor avonturen beleeft een mensje van 88 jaar nog?
Ik trok haar jas uit en hing 'm op de kapstok, graaide nog wat in de dropjes pot en hielp oma naar de kamer en in haar stoel. Daar gaf ik haar een kus en liet haar weer alleen en achter de geraniums achter.

"Dag oma! Tot de volgende keer!" Ze keek niet meer, maar ik zag nog een handje heel flauwtjes omhoog komen. Waarschijnlijk was ze alweer ingedut...

Een gezellige traditie van familie De Gans

Dit jaar is het weer al het 3e achtereenvolgende jaar dat we haar verjaardag op die manier vieren. Dus mag je rustig spreken van een traditie. Mijn oma De Gans, geboren op 1 december 1920 werd vandaag alweer 87 jaar. Wat een leeftijd. Volgens mijn rekenmachine is dat 3,78 x mijn leeftijd en ik dacht dat ik al een heel leven achter me had...

Al jaren geeft ze hetzelfde antwoord op de vraag "Ha oma! Hoe is het?" en dat klinkt dan zoiets als "Jae, m'n bêênen ee, daer haak zo'n piene an", maar elke keer is ze weer van de partij. Als alleen je benen zeer doen op je 87e, dan gaat het wel, want verder woont ze nog helemaal op zichzelf. En dat vind ik op die leeftijd ontzettend knap! Zeker als je bedenkt dat ze dit jaar alweer 15 jaar alleen is...

Hoewel ze Janine goed kent, weet ze de ene keer haar naam wel in één keer en de andere keer heeft ze er wat meer moeite mee. Let wel, mijn oma is nog zéér goed bij de tijd, die maak je niet gauw zomaar iets wijs. Tijdens het voorlezen van de kaart, die bijgevoegd was bij het kadootje, moest Janine haar echter wel even een handje helpen met het voorlezen van de namen, maar ach, bij oma mag dat.

Dit maal aten we bij 't Wapen van Stellendam en vrijwel iedereen, op 2 neven van mij na (de ene kon niet om een of andere reden en mijn andere neef zit 9 van de 10 keer per jaar aan de andere kant van de wereld op het water), was van de partij. Zoals bijvoorbeeld mijn nicht(je) Claudia, of mijn tante Els en mijn andere nicht(je) Sylvana samen met haar aanstaande André (waar ik volgend jaar getuige mag spelen op hun huwelijk). Ook neef(je) Richard en Claudia's vriend Arjan zaten aan tafel, tezamen met nog vele andere familieleden (we waren in totaal met 16 man).

Na nog wat geneuzel, gepraat, gelach en een enkele foto, kwamen de menukaarten op tafel en waren sommigen van ons daar zeer van onder de indruk, of konden maar moeilijk een keuze maken. Gelukkig had iedereen na enige tijd wat lekkers uitgezocht en werd er heerlijk gegeten.
Trouwens, al eens bijna 3 identieke Ganzen naast elkaar gezien? Voor qua kapsel dan.
En nog zo'n vergelijking, de manier waarop moeder en zoon hun ijsje eten. Prachtig vind ik dat om te zien, die gelijkenissen binnen een familie.

Al met al kwam er na een diepe zucht van Oma, die haar ijsje echt niet meer wegkreeg en verlangde naar haar bed, een einde aan een gezellig avondje samen zijn. Zelf maakt ze op nieuwjaarsdag altijd dezelfde opmerking "Jae, tzal wel de leste keer weze", maar ik hoop dat we dit volgend jaar nog eens dunnetjes over kunnen doen. Oma, bedankt!