Ik was totaal verrast...

De huiskamer zat vanavond weer aardig vol, want in navolging van mijn verjaardagsfeestje met mijn familie, vierde ik het feit dat ik mijn 28e levensjaar in ging, vanavond met mijn aller beste vrienden.

Iedereen druppelde zoals altijd op verschillende tijdstippen binnen, maar opeens stond Noortje daar met een groot, mysterieus, rond pakketje in de kamer. Ik had werkelijk geen enkel idee wat dat zou moeten zijn en was dan ook totaal verrast. Dit had ik niet verwacht!
Het bleek een gezamenlijk kado van bijna alle aanwezigen te zijn, maar zelfs toen ik het in mijn handen kreeg had ik nog geen idee wat het precies zou moeten zijn.

Toen ik het geheimzinnige pakketje van zijn pakpapier ontdeed, kon ik een kreet van opwinding maar moeilijk onderdrukken. Het bleek namelijk een mooie 'bekkentas' te zijn, waarmee ik de bekkens (je weet wel, die 'gouden' schijven) van mijn drumkit gemakkelijk en vooral veilig kan vervoeren en die precies bij de set past waarvan ik eerder deze week al een deel van kon ophalen. Fantastisch dus en helemaal omdat ik hier totaal niet op gerekend had!

Verder werd ik nog verwend met een aantal financiële bijdrages voor de rest van mijn drumkoffer-set en een heuse Rock 'n Roll vloermat, die een pittig plekje op onze muzikale zonder zal krijgen. Hoeveel beter had mijn verjaardag dit jaar kunnen verlopen? Ik denk eigenlijk van niet!

Het bleef dan ook lang gezellig vanavond. Erg lang zelfs, want de eerste visite kondigde zich om 20:30 terwijl de laatste de deur om 03:30 achter zich dicht trok...

De tafel stond flink bezaaid met allerlei lekkernijen

Het was al snel gezellig in de keuken van familie Looy toen we daar met de bijna voltallige vriendengroep neerstreken om oud & nieuw te vieren. De tafel stond al flink bezaaid met allerlei lekkernijen, waar iedereen afzonderlijk zijn steentje aan bijgedragen had.
Toen de hele groep compleet was, kon het feest beginnen, maar niet voordat we op de valreep van het oude jaar, eerst nog even een jarige in ons midden in het 'zonnetje' hadden gezet...

Zonder dat ze het wist staken Ellen en Ralph de ijstaart met kaarsjes aan en werd Antoinette daarna hard toegezongen. Ook de kleine Levi klapte hard mee, maar moest daar wel wat voor terug krijgen uiteraard. De slimmerik...

Daarna konden de borreltjes uitgedeeld en het eten opgediend worden en terwijl de vrouwen daarna heerlijk zaten te keuvelen, waren we als mannen alvast stoer wat vuurwerk aan het afsteken, want dat brandt dan toch in je binnenzak.

We waren echter lang voor 0:00 weer binnen zodat we met z'n allen konden aftellen en zo gingen we dan ook met z'n allen gezellig (op dat ene stink-windje van een van ons na dan) het nieuwe jaar in en beklonken dat met de nodig champagne.
Toen was het dus écht tijd om naar buiten te gaan en hoewel de vrouwen het bij sterretjes hielden, staken de mannen het ruigere vuurwerk af. Althans, op Antoinette na dan, want die stond ook gewoon flinke explosieven af te steken en overigens niet geheel zonder gevaar voor ons mannen!
Zelf hield ik het liever bij het kijken naar en fotograferen van het vuurwerk of de waaghalzen die het afstaken. Het was helaas wel wat mistig, dus het meeste schitterende siervuurwerk was niet helemaal goed zichtbaar, maar wat hinderde het, want het was bere-gezellig!

De avond verliep, op enkele kleine incidentjes na, vlekkeloos en zonder problemen. Laat deze avond dan ook een voorbode zijn voor het komende jaar! Want ik hoop dat we in 2011 nog vele van deze bere gezellige avonden met elkaar mogen beleven!

Alle foto's van oud & nieuw zijn terug te vinden in het speciale Flickr album of uiteraard onderaan deze blog.

Een schuurfeest voor chique geklede mensen

Een jaarlijks terugkerend fenomeen, dat er eigenlijk gewoon ieder jaar bij hoort, de Kerstparty in de Staver. Met de vriendengroep gaan we al zo lang ik me kan heugen en we slaan eigenlijk nooit over. Nu we al weer een aantal weken in adventtijd verkeren dient het feest, dat meer weg heeft van een schuurfeest voor chique geklede mensen, zich weer aan en dus hesen we ons vanavond in ons aller beste kloffie...

We verzamelden gedeeltelijk bij ons thuis en terwijl de dames zich mooi maakten in onze badkamer, leefden de mannen en ik ons een verdieping hoger nog effe uit.
Daarna vertrokken we richting 'De Keufjes' om daar de rest van de groep te treffen, alvorens we gezamenlijk richting De Staver vertrokken.

Eenmaal binnen was het bier snel gevonden en was het tijd voor wat portretten, voordat we badend in het zweet en beneveld van de drank daar niet meer toe in staat zouden zijn.
In de grote zaal was het 'Crazy Pianos' die de menigte de gehele avond met de voeten van de vloer kreeg maar ook in het aangrenzende 'Prieel', waar enkele DJ's denderende beats door de zaal heen pompten, was het zwingen geblazen.
De gehele avond werden er trouwens weer als vanouds gezellige en minder serieuze foto's genomen en werd er vooral ook veel meegezongen (of iets wat daar op lijkt) met de bekende nummers die de 'Crazy Pianos' voor een uiterst enthousiast publiek speelden.

Over foto's gesproken, die werden naarmate de avond vorderde steeds gekker en uitbundiger en omdat het dan zo gezellig en leuk is, tikt de klok sneller minuten weg dan je eigenlijk zou willen.
Toen de lichten aangingen was dat voor velen weer een tegenvaller en wilden we eigenlijk nog helemaal niet naar huis, maar wat moet dat moet.

Overigens was de terugweg absoluut geen straf, ook al had het die avond gortig gesneeuwd. Zo slim als we waren hadden we allemaal extra (warme) schoenen meegenomen en die werden dus, soms tegelijk met een aantal andere kledingstukken, bij de auto aangetrokken.
Daarna was het een paar kilometer terug naar huis lopen, maar oh wat hadden we een lol met al die sneeuw. Bas kon het zelfs niet laten om met pak en al even lekker met de witte massa te kroelen, dit tot groot vermaak van ons allen.

Het was half vier toen Janine, Bas, Noortje en ik binnenstapte en nog een afzakkertje namen. Een uur later was Bas al lekker vertrokken op z'n luchtbedje en droomde misschien wel over al die mooie vrouwen die hij vanavond gezien had, want eerlijk is eerlijk en ik blijf het zeggen, met de Kerstparty zijn alle vrouwen die avond op z'n mooist!

Uiteraard zijn alle foto's van deze fantastische avond weer terug te vinden in mijn speciale Flickr album of hieronder aan deze blog.

'Het oog wil ook wat' had hij vanavond bijzonder serieus genomen

Een paar maanden geleden had ik nog het genoegen om zelf een aantal nummertjes met hen mee te spelen, maar vanavond speelde een van mijn favoriete Flakkeese bands weer eens in, wat zij noemen hun stamcafé, de dorpstienden in Ouddorp. Gelukkig zijn mijn vrienden ook altijd wel te porren voor een avondje met Coverband Buckle-Up en dus rezen we vanavond af naar het dorp aan de kop van Goeree (Overflakkee).

Ik moet zeggen, mijn complimenten voor drummer Klaasjan. Die kwam meteen zeggen dat hij eindelijk zijn drumkit gepoetst had, nadat ik en vele anderen, herhaaldelijk ons beklag over de dikke laag stof hadden gedaan. "Hij klinkt toch fantastisch?" was het steevaste antwoord van Klaasjan dan en ja daar moesten we hem dan toch allemaal weer gelijk in geven. Toch had hij de uitspraak 'Het oog wil ook wat' vanavond gelukkig bijzonder serieus genomen en hij had er goed zijn best op gedaan om zijn Yamaha goed te laten glimmen!
Uiteraard ook de complimenten voor de rest van de band, want die speelden gaandeweg de avond weer heerlijke meezingers en andere bekende pop- en rocksongs en deden ook nog eens leuk mee met het publiek!

Dat publiek was dan ook in grote getale op het optreden afgekomen, want velen kennen de band zo langzamerhand wel en weten dat het eigenlijk altijd een succesvolle en gezellige avond wordt.
En gezellig was het bovenal! Onder zowel de mannen als uiteraard ook de vrouwen was het goed vertoeven en daarnaast vloeide het gouden sap weer rijkelijk.

Terwijl wij aan het feestvieren waren, speelden de bandleden lekker door en vermaakten zich, ondanks een weigerende versterker in het begin, prima! Lekkere ruige rocknummers, afgewisseld met een wat rustiger repertoire en die kenmerkende insteek was natuurlijk waar veel fans voor gekomen waren.
Diezelfde fans kwamen overigens naarmate de avond vorderde (en de biervoorraad alsmaar verder slonk), aardig op dreef. We zagen van alles om ons heen gebeuren en het werd alsmaar gekker. Er werd uiteraard ook flink gedanst en meegezongen en sommige fans waanden zich spontaan een van de bandleden zelf en namen daarop de luchtgitaar ter hand en voegden zichzelf in gedachten toe als toetsenist (misschien een tippie voor de band?).

Afijn, het kan allemaal bij een optreden van Buckle-Up en dat is dan ook wat ze zo geliefd maakt. Een avondje met de band staat garant voor een feestje en dat maakten ze vanavond dan ook weer bijzonder waar!

Alle foto's van deze avond zijn terug te vinden in mijn speciale Flickr album. Met dank ook aan Klaasjan die mij zijn (beruchte) camera uitleende en waardoor ik bijzonder veel (al dan niet historische) momenten heb vast kunnen leggen!

"Hoe het feest compleet werd..."

Wat hadden we een lol met elkaar tijdens het maken van 'Hoe het feest compleet werd…', de film die op de avond van de bruiloft van Marinus en Ellen werd gedraaid. Samen met de vriendengroep en enkele andere mensen, inmiddels ook vrienden, realiseerden we in twee maanden tijd een fantastisch aandenken voor niet alleen het bruidspaar, maar ook alle vrienden!

Het idee ontstond tijdens een etentje bij Chris en Martha, maar toen het eenmaal vaste vormen begon te krijgen, waren we niet meer te stuiten.
Toch ging het niet zo gemakkelijk als we wellicht hoopten. Vooral de planning, het bij elkaar krijgen van alle mensen voor de juiste scène, bleek een behoorlijke opgave. Vakanties, verplichtingen, kinderen, het gooide allemaal wel eens een beetje roet in het eten en als alles dan in kannen en kruiken was, hadden we de weergoden weer niet helemaal mee.

Toch kwam alles zoals altijd weer op z'n pootjes terecht en draaiden we in verschillende weken, op verschillende locaties. Het was voor iedereen even spannend, want hoewel ik het verhaal en de scènes al helemaal in mijn hoofd voor me zag, moest ik het de rest van de acteurs ook duidelijk zien te maken. Dat bleek af en toe een hele opgave, want ik ben niet bepaald in het bezit van zogenaamd 'engelen geduld'. Toch deden alle vrienden ontzettend hun best en hebben ze uiteindelijk geweldig werk geleverd.

Zoals gezegd moesten ze vele ontberingen doorstaan, want vele shots moesten meerdere keren opnieuw geschoten worden, terwijl de rest van de crew geduldig moest wachten totdat zij weer in actie mochten komen.
De acteurs werden één voor één zorgvuldig gekleed en anderen moesten hun ego tijdelijk opzij zetten wanneer zij een rol toebedeeld kregen. Dat was overigens geen enkel probleem, want de rollen bleken iedereen op het lijf geschreven. Keer op keer deden ze gehoorzaam wat de regisseur ze opdroeg terwijl de anderen opnieuw eventjes stil moesten zijn en rustig op hun beurt moesten blijven wachten.

Ook de mensen van Restaurant Grevelingen hadden flink wat met ons te stellen, want het grootste gedeelte van alle scènes werd vlak voor hun deur opgenomen en dat ging er af en toe wild aan toe. Ik hoef denk ik niet uit te leggen waarom sommige deuren naar het restaurant, soms zelfs afgesloten werden?

Marinus & Ellen zijn, net als velen in de vriendengroep, beiden groot fan van de Amerikaanse rockband 'Greenday' en dus besloten we daar ons verhaal omheen te bouwen. De film verteld dan ook het verhaal van de beperkte oplage concertkaartjes die nog te krijgen zijn, voor optreden op het bruiloftsfeest van een bijzonder bruidspaar.

Op de avond van de bruiloft zelf werd de film dan ook aan het aanwezige publiek getoond, die tot ieders verbazing opeens over bleek te gaan in de werkelijkheid en ook daar hebben we flink voor geoefend. In de oefenruimte oefenden we een flink aantal keren onze partijen, die uiteindelijk geplaybackt werden, maar het moest er natuurlijk zo echt mogelijk uitzien. Het leek zelfs alsof de zanger van Greenday hoogst persoonlijk aan dit festijn deel nam, maar het bleek onze Chris die bijna eng tot in detail op de echte Billy Joe Armstrong leek. Overigens deden zelfs de allerkleinsten gezellig met ons mee!

Alle vrienden hebben een fantastische bijdrage geleverd aan het uiteindelijke resultaat en ook al was ik zelf verantwoordelijk voor de regie, het camerawerk en de montage, zonder alle vrienden hadden we nooit zoiets moois kunnen maken. Er werd dan ook niet alleen geacteerd, maar iedereen dacht mee, zorgden voor de nodige spullen en verzette afspraken om maar tot het gewenste eindresultaat te komen. That's were friends are for!

Vandaag is de film eindelijk afgrond, nu ook de beelden van het optreden van tijdens de bruiloft zelf zijn toegevoegd. Als bonus dan ook het uiteindelijke resultaat van twee maanden flink buffelen. Hang lekker achterover (hij duurt zo'n 14 minuten!) en geniet van "Hoe het feest compleet werd..."

Bruiloft Marinus & Ellen: "Dé dag..."

Maanden lang keken we met z'n allen hier naar uit en zij al helemaal! De afgelopen maanden hadden we het met de vriendengroep maar wat druk met de voorbereidingen en werden de personen waar het vandaag om draaide, steeds zenuwachtiger...

Voor mij begon deze dag al op tijd, want al ruim voor acht uur stond ik bij Ellen's ouderlijk huis aan de versierde deur om mijn het begin van mijn belofte om op deze bijzondere dag het een en ander te filmen, in te wisselen. Ik zag hoe ze werd opgemaakt en uit de tijd liep en dat is iets wat bij Ellen eigenlijk niet kan en mag gebeuren!

Ondertussen arriveerde Marinus (Keuf) en ging met zijn vader en moeder alvast op de foto. Eindelijk mocht hij aanbellen en kwam ook zijn aanstaande naar buiten en dus ik wist niet hoe gauw ik met haar op de foto moest.
Daarna vertrokken de twee tortelduifjes voor de fotoshoot met Arjo van der Graaff en hadden wij als vrienden van het paar iets heel anders te doen!

Rond de klok van half 12 verzamelden we weer met z'n allen bij Ellen's ouders thuis en deed Martha nog even een schietgebedje om de op handen zijnde regen tegen te houden. Dat werkte, want het zonnetje begon feller te schijnen en na een overheerlijke maaltijd en een balkonscène waarin Ellen haar bloemetje nog eens aan een hevige inspectie onderwierp, kwam het paar naar buiten en ging op weg naar voor de ceremonie.
De Audi A5 Quattro werd met enige perfectie precies voor het Raadhuis van Middelharnis geparkeerd en nadat iedereen plaatsgenomen had, kwam het bruidspaar onder de door hun uitgekozen muziek naar binnen. Daar namen ze plaats bij het raam, waar de zon prachtig naar binnen scheen.
De twee leken wel licht te geven, maar ik zag aan Keuf's gezicht dat hij het erg warm had. Niet verwonderlijk ook, want het was flink warm vandaag en zo in het zonnetje was het bijna niet uit te houden. Serieuze gezichten richtten zich dan ook tot de ambtenaar, die een heel leuk verhaaltje geschreven had en waar meer dan eens om gelachen of gegniffeld werd.

Eindelijk mochten ze elkaar het 'ja-woord' geven en werden de ringen uitgedeeld. Nu was het officeel, Keuf & Ellen waren eindelijk man en vrouw...
Buiten werden de ringen door iedereen eens goed bekeken en werden er ondertussen de nodige foto's met familie en vrienden genomen. Onder de mannen was het intussen erg gezellig aan het worden en hadden allen trek in een biertje, maar dat moest nog even wachten.
Eerst werd het huwelijk nog kerkelijk ingezegend en precies tijdens de kerkdienst viel de stroom uit. Dat werd dus a capella verder!

Gelukkig werd alles goed opgelost en na de kerkdienst kwamen we aan bij de feestlokatie. Voordat het paar echter de trouwzaal van Restaurant Grevelingen binnenliep, werden ze eerst door de menigte toegezongen met een eigen geschreven liedje, maar daarna was het écht tijd voor een feestje. Echter, de bruidstaart bleek helemaal verkeerd te zijn en even was er lichte paniek, maar daar kwam vlug verandering in. Ellen's vader bracht een toost uit op het bruidspaar en iedereen deed vrolijk mee. Daarna sneden Keuf en Ellen de taart aan en hoewel dat misschien niet de goede was, smaakte hij verrukkelijk!

Nadat we gezellig met z'n allen buiten gezeten hadden en we de tijd hadden gehad om lekker met elkaar te kletsen over de gebeurtenissen en outfits van deze dag, was het tijd om aan tafel te gaan en te smullen van al het lekkers dat ons werd voorgeschoteld. De kleintjes waren intussen aardig ondeugend geworden en tussen de gangen door luisterden we naar gedichten van beide ouders, die veelal ondersteund werden door foto's uit het verleden. Uiteraard volgden daarna de kado's die met veel belangstelling bekeken werden, maar ook het eigen publiek werd door het bruidspaar niet vergeten. Zo werd Ralph ook nog even in het zonnetje gezet omdat hij precies vandaag jarig was en kreeg ik zelf ook nog een leuk presentje omdat ik vandaag zo dapper aan het filmen was en onder andere ook de foto voor de trouwkaart had gemaakt.

Na alle officiële gedeelten en andere gekkigheid, was het tijd voor het feest. Daar kwamen we oude bekenden tegen en praatten honderduit. Ook gingen we de dansvloer op en wilde ik natuurlijk ook nog eventjes met de bruid op de foto. De DJ's draaiden lekkere plaatjes, maar toen brak het gedeelte aan waar we met de vrienden zo ongeveer al maanden naar uitkeken.
We maakten in twee maanden tijd een hele leuke film en stopten daar veel tijd en energie in. Gelukkig dan maar dat we de lachers op de hand kregen en toen de film overging in realiteit en de uitzinnige dames de zaal instormden, wist het bruidspaar genoeg. Dit werd genieten!

Als Greenday verkleed stormde ik met drie vrienden het podium op en zetten het nummer 'Boulevard of Broken Dreams in, waarbij Chris voor zanger en gitarist speelde (hij leek precies Billy Joe Armstrong van de echte band), Jurien lekker stond te rocken met zijn letterlijk fonkel nieuwe gitaar, Sjoerd uit z'n dak ging met de baspartijen en ik uiteraard een lekker heftig ritme aan het geheel toevoegde. Gelukkig werden we als band beveiligd door heuse bodyguards, want we werden overspoeld door uitzinnige fans die ons bedolven onder de knuffelberen en bustehouders.
Het bleek een groot succes en had allemaal werkelijk niet beter kunnen lopen. Een zeer geslaagd optreden dus en mede door deze gebeurtenis kwam iedereen daarna lekker los en ging het feest pas echt van start.

Er werd lekker gedanst en gefeest en uiteraard werd het kersverse echtpaar op de schouders genomen bij het sluitingslied. Als laatste werden er nog wat puntzakjes patat uitgedeeld die door enkele dames zonder al te veel schaamte naar binnen gewerkt werden.

Toch kwam er ook een einde aan dit alles en hoewel we maanden naar deze dag toegeleefd hadden, stonden voor we het wisten Keuf en Ellen beiden op het podium om ons en vele anderen te bedanken voor hun inzet en aanwezigheid. Daarna verlieten ze onder begeleiding van een sterren-regen het feest en ging de muziek binnen nog eventjes door.
Zo eindigde rond de klok van 01:00 uur het feest aan de Grevelingen en hadden wij nog wat napret vanwege onze actie eerder deze dag...

Er zijn nog twee films van deze prachtige dag in de maak, maar tot die tijd zal iedereen het met de foto's moeten doen! Daarom hieronder de foto's van de bruiloft die ook op mijn Flickr account terug te vinden zijn.

Bruiloft Marinus & Ellen: "De voorpret..."

Het was vandaag de grote dag voor onze vrienden Marinus (Keuf) & Ellen. Zij stapten vandaag in het huwelijksbootje en dat betekend dus dat we traditiegetrouw nog een 'geintje' uit moesten halen.
Hoewel we geen sleutel voor hun huis wisten te bemachtigen, borrelden gisteravond tijdens de 'filmpremière' van de bruiloftfilm die we met onze vriendengroep maakten, de wildste ideeën op, waarbij we onder andere de schitterende actie voorafgaand aan de bruiloft van Addie & Mirjam ook nog ophaalden.

Vanochtend, direct na het vertrekken van de bruid en bruidegom voor de fotoshoot, was er dus werk aan de winkel en vertrokken we met een clubje vrienden naar Auto Bakker Dirksland, waar we met een flinke aanhanger van Fleuren het nodige werk te verzetten hadden. We hadden immers niet erg veel tijd, gezien het feit dat we om 11:30 weer aanwezig moesten zijn als dag-gasten van deze bruiloft.

Meteen na aankomst werden handen flink uit de mouwen gestoken en vulden we vliegensvlug een kar met autobanden. Terwijl het net al over de lading werd getrokken, vulde Bas nog de laatste ruimte met extra rubber en vertrokken we weer naar Middelharnis.
Daar aangekomen werden de banden uitgeladen en werd er begonnen met het stapelen tegen de achtergevel.

Dat bleek overigens nog een aardig klusje, maar toen we de eerste kar hadden uitgeladen, konden we het niet laten om nóg een lading te halen en ook die werd vliegensvlug gevuld.
Daarnaast scoorden we nog een ludiek affiche voor op de deurmat, die het pasgetrouwde stel vanavond bij binnenkomst (waar ze flink wat moeite voor moesten doen) zou vinden.
Terug in Middelharnis werd de aanvoer van rubber dus hervat en moesten we steeds hoger rijken om de stapel compleet te maken. Ook aan details werd gedacht en het resultaat was ronduit verbluffend! We konden het bijna niet geloven, maar wat hebben we genoten van deze aanblik.

Ook het slot van de voordeur werd afgekit en de ramen werden met kleurrijke verf beschilderd. Wat zullen meneer en mevrouw Keuvelaar vanavond verrast worden bij thuiskomst!

Als bonus een filmpje van onze voorpret op de bruiloft...

Dertig, maakt de buurt (on)prettig!

Als je er over nadenkt, is het best apart. Ongeveer dertig jaar geleden kwamen er vlak na elkaar vier mensen ter wereld, die precies dertig jaar later ook weer bij elkaar zouden komen. Dat gebeurde dus vandaag met Chris, Martha, Ralph en Lenny en om dit gedenkwaardige moment eens goed te vieren, gaven ze een feest(tje)...

De tuin loog er niet om, het thema voor vanavond was Hawaii en toen Janine en ik arriveerden was het al gezellig druk aan de Joost van den Vondel in Middelharnis. Ook de zitkuil zat vol enthousiaste mensen en er werd al menig biertje geproost. Het feest was dus al in volle gang toen wij arriveerden en binnen zocht ik direct Ralph eventjes op, die net een cocktail uit een semi-kokosnoot stond te drinken.

Uiteraard was het lachen, gieren en brullen geslagen en ging iedereen lekker los en net toen de muziek om precies 0:00 even uit was om de Chineese wens-lampionnen de lucht in te laten, arriveerde daar de striptease act. Of wacht... het was écht politie!
We werden gesommeerd minder herrie te maken en de muziek zachter te zetten, ondanks protest van Martha, dat bijna de gehele buurt bij haar achter in de tuin zat en er dus weinig mensen hun beklag gedaan konden hebben.

Het bedierf het feestje echter niet en toen 'de snor' het hazenpad gekozen had, werden de Chineese wens-lampionnen de lucht in gelaten en werden ze meegevoerd het donker in, totdat we ze niet meer konden zien...

Daarna ging het feestje in alle hevigheid door en lieten we ons weinig op stang jagen door de politie. Je wordt tenslotte ook maar één keer dertig niet waar?!
Er werd lekker gedanst, gek gedaan, nóg gekker gedaan en de muziek ging stiekem iedere keer weer iets harder. Uiteraard werd het ook later en later en kwam er aan dit uitermate gezellige feestje helaas ook een einde.
De laatste noten werden (mee)gezongen en de mensen vertrokken naar huis. Sommigen gedesillusioneerd achtergelaten omdat ze eigenlijk nog helemaal niet wilden stoppen...

Zoals gezegd dus weer een geslaagd feestje en als extra hieronder alle foto's van deze avond, die ook terug te vinden zijn op mijn Flickr account.

Ze viel heerlijk op mama's schouder in slaap

Er stond voor vandaag een drukke dag gepland, want niet alleen hadden we vanavond een feestje waarop maar liefst vier mensen 30 jaar werden, maar ook vierden we vandaag het eerste feestje van Fleur!

Half in de middag kwamen we aan bij de feestlocatie die gehouden werd in een van de loodsen van
N. Mijnders in Melissant en het viel niet te missen. Buiten stond een heus springkussen voor de aanwezige kids opgesteld en binnen was het al een drukte vanjewelste. Trotse ouders Addie & Mirjam vonden we precies om de hoek en er leek voor het geen einde te komen aan het handje schudden. Hoewel we de kleine Fleur al eerder hadden mogen bewonderen, feliciteerden we hen opnieuw en namen nog een kleinigheidje voor mama mee.

Ergens tussen het feestgedruis zaten mijn 'matties' verstopt en ook mijn 'kleine matties' Stijn en Levi waren gezellig meegekomen. Trotse opa Wim leek geen moment te willen missen, maar wat ik zelf vooral ook leuk vond is dat ik weer eens vrienden sprak die ik niet zo vaak meer zie. Zo maakte ik weer eens een praatje met Marc en Gaby en kwamen ook Alex en Marsha langs die nog niet zo heel lang geleden de gelukkig ouders van 'Fenna' werden.
Een erg gezellige bijeenkomst dus, die uiteraard snel voorbij was, want "Time flies when..." juist.

En Fleurtje zelf? Die was nog te klein om er wat van mee te krijgen, want na een flesje van mama viel ze heerlijk op haar schouder in slaap...

Als bonus alle foto's van dit kraamfeest, die ook terug te vinden zijn op mijn Flickr account.

Een spannend feestje met een dubbele afloop

Na enkele jaren studeren en zelfs een verblijf van 3 maanden in Zuid Afrika, mag zij zich officieel Juf Jozien laten noemen en uiteraard moest dat gevierd worden. Toevalligerwijs bracht het Nederlands elftal het tot de finale van dit WK 2010 en moest de laatste wedstrijd precies op dit feestje spelen. Geen probleem dacht Jozien, dan combineren we dat toch gewoon!

En zo waren er onder andere gisteren een aantal pittige voorbereidingen om het feest tot een succes te maken maar toen de gasten vandaag het scherm zagen hangen wilde niemand meer naar huis voor het voetbal spektakel.

Vroeg op de middag was er hier en daar al wat oranje te bekennen en zelfs in al het lekkers dat in overvloed voor handen was, leek de nationale kleur terug te komen. De gezelligheid zat er al vroeg in en het werd alsmaar drukker gaandeweg het verloop van de middag in de avond.
Het was duidelijk dat familie De Wit het nationale elftal een hart onder de riem stak terwijl er toch ook echt een feestje werd gevierd! Het feestterrein was netjes afgeschermd voor de wind en dus kon er volop genoten worden van het zonnetje.
Jozien verklaarde aan het begin van de avond het buffet voor geopend en een ieder liet het zich dan ook goed smaken. De rij voor het buffet werd alsmaar langer, maar er was lekkers in overvloed en dus kon iedereen zijn buikje rond eten.

Uiteraard gaf Jozien niet alleen iets weg, maar werd ze ook overladen met kadootjes en daar glunderde ze iedere keer opnieuw van. Ondertussen werd het overigens nog steeds drukker en steeds meer vrienden en familie voegden zich bij het feestgedruis.
Bas en ik vonden onze weg naar de schommel, terwijl het Oranje-gevoel steeds heftiger werd bij zowel jong als oud. Helaas dacht ik ook een potje te kunnen voetballen, maar kwam ik ongelukkig terecht waardoor mijn grote teen een andere kant op ging dan ik voor ogen had. Het gevolg was dat ik de WK finale met een zak ijs op mijn voet moest kijken en op de vraag of ik misschien toch niet even naar de dokter moest gaan was het antwoord simpel. Wie wil nou de WK finale, waarin zijn eigen land speelt, missen?

Ook de dames hulden zich bijna volledig in het oranje en die kleur was even later ook het enige dat nog telde toen iedereen zich op een stoel nestelde en gespannen naar het scherm keek.
Helaas kan ik verder niets vrolijks over deze finale melden en weten we inmiddels allemaal dat Nederland het in deze historische wedstrijd, na twee maal verlenging met 1 punt verschil moest afleggen tegen rivaal Spanje. Hoewel het feestje een absolute herinnering waard is, bleef de feestruimte na het fluitsignaal wel heel snel, heel leeg achter en kwam er een vrij abrupt einde met een dubbel gevoel aan dit uitermate geslaagde feestje!

Als bonus alle foto's van dit feestje, die ook terug te vinden zijn op mijn Flickr account.