Als vriendjes herenigd...

We zijn weer lekker thuis na een weekje wintersport in Italië. De busreis was lang maar ging eigenlijk bijzonder snel omdat ik, net zoals op de heenreis, best goed heb kunnen slapen. Ik vreesde nog voor een ramprit, omdat ik het binnen 5 minuten voor elkaar kreeg een flesje cola open te draaien die nèt geschud was en waardoor er flink wat cola op mijn broek belandde.

Vandaag rond een uur of 1 stopte de taxi, die we ongeveer een half uurtje daarvoor hadden vol geladen toen we bij de Capelse Brug vanuit de touringcar over moesten stappen, precies voor onze deur.
Ik zag m'n grote vriend al op de bank liggen en toen Janine de sleutel in het slot deed, sprong hij van de bank af. Alsof hij precies wist hoe laat het was, liep hij naar de voordeur, recht in de armen van Janine. Daar hebben we hem eerst eens een flinke knuffel gegeven en toen we alle spullen binnen gezet hadden, besloot ik het nog eens dunnetjes over te doen.

De vakantie was fantastisch, maar thuis zijn met Gijs en natuurlijk mijn drumstel, die ik vandaag ook al weer veelvuldig heb bespeeld, is dan toch ook weer érg lekker.

Home sweet home en morgen weer werken...

Col Raiser Revisited

Op de laatste dag van de wintersport, de dag waarop je ook weer vertrekt, laten veel mensen verstek gaan en wachten geduldig op de terugreis die voor de deur staat. Dat is zonde, vinden wij, want ook de laatste dag moet je ten volste benutten en omdat onze bus pas om 21:00 vanavond zou vertrekken, trokken we ook deze laatste dag de piste nog op. De Col Raiser welteverstaan.

We hadden een bepaald gedeelte nog niet gehad op de Col Raiser en dus gingen we dit keer verder de berg op dan we eerder deze week gedaan hadden. Helemaal bovenop het topje van de berg bleek het uitzicht wederom, zoals de rest van de week, adembenemend. Ik klom dan ook nóg verder de berg op, waar niemand anders was en waar ik dus ongestoord van het uitzicht op een van de vele dalen kon genieten. Overal om me heen zag ik bergtoppen, keek ik in een duizelingwekkende diepte en kon wel tientallen kilometers ver kijken.
Bovenop de top had men een kunstwerk geplaatst, waarop je als een soort 360 graden panorama kon zien tegen welke bergen je op keek, hoe hoog ze dan wel niet waren en hoe ze heette.
Ook liet het kunstwerk de richting van verschillende grote steden zien en toonde hij zelfs de richting en de afstand tot een van onze volgende vakantiebestemming in september. Nog 7240 kilometer dus...

Natuurlijk probeerden we deze laatste dag nog wat zonnestralen mee te pikken. We moesten immers met een lekker bruin kleurtje terug komen!
Ook kreeg Janine vandaag weer skiles van Arie, die dacht haar wel even van een makkelijke piste te laten gaan en ons dan maar de moeilijke te laten nemen. Helaas, eenmaal beneden merkte Janine op dat ze zojuist de zwarte piste hadden genomen!

Ook in de stoeltjeslift, die ontzettend lang was en waarin het wel 10 minuten duurde voordat je boven was, was het genieten van het uitzicht op de fantastische brede piste. We zijn hier dan ook de rest van de dag niet meer weggegaan, want dit was toch wel een van de lekkerste pistes die we deze week hadden genomen (er waren eigenlijk zo veel lekker pistes!).

Aan het begin van de middag aten we nog gauw even een heerlijke Wienerschnitzel met patat in de gezellige tent midden op de piste, want dat zou weldra ook over zijn als we weer thuis waren.
Tegen een uur of half 3 was het dan toch echt tijd om de prachtige natuur achter te laten en langzaamaan naar beneden te glijden (soms in opperste concentratie). Ook werden de laatste capriolen en heftige stops gemaakt en toen we eenmaal beneden waren en we voor de laatste keer achter ons keken, beseften we dat deze wintersportvakantie er helaas weer op zat.

En dus stonden we vanavond, nadat we ons opgefrist hadden en nog voor de laatste keer in het hotel hadden gegeten, met onze koffers op de bus te wachten.

Weer naar huis, toch ook wel weer fijn...

Piz Seteur

Een, volgens onze reisgenoten, prachtig gebied dat we nog niet hadden gehad, was Piz Seteur. Tijd om daar dan vandaag eens naartoe te gaan.
Het begon al goed. De eerste afdalingen waren vrij steil en dan met name voor Janine. Ook mijn moeder scheen er toch wat moeite mee te hebben en geef haar eens ongelijk, de pijnlijke val stond nog in haar geheugen gegrift. De dames (Paula en mijn moeder), hadden er in ieder geval veel lol in en dat is belangrijk!

Ook Janine kreeg dus al aan het begin van deze dag, pittige afdalingen voor haar kiezen. Geen probleem, want ze had een goede leermeester en er werd goed op haar gelet. Vooral onderaan de piste, waar we steevast naar boven keken hoe Janine naar beneden kwam. Niet alleen daarvoor overigens, want het adembenemende landschap was, zoals eigenlijk al de hele week, reden genoeg om even te stoppen en te genieten.
Janine had daar volgens mij weinig tijd voor, want die zag ik alleen maar genieten als ze van de piste naar beneden kwam en uiteraard was er altijd nog even tijd voor een geintje als we weer eens even stopten.

Tegen een uur of 12 gleden we naar de skihut, die zijn naam ontleedde aan het gebied. Rond die tijd werd het ook wat bewolkter en toen leek bijna alles wit.
Nadat we wat gedronken en een paar keer dezelfde piste genomen hadden, namen we de stoeltjeslift naar de volgende mooie afdalingen. Ook het zonnetje kwam toen weer aardig door en bovenaan de lift namen we nog even een smal, vals plat paadje langs de prachtige “besuikerde” rotspartijen en toen strekte zich een lange, vrij vlotte piste voor ons uit.

Na deze piste kwamen we aan de kant van de berg waar we eigenlijk wilden zijn. Verschillende stoeltjesliften brachten je waar je maar heen wilde en omdat die berghelling bestond uit verschillende fantastische pistes en een funpark, verbleven we daar eigenlijk de rest van de middag zo’n beetje.
Samen met mijn vader nam ik nog enkele verschillende liften, die ons helemaal naar het topje van de berg voerden, vanwaar we wederom een prachtig uitzicht hadden en we als een raket naar beneden konden skiën of boarden.

Rond 14:00 was het tijd om wat eten en aan de hierboven beschreven pistes, vonden we een leuk eettentje, waar we heerlijk buiten in het zonnetje konden eten. Hier loste ik ook nog een belofte in die ik uit solidariteit met mijn nieuwe werkgever had gemaakt en belofte maakt natuurlijk schuld.

Nadat we gegeten hadden werd het zo ongeveer tijd om ons op te maken voor de terugreis, want we moesten nog verschillende liften en dalen nemen, om uiteindelijk in Wolkenstein weer uit te komen en hier vandaan de bus terug naar Sint Cristina te nemen.
De laatste kilometers waren behoorlijk steil en lastig vanwege de hobbels die in de loop van de dag waren ontstaan. Gelukkig kwamen we allemaal heelhuids bij skihut La Stua aan, waar we gisteren ook al terecht waren gekomen. Hier dronken we, terwijl we uitzicht hadden op de laatste restjes zon die op de bergen scheen, een glaasje limonade of verschillende bombardino’s zoals Jan hier demonstreert.
We waren al op tijd thuis, zodat we vanavond enigszins uitgerust aan tafel konden verschijnen. Het was onze laatste officiële volledige dag. Morgenochtend staan we wat vroeger op om de koffers alvast in te pakken, want om 10 uur moeten we onze kamer uit. De rest van de dag gaan we echter nog wel de bergen in met onze skies en snowboard, maar zullen ons daarna met behulp van de douche in de kelder weer op moeten maken voor de terugreis.
Als alles goed gaat vertrekken we morgenavond om 21:00 weer richting Holland en zijn we zondag in de loop van de middag weer thuis.
Het zit er dus helaas alweer bijna op, maar ergens heb ik ook wel weer zin om thuis lekker achter mijn drumstel te kruipen en met Gijsje te kroelen.

Ik kan met een gerust hart zeggen dat ik een fantastische week heb gehad en ik mag denk ik ook wel voor Janine spreken. Graag wil ik ons reisgezelschap bij deze dan ook alvast al bedanken, ookal zullen ze dit pas lezen als ze thuis zijn.
Italië is zéker een prachtig land om je skievakantie te vieren. Als je de kans krijgt en de mogelijkheid hebt, zeg ik zéker doen!

Edelweisstal

Omdat het nog niet zo super lekker ging met het snowboardavontuur van Janine en omdat ze nu wel eens lekkere afdalingen met de rest van de groep wilden doen, liepen we vanochtend al vroeg door het dorp naar Rudi, om daar een paar ski’s te huren voor vandaag. Ook liepen we nog even bij de snowboardschool naar binnen om voor morgen nog een 1,5 uur durende les te regelen.

Nadat we weer in het hotel aan kwamen en de rest van de groep ook ontbeten had, gingen we opweg naar het Edelweisstal, wat volgens onze reisgenoten een prachtig gebied met geweldige pistes was.
Dat bleek dan ook de waarheid te zijn toen we bovenaan de eerste lift stonden, die ons aan de andere kant van de berg had gebracht. Reusachtige rotsformaties strekten zich voor ons uit, maar het belangrijkste was nog dat Janine er helemaal zin in had en direct van de eerste piste knalde. Het was duidelijk dat ze hier meer ervaring mee had dan met het snowboarden en zowel mijn moeder als mijn vader keken haar trots na.

Na enkele pistes en liften gehad te hebben, kwamen we bij de lift uit die ons naar het mooiste stuk zou brengen. Midden tussen de bergen lag daar het Edelweisstal, waar we eenmaal bovengekomen, eerst een stop maakten om met z’n allen wat te drinken en vanwaar we goed zicht hadden op de pistes.

Na het drinken maakten we nog even een groepsfoto van de dames en namen toen een sleeplift (met voor mij Paula en mijn moeder en achter mij m’n vader) naar boven. Glijdt u even met mij mee?
Op die piste kon Janine heerlijk haar gang gaan en kreeg ze les van Arie, die haar de kneepjes van het skiën geduldig bij bracht.

Met mijn vader pakte ik op een gegeven moment nog een stoeltjeslift naar een andere fantastische piste, die bovenaan een geweldig uitzicht over het dal gaf, en wat een behoorlijk steile en snelle afdaling bleek te zijn.

Na een tijdje besloten we met z’n allen nog verder naar beneden af te dalen, tot aan de eerst volgende gondel, die ons toch weer een stuk verder naar boven zou brengen via een andere kant van de berg. Mijn vader en ik waren als een van de eerste beneden en de rest, waaronder ook mijn moeder en Janine, volgden ons voorbeeld.
Boven gekomen was het eerst tijd voor een lekkere maaltijd en nam ik ook voor het eerst deze week, weer eens een glas overheerlijke appelsap.

Toen we verder naar beneden gingen, zagen we een heerlijk snelle (zwarte) piste voor ons liggen en het water liep ons spreekwoordelijk door de mond. Janine en Arie namen een wat makkelijker paadje langs deze piste, want dat konden we Janine dan ook weer niet aandoen.

Na flink wat verschillende pistes en liften gehad te hebben keerden we langzaam maar zeker weer terug naar ons eigen dal en kwamen we op een gegeven moment via enkele mooi gelegen pistes, bij een van de laatste stoeltjesliften.
Deze bracht ons weer boven aan een berg vanwaar een prachtig uitzicht over de rest van de Dolomieten hadden.
Janine, Paula en mijn moeder namen de gondel naar beneden, want ook deze piste was eigenlijk nèt iets te gek voor Janine, maar zelf ging ik met Hanneke, Jan, Arie en mijn vader lekker hard naar beneden.

Uiteindelijk kwamen we allemaal weer in het dorpje uit, waar we de dag gestart waren en liepen naar La Stua, een gezellige bar waar we neerstreken bij 3 eveneens gezellige Duitsers of Oostenrijkers. Hier dronken we nog wat Cola, bier of Bombardino’s, luisterden naar elkaars moppen of sterke verhalen en poseerden nog eens voor een fotootje.

Opeens kwam daar de Kerstman binnengelopen en Superman volgde hem snel. Mijn moeder maakte van de gelegenheid gebruik en ging met de mannen op de foto. Niet veel later leek de bar vol te lopen met verkleedde skiërs, zoals onder andere een pinguïn en een smurf, Scooby-Doo, een hele enge gevangene of wat te denken van deze vreemde ridder? We hebben in ieder geval erg gelachen!

Even later, keerden we rond een uur of 6, moe maar voldaan met de bus weer “hotel-waarts”. Het was een heerlijke dag voor ons allemaal en erg fijn dat Janine ook van deze heerlijke pistes en omgeving had kunnen genieten.

Als bonus nog een filmpje waarin ik snowboardend over het Edelweisstal raas. Let op de gele broek!






Kijk voor meer filmpjes ook eens in Mijn Filmdossier of op mijn YouTube Channel.

Seiser Alm Revisited

Janine en ik besloten deze dag eens samen door te brengen. Vooral omdat Janine nog niet zo goed kan snowboarden, dachten we er goed aan te doen om samen een wat gemakkelijke piste op de Seiser Alm uit te zoeken, zodat Janine daar goed kon oefenen. De rest van de groep zou naar een ander gebied gaan en zich later wellicht weer bij ons voegen.

Zo gezegd zo gedaan en toen we onze spullen uit de locker in de kelder hadden gehaald en iedereen zijn schoenen had aangetrokken, was het nog eventjes haasten voor de skibus, maar toen we eenmaal in de goede bus zaten (nadat we nog een keer waren overgestapt), bracht hij ons naar Ortisei waar het op dat moment -4 graden celcius bleek te zijn. De gevoelstemperatuur lag echter iets hoger maar zeker als je lekker bezig bent op de pistes merk je er niks van, want dan is het toch alleen maar zweten geblazen.

Janine was er helemaal klaar voor en had er veel zin in en dus liepen we vol goede moed richting de eerste cabinelift. Dat was nog een eindje lopen vanaf de bushalte en onderweg stopte ik dan ook nog even om een van de ijsfonteinen, die zich midden in een rivier van gesmolten sneeuw bevindt, op de foto te zetten.

Na enkele liften genomen te hebben, kwamen we uiteindelijk aan op de piste waar we zijn moesten. Janine deed echter eerst nog 2 rondjes door de oefenweide maar was dat gauw zat en ze was dan ook binnen een mum van tijd op de gewone piste terug te vinden. Die piste was natuurlijk veel langer, breder en beter dan de oefenweide en ze oefende zich dan ook suf op haar bochtenwerk.
Toch ging het nog niet echt van harte. De linkse bochten zijn bijna geen probleem meer, maar de rechtse heeft jammer genoeg nog niet zo heel goed onder de knie. Kan ook niet, je hebt allemaal een kant waar je minder makkelijk naartoe draait en zoveel boardervaring heeft ze nu ook weer niet. Het is natuurlijk ook pas de vierde dag dat ze eigenlijk écht aan het boarden is.

Na een paar uurtjes besloten we wat te gaan eten, want we rammelden van inspanning. De keuze viel uiteindelijk op een overheerlijk bord Kaiserschmarrn, dat binnen een mum van tijd in onze buik verdween.
Daarna gingen we direct weer verder en ze maakte (hoe langzaam ze het zelf ook vond gaan), duidelijk vooruitgang.

Zo rond een uur of half 3 besloten we weer even wat te relaxen en we ploften dan ook in de ligstoelen voor het restaurant op de piste. Vanuit die stoelen hadden we wederom weer een prachtig uitzicht over het dal en in combinatie met de zon in ons gezicht hadden we het prima naar ons zin. We maakten zelfs nog even van de gelegenheid gebruik om nog maar eens samen op de foto te gaan.

Tegen het einde van de dag kwam ook de rest van de groep naar het gebied waar wij bezig waren en zo gingen we met z’n allen weer terug naar boven en aan de andere kant van de berg, hoe kan het ook anders, naar beneden.
In Ortisei aangekomen, dronken we met z’n allen onder andere een Bombardino op het aangenaam verwarmde terras van café Haiti.
We waren vandaag lekker op tijd thuis, want iets na half zes stapten we weer in onze hotelkamer en hadden dus nog even lekker twee relax uurtjes voordat we aan tafel voor het avondeten werden verwacht.

Na dit (overigens heerlijke) avondeten, moest er natuurlijk nog even in de bar gehangen worden. Jan is namelijk verzot op spelletjes en gezien hij de afgelopen paar keren met Domino van Janine verloren had, zinde hij ook vanavond weer op wraak.
Gelukkig voor Jan zat het geluk aan zijn kant vanavond en dus pakte hij eindelijk zijn revanche op de afgelopen paar avonden. Hij vroeg zelfs nog of ik dit expliciet op mijn weblog wilde vermelden, zodat hij zijn gezichtsverlies weer iets kon compenseren. Nou Jan, bij deze…

Ik ga maar eens slapen, want ik ben ongelooflijk moe. De vele inspanningen beginnen zo half in de week zijn tol te eisen, dus ik hoop dat ik morgenochtend toch goed uitgerust aan de ontbijttafel kan verschijnen. Wat gaat morgen ons weer brengen?...

Monte Pana

Toen ik vanmorgen de gordijnen open trok, was het in wintersport termen behoorlijk vies weer. Het was helaas zwaar bewolkt en de sneeuw dwarrelde naar beneden, maar zette nog niet echt door tot grote vlokken.

Tja, niets aan te doen, je kan niet altijd strak blauwe luchten en een verschroeiend zonnetje hebben…

Na een stevig ontbijt, waar bleek dat mijn moeder ontzetten slecht geslapen had vanwege haar zere arm, maakten we ons klaar voor een nieuw dagje snowboarden. Janine zou vandaag haar nieuwe helm gaan dragen en onze helmen lagen dan ook al netjes klaar voor vertrek en hij stond haar nog goed ook!

Vandaag zouden we naar Monte Pana gaan, een gebied dat niet ver van Sint Cristina vandaan ligt. We hoefden ook maar een klein stukje met de bus en zaten dan ook al vrij snel samen in een vrij lange stoeltjeslift, die ons over verschillende bergweggetjes en vlak langs de daken van huizen, naar boven leidde.

Janine zou vandaag les krijgen van Leonard en omdat ik graag nog even samen met haar wilde oefenen, namen we de sleeplift van een lekkere brede oefenweide, naar boven. De rest van de groep ging met een andere stoeltjeslift naar boven, de Monte Seula op.
Janine en ik deden een aantal rondjes naar beneden, maar het ging nog steeds niet echt lekker. Dan maar wat anders proberen dachten we en Janine stelde voor om eens niet rechtsvoor op haar snowboard te gaan staan, maar linksvoor. Tja waarom niet dacht ik en ik haalde mijn toolkit, die ik voor Sinterklaas heb gekregen, tevoorschijn. Ik veranderde haar stance en we probeerden het opnieuw. Dit bleek echter makkelijker gezegd dan gedaan, want ze was rechtsvoor nu al gewend. Wederom ging ik dan ook met mijn toolkit in de weer en veranderde het board van linksvoor weer terug naar rechtsvoor.

Na nog een paar rondjes was het tegen de klok van 12 en omdat Janine om half 1 les zou krijgen van Leonard (een andere als de vorige keer), besloten we nog even te eten. Ik riep mijn vader via de portofoon waar hij zich op dat moment bevond en hij stond bleek onderaan de berg te staan.

Ik vroeg hem een stukje naar boven te komen, want bij het begin van de oefenweide moest Janine straks met haar leraar mee en daar kon je ook wat eten, dus dat zouden 2 vliegen in een klap zijn. Helaas riep mijn vader over de portofoon terug dat mijn moeder ongelukkig was gevallen tijdens een afdaling. Ze was opnieuw op haar hoofd gevallen, maar erger nog, ook op haar arm. Ik vroeg of ze erg veel pijn had en hij antwoordde dat ze 10 minuten op de piste had gelegen en het niet veel scheelde of ze was met de sneeuwscooter naar beneden gebracht (en dan ga je daarna gelijk door naar het ziekenhuis). Gelukkig kon ze toch met veel pijn en moeite op eigen kracht beneden komen en ze zat nu bij te komen in een ander restaurant.
Dat bleek iets te ver lopen voor Janine en mij en anders kwamen we in tijdnood, dus ik zou later naar de rest van de groep komen, als ik met Janine gegeten had en we haar snowboardleraar hadden ontmoet.

Zo gezegd zo gedaan en hoewel de leraar al 15 minuten te laat was en ik in mijn beste Engels, Duits en Italiaans aan een andere leraar vroeg om Leonard te bellen, kwam hij uiteindelijk toch zelf aanrijden.
Ik wenste Janine succes en nam zelf een volgend sleepliftje om bovenaan gekomen, in een keer naar het restaurant te boarden waar ik mijn ouders en de rest weer zou ontmoeten.
Gelukkig lachte mijn moeder bij aankomst al weer, maar bleek ze toch een ontzettend zere arm te hebben, die ze eigenlijk nauwelijks kon bewegen. Ze besloot ook een helm te kopen want ze had opnieuw haar hoofd pijn gedaan.

Ze zou die middag ook niet meer gaan skiën, dat was niet verstandig en dus ging ze samen met Paula naar het oefenweidje waar Janine met haar leraar aan het boarden was, als supporter.
Toen ik het restaurant uit liep, kon ik in de verte Janine en haar leraar onderscheiden en tot mijn grote verbazing kwam Janine super lekker boardend naar beneden. Ook toen ik samen met mijn vader de stoeltjeslift naar de Monte Seula nam kon ik haar heerlijk zien boarden. Ze draaide nu zowel linkse als rechtse bochtjes en ik moest lachen van blijdschap. Kijk haar nu eens gaan dacht ik, nu gaat ie lekker! En ik was blij dat het nu goed ging.

Op de top van de Monte Seula, die zich op iets meer dan 2.000 meter boven zeeniveau bevond, voltrok zich voor ons een prachtig schouwspel met de bergtop en de wolken als hoofdrolspelers en hoewel Arie dacht een streep je zon achter zich te herkennen en Jan ook erg hoopvol naar de hemel keek, bleef de zon toch eigenlijk wel weg vandaag.

Toen Janine klaar was met boarden en mijn moeder en Paula zich bij haar voegden, kwam ik haar onderaan de berg weer tegen. Ze besloten de lift terug te nemen naar beneden en zouden dan met de bus terug gaan naar het hotel waar mijn moeder verder bij kon komen van haar valpartij.

Ik besloot om samen met mijn vader, Arie, Hanneke en Jan nog een maar keer de Monte Seula op te gaan en de heerlijke afdaling nog een paar keer te maken.
En heerlijk was ie zeker! Ik pikte nog wat lekkere stukken off-piste mee en had samen met de rest veel lol.
Iets na vieren namen we echter de stoeltjeslift weer terug naar beneden en genoot van het prachtige uitzicht vanuit de steile lift.

In het hotel bleken Janine en Paula aan een theetje te lurken terwijl mijn moeder op bed was gaan liggen. Het lijkt een dramatische foto, maar ze maakt het inmiddels weer goed en zal waarschijnlijk morgen weer op de skies staan, al zal ze toch last blijven houden van haar arm.

Vanavond kregen we weer een heerlijk menu voorgeschoteld en ons steevaste vier-gangen-menu bestond deze keer onder andere uit heerlijke ‘Kartoffelnocken’ met kaas en waren mijn moeder, Arie en ik zo stom om niet de voorgeschreven ‘Chantille’ (slagroom met suiker en stukken bladerdeeg) als toetje te nemen, maar een gewoon ijsje. Gelukkig konden we bij de bediende alsnog Chantille lospeuteren en aten mijn moeder en ik dus voor de tweede keer een toetje en lieten ons dat goed smaken.

Ter afsluiting liepen we een deur verder, naar de bar, waar Paula, Jan, Arie en Janine weer enkele potjes domino speelden en hoewel iedereen goed z’n best deed, was het opnieuw Janine die de avond domi(no)neerde!

Ondanks de vervelende valpartij van mijn moeder, toch weer een leuke dag gehad. Ik ben blij dat Janine nu het boardgevoel aardig te pakken heeft en heb goede hoop voor de rest van de week. Zij zelf overigens ook en ze heeft er weer helemaal zin in!

Als bonus nog een filmpje waar mijn vader even heel stoer een aan komt skiën en ondanks een foutje, mij volledig onder de sneeuw schuift.

PS: Dit bericht is overigens een nieuwe mijlpaal in mijn blog-leven. Je leest nu namelijk mijn 300ste blog!





Kijk voor meer filmpjes ook eens in Mijn Filmdossier of op mijn YouTube Channel.

Seiser Alm

Vandaag vertrokken we, nadat we op het gemakje hadden ontbeten, rond een uur of half 10 richting de Seiser Alm. Hiervoor moesten we eerst een flink stuk met de bus en stapten we over in de gondel om naar de andere kant van de berg te gaan. Ik zat dan ook met mijn moeder, Jan & Paula, met Arie en natuurlijk met Janine in een gondel. Mijn vader en Hanneke zaten in een andere.

Bovenaan de berg bleek dat in het gebied, Seiser Alm genaamd, het zonnetje vol door het dal scheen. Janine en Paula namen de stoeltjeslift naar beneden, maar zelf nam ik met de rest van de groep een vrij smal paadje naar beneden, dat uitkwam op een grote brede piste. Hier nam ik even de tijd om van de bijzonder mooie omgeving te genieten. Het dal lag onder een dikke laag sneeuw en in de verte rolden de wolken over de hoge bergtoppen.
Ook mijn vader stond even naar het adembenemende schouwspel te kijken, dat zich vlak voor onze neus voltrok. Daarna gleed hij snel op z’n skies naar beneden, naar het restaurant, om zich bij de rest van de groep te voegen.
Ik volgde zijn voorbeeld.

Bij het restaurant lieten we Janine, op eigen initiatief, achter op de oefenweide zodat ze op haar gemakkie haar bochtenwerk kon oefenen.
Zelf ging ik (wel met tegenzin want ik laat Janine dan ook niet graag alleen) met de rest van de club enkele liften in om uiteindelijk bij de Monte Piz uit te komen. Nadat we een vervelend vlak pad hadden genomen (skiërs komen hier makkelijker overheen dan snowboarders) bleek de Monte Piz een zeer snelle, steile, brede, maar vooral een heerlijke piste te zijn. Nadat we deze piste enkele keren opnieuw hadden genomen en wederom genoten van het besneeuwde landschap vanuit de lift, besloten we onderaan de Monte Piz even iets te drinken.

Het zonnetje scheen hier heerlijk in ons gezicht, maar opeens kwamen de wolken over de bergtoppen heen en wisten we dat het snel gedaan zou zijn met het zonnen. We gingen nog even op de foto met waarschijnlijk de oudste bediende in het hele gebied, maar namen daarna nog snel een paar keer de lift om na een paar snelle afdalingen weer terug te keren naar het dal waar Janine in haar eentje bezig was. Hiervoor moesten we nog wel wat meer liften en afdalingen meepikken, maar uiteindelijk kwamen we dan weer bij het restaurant onderaan de berg terecht.
Binnen troffen we Janine aan en we besloten haar voorbeeld te volgen en gelijk maar gezellig met z’n allen wat te eten. Ze had lekker haar bochtjes geoefend maar was toch ook wel toe aan een lekker hapje.

Nadat de Wienerschnitzels en de Frankfürter worsten naar binnen waren gewerkt, besloten we de piste weer op te gaan.
Toen kwamen we echter voor een onaangename verrassing te staan, want mijn vader kon zijn ski’s niet meer terugvinden. Die móésten wel door iemand meegenomen zijn! Vlak bij de plaats waar hij zijn ski’s had neergezet, stond echter nog één paar dat verdomd veel op zijn eigen, welliswaar gehuurde, ski’s leek. Mijn moeder opperde direct dat hij die ski’s dan maar moest pakken, maar mijn vader en ik waren het er over eens dat hij dat niet kon maken. Het was ook maar gissen of deze ski’s van dezelfde persoon waren.
Mijn vader besloot dan maar netjes te wachten of de betreffende ski’s zouden overbijven en genoot vanaf het terras van de zon, terwijl ik met Janine de oefenweide in trok. Daar oefende ze toch weer haar bochtenwerk, maar het ging niet echt lekker. Ze viel een aantal keren op haar toch al pijnlijke knie en toen ze uiteindelijk ook nog eens aan het einde van de skilift op haar hoofd viel (en ik er weer overheen), was ze er helemaal klaar mee.
Mijn moeder stelde dan ook voor haar ski’s eens uit te proberen en omdat mijn moeder en Janine dezelfde maat schoenen hadden, kwam Janine even later op de ski’s voorbij. Hier had ze zichtbaar meer ervaring mee dan met het boarden en dus kropen we samen in de stoeltjeslift om het hogerop te zoeken.

Na een tijde boarden en skiën, besloot mijn vader de overgebleven ski’s toch maar mee te nemen en het verhaal aan het ski-verhuur-bedrijf uit te leggen.
We namen de stoeltjeslift naar boven en daar namen we de gondel weer naar beneden, naar het dorpje toe (helaas kon je niet van de andere kant naar beneden boarden).
Daar aangekomen moesten we over een brug, die over het water liep, om het dorp in te komen, maar hier gebeurde opnieuw iets erg vervelends.
Mijn moeder gleed aan het einde van de brug, waar het al iets naar beneden liep, hard onderuit en landde op haar kont, maar schoot door met haar hoofd op het beton. Ook viel ze op haar arm, waaraan ze van een slijmbeursontsteking genezende is. Het werd even zwart voor haar ogen, maar daarna schreeuwde ze het uit van de pijn. Het was een ook erg vervelend voor ons om haar zoveel pijn te zien hebben, maar nadat we haar opgevangen hadden en ze weer wat tot rust gekomen was, kwamen we na een tijdje toch in het dorpje aan.
Hier liepen we naar de ijssalon en daar streken we dan ook met z’n allen neer, om een bakje koffie en (voor mij dan) enkele bolletjes straciatella te bestellen!

Even later reden we met de bus terug naar het hotel en stapten bij de Maciaconi uit. Hier kochten we een hele stoere, wit lederen helm voor Janine, zodat ze niet meer pijnlijk op haar hoofd ten val kon komen. Ook regelde mijn vader een paar nieuwe ski’s bij het verhuurbedrijf en na een pittige klim met al onze spullen nog in onze handen, schoven we na een warme douche, weer aan voor het avondeten, dat werd afgesloten met nog wat uurtjes in de bar (waar ik onder andere weer genoot van een bombardino) en een paar spelletjes Domino die Janine bijna allemaal won en daarmee een gedesillusioneerde Jan & Paula achter zich liet!

Had ik het gisteren trouwens niet al over Janine’s zere knie? Dat is absoluut niet gelogen en om aan te tonen dat Janine er niet kleinzerig over doet, hierbij een foto als bewijsstuk.

Als bonus een kort filmpje waar Janine op haar snowboard van het oefenweidje komt. Morgen heeft ze weer les en ik hoop dat het dan weer veel beter gaat! Tot morgen!

PS: Mijn moeder maakt het goed, al heeft ze vrij veel last van haar arm. Hopelijk is het morgen weer over.




Kijk voor meer filmpjes ook eens in Mijn Filmdossier of op mijn YouTube Channel.

Col Raiser

Eindelijk brak de dag dan aan dat we zouden doen waarvoor we gekomen waren. Niet voor een luier-vakantie, maar voor een intensieve en, ik zou bijna zeggen, een geestverruimende, doe-vakantie.
Uiteraard begonnen we de dag niet, zonder eerst stevig ontbeten te hebben en dat was dan ook de eerste actie die vandaag op het programma stond.
Om kwart over 8 troffen we elkaar aan de ontbijttafel en aten alles wat lekker was.

Vervolgens, na nog een laatste kleine opfrisbeurt, trokken we naar de kelder om onze spullen te pakken en ons klaar te maken voor de rest van de dag.
De bus stopt voor ons hotel, dus daar wachtten we geduldig op de korte busreis die komen ging en die ons naar de cabineliften van de Col Raiser zou leiden.
Daar zou Janine ook met haar snowboardlessen starten, en ookal dachten we vanaf de foto te zien dat Andrea een vrouw was, bij aankomst bleek ze toch een iets te zware baard in de keel te hebben en veranderden we van gedachten. Het moest wel een man zijn.

Enfin, ook Janine zou bovenaan de Col Raiser starten en dus gingen we met de hele groep, inclusief Andrea, richting de top. Daar uitgestapt te zijn verlieten Janine en Andrea ons en verdwenen al gauw aan de horizon.
Toen was het voor ons tijd om de eerste meters van deze week te gaan maken en zelf moest ik dan een stukje lopen om bij de piste uit te komen, want skiërs hebben het geluk dat ze zichzelf op vlakke stukken makkelijk kunnen voortbewegen, maar over deze luxe beschikt de snowboarder niet.

Bovenaan de eerste piste maakte ik voor het eerst mijn snowboard vast aan mijn voeten en genoot intussen van het uitzicht, terwijl mijn vader een stukje verder op mij wachtte. Daar kwamen Janine en Andrea echter ook voorbij en dus bleken zij dezelfde piste als ons te nemen.
Wij kwamen echter als een raket van de pistes en gingen verschillende keren weer terug naar boven met de gondel, waar mijn vader en Arie overigens nog wel een beetje verschrikt naar de top keken.
Op die top kwam ik nog een leuke, overigens jonge, Sint Bernard tegen die in tegenstelling tot de meeste honden, weinig van me wilde weten. Ook poseerde ik nog even met Janine op de top, toen haar lessen voorbij waren en ik besloot samen met haar de afdaling te maken.
Eerlijk is eerlijk, de afdaling van de Col Raiser was niet echt weggelegd voor beginners, maar Janine doorstond het eerste stuk dapper, tot aan het restaurantje midden op de piste. Daar verzamelden we weer met de hele groep en namen we met z’n allen wat lekkers te eten. Helaas konden we niet allemaal bij elkaar zitten en zaten Arie, Hanneke, Jan en Paula een klein stukje verderop, maar ook zij lieten het zich goed smaken. Paula poseerde zelfs nog even voor de camera in de sneeuw en mijn moeder zonderde zich na de maaltijd heel eventjes af om lekker van het zonnetje te genieten. Dat vond ik ook een goed plan en even later zaten we samen even lekker in het zonnetje te genieten van het prachtige uitzicht.
Janine genoot op haar beurt trouwens ook van het zonnetje en natuurlijk ook van het uitzicht.

Toch moesten we nog een stuk naar beneden afdalen en die piste bleek flink steil en ijzig. Janine moest helaas langs de piste naar beneden lopen omdat het haar ontbrak aan ervaring en daar kwam nog bij dat ze ongelooflijk moe was omdat ze afgelopen nacht wederom slecht geslapen heeft.
Toch bleef ze doorzetten en waar mogelijk bond ze met veel moeite (vanwege haar vermoeidheid en zere knie) haar snowboard weer onder.
Gelukkig kwamen we allemaal veilig aan bij de lift en vervolgden mijn moeder en Janine hun weg naar het hotel per bus, maar ging ik met de rest van de groep nog een stukje off-piste, waardoor we vrijwel precies voor ons hotel weer uitkwamen.

Nadat we snel wat opgefrist waren en even bij de Marciaconi (de Italiaanse Marskramer) om wat boodschapjes waren geweest, liepen we door naar een après ski tentje om gezellig nog wat na te kletsen en bier te drinken. Hier heb ik overigens ook mijn aller eerste ‘Bombardino’ gedronken, een drankje waar mijn ouders het al jaren over hebben als ze terugkomen van wintersport. Het is gemaakt van advocaat met whiskey en slagroom en hoewel ik alleen dat laatste eigenlijk lust, vind ik een combinatie van deze ingrediënten erg lekker!

De mannen namen hier nog even de route voor morgen door (Arie las zelfs de kaart op z’n kop na zijn Bombardino) en toen was het tijd om terug te gaan naar het hotel om aan te schuiven voor het avondeten.

De eerste échte dag zit er dus weer al op. Morgen weer een dag en hopelijk mooi weer. Janine heeft morgen geen les, maar dinsdag krijgt ze weer wel snowboardles. We zullen wederom weer wat van ons laten horen. Tot morgen!

Eindelijk in Italië!

De vakantie is eindelijk begonnen! Nadat we allebei al een tijdje aan het aftellen waren, werden we gisterenmiddag om 16:00 opgehaald door taxi Hameeteman, die ons (nadat we allemaal thuis waren opgehaald) bij de Capelse Brug bij Rotterdam op de bus zou zetten.
Zo gezegd zo gedaan en het werd in het taxibusje dan ook al gauw gezellig. Helemaal toen we vóór de eerste overstap in Nederweert, een ongelooflijk stotterende buschauffeur bleken te hebben! Onder andere het woord ha-ha-ha-ha-ha-handbagage bleek een ongelooflijke opgave voor deze man!

Nadat we overgestapt waren op een andere bus in Nederweert (eindelijk want we hadden zo’n 1,5 uur vertraging opgelopen door drukte rondom Eindhoven), hadden we zowel een mannelijke als een vrouwelijke buschauffeur. In die bus was het trouwens ook weer erg gezellig, maar de avond naderde snel en velen maakten zich op voor de nacht met een kussen en een deken.
In principe kan ik normaal niet slapen in de bus, maar heb er deze keer toch erg mijn best voor gedaan. Met een aardig resultaat overigens, want ik heb toch nog wat uurtjes slaap kunnen meepikken. Voor Janine geldt overigens precies hetzelfde.

Toen het licht werd en we goed en wel allemaal wakker waren, waren we al bijna bij de Italiaanse grens en omdat ik bijna voorin de bus zat kon ik goed op de weg kijken. De omgeving werd ook steeds mooier met al de besneeuwde bergen en dalen en het was ook nog prachtig weer. De zonnebrillen moesten zelfs uit de tas gehaald worden, terwijl Arie ondertussen nog een klein tukkie deed.

Eindelijk, rond een uur of 12, na zo’n 20 uur onderweg te zijn geweest, bereikten we Hotel Kristiania in volledig besneeuwde Santa Cristina. Nadat we daar eerst de koffers naar de hal hadden gesjouwd, dronken we na het inchecken een kopje koffie (ik een Cola).
Op de kamer gekomen hebben wij eerst onze spullen uitgepakt en gekeken of onze boards de reis goed hadden doorstaan. Dat bleek gelukkig zo te zijn, en we brachten ze daarna dan ook naar de gloednieuwe kelder, waar onze spullen veilig achter slot en grendel gingen in een eigen locker.

We fristen ons allemaal wat op en besloten lekker naar buiten te gaan, lekker een stuk wandelen, want het is niet zo slim om na zo’n vermoeiende reis al meteen van de piste af te komen. Daar beginnen we morgen pas mee, we hebben immers maar een 7 daagse piste pas en dus kunnen we nog tot komende zaterdag doorgaan.
We liepen dus met z’n allen naar beneden en regelden eerst voor sommigen nog wat ski’s bij Rudi, daar komt de rest van ons gezelschap al jaren dus dat was “oude jongens krentenbrood”. Zelf poseerde ik buiten bij Rudi nog even met een heuse Italiaanse ridder.

We vervolgende onze weg naar de skischool, om snowboardles voor Janine te regelen. Uiteindelijk regelden we voor haar, voor morgenochtend, 2 uren privé les zodat ze de volle aandacht krijgt.

Daarna begonnen we aan een lange wandeling naar Wolkenstein, een dorpje verderop. We hadden een prachtig uitzicht op verschillende bergtoppen, een kasteel, en nog meer bergtoppen.
Na ongeveer een uur gelopen te hebben over een smal pad, kwamen we in Wolklenstein aan, waar we regelrecht naar ‘Mozart’ liepen. Dit bleek ook al een jarenlange traditie van ons gezellige reisgezelschap (mijn vader en moeder, Jan & Paula en Arie & Hanneke). Iedereen begon bij binnenkomst al hevig te kwijlen van al het lekkers en we zochten een heerlijk stukje taart uit.

Op de terugweg werd een beetje duidelijk hoe veel sneeuw er eigenlijk ligt, toen ik een paar stappen buiten het pad zette. Ook Janine poseerde nog even in de sneeuw. Het werd echter al snel donker dus het was opschieten geblazen, maar gelukkig was het pad prachtig verlicht.

We waren op tijd terug in het hotel en eindelijk kon ik op m’n gemakkie een douche pakken en daarna schoven we aan tafel voor het avondeten.
Hier hebben we met volle teugen van genoten want we waren nog flink vermoeid van de reis en van onze lange wandeling. Daarom duurde het ook niet lang voordat we op bed lagen en het was dus nog maar half 10 toen we op onze kamer belandden.

Morgen voor het eerst op de plank. De condities zijn uitstekend, dus we gaan er het beste van maken. Tot morgen!