Zonder enig aggressief competitiegedrag

Vroeger hadden we eens per jaar een heuse sportdag op de basisschool. Die voltrok zich dan altijd op het terrein van voetbalvereniging S.N.S. in Stad aan't Haringvliet, waar ik zelf tot aan de D-tjes aan verbonden bleef. Zo'n dag zat altijd vol met leuke (en ook minder leuke) spelletjes. Potjes voetbal, ringsteken, zorgen dat je met een dienblad vol bekertjes water de overkant haalt zonder te morsen om ondertussen nog wat hindernissen te nemen, zo lang mogelijk aan de lat van de goal blijven hangen zonder te vallen, zaklopen en zo waren er nog ontelbare onderdelen.

Vandaag leek het een klein beetje op die ene dag in het jaar van de basisschool. Althans, de vergelijking is misschien wat overdreven, maar het gaat natuurlijk vooral om het idee.
Zo kwam Addie vanmiddag voor een potje tennis op de Wii. Dat bleef echter niet alleen bij een potje tennis, want naast een paar potjes honkbal (waar Addie zich kranig weerde!) speelden we ook nog wat potjes golf. Ook ontdekte ik dankzij Addie een trainingsonderdeel waar je alle sporten die Wii Sports rijk is, op verschillende punten kan oefenen. Zo oefende ik me suf op het slaan van een homerun met het honkballen of het gericht terugslaan tijdens een potje tennis.
Terwijl Gijs de gehele dag weer eens zo lui als een varkentje bleek te zijn en uiterst charmante poses aannam, wrong Addie zich dus op zijn beurt in allerlei bochten tijdens een potje honkbal, die door Janine uiterst relaxt werd gevolgd.

's Avonds kwamen Keuf en Ellen om een theetje en natuurlijk moest ook toen de Wii nog even aangeslingerd worden. Keuf is groot fan van een potje tennis en sinds hij het niet meer van me kan winnen is hij gebrand op wraak.
Dat bleef echter ook vanavond weer uit en hij stampte een paar keer bijna de vloerverwarming uit de vloer van frustratie, maar de dames daarentegen, vermaakten zich prima zonder enig aggressief competetiegedrag (ok, zelf moest ik me ook wel eens verbijten als ik de bal weer nèt buiten de lijnen sloeg). Ellen had overigens de avond daarvoor al aangegeven ook wel een Wii te willen hebben maar dat het vooral leuk was als je er een kreeg (terwijl ze dit zei keek ze schuin weg naar Keuf, die op zijn beurt uit alle macht probeerde zijn gezicht niet te laten vertrekken en vooral niet terug te kijken).

In tegenstelling tot mijn voorspelling die ik deed toen ik de Wii voor Janine's verjaardag kado deed, maakt hij dus nog steeds overuren. Morgen staat er ook al een sportieve middag gepland, dan komen Keuf en Bas langs voor een paar potjes tennis en dan zal ik me dus opnieuw moeten bewijzen, want het schijnt dat Bas nogal goed is!

De arme drommel...

Vroeger riep ik vaak dat sporten niet goed voor je was, meer omdat ik het zelf nooit deed en omdat ik er moe van werd. Dat was dan ook wel aan mijn postuur af te lezen. Tegenwoordig, of meer de laatste jaren, weet ik dat ik voldoende moet bewegen en vind het ook heerlijk om te doen. Beetje fietsen, beetje krachttraining op m'n eigen manier, drummen is zelfs topsport en zo nog een aantal van die dingen. Ook de Wii dwingt me tot enige beweging, al blijft het natuurlijk soms wel wat beperkt (op de Wii Fit moet je trouwens wél zweten, Janine weet daar alles van!).

Bjorn's sport is tennis en hij doet dat dan ook met veel plezier. Behalve afgelopen zaterdag, want toen rende hij nèt iets te enthousiast naar de bal, met als resultaat dat hij iets hoorde knakken en vervolgens tegen de onderkant van zijn schoen aan keek. Foute boel dus en daarom loopt de arme drommel nu op krukken, is zijn voet goed ingetaped en moet hij ge-chauffeurd worden door Monique.

Ik hou het dus voorlopig maar bij mijn potjes tennis op de Wii... véél veiliger... (not!). Wordt je niet zo moe van ook!

Ben jij fit?

Enkele weken geleden vierden we het eigenlijk al een klein beetje, toen ik haar verjaardagskado niet langer achterwege kon laten en haar toch de Wii maar uitreikte. Die heeft al weken achter elkaar voor veel plezier gezorgd en nog steeds trouwens.
Vandaag is ze dan echt jarig en restte mij alleen nog een liedje voor haar te zingen toen we wakker werden. Dat deed ik dan ook, voor zover mijn ochtend-stem dat toelaat. Vandaag vieren we dus ook met trots, het feit dat het al weer 6 jaar geleden is dat Janine 25 werd (reken maar uit!).

Vanavond hielden we dan ook gelijk haar verjaardag voor familie, zoals ooms en tantes, opa's en oma's, neven en nichten en vaders en moeders. Ik had op de valreep nog een leuk kado verzonnen en dat kon ik nog net regelen met mijn moeder. Janine wilde graag, nadat ze 'm een tijdje terug eens mocht lenen van de buurman, een Wii Fit.

Met de Wii Fit, die er uitziet als een plank, is het mogelijk om je gewicht en BMI waarde in de gaten te houden middels grafieken en een kalender en zitten er ook allerlei behendigheidsspelletjes bij. Zo kun je skiën, waarbij je je gewicht moet verplaatsten, schanspringen waar je je evenwicht moet bewaren, je kunt yoga lessen volgen, aerobics, fitness en zo kan ik nog even doorgaan. De Wii Fit houdt alles bij en ziet of je fit bent voor je leeftijd of niet. Zo geeft hij ook aan de hand van je gewicht en je lengte, aan of je overgewicht hebt of dat je een mooi gewicht hebt. Dat zie je dan ook aan je poppetje, want die van mij heeft een buikje en die van Janine niet! Dus dan wil je wel aan de slag om dat weg te werken! Hij geeft ook op basis van je gewicht en je behendigheid (na het doen van een aantal tests), je Wii Fit leeftijd aan. Die is bij velen iets hoger dan hun echte leeftijd en dus ook erg confronterend!
Helaas was de Wii Fit overal uitverkocht maar toen we van de week een rondje over de dijk liepen, zagen we 'm bij Bart Smit in de etalage staan en dus belde ik mijn moeder op, dat ik dat wel een leuk kado vond.

En zo geschiedde, want Janine kreeg van mijn vader en moeder en mijn opa en oma, de Wii Fit kado en daar was ze maar wat blij mee! Ook mijn neef Jeroen probeerde hem nog even uit met een potje tennis, terwijl zijn moeder angstig haar hand voor haar ogen sloeg. Ook Tante Els probeerde de Wii Fit even uit en zag vol trots dat ze een ideaal gewicht had en haar Wii Fit age 13 jonger was dan ze in werkelijkheid is! Die moet een goede avond gehad hebben!

Oom Johan durfde hem helaas niet te proberen. Het leek hem niet zo'n goed idee toen hij zag dat hij ook even je leeftijd berekend. Desalniettemin was het vanavond erg gezellig en hebben we met de Wii weer erg gelachen. Morgen een feestje voor de vrienden.

Afscheid van twee gezellige, zorgzame mensen

Toen we vanochtend ons ontbijt geserveerd kregen, maakte ik terecht de opmerking dat dit ons "galgenmaal" was. Het was het laatste ontbijtje dat Piet & Henny ons kwamen brengen, voor dat we weer terug zouden gaan naar Flakkee, dat zoveel betekende als dat onze vakantie er op zat. Helaas.

Janine kreeg van Piet nog even een jonge duif in haar handen gestopt en ze verbaasde zich over het feit dat het beestje zo ongelooflijk zacht en warm aanvoelde. Daarna vroeg Piet of ik hem nog even wilde helpen. Hij had namelijk gisteravond nog een poging gedaan om de snoek te vangen, maar de snoek was hem te slim af geweest. Hij had het visje opgegeten en de lijn verstrikt in de waterplanten achtergelaten.

Piet klom daarom in zijn bootje en voer de woelige baren op. Daar hielp ik hem met het strak houden van de lijn zodat hij die los kon trekken. Dat bleek een koud kunstje en weldra meerde Piet weer aan en kon hij zijn hengel opnieuw uitgooien voor poging twee.

Nadat ik gedouched en alles in de auto geladen had, was het tijd om afscheid te nemen. Heel jammer, want we hebben het erg naar ons zin gehad bij Bed & Breakfast Nijenstein, onder leiding van Piet & Henny. Twee van zulke ontzettend gezellige en zorgzame mensen tref je niet vaak aan helaas.
Natuurlijk kon ik niet vertrekken voor we nog even een groepsfotootje gemaakt hadden. Voor het nageslacht zullen we maar zeggen en Piet & Henny wilde er graag aan meewerken.

Daarna reden we lekker vlot naar huis. Althans, ik moest de terugreis nog een keer afbreken en omkeren, want toen we op de snelweg reden kwam ik er achter dat mijn sleutelbos nog in het huisje lag. En dat terwijl ik aan het begin van de week tegen mezelf zei, die sleutelbos hier in het kastje, die ga ik vast vergeten als we naar huis gaan. En zo geschiedde...

Bij thuiskomst zette ik natuurlijk direct mijn crashbekken in elkaar en voegde hem bij mijn drumkit. Het speelde heerlijk en het zag er nog mooi uit ook!
Ook maakten we samen nog even het huis schoon, want dat was eigenlijk ook wel nodig en vervolgens kroop ik achter mijn computer om de foto's van de vakantie te bekijken en in te delen.

Half de middag kwamen Keuf en Sjoerd nog gezellig langs. De twee kropen na een glaasje Cola, gelijk achter mijn drumkit toen we boven waren en probeerden er wat "geluid" uit te krijgen.
Helaas viel ze dat wat tegen en kwamen ze eigenlijk (naast de gezelligheid) voor een potje tennis op de Wii.
Vervolgens hebben we dus de gehele middag de sterren van de hemel geslagen met vele potjes tennis (waar we Keuf's truckjes doorkregen en hij dus niet iedere keer meer won), golf of bowlen.

Na ruim 2,5 uur spelen hielden we het voor gezien en was het voor de jongens tijd om een shoarmaatje te gaan halen en voor Janine en mij stond er pizza op het menu.

Vanavond hebben we nog een bruiloft op het programma staan, maar dan is de vakantie toch echt voorbij, afgezien van het weekend dan. Toch is het wel weer lekker om maandag te gaan werken, zeker nadat ik vandaag weer bijgepraat werd over de situatie op de zaak, na twee weken afwezigheid.

Als bonus een filmpje van een uiterst geconcentreerde Keuf & Sjoerd, tijdens een potje tennis op de Wii.




Kijk voor meer filmpjes ook eens in Mijn Filmdossier of op mijn YouTube Channel.

Lekker relaxt je vakantie beginnen

De eerste dag van onze vakantie begon vanochtend toen we wakker werden, met spierpijn. Dat kon maar één ding betekenen, we waren iets te enthousiast geweest met tennis op de Wii gisteren!
Voor Gijs leek trouwens de vakantie ook begonnen, want hij lag lekker te zonnen op de bank toen we beneden kwamen.

Eindelijk werden mijn nieuwe drumsticks vandaag geleverd op de zaak, dus ging ik even heen en weer met Jurien om ze op te halen. Natuurlijk probeerde ik ze gelijk uit bij thuiskomst en ze bleken fantastisch te spelen. Ze liggen lekker in de hand en hebben veel minder last van vibraties. Ze zijn dan ook van Lars Ulrich van Metallica, hij speelt er zelf ook altijd mee (zie zijn handtekening onder het Metallica logo, die hij overigens niet zelf heeft gezet hoor!), dus ja dan moet het wel goed komen toch?

Nadat we tot na de middag hadden geluierd en gehobbied, besloten we naar IKEA te gaan, omdat we nog wat spullen op ons verlanglijstje hadden staan. Gijs was toen al lekker tussen de bloempotten gaan liggen, heerlijk in het warme zonnetje die ook nog eens de tegels had verwarmd. Tja dan kun je als kat geen beter plekje vinden denk ik.

Bij de IKEA vonden we de voor ons ideale kast die we nog zochten, om allerhande rommel in op te bergen. Nu staat dat nog op het kleine kamertje, netjes opgestapeld dat wel, maar dat moet nu alleen nog een goed plekje krijgen. Helaas constateerde ik vrijwel direct dat dit nooit in de auto zou passen, dus we besloten dat we hiervoor nog een ander keertje terug zouden gaan.
Ook een spiegel voor in het halletje was vrij snel gevonden. Janine vond een kast, met spiegeldeur, waarin we ook netjes onze schoenen op konden bergen. Beter kon dus niet want zo sloegen we 2 vliegen in 1 klap.

Tussendoor even heel wat anders, vroeger op de basisschool had iedereen en echt werkelijk íéderen een hekel aan Meester Dillingh. Ik ook en ik had regelmatig mot met hem, wij trokken elkaar niet zo zeg maar. Later is dat nog wel enigszins goed gekomen toen ik al lang van school af was, maar bij de naam Dillingh krijg ik nog altijd de rilling. Heb ik ook een keer tegen 'm gezegd toen ik nog bij 'm op school zat "Meester Dillingh, ik krijg van jouw de rilling". Dat resulteerde echter in 2 uurtjes in het strafkamertje zitten...

Enfin, ik loop daar bij de IKEA tussen de rekken van het magazijn, opzoek naar onze schoenenkast en daar valt mijn oog op een heel ander artikel. Hoe is het mogelijk!?!

We vertrokken met een gevulde auto bij IKEA vandaan (schoenenkast, klapstoeltjes voor de visite, een nieuwe lamp voor op zolder en een magazine houder) en besloten naar de Saturn te rijden op Zuidplein. Daar was ik immers vorige week met neef Richard nog geweest en had daar veel spelletjes gezien voor de Wii en ook allerlei accessoires en nu we toch een Wii hadden, leek het me wel leuk daar even te snuffelen. Ik had immers ook nog een leuk spelletje gezien dat ik wel wilde hebben dus eens kijken of ik dat daar kon vinden.

Aan de hoeveelheid accessoires lag het in ieder geval niet! Je kunt he zo gek niet bedenken of het is er voor de Wii. Een stuurtje, een pistool, een geweer, bokshandschoenen, een vishengel, tennisracket, golfclub, honkbalknuppel en ik kan nog wel een tijdje zo doorgaan. Echter, het spel waar ik naar opzoek was hadden ze dan weer net niet en ik probeerde mijn geluk te vinden bij de nabij gelegen Bart Smit. Ook daar hadden ze aardig wat spelletjes, niet zoveel als bij de Saturn maar wél precies het spelletje dat ik wilde hebben.

Ik kwam dus thuis mét een spel en bijbehorende accessoire, maar we probeerden eerst nog even de IKEA spulletjes in elkaar te zetten. Na een tijdje klootviolen was Janine bijna klaar en kreeg ik de eer om de deur te monteren. Helaas kwamen we er achter dat we de schoenenkast tóch aan de muur moesten schroeven anders zou hij niet blijven staan als we de deur open trokken. Dat zouden we dan wel voor de volgende dag houden, want eerst wilde ik natuurlijk mijn nieuwe spelletje uitproberen.

Ook Janine speelde nog een potje tennis, ondanks dat ze spierpijn had. Het ging dan ook niet van harte en na een korte tijd plofte ze dan ook moe maar voldaan op de bank.

Heerlijk zo'n eerste vakantie dag. Lekker relaxt. Morgen gaan we nog wat achterstallige klusjes aan het huis doen, die we altijd nog hebben laten liggen. Het zijn wat kleine puntjes en details, maar goed, je bent perfectionist of niet!

Over 3 weken pas jarig, maar...

Een aantal weken geleden peilde ik al Janine's verlanglijstje voor haar aankomende verjaardag. De 18e van september wordt ze namelijk weer een jaartje ouder (ik zal er niet bij vermelden hoe oud ze dan wordt, want ze wordt 31 en dat vind ze eigenlijk helemaal niks). Ze wilde graag een Wii maar dat vond ik niet zo'n goed idee als ik keek naar mijn PlayStation 2 die ik kocht en waar ik na een maand niet meer naar keek. Een nieuwe fiets dan zei ze? Tja, dat was ook nog een oplossing, maar 4 fietsen in ons kleine schuurtje was nou niet echt ideaal te noemen. Een luchtje? Nee dat vond ik weer zo afgezaagd, evenals een goeie en leuke jas voor de wintersport.

Na er lang over nagedacht, getwijfeld en veel informatie opgezocht te hebben, hakte ik deze week de knoop door en ging gisteren dan ook naar de Bart Smit om te kijken naar een Wii. Er bleken spellen en leuke accessoires in overvloed te zijn en ik had het allemaal wel mee willen nemen maar ja dan had ik de rest van het jaar droog brood moeten eten.
Niet lang nadat ik was binnen gestapt, stond ik buiten met een tas vol kadootjes en ik vroeg me af hoe lang ik het vol ging houden om dit niet aan haar te geven...

Het antwoord kwam een dag later, vandaag dus, want toen we vanochtend wakker werden maakte ik haar al een beetje nieuwsgierig. Toen we eenmaal lekker met onze slaaphoofden in het zonnetje zaten te ontbijten kon ik het helemaal niet meer voor me houden. Ik haalde de tas uit mijn auto en gaf haar het eerste kleine pakketje. Vol verwachting maakte ze het open en toen ze de "Nunchuck" eenmaal in het doosje zag zitten (dat is het verlengstuk van de 2e controller, die overigens nog binnen moet komen bij de Bart Smit want die was uitverkocht), wist ze hoe laat het was. Ze glunderde en dat deed mij natuurlijk ook veel goeds.

"Ja dit is natuurlijk niet het enige pakketje", grapte ik nog. Dat had ze natuurlijk zelf ook wel in de gaten en ik gaf haar het 2e, grotere pakketje. Ook dat ontdeed ze vakkundig van het voor iedereen zo bekende pakpapiertje en vol nieuwsgierigheid wilde ze de doos van de Wii openmaken, toen ik haar tot stoppen maande. "Ik heb nog een kadootje", zei ik. "Nog een?" was de wedervraag en ik pakte het laatste pakketje uit de tas.

Nadat ze ook hier het papier afgehaald had, glunderde ze nog meer. Het bleek een Wii Sports Pack te zijn, met een golfclub, een honkbalknuppel, een tennisracket en iets van een stuur.
Natuurlijk moest dit alles direct aangesloten en uitgeprobeerd worden. Had zij het niet gezegd, dan had ik het wel gedaan!

Daar stond ze dan te tennissen, midden in de huiskamer en ook ik kwam aan de beurt en sloeg een aardig potje tennis waarbij ik al de lamp aan het plafond raakte maar desondanks wel de partij won. Dat stemde me ietwat euforisch.
Mijn vader, die aan het einde van de dag nog met mijn moeder langskwam, speelde een potje golf en kwam tot de ontdekking dat het nog niet zo simpel was als dat het leek.

Ik moet zeggen dat het een erg leuk apparaat is. We hebben vandaag al veel lol gehad en ik heb zo eens zitten kijken maar er zijn heel wat leuke en gave spellen voor te krijgen. Zelf zit ik op Guitar Hero: World Tour te wachten, wat een soort karaoke spel is maar dan met muziek instrumenten. Zo kun je met een gitaar meespelen op de muziek (niet met snaren maar met gekleurde knoppen) en komt er ook een drumkit uit die volgens het zelfde principe werkt. Tja, alleen daarom al heb ik 'm gekocht, het is natuurlijk ook een beetje eigen belang!

Als bonus onderstaand filmpje van Janine in actie tijdens een potje tennis.




Kijk voor meer filmpjes ook eens in Mijn Filmdossier of op mijn YouTube Channel.