De score: 14 vuilniszakken vol met blikjes, dopjes en andere troep!

Ook vanochtend waren we er redelijk vroeg bij. Gisteravond had ik de Honda al ingeruild voor mijn vaders Ford C-Max, want de bedoeling was om vanochtend de kast te kopen die we eerder bij IKEA hadden gezien maar die met geen mogelijkheid mee te krijgen was. Zo gezegd zo gedaan en we stonden al tegen een uur of 10 bij IKEA op de stoep.

Waar de kast zich in het magazijn bevond wist ik nog van de eerder deze week, gang 8 - stelling 14, maar ik wilde ook nog een klein kastje voor op zolder bij mijn drumkit. Dan kon ik daar in ieder geval netjes alle daarvoor bestemde spullen in kwijt, dus we gingen allereerst opzoek naar een mooi kastje daarvoor.

Ook probeerde ik nog even een badjas uit, want die moesten we eigenlijk ook nog hebben. De mevrouw meldde echter dat er volgende maand ook nog een zwarte versie uitkwam en dat leek me eigenlijk een beter idee dan een witte (gezien het feit dat ik nog wel eens iets wil morsen).

Nadat we afgerekend hadden en alles probeerden in te laden, bleek ook de Ford van mijn vader te klein! En hoe ik het ook probeerde, de kast paste er gewoon écht niet in. Dan maar met een touwtje dichtbinden en daar hebben ze bij IKEA al over nagedacht, want bij de parkeerplaatsen hangt een klos touw waar iedereen een stuk van mag pakken. Het werd nog eens benadrukt door een mevrouw met twee dochters die langsliep en riep: "Ah! Het bekende IKEA probleem!".

Gelukkig kwamen we heelhuids thuis en nadat we gegeten hadden stond Richard op de stoep voor fase 2 van de grote schoonmaak in het oefenhok, maar voordat we daar aan begonnen speelden we eerst nog even een potje Duck Hunt op de Wii.

Het gedeelte dat we de dag daarvoor schoongemaakt hadden kon nu gestofzuigd worden en toen daar alles weer spik en span was, moest alle apparatuur weer verplaatst worden, zodat er weer een ander plekje schoongemaakt kon worden. Onder de bank bijvoorbeeld!
Zo op het eerste gezicht bleek de ruimte alleen maar kleiner te worden toen we alles bij elkaar gezet hadden om goed schoon te kunnen maken, maar we gaven de moed niet op. Riz pakte ook regelmatig de stofzuiger en zoog tot in de kleinste hoekjes en kiertjes.
Toen Janine kwam om ons van wat te drinken te voorzien, viel Riz bijna in slaap op de zo goed als splinternieuw ogende bank, die na het stofzuigen weer helemaal opgeknapt leek te zijn.

We kwamen ook nog ergens een vuilniszak tegen met kleding van Riz' oude band In Age And Sadness. Ik beschoude dat t-shirt maar als een troffee voor ons werk en nadat echt alles gestofzuigd was, gaven we de laatste rommel zoals mixers, kabels, opname apparatuur etc. een plekje in de kast.
De score: 14 vuilniszakken vol met blikjes, dopjes en andere troep! Die moest alleen nog weggewerkt worden maar dat zou een andere keer wel weer komen. Voor nu zag de oefenruimte er prachtig uit. De drumhoek was heerlijk schoon (dat was eerst wel anders!), even als de rest van de ruimte die nu 2x zo groot geworden leek te zijn. Ook de kast, die eerder alleen maar in de weg leek te staan, deed nu ook echt dienst als kast en onttrok een hoop spullen aan het blote oog. Zelfs de bank (die eerst dienst leek te doen als rommelhoek) nodige de weer uit om lekker op te zitten!

Van al dit geklus was ik bekaf en heb de rest van de avond lekker op de bank gelegen en mijn series gekeken (Heros en Point Pleasant). Morgen weer een dag, dan zal ik die kast maar eens in elkaar zetten, maar dat zal nog wel een flinke klus worden!

Klaas Vaak

Gisteren zijn enkele ex-bandleden van In Age And Sadness (IAAS) en ik, na lang plannen, eindelijk bij elkaar gekomen. Het was om het oefenhok te doen, dat na het stoppen van hun band opnieuw ingedeeld kan worden. Pepijn, Roland en ik kwamen bij elkaar om te bespreken hoe we het een en ander aan gaan pakken. Zo zal Pepijn afscheid nemen van de ruimte waar hij jaren lang met veel plezier muziek gemaakt heeft, terwijl Roland er nog wel blijft zitten en gaat werken aan nieuwe projecten, samen met Niels (drummen en ook ex IAAS-lid) of iets geheel anders.

Ook Richard (ook ex IAAS-lid), Jurien en ik nemen plaats in de oefenruimte en omdat er na al die jaren nogal aardig wat rotzooi achter gebleven is, bespraken we gisteravond hoe we de oefenruimte weer enigszins leefbaar konden maken. Helaas ontbraken Niels, Richard en Jurien maar we zaten qua gedachten al aardig op één lijn. Het was meer de puntjes op de spreekwoordelijke i zetten, zoals wie wanneer gaat oefenen etc. Er spelen vanaf nu dan 2 groepen in de oefenruimte, namelijk Niels & Roland (en wie weet wie daar nog bij gaat komen) en Jurien, Richard en ik (en je weet nooit wie daar ook nog bij gaat komen).

Aan het einde van vanmiddag nam ik dan ook dankbaar de sleutels in ontvangst van Pepijn. Eindelijk een ruimte waar ik lekker mijn gang kon gaan, zonder zenuwachtig te hoeven zijn over het wel en wee van de buren.

Vanavond planden Richard en ik dan ook alvast een oefensessie in. Ik had namelijk de hele week zitten oefenen op "Enter Sandman" van Metallica (vandaar ook de wat vage titel bij deze blog).
Ook Richard had de gitaar een paar keer ter hand genomen afgelopen week, om zijn riffs te oefenen en vanavond speelden we bijna 2,5 uur lang in het oefenhok. Uiteindelijk speelden we maar 2 minuten van het 5 minuten en 30 seconden durende nummer. Het gaf ons genoeg stof om over bepaalde partijen te discussiëren. "Volgens mij moet het een tel later" en "Die break gaat niet helemaal lekker" vlogen als vanzelfsprekend door de oefenruimte.

Ik genoot dan ook met volle teugen en zweet gutste over mijn rug van inspanning. Dit is een heerlijke hobby en heb ongelooflijk spijt dat ik er nooit eerder mee begonnen ben. Ik heb dus aardig wat tijd in te halen en probeer dan ook zo snel mogelijk op een beetje niveau te komen en dat vergt nu eenmaal heel wat oefenuren, maar ik ga vooruit!

Als bonus wil ik dit keer een filmpje delen van Riz en ik in de oefenruimte van vanavond (helaas ontbrak Jurien wegens vakantie). Hier beginnen we te spelen bij het stuk waar de zanger van Metallica, James Hetfield, begint met zingen (Say your prayers little one, don't forget my son, to include everyone etc...). In dit stuk zaten namelijk wat lastige stukken die dat op het eerste gezicht niet leken te zijn. Nadat we veel geprobeerd en gediscussieerd hadden, zie hier onze (bijna) perfecte uitvoering en mijn geconcentreerde gezicht plaats maken voor vreugde!




Kijk voor meer filmpjes ook eens in Mijn Filmdossier of op mijn YouTube Channel.

Een muf-ruikend, rommelig hok met veel muzikale romantiek

Als beginnende muzikant heb ik nog maar weinig ervaring op dat gebied, maar bij iedere ervaring krijg ik een bijna niet te stillen honger naar meer. Gelukkig volgen die geweldig nieuwe ervaringen zich de laatste tijd in rap tempo op. Zo ook vandaag weer...

Eerst zette ik Janine af in Rotterdam bij haar zus want zij zouden samen een nachtje weg gaan. Ik zou dus alleen zijn dit weekend, iets waar ik eigenlijk slecht tegen kan, maar helaas is het niet anders. Toen ik dan ook uit Rotterdam vandaan kwam en langs Stad aan't Haringvliet reed, kon ik de drang om even mijn opa en oma op te zoeken dan ook niet onderdrukken.

Oma stond zoals zo vaak in de keuken en bood me een glaasje Cola aan en opa was (en zo kun je hem tekenen) met zijn duiven bezig. Hij probeerde uit alle macht zijn duiven zo snel mogelijk binnen te krijgen die na een verre reis (ze zullen wel weer ergens in Frankrijk losgelaten zijn) uitgeput en weer blij thuis waren. Zijn vriend Peet keek ondertussen rustig toe vanuit een relaxte tuinstoel.
Nadat we dan ook weer even het laatste nieuws uitgewisseld hadden vervolgde ik mijn weg terug naar huis. Ik had immers met neef Richard afgesproken om wat leuks te gaan doen.

Riz speelde jaren lang in In Age And Sadness (afgekort: IAAS), een zogenaamde Death Metal band die ongeveer de meest duistere kant van de muziekstromingen ten gehore brengen. Helaas is hij daar al weer een tijd geleden mee gestopt maar onderhoudt nog regelmatig contact met zijn oude bandleden. Hij sprak altijd met veel passie over zijn optredens of over zijn oefenruimte, maar die laatste had ik helaas nog nooit gezien en wist ook absoluut niet waar ik die moest zoeken. Uiteindelijk bleek de oefenruimte op steenworp afstand van ons huis te zijn en Riz beloofde me vandaag dan ook een rondleiding te geven.

Zo gezegd zo gedaan en we reden samen op de fiets naar hun oefenhok in Sommelsdijk. Toen hij de deur van zijn sloten ontdaan had openbaarde zich daar een kleine, muffe ruimte waarin het leek alsof er een grote storm gewoed had. Riz schrok er zelf ook van en mompelde zoiets als "mijn god wat hebben ze hier een pest zooi van gemaakt, volgens mij zijn ze hier al een tijd niet geweest". En ik moest hem gelijk geven want overal waar ik keek was het een enorme pestbende.
Overal lagen muziekinstrumenten of onderdelen daarvan, lege flessen met of zonder alcohol, posters van naakte vrouwen (hé das dan weer geen rommel he) of oude afgedankte spullen.
Eigenlijk maakte het dit alles wel weer een soort van romantisch. In deze ruimte zou iedere geweldige internationaal bekende band begonnen kunnen zijn met het opnemen of oefenen van hun eerste riffs. Het gaf een ontzettend "puur" gevoel en na 2 minuten viel de rommel eigenlijk niet meer op.

Riz nam gelijk een gitaar ter hand en pompte er weer een paar mooie melodiën uit. Ik had alleen oog voor de drumkit die er stond welke ik overigens al eens gehoord had toen ik IAAS op de Flakkeese Dagen had zien spelen.
Ik kon me dan ook onmogelijk inhouden, kroop achter de drumkit en begon wat te spelen. Wat een geweldig geluid kwam daar eigenlijk uit, veel beter als die van mij thuis vond ik. Deze kit klonk erg strak en het geluid was fantastisch gedempt en klonk dan ook niet nog even een paar seconden door na een trap op de bassdrum. Ik genoot dan ook met volle teugen en kon meerder oehhh's en ahhh's niet onderdrukken. Over de bassdrum gesproken, deze kit bevatte een dubbel bassdrum pedaal zodat het mogelijk werd om heel snel de bassdrum te bespelen. Een nieuwe ervaring dus want ik had nog nooit een dubbel pedaal uitgeprobeerd. En dat alles op mijn slippertjes!

Na een tijdje gespeeld te hebben (zie onderstaand filmpje!), verlieten we de ruimte weer want Riz had geen gitaar bij zich die we even aan konden sluiten op een van de versterkers in de ruimte en dus besloten we zijn gitaar te gaan halen en onze muziekmiddag voort te zetten bij mij op zolder.
Bij Riz thuis bekeken we trouwens een van zijn projectjes dat al een tijd lang stil lag. Hij was eens bezig geweest met het maken van een eigen gitaar en ik moet zeggen dat dat er absoluut niet slecht uit zag! Zo te zien ontbrak alleen de nodige elektronica nog en zou hij met nog wat extra bloed, zweet en tranen, weldra bespeelbaar zijn. Riz nam zich dan ook voor dit project snel eens af te maken en we vertrokken weer richting Sommelsdijk met een van zijn (wel werkende) gitaren om daar eens lekker te jammen. Hierover overigens later meer, want ik heb wat opnamen gemaakt.

Als bonus dan het filmpje waar ik even een stukje van Metallica's "Wherever I May Roam" speel en daarna wat eigen gevogel...

Rest mij nog een ding, Niels van IAAS te bedanken dat ik even op zijn drumkit mocht spelen, ookal wist hij daar niks van af! :-)